Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Άνθρωποι και απάνθρωποι


ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ
Δημητρίου Π. Λυκούδη
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

«επειδή αγάπησα δεν πιστεύω στην αγάπη... 
...αγάπη σημαίνει ολότητα, απεραντοσύνη 
και συγκερασμός όλων των αισθήσεων 
και απόφαση ένθερμη ζωής 
να θυσιαστείς μέχρι θανάτου.»

Θερμές ευχαριστίες στον αγαπητό μας αδελφό και φίλο κ. Δημήτριο Λυκούδη, για το άρθρο που μας έγραψε αγαπητοί αναγνώστες, ειδικά για την «αέναη επΑνάσταση». Ο Θεός να ευλογεί τον δρόμο του και τ' άρθρα του.

Οι μέρες της ζωής μου παρέρχονται. Το έκπωμα της παραμονής μου από εκήλεον αποδυναμώνεται και νεκρούται. Αποστασιοποιούμαι επειδή υποστασιοποιούμαι και ακηρύκτως γεύομαι την ιδιαιτερότητα, το ακραιφνές ιδίωμα να χαμογελώ και να φαντάζω και να λοιδορώ την ειρεσιώνη επί της κεφαλής μου, επειδή εμποδών γίγνομαι επί παν εχθρικόν και αλλότριον που περιορίζει τα απροσπέλαστα όρια του νου και της σκέψης μου.

Και οι άνθρωποι παρέρχονται - ως άνθρωποι, ως απάνθρωποι; - [1] και αναζητούν ακράχολα την ευτυχία, βιάζονται να επιτελέσουν το έλδωρ της ακηλήτου ζωής, σχετίζονται και απομακρύνονται, σχετικοποιούνται και ομονοιούν.

«Τί θέλουν όλοι αυτοί που λένε πως βρίσκονται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;
[…] Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική και δεν βρίσκεται πουθενά»[2]. 

Αν και οι μέρες όμως συνωστίζονται, ο άνθρωπος δεν αλλοιώνει την ετεροπροσωπία του μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Η ανθρώπινη φύση και υπόσταση δεν υπόκειται σε οντολογικές μεταβολές καθώς διακαώς επιποθεί και ακορέστως επιθυμεί να αναδρώπτει, να αναθρώσκει και να αναβαίνει σταδιακά από την α-λογία στην ευ-λογία, να θέτει αυτοβούλως και ακηράτως την αυτοσυναίσθηση και την αυτοσυνειδησία της στην απεραντοσύνη και παραδείσια αθανασία που πηγάζει από το χαρμόσυνο φως της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού.
Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρεται στις δύο «συγκείμενες ουσίες» του ανθρώπου, στη νοητή, με την οποία ο άνθρωπος κοινωνεί με τις Ουράνιες δυνάμεις, και στην αισθητή, βάση της οποίας αποτελεί η παρούσα πραγματικότητα[3].

Εισόπιν, ο «ουμανισμός» και ο «ανθρωπισμός» εύκολα και ανεξήγητα σύντομα οδηγούν τον άνθρωπο στο στάδιο του απανθρώπου, εάν δεν εμποτιστούν και βαπτιστούν στη δωρέα της θείας χάρης και φιλανθρωπίας του Θεού[4].

Υπό το πρίσμα αυτό, ο όρος «ανθρωπισμός», θα τολμούσα να γράψω, προσεγγίζεται ως θεολογικός όρος καθώς εσωκλείει και συμπεριλαμβάνει μέρος της Κοσμολογίας και Ανθρωπολογίας και επομένως απεμπολείται το νοσηρό ενδεχόμενο ο άνθρωπος να μωραίνει τον άκρατόν του νουν σε ζητήματα μιαρά και παμμίαρα.

Άλλωστε, μέσω της ευσπλαγχνίας[5] και αγαπητικής σου ομολογίας προς τον κόσμο και τον εαυτό σου – ως αυτοσυνείδηση και κριτική προβολή των ενδόμυχων σκέψεών σου εδώ – μπορείς να λογίζεσαι άνθρωπος και να χαίρεις μετά του νοητού και επουρανίου στερεώματος.

Εκεί στηρίζω ενδεώς αυτό που υποστήριζα χρόνια τώρα, ότι «επειδή αγάπησα δεν πιστεύω στην αγάπη», καθώς πάντοτε είχα κατά νου τη διαπίστωση - άραγε φίλαυτη βεβαιότητα; - ότι αγάπη σημαίνει ολότητα, απεραντοσύνη και συγκερασμός όλων των αισθήσεων και απόφαση ένθερμη ζωής να θυσιαστείς μέχρι θανάτου, να πεθαίνεις ένεκα της αγάπης και να αυτοκατηγορείς την άκρατη φιλαυτία σου ότι ακόμη και τώρα, ενώπιον του θυσιαστικού εφαλτηρίου και βωμού της αδελφικής αγάπης, ναι, δεν έμαθες ακόμη, δεν κατανόησες το μεγαλείο της αγάπης!

Οι μέρες όμως παρέρχονται και ενδεεστέρως δύναμαι να παραδεχθώ ειλικρινώς σε ποιά από τις δύο κατηγορίες βρίσκομαι!

Άνθρωπος, απάνθρωπος; 

Και όσο και αν βιάζω τον εαυτό μου, όσο και αν αυθαίρετα τον κατατάσσω στη μια ή στην άλλη κατηγορία τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι το πεντόσταγμα της Θείας Πρόνοιας και Φιλανθρωπίας γύρω μου.

Τότε είναι που ηχούν ανθρώπινα, στις δεκτικές στον πόνο αισθήσεις μου, τα λόγια του ποιητή: «Όμως εκεί που δυό φίλοι μιλούν ή και σωπαίνουν - προπαντός τότε – Τρίτο τίποτα δε χωρεί» (Οδυσσέας Ελύτης).

Παραπομπές:

1. Πρβλ., Καζαντζάκη Γαλάτεια, Άνθρωποι και Απάνθρωποι, Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Αθήνα 1987.
2. Παπαγεωργίου – Βενέτας Αλέξανδρος, Η Αθήνα του Μεσοπολέμου μέσα από τις Μέρες του Γιώργου Σεφέρη, Ίκαρος, Αθήνα 2007, σελ. 21.
3. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις ασαφ., Π.Δ. 2,5. Migne P.G. 56, 182.
4. Πρβλ., Μαστρογιανόπουλου Ηλία(Αρχιμ), Οι Πατέρες της Εκκλησίας και ο άνθρωπος, εκδ. Ζωής, Αθήνα 1979, κυρίως τις σελίδες 47-62. Για τον όρο «άνθρωπος» βλ. σχ., Βαρδιάμπαση Νίκου, Ιστορία μιας λέξης, Νέα Σύνορα, Αθήνα 1996, τις σελίδες 15-16, Καρμίρη Ιωάννου, Σύνοψις της Δογματικής διδασκαλίας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ, 1960, τις σελίδες 27-41, Δημητράκου Δημητρίου, Επίτομον Ορθογραφικόν και Ερμηνευτικόν Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσης, εκδ. Δημ. Δημητράκου, Αθῆναι 1956, τις σελίδες 141-142.
5. Σωτήρχου Π., Υπέρ των Αμαρτωλών, Ακρίτας, Αθήνα 1995, σελ. 104, Πρβλ., Ιουστίνου Πόποβιτς(Αρχιμ), Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Αστήρ, Αθῆναι 1970.

✬ Ο Δημήτρης Π. Λυκούδης είναι Θεολόγος - Φιλολόγος, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών.
Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού με αναφορά στην πηγή προέλευσής του.
www.sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση

Δείτε και...

«Όμως εκεί που δυό φίλοι μιλούν ή και σωπαίνουν
-προπαντός τότε- Τρίτο τίποτα δε χωρεί» (Οδυσσέας Ελύτης).
Merry Zeis: Sophia AKOMH ENA KOΣΜΗΜΑ ΣΤΟ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΟ ΜΑΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ 24 Νοεμβρίου 2013 στις 4:13 μ.μ. · 
Sophia Drekou: Εξαιρετικό το κείμενο του Δημήτρη μας παιδιά. Μοναδικό! Είναι εκλεκτό! 24 Νοεμβρίου 2013 στις 4:46 μ.μ. 
Δήμητρα Σαρρή: Sophia μου, σε ευχαριστούμε για τη κοινοποίηση αυτού του υπέροχου άρθρου! Συγχαρητήρια Δημήτρης μου! Τα λόγια περιττά! 24 Νοεμβρίου 2013 στις 7:56 μ.μ. 
Δημήτρης Λυκούδης Ευχαριστώ την αγάπη των αδελφών. Σοφία θερμές ευχαριστίες 24 Νοεμβρίου 2013 στις 8:43 μ.μ.
Δημήτρης Λυκούδης Ευχαριστώ Σοφία μου την αγάπη σου, ευχαριστώ ολοκαρδίως

5 σχόλια:

Γιώργος Π. Πολίδης είπε...

Ζηλεύω τους μορφωμένους Σοφία και τους θαυμάζω, εμένα δυστυχώς δεν με προίκισε η φύση με την απαιτούμενη ευφυία για σπουδές, όταν διαπιστώνω το βάρος του γνωμικού:

"Τα όρια του κόσμου μου είναι τα όρια της γλώσσας μου".

Και πόσο περιορισμένα είναι τα δικά μου όρια το αντιλαμβάνομαι με το άρθρο του Δημητρίου Π. Λυκούδη αφού για να τον παρακολουθήσω χρειάζομαι λεξικό.

Χοχοχο, ισχύει εδώ για εμένα εκείνο το γνωμικό που λέει:

"Άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο".

:) :)) :)))

Ανώνυμος είπε...

Μόλις άρχισα να διαβάζω, στην πρώτη κιόλας αράδα κόλλησα στα (έκπωμα και εκήλεον), άνοιξα λεξικό το πρώτο το βρήκα το δεύτερο όχι. Υποθέτω ότι το κείμενο είναι τουλάχιστον ψυχοφελές και με βαθειά νοήματα, αλλά οι γνώσεις μου λίγες, με αποτέλεσμα να το παρατήσω σκεπτόμενος με παράπονο ότι δεν ανήκω στο ποσοστό των ανθρώπων που μπορούν να το διαβάσουν και να το καταλάβουν. Αραγε πόσο να είναι σήμερα αυτό το ποσοστό, και κατά πόσο επιτυγχάνει το στόχο του να περάσει τα όποια μυνήματά του σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο.
Μπούκουρας Γεώργιος

Ανώνυμος είπε...

καλυτερα να γραφει κανεις απλά - διοτι ο Χριστος μας απλα και κατανοητα μιλουσε στον κοσμο
δεν χρησιμοποιουσε σπανιες λεξεις για να φανει σπουδαγμενος- παρολο που ειναι Ο Παντογνωστης Θεος.- Ας Τον μιμουμαστε σε ολα αν Τον αγαπαμε.
ΑΠΛΟΤΗΤΑ .ταπεινο φρονημα και να μην ενοχλουμαστε οταν οι άλλοι δεν μας κολακευουν.
οι κολακειες βλαπτουν.πνευματικα,

Sophia Siglitiki Drekou είπε...

Καλύτερα είναι να γράφει κανείς κατά την πνευματική του κατάσταση, κατά την παιδεία του και τέλος κατά την μόρφωσή του. Αυτό είναι το μόνο αληθές.

IFIGENEIA GEORGIADES είπε...

"να θέτει αυτοβούλως και ακηράτως την αυτοσυναίσθηση και την αυτοσυνειδησία της στην απεραντοσύνη " είναι η αναζήτηση της τραγικής μας μοίρας, να αναμετριέται η συνειδητότητα με τα άπειρα μεγαλεία της απροσμέτρητης χαράς του απέραντου κόσμου πιστή αντανάκλαση της Παγκόσμιας Θεωρίας του άψυχου και έμψυχου γίγνεσθαι!!!