Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Κιμιντένια Παράπληκτα

«Η αγάπη λογίζεται και υπερλογίζεται όταν παραλογίζεται»

ΚΙΜΙΝΤΕΝΙΑ ΠΑΡΑΠΛΗΚΤΑ 
Δημητρίου Π. Λυκούδη
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Τα προσωπικά μου Κιμιντένια[1] αναδύονταν καθ' εκάστην που ανασκάλευα τα θυλάκια της μνήμης μου και πορευόμουν στην απεραντοσύνη της Θείας Αγάπης, αναζητώντας διαπύρως και διακαώς επαρωγόν να προσδώσει ευμενώς παραμυθία και χώρο στην ερημοσύνη των περιπλανήσεών μου.

«Έξερρε γαίας» αφουγκραζόμουν επάνωθεν την προτροπή και ως άλλος Στέντορας[2] αναζητούσα το γνώμα, τη βεβαιότητα, το γλύφανον να σμιλεύσω και ν' απεμπολήσω τη θωπεία και τα κοράσια του Αχελώου και της Καλλιόπης[3] που μου ψιθύριζαν «Ούπω καιρός».

Τότε ήταν που καταπιανόμουν με την ευαγή απόπειρα του σαρκίου μου να υπερβεί την κτιστότητα της υπάρξεώς μου και ως λάλος δακρειχίων ασκούσα «βία» στον αβίαστο νου μου να κατανοήσω ότι η διυποκειμενικότητα πρέπει να εννοηθεί ως σχέση ανάμεσα σε ένσαρκα υποκείμενα[4].

«Η αγάπη λογίζεται και υπερλογίζεται όταν παραλογίζεται», σκεπτόμουν αναλογικά… «Η φυγή δεν είναι νίκη, τ' όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο»[5].

Αυτή η «πρωταρχική αμοιβαία συν – ύπαρξη»[6] οριοθετεί και την συγκρότηση του αντικειμενικού κόσμου, του «πολυχώρου» που εξομιλώ και θυμομαχώ αβίαστα ένεκα της αγάπης.

Τα «Κιμιντένια» δεν άργησαν να αποποιηθούν το αδέκαστο και προσηνές της ιδιοπροσωπίας τους και να μεταποιηθούν σε παράπληκτα, απόρροια της ασυμβίβαστης συ - ζυγίας μας. Τότε ήταν που ως άλλος Θαλής έφθασα να απορώ σεμνότυφα με τον εαυτό μου και εναγκαλιζόμενος το της «αιδούς ερὐθημα» να στρέφομαι στην άμοιρη οντικότητά μου και να καταθέτω «Ουκέτι καιρός».

Δεν έπαψα όμως να διατρανώνω ότι η εσχατολογική πρόγευση του Τριαδικού Θεού που εδράζεται στην οντολογική αγάπη, δύναται να διατηρηθεί μόνο ως επιστροφή και ανθρωποκεντρική – κοσμοκεντρική προσέγγιση με αφετηρία την καρδιά ενός εκάστου.

«Ο Θεός, ενώ κατά φύσιν είναι αχώρητος, όταν θελήσει γίνεται και χωρητός κατά θέλησιν και αγάπην και χάριν».[7]

Μόνο υπό αυτήν την έννοια, κάθε αναγνώριση, ανάκληση, ανάπλαση [8] των «αβίαστων» θυμησών μου μεταμορφώνεται στην κοινοτική κοινωνία της εκκλησιαστικής αγιότητας ως αναγωγή στην αιώνια κοινωνία των αυθυπόστατων, κοινωνικών, αθανάτων και αιωνίως ζώντων Τριών Προσώπων της Παναγίας Τριάδας.

Κοντομεσίς στην πανανθρωπότητα και παγκοσμιότητα των καρδιακών μου αισθήσεων, κάθε θεοείκελη και χριστονοσταλγική οντότητα νοσταλγεί και επιποθεί το Πρωτότυπο, το Αρχέτυπο, την Πρωτοεικόνα του, τον Κύριο της Δόξης Ιησού Χριστό.

«Θεός είναι όχι η δύναμη που βρήκε την αιώνια ισορροπία, μα η δύναμη που σπάζει αιώνια την κάθε ισορροπία, ζητώντας όλο κι ανώτερη. Και βρίσκει το Θεό και δουλεύει μαζί του όποιος με την ίδια μέθοδο, στο στενό του κύκλο, αγωνίζεται και προχωρεί».[9].

«Ούπω καιρός» λοιπόν που το «ερωτάριον» θα μετουσιωθεί σε ερωτομανία προς κάθε υψοποιό και θεοφιλές, προς κάθε θεάρεστο και χριστομίμητο. Έως τότε, τα Κιμιντένια - τι και αν παράπληκτα πια- θα εφησυχάζουν στην κίβδυλη πλην όμως γηθόσυνη καθημερινότητα…

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
1. Τον ως άνω τίτλο δανείστηκα από το ομώνυμο κεφάλαιο του Ηλία Βενέζη στο έργο Αιολική Γη, Εστία, Αθήνα 1992, σελ. 23-29.

2. Στέντωρ [Στέντορας, ο]. Ο Όμηρος αναφέρει έναν από τους Έλληνες, που πήρε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Έγινε πασίγνωστος για τη δυνατή φωνή του και καταγόταν από την Αρκαδία ή τη Θράκη. Ο Όμηρος τον χαρακτηρίζει «χαλκόφωνο» και λέει ότι η φωνή του είχε δύναμη όση 50 ανδρών μαζί. Από τότε το όνομά του έγινε επίθετο που χαρακτηρίζει τη δυνατή φωνή, [Μυθολογικό και Ομηρικό λεξικό, εκδ. Αγγελάκη, Αθήνα 1987, τόμ.2ος, σελ. 228-229.

3. Αυτόθι, σελ. 220-221, Πρβλ., Σφυρόερα Σοφία, Η Μυθολογία των Ελλήνων, Ελληνικά γράμματα, Αθήνα 2003, σελ.271-274.

4. Zahavi D., Χούσερλ, Εισαγωγή στη Φαινομενολογία του, Αρμός, Αθήνα 2010, σελ.226. «Ο Χούσερλ θεωρεί ότι η ενσυναίσθηση προϋποθέτει μια συγκεκριμένη ομοιότητα ανάμεσα στο ξένο ενσώματο υποκείμενο που συναντώ και στον εαυτό μου. Εάν δεν ήμουν ο ίδιος υποκείμενο , δε θα μπορούσα ποτέ να αναγνωρίσω άλλα ενσώματα υποκείμενα», [Αυτὀθι, σελ.226-227],

5. Καζαντζάκη Νίκου, Συμπόσιον, εκδ. Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα 2001, σελ.11,

6. Ο Theunissen την αποκαλεί Veranderung, βλ.σχ., Zahavi D., Χούσερλ, σελ.235-239,

7. Αγίου Ιππολύτου Ρώμης, Αίρεσις 9,10,PG 16,378Α, Πρβλ., Γιέφτιτς Αθανασίου, Επισκόπου, Χριστός, η Χώρα των Ζώντων, Ίνδικτος, ΑΘΗΝΑΙ 2007, κυρίως τις σελίδες 90-96,

8. Πρβλ., Παπαδόπουλου Νίκου, Ψυχολογία, Σύγχρονη Πειραματική, Αθήνα 2003, σελ. 313-315,

9. Καζαντζάκη Ν., Συμπόσιον, σελ. 83.

O Δημήτριος Π. Λυκούδης είναι Φιλόλογος - Θεολόγος Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών
Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού με αναφορά στην πηγή προέλευσής του.
Επιμέλεια-Πηγή: sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση


Ας απολαύσουμε και το δοκίμιο σε ένα υπέροχο βίντεο!



Δείτε κι άλλα άρθρα
  • ιφιγένεια γεωργιάδου ''η διυποκειμενικότητα πρέπει να εννοηθεί ως σχέση ανάμεσα σε ένσαρκα υποκείμενα[4]." ένσαρκο το υποκείμενο και αναζητά ατελείωτα την αλλαγή στην υπόστασή του μέσα σε διαρκείς ενυπόστατες φανερώσεις "στρέφομαι στην άμοιρη οντικότητά μου και καταθέτω «Ουκέτι καιρός».'' να ύπάρχω ουκέτι καιρός, να μιλώ ουκέτι καιρός, να συναλλάσσομαι ουκέτι καιρός, να κερδοσκοπώ ουκέτι καιρός, να υψηλοφρονώ ουκέτι καιρός, με διυποκειμενικότητα υπάρχω, το εγώ σε διαρκή αεικίνητη μεταλλαγή που κατακλύζει υπερβατικά το ανυπεράσπιστο τοπίο της αλαζονικής παραφροσύνη του κόσμου !!! 22 Ιανουαρίου 2014 στις 9:47 μ.μ.

ιφιγένεια γεωργιάδου «η αγάπη λογίζεται και υπερλογίζεται όταν παραλογίζεται» αναφέρει ο Δημήτρης Λυκούδης σε ένα πλούσιο με πρωτότυπες λεκτικές κατασκευές κείμενο όπου η προσπάθεια αποφυγής του τυπικά αποδεκτού τρόπου έκφρασης αναδεικνύει τη πιεστική ορμή της ανατρεπτικής εσωτερικής αναζήτησης του αληθινού και του ωραίου!!! Με ανέκφραστη συγκίνηση εύχομαι ολόψυχα η νέα πραγματικότητα να καθρεπτίζει τα οράματα της στο μεγαλείο της αγαπητικής υπέρβασης στου παραλογισμού τον εκστατικό εναγκαλισμό!!! 28 Δεκεμβρίου 2013 στις 6:05 μ.μ. 

Sophia Drekou Καλή κι ευλογημένη Χρονιά Δημήτρη... ο Νεογέννητος Χριστός μας να ευλογεί το κάθε σου βήμα. 31 Δεκεμβρίου 2013 στις 9:32 μ.μ.

Δημήτρης Λυκούδης Ευχαριστώ Σοφία μου για την αγάπη και την εμπιστοσύνη να φιλοξενείς γραπτά μου στο Ιστολόγιό σου Αέναη Επανάσταση. Καλή διακονία και στη νέα χρονιά, να ζήσεις 31 Δεκεμβρίου 2013 στις 9:34 μ.μ.
Sophia Drekou Είναι τιμή και χαρά που θα φιλοξενεί όλον τον χρόνο το ιστολόγιό μας Δημήτρη τα κείμενά σου, που τα φροντίζω και τα επεξεργάζομαι με πολύ Αγάπη και σεβασμό. Σ'ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας. Να ζήσεις παρομοίως και να μας γράφεις τα θεολογικά μα και λογοτεχνικά σου κείμενα, τα οποία είναι Τάλαντο από τον Κύριο. Ευλογημένη Χρονιά! 31 Δεκεμβρίου 2013 στις 10:28 μ.μ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: