Τετάρτη, Φεβρουαρίου 12

Μνήσθητι ημών Κύριε

η Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους*

Ευχαριστώ τον κ. Δημήτρη Λυκούδη για το αγιορείτικο 
ευωδιαστό άρθρο που έγραψε για την αέναη επΑνάσταση.

Η φουρτουνιασμένη θάλασσα μαγνητίζει το βλέμμα μου. 
Ο αδυσώπητος και μανιασμένος παφλασμός των κυμάτων 
αναμοχλεύει κάθε μου σκέψη...

Μνήσθητι ημών Κύριε - Δημητρίου Π. Λυκούδη
Θεολόγου – Φιλολόγου Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Αρχές Νοεμβρίου. Η ώρα είναι οκτώ το πρωί. Κάθομαι σε ένα από τα λιγοστά χαγιάτια (εξώστες) της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους.

Λίγο πρίν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, αφού προηγήθηκαν οι ακολουθίες του Μεσονυκτικού και του Όρθρου και οι Πατέρες αποσύρθηκαν για την σύντομη πρωινή τους ανάπαυση.

Κάθομαι μόνος μου και αντικρίζω τη θάλασσα, η οποία «εφρικία ηρέμα από την λεπτήν αύραν, την εξακολουθούσαν να πνέη ως λείψανον του ανέμου όστις την είχεν αυλακώσει από πρωίας», ως θα έλεγε ο μεγάλος Παπαδιαμάντης.

Η φουρτουνιασμένη θάλασσα μαγνητίζει το βλέμμα μου. Ο αδυσώπητος και μανιασμένος παφλασμός των κυμάτων αναμοχλεύει κάθε μου σκέψη, αναδύει θύμησες και εποχές περασμένες. Κάθε σκέψη, κάθε εικόνα σαν άλλη «παρουσία της απουσίας», ως θα έλεγε η ακαδημαϊκός Κική Δημουλά.

Η ίδρυση της Μονής Σταυρονικήτα τοποθετείται ιστορικά στις αρχές του 10ου αιώνα μ.Χ. Κτίτορες-ίδρυτές της θεωρούνται οι μοναχοί Σταύρος και Νικήτας, που μόναζαν σε μικρό κελί της περιοχής ή κατ’ άλλους ο Αξιωματικός του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιωάννου Τσιμισκή, Σταυρονικήτας. Το καθολικό (κεντρικός ναός) της Μονής είναι το μικρότερο σ’ έκταση καθολικό του Αγίου Όρους και είναι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο, τον επονομαζόμενο «Στρειδά».

Οι κτιριακές εγκαταστάσεις, ο μικρός αυλόγυρος της Μονής, ο επιβλητικός πύργος πάνω από την κεντρική είσοδο με τις επάλξεις, τις «ζεματίστρες» και τις πολεμίστρες, αδιάσειστες στην ροή του χρόνου να κομίζουν σε κάθε φιλέρημη ψυχή άρωμα από λιβάνι γιασεμί, Βυζάντιο και Ελλάδα. Σκιερές και ήρεμες αυλές. Τόποι συγκέντρωσης και περισυλλογής. Εδώ τίποτε δεν βιάζεται. Ο χρόνος σταμάτησε γυρίζοντας πίσω στα περασμένα.

Πίσω στα περασμένα παρασύρεται και ο λογισμός μου. «Αφήνω την ψυχή μου να σβήσει την δίψα της στου χρόνου τον κρουνό, πίνει λίγο λυκόφωτο και λίγη χαραυγή» κατά τον ποιητή. «Μέσω των κτισμάτων που τον περιβάλλουν δύναται ο άνθρωπος ν’ αναχθεί στον Θεό», θα τονίσει γλαφυρά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. 

Αγναντεύω την θάλασσα και της προσδίδω την αφετηριακή συνοριογραμμή προς το επέκεινα… «Μνήσθητι ημών Κύριε», ο απ’ αρχής ών, ο ών και υπερών».

«Μνήσθητι ημών Κύριε» των εμπερίστατων και πολυπαθών αδελφών μου, των ασθενών και φυλακισμένων, των νοσηλευομένων, των απίστων και αιρετικών, των «μηδέποτε προσευχομένων», κατά τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο Εζνεπίδη.

«Μνήσθητι ημών Κύριε» των αδικημένων, των κατατρεγμένων, των πονεμένων, των πενθούντων και απελπισμένων… «Σκοπός της ζωής δεν είναι η αυταρέσκεια. Σκοπός της ζωής είναι η αγάπη», θα τονίσει ο Εμπειρίκος.

«Μνήσθητι ημών Κύριε». Πονάει η καρδιά μου, πάει να σπάσει. Θέλω ν’ απλώσω τα λαβωμένα και ρυπαρά χέρια μου και ν’ αγκαλιάσω όλο τον κόσμο. Θέλω να του φωνάξω ότι ανήκουμε ο ένας στον άλλον, είμαστε ένα Σώμα, ένας πόνος, μια χαρά, ένα χαμόγελο, όλος ο κόσμος με Κεφαλή τον Σωτήρα Χριστό. «Μεγάλη Πολιτεία, μεγάλη μοναξιά» έλεγε ο Κικέρων. Και ο μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης πάντοτε να αποσαφηνίζει: «Η Κοινωνία της Ερήμου και η ερημιά των πόλεων».

Είναι πρωί στο χαγιάτι της Μονής Σταυρονικήτα.

«Μνήσθητι ημών Κύριε». Αξίωσε με να μαθητεύσω ταπεινά και αθόρυβα στην σπουδή της αγάπης. Δίδαξε Κύριε την ανεπίδεκτη καρδιά μου να σιωπά αρχοντικά μπροστά στον πόνο των αδελφών μου και θυσιαστικά ν’ αναλώνεται στην αγιοπνευματική διακονία «υπέρ της σύμπασας κτίσης».

«Μνήσθητι ημών Κύριε» και της αγαπημένης μου νεότητας. Τί μας χωρίζει άλλωστε από εδώ; Ουρανός και θάλασσα, άγιο και ιερό. Και θα συνοδοιπορούμε κάθε φορά που θα τολμάμε να μαθητεύουμε στην υψοποιό αγάπη, κάθε φορά που θα ανυψώνουμε ικετευτικά τα χέρια μας υπέρ της ειρήνης και ενότητας της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Αρχές Νοεμβρίου. Είναι πρωί. Κάθομαι σε ένα από τα λιγοστά χαγιάτια της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους και με δάκρυα στα μάτια και πόνο ψυχής ψελλίζω: «Μνήσθητι ημών Κύριε…»

*Σημείωση Σ. Ντρέκου: Στην φωτογραφία, η Ιερά Μονή Σταυρονικήτα. Είναι η µικρότερη από άποψη µεγέθους µονή του Αγίου Όρους. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου.

Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού με αναφορά στην πηγή προέλευσής του.


Να δούμε και το κείμενο αγαπητοί αναγνώστες και σε βίντεο, 
με όμορφο μουσικό χαλί και ταξιδεμένες φωτογραφίες! Καλό ταξίδι!


Zachariou Christos Εκεί στο Όρος το Άγιον .. εδώ στο όρος το άγριο. Άριστα! αδελφέ Δημήτριε. 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 9:37 μ.μ 
Δημήτριος Π. Λυκούδης Αδελφέ μου Χρήστο, σε ασπάζομαι εν Χριστώ 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 9:38 μ.μ.
Zachariou Christos Ο Θεός να σας ευλογεί. Ρώτησα κάποια στιγμή τον καλόγερο στο αρχονταρίκι της ΙΜ Σταυρονικήτα, πόσοι μοναχοί είστε εδώ πάτερ μου? Και η απάντηση '' Όσοι χρειάζονται για να διακονούμε αυτή τη μονή''. Πάντα οι Αγιορείτες μοναχοί πλήρεις με τα όσα ο Κύριος τους παραχωρεί. Ας είναι ευλογημένο λένε. Μα αλήθεια τι άλλο θα ήθελε η διψασμένη τον Κύριο ψυχή. Εκεί ο Κύριος εκεί η Θεοτόκος που πλημμυρίζει τις καρδιές με τη θεία Χάρη. Και εμείς οι ανάξιοι επισκέπτες να διερωτόμαστε γιατί τόσο λαμπρά τα πρόσωπα των μοναχών , γιατί η τόσο γαλήνια έκφραση γιατί αυτοί οι μαυροντυμένοι ρασοφόροι να μην έχουν ποτέ γκρίνια και παράπονα. Και μας παίρνει χρόνο να καταλάβουμε ότι όλα αυτά προέρχονται από την υπερχείλιση της Θείας Χάρης που κατοικεί στην καρδία των συνεχώς ασκούμενων και προσευχομένων μοναχών. 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 10:00 μ.μ. 
Δημήτριος Π. Λυκούδης Χρήστο για να το αντιληφθείς αυτό πρέπει και εσύ να είσαι στο ίδιο μήκος κύματος, να αντλείς από τον ίδιο κρουνό της θείας χάρης και ευλογίας. Με χαροποιεί ιδιαίτερα η ενασχόλησή σου με αυτά τα θέματα τα πνευματικά αδελφέ και με παρακινείς για όσα υψηλά και αξιόλογα. Ευχαριστώ πολύ αδελφέ μου για όλα. 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 10:05 μ.μ. 
Zachariou Christos Μου έλεγε ο Μακαριστός Πατήρ Χριστόδουλος πατέρας δύο μοναχών και ενός ιερέα, οι Χριστιανοί το φέρνει Θεία Χάρη και κάπου συναντώνται και καταλαβαίνονται !!! 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 10:14 μ.μ. 
υιος ασωτος υιος ασσωτος Αλήθεια, εδώ σμίγει ο άνθρωπος με τον Θεό, εδώ η τυχών πώρωση, η περιέργεια, πάνε περίπατο. Ο άνθρωπος ξαναθυμάται και το σμίξιμο είναι θέμα χρόνου και τότε η ξομολόγηση από καρδιάς, το κλάμα για το χαμένο. Έχω προσωπική εμπειρία. 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 12:15 μ.μ.
Theo Sav ......Μνησθητι ημών Κύριε.....................Ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου, καλή μου Σοφία!!!!! Υπέροχη προσευχή στον καλύτερο τόπο.. τον Ιερό, εκεί ανάμεσα Θεού και φυσικού παραδείσου!!! Ευχαριστούμε τον Κο Λυκουδη για τις όμορφες εικόνες και την προσευχή!!!! Καλημερα σας!!! Καλημερα και στην όμορφη ομήγυρη!!! 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 12:18 μ.μ. 
ιφιγένεια γεωργιάδου "«Μνήσθητι ημών Κύριε» και της αγαπημένης μου νεότητας." η παραμένουσα δροσιά της νεότητας είναι σε δυνατούς ανέμους το κύμα το εκρηκτικό που μανικά ξεσπάει σε βράχους έρημους μοναχικούς των ενηλίκων οι καρδιές που δύσκολα ακούνε την εναγώνια κραυγή στο επίμονο κάλεσμα των μικρών για επαφή και συνοδοιπορία!!! 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 12:21 μ.μ. 
Fedon-Panos Christodoulakis Γεύση παραδείσου...εικόνα βγαλμένη από κείμενο του Παπαδιαμάντη κι αφήγηση του Κόντογλου....καλήμερα...ο Θεός των παρακλήσεων και του Ελέους να μας σκεπάσει με τη Χάρη Του... 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 12:22 μ.μ. 
Dimitris X Gidaropoulos SIGNOMI GIA TIN PAREN8ESI ,,DIAVASA OLA TA SXOLIA KAI NOMIZO POS AFTOS O TOPOS PREPI NA SIMENI POLA , ,H MALON PARA POLA GIA ESAS ,,EMENANE PROSOPIKA PANTOS , , ,EINAI MIA IKONA POY MPORESE NA ME TAKSIDEPSI STA KLISTA MONOPATIA TIS TEXNIS MOY ,,PROSPA8ONTAS NA DIMIOYRGISO TO EPOMENO ERGO MOY POY NOMIZO POS 8A TO ONOMASO , , , ,( PARADISO )..12 Φεβρουαρίου 2014 στις 4:34 μ.μ. 
Theo Sav: Dimitris X Gidaropoulos!! Μιλάτε για τα σχόλια καλέ μου φίλε και για την εικόνα που βλέπετε???? Το κείμενο δεν σας είπε κάτι???? Εάν μείνατε στην εικόνα και μόνο, σας ευχομαι καλή επιτυχία στη ζωγραφιά σας!!!!! Με εκτίμηση στο πρόσωπό σας και σεβασμό στην τέχνη που υπηρετούμε. Όμως το κείμενο του κυρίου Λυκουδη χτυπάει άλλες πιο ευαίσθητες χορδές... ακόμη και από αυτήν την τέχνη της ζωγραφικής. Καλη εσπέρα!!! Να είστε καλά!!!! Και ζητώ να με συγχωρήσετε για την παρέμβαση. 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 4:44 μ.μ. 
Theodoros Nikiforakis ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.
12 Φεβρουαρίου 2014 στις 5:16 μ.μ. 
Karolina Palaiologou ...Ο ευσεβέστερος όλων των πόθων μας, που παραμένει και θα παραμένει για πάντα στη σφαίρα του ονείρου για εμάς τις γυναίκες και που καταλαγιάζει κάθε φορά, που τέτοια θαυμάσια κείμενα μας ταξιδεύουν τόσο ζωντανά στον αγιασμένο Άθωνα... Ευχαριστούμε πολύ για τις ευλογημένες αυτές διαδρομές ... 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 7:20 μ.μ. 
Sofia Anastasiou Πολύ όμορφο...! Ιδιαίτερα μοναδική και συγκινητική η σύνδεση-επικοινωνία Θεού και ανθρώπου...! 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 9:16 μ.μ. 
Aggeliki Zerva Lykoudi Δημήτρης Λυκούδης, αξέχαστα χρήσιμος!!!! Sophia Siglitiki η μελισσουλα μας 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 9:30 μ.μ. 
Δημητρης Ροδης το κείμενο εξαίρετο όπως πάντα του αδελφού..!! η μόνη παρατυπία, να μην είμαι και 'γω αδελφέ μου, να αγναντεβουμε παρέα...!! 12 Φεβρουαρίου 2014 στις 11:46 μ.μ. 
Maria Zisopoulou ευχαριστώ και πάλι που με "τοποθετείς" μέσα σε κάτι που πάλλεται από Πνευματικότητα ! 13 Φεβρουαρίου 2014 στις 12:20 π.μ. 
Δημήτριος Π. Λυκούδης Ευχαριστώ από καρδιάς όλες τις φίλες και τους φίλους. Να έχουμε ένα όμορφο πρωινό. Σοφία ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ανάρτηση 13 Φεβρουαρίου 2014 στις 9:45 π.μ. 
Dimitris X Gidaropoulos onots to kimeno ,,,einai ka8ilotiko ,,ma den to eixa diavasi protistos ..kai mporo na po pos ,me pige akoma pio mprosta ,,ekseretikos kirie likoydi an kai den sas ksero prosopika kse8amponete toys orizintes moy 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 9:25 π.μ. 
Δημήτριος Π. Λυκούδης Ευχαριστώ κ. Δημήτρη. Να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο. Σας ευχαριστώ θερμά για τα καλά σας λόγια. 14 Φεβρουαρίου 2014 στις 10:32 π.μ. 

1 σχόλιο:

IFIGENEIA GEORGIADES είπε...

«Μνήσθητι ημών Κύριε» και της αγαπημένης μου νεότητας." η παραμένουσα δροσιά της νεότητας είναι σε δυνατούς ανέμους το κύμα το εκρηκτικό που μανικά ξεσπάει σε βράχους έρημους μοναχικούς των ενηλίκων οι καρδιές που δύσκολα ακούνε την εναγώνια κραυγή στο επίμονο κάλεσμα των μικρών για επαφή και συνοδοιπορία!!!