Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Οθνείος Έρωτας


ΟΘΝΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Χ​αίρετε πάντοτε Εαρινά, Αναστάσιμα...​ και Ερωτικά! Τί να γράψω, με τί λόγια να σας περιγράψω το αριστουργηματικά λογοτεχνικό κείμενο, μα και καρδιακό από ζώσα ψυχή αγαπημένοι μου αναγνώστες, αληθινά δεν ξέρω. Ότι και να γράψω, ότι και να αφηγηθώ θα είναι αενάως* λίγο και πτωχό. Μόνο έρχεται στο νου μου ότι, ο έρωτας όταν είναι αληθινός πάντα ζει, διότι όπως λέει και ο ερωτικός μας ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, «…Α, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ, γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου… Συγχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω. Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα και τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια θά 'ναι δικά μας...».

Σοφία Ντρέκου
Οθνείος Έρωτας
Δημητρίου Π. Λυκούδη
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Αείπλανος* ων, ουχί δε και αειμνήμων*, αδυνατώ να συγκρατήσω νοερά στην αγαπητική διανοητική φαρέτρα μου τους έρωτες της ζωής μου, τους έρωτες που συμπεριλήφθησαν στην «αγλαόμορφη* αγλωσσία» των καιρών εκείνων, στην αδιατρεψία* της επιμονής μου να επείγομαι να αγαπήσω μπροστά στον επικείμενο και ανέραστο ερχομό του θανάτου[1].

Πάντα βέβαια, λυχνοφερόταν αμυδρά η διαχώριση της αγαπητικής ελευθερίας και της ελευθερώνουσας αγάπης, το αεικές* της υπερβολής και της προσωρινότητας, η διασφάξ* μεταξύ της αιθέριας υπερ-μορφής σου και της λοιπής κοσμικής πραγματικότητας.

Τόσα βράδια, ώρες αμέτρητες πεσμένες στα ρηχά και αβαθή νερά, αεικώμος να περιφέρομαι, άλλοτε ελκηρόν, άλλοτε αειλόγως και να διεκδικώ να ψηλαφίσω και να εναρμονίσω το ρυθμό της ανάσας μου στον ερωτικό βηματισμό σου, να διεκδικώ να οριοθετήσω το άγμα* της συνειδησιακής μου ταυτότητας στο περίσσευμα της παρουσίας σου, να διεκδικώ να καταστώ λιπαρώς θεωρός της ευ-μορφίας του ειδώλου σου, έχοντας γνώση πια, πως «είδωλα εισίν οι έρωτες», είδωλα άνευ εύθηνα, είδωλα αν-εύθυνα.

«Είδωλον εστίν» ο έρωτας επίπλαστο, αειχρόνιο και επίγειο, αελλόπον* και δυσκίνητο, πραγματικό και ανύπαρκτο. «Είδωλον εστίν» ο έρωτας, οθνείος* και γνώριμος, οικείος και μέτοικος, ευθύπορος και άνανδρος, διάπυρος και άτιμος.

Και «είδωλον εστίν», ουχί δε επειδή δεν αυτοπεριορίζεται και αυτοπροσδιορίζεται, αλλά ένεκα θαρρώ, της αδυναμίας που καλλιεργεί, να τρέφει και να προκαλεί να ετεροπροσδιοριστεί όχι αφ' εαυτού, αλλά αφ'ετέρων, πάντοτε πρόσκαιρα και ευκαιριακά «εν καιρώ ευθέτω».

«Είμαι ήσυχος, εντελώς ήσυχος. Και μ' απάντησε χαρούμενη πως θάλθει. Ελπίζει μέσα στα βουνά και στην πρασινάδα να γιάνει η αγάπη μου και τα χείλη μου να μη βλαστημούνε πλειά, μόνο να φιλούν. Και θάλθει χαρούμενη. Είμαι μόνος. Έφερα τις ζωγραφιές μου όλες και τις κρέμασα γύρω στους τοίχους. Τα χρυσάνθεμα και τις ξωτικές γραμμές και τους ήλιους που βασιλεύουν»[2].

Και αν περάσει χρόνος και καιρός και το «είδωλον» του έρωτα σε αποπλανήσει πως υπάρχει, τότε ναι, δύνασαι να το φωνάξεις ως άλλος Ήφαιστος και να αποκαλυφθείς: «Κι όλοι στα γέλια σκάσανε θωρώντας του Ηφαίστου του πολυστόχαστου θεού τις τέχνες τις πανούργες. Κι έτσι ο καθένας έλεγε στο διπλανό γυρνώντας: «Ωστόσο, οι άσκημες δουλειές κακό το τέλος έχουν»[3]. 

Στην ουσία το «είδωλον» δεν υφίσταται, παρίσταται. Δεν υπάρχει αλλά συν-υπάρχει, πλην όμως συνυπάρχει ανέστια και εφάμαρτα, καθώς ο έρωτας αποπλανάται και επιθυμεί διακαώς να αποπλανάται για να υπάρχει και να κυριαρχεί δήθεν αποπλανημένος στην εθελούσια και αυτοθέλητη πλάνη του. Και τότε, εναγκαλίζεσαι το «είδωλον» του έρωτα και παραδρομείς και επιστρέφεις τα «έδνα»[4] περίλυπος και αποπλανημένος διότι δεν έμαθες ακόμη να ερωτεύεσαι, δεν έμαθες ακόμη με τον έρωτα να ζεις!

Είμαι ήσυχος μονολογώ, εντελώς ήσυχος. Και μου απάντησε πως θάρθει! Τι και αν ανέμενα μέχρι τώρα, ώρες πολλές, τόσα βράδια και αναζητούσα την ερωτική παρουσία του ειδώλου σου! Πάντοτε να ενθυμούμαι την προσμονή, να επιποθώ την αποπλάνηση του νου, την καρδιακή και αελπτία* μου περιδιάβαση στην αγλαόμορφη και πάνυ* ακήρατη παρουσία σου.

Τι και αν ανέμενα τόσα βράδια, δεν έμαθα ακόμη να ερωτεύομαι, δεν έμαθα ακόμη με τον έρωτα να ζω! Γιατί μάθε πως έρωτας σημαίνει την ενατένιση της γνώσης! Ποιάς γνώσης; Της γνώσης ότι «είδωλον εστίν» που αρέσκεται και αναζητά διακαώς και αενάως την αποπλάνηση!!!

Παραπομπές:

1. Πρβλ., Φάρου Φιλοθέου(Αρχιμ), Έρωτος φύσις, κυρίως το κεφάλαιο «Ο θάνατος και η έμμονη ενασχόληση με τον αυτονομημένο σωματικό έρωτα», εκδ. Αρμός, Αθήνα 2009, σελ. 132-139.
2. Καζαντζάκη Νίκου, Όφις και Κρίνο (επιμ. Σταύρου Πάτροκλος), εκδ. Καζαντζάκη, Αθήνα 2002, σελ. 97.
3. Οδύσσεια, 8, 324-332.
4. «Τα έδνα αποτελούσαν το ειδικό αντικείμενο των συνηθισμένων γαμήλιων συμβολαίων[στην Ομηρική κοινωνία]. Τα έδνα ήταν ένα είδος ενέχυρου, που τα έδινε ο γαμπρός στον πεθερό για τη νύφη που θα άφηνε το πατρικό της σπίτι, και το οποίο αργότερα με το γάμο δινόταν στη νύφη», (Reinsberg Carola, Γάμος, Εταίρες και Παιδεραστία στην Αρχαία Ελλάδα, Παπαδήμας, Αθήνα 2008, σελ. 25).

*Ο Δημητρίος Π. Λυκούδης είναι Θεολόγος – Φιλολόγος,
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών
17η Μαρτίου 2014

Σημειώσεις Σοφία Ντρέκου
*αενάως = διαρκώς, αιώνια, διά παντός, στο διηνεκές.
*οθνείος = ξένος, ξενικός, ξενόφερτος (κυριολεκτικά: «ξένος προς την οικογένεια, από άλλη χώρα») (<οθν- [παράβαλε έθν-ος] + -είος κατά το αντίθετο οικ-είος)
*αείπλανος -ον και ἀειπλανής, -ές = αυτός που πλανιέται, που κινείται συνεχώς
*αειμνήμων (ονος), ον = αυτός που πάντοτε θυμάται, που έχει ισχυρή μνήμη
*αγλαόμορφη/ος = όμορφη εμφάνιση
*αδιατρεψία/αδιάτρεπτος — η, ο (AM ἀδιάτρεπτος, ον) 1. αμετάτρεπτος, αμετακίνητος, αμετάβλητος («αδιάτρεπτος γνώμη») 2. (για πρόσωπα) ισχυρογνώμων, ξεροκέφαλος.
*αεικές = ανάρμοστος, «Αεικώς» = ανάρμοστα [επίρρ], α και εικός.
*διασφάξ [η] = σχίσμα, ρήγμα 1. κάθε άνοιγμα που δημιουργήθηκε βίαια, χαράδρα, φαράγγι, βαθιά σχισμή βράχου, ρέμα 
*άγμα (το θραύσμα, κομμάτι, απόσπασμα)
*αελλόπος-ἀελλόπος (-ποδός), ο, η = ομηρικός τύπος αντί ἀελλόπους (όπως ἀρτίπος, οἰδίπος κ.λπ.) αυτός που είναι γρήγορος στα πόδια σαν τη θύελλα, ταχύπους, γοργοπόδαρος.
*αελπτία = ανέλπιστο, απροσδόκητο γεγονός
*πάνυ (αρχαιοπρεπές) = πολύ, σε μεγάλο βαθμό, εξαιρετικά
*ακήρατη/ος = Καθαρός, αμόλυντος, ανέγγιχτος. Μεταφορικά: παρθένος.

Να δούμε και το εξαιρετικό λογοτεχνικό, ερωτικό πόνημα αγαπητοί μου αναγνώστες, σ' ένα υπέροχο βίντεο και απλά... απολαύστε το! 

Σοφία Ντρέκου / αέναη επΑνάσταση



Βιογραφικό Δημήτρη Λυκούδη

Ο Δημήτριος Π. Λυκούδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Θεολογία [τμήμα Θεολογίας] στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλολογία [τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας] στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. [Χριστιανική Αγωγή και Ποιμαντική] και ακολούθως στο τμήμα Θεολογίας [Δογματική]. Είναι υποψήφιος Διδάκτορας του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. στον τομέα της Ψυχολογίας της Θρησκείας.

Το ερευνητικό του έργο εστιάζει σε θέματα ποιμαντικά και δογματικά και σε ζητήματα που άπτονται της Ψυχολογίας της Θρησκείας.

Ως κάτοχος διπλώματος Βυζαντινής Μουσικής [Ωδείο Αιγάλεω], διακονεί στο ιεροψαλτικό αναλόγιο σε δύο ενορίες [Ι.Μ. Πειραιώς και Ι.Μ. Νέας Σμύρνης].

Από τον Οκτώβριο του 2014 τυγχάνει μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών (ΔΕΕΛ). Στις 13/11/2014 βραβεύτηκε από την Διεθνή Ένωση Λογοτεχνών της Βραζιλίας για την ποικίλη εργογραφική του δραστηριότητα. 

Ομιλεί: Αγγλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Ρωσικά, Ρουμάνικα, (Αραβικά – Εβραϊκά).

Έργα του: 1. «Η Προσευχή ως επικοινωνιακός τρόπος προσέγγισης του Θείου στο χώρο του μεταμοντέρνου κόσμου» (Αθήνα 2011), 2. «Βίος Αβίωτος» (Αθήνα 2014), 3. «Οσμήν Ευωδίας Αγιορείτικης» (Αθήνα 2015), 4.«Αγέλαστοι Άνθρωποι» (Αθήνα 2016), 5.«Ο Άγιος του αιώνα μας, πρὠην Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς» (Αθήνα 2016), 6. «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Βίος και Πολιτεία» (Υπό έκδοση).
Ένα νέο άρθρο μου για τη φύση του έρωτα



Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου, ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών Αείπλανος ων, ουχί δε και αειμνήμων, αδυνατώ να συγκρατήσω νοερά στην αγαπητική…
THEOLOGIKOANALOGIO.WORDPRESS.COM

Σχόλι
Fani Asta: Εξαιρετικό κείμενο αλλά κατάλαβα λάθος?? μου φαίνεται πεσιμιστικό... αν ο έρωτας είναι είδωλο,τότε είναι και καθρέφτης....η ωραία απεικόνιση δίνει την ίδια ομορφιά στο είδωλο..Είναι αποπλάνηση ο έρωτας?? Επιθυμία για αγάπη είναι κι αν πάρει λάθος δρόμο σπάει ο καθρέφτης,σπάει και το είδωλο αλλά η επιθυμία για αγάπη δεν αλλοιώνεται κι όσο κι αν ο νους στενεύει,η λογική σκληραίνει και η λαχτάρα μπαίνει στο κλουβί ο έρωτας πάντα υπάρχει ίδιος κι η επιθυμία ίδια όπως κι ο Αδάμ επιθύμησε σύντροφο να αγαπήσει χωρίς να χει δει ποτέ άλλη. 19 Μαρτίου 2014 στις 11:20 π.μ.
Δημήτρης Λυκούδης: Ο έρωτας μεταξύ των ανθρώπων, ακόμη και στην ακριβέστερη έκδοση και αποτύπωσή του, έχω την αίσθηση Φανή μου, πως είναι αποπλάνηση. Είναι είδωλο σε σχέση και αναγωγή με το πρωτότυπο, δηλαδή με τον Ουράνιο έρωτα, τον ουσιαστικό, ζωοποιό και ερωτοποιό!!! 19 Μαρτίου 2014 στις 11:24 π.μ.
Sophia Siglitiki Drekou: Δημήτρη, τέτοια κείμενα δεν γράφονται... τέτοια λόγια δεν ακούγονται... τέτοια προσομοίωση για τον έρωτα δεν βιώνεται. Συγκλονιστικός ερωτικός μονόλογος που «μυρίζει» γέννηση μα και θάνατο. Ο θάνατος του ειδώλου, που όμως, μέσα και από αυτό το μονοπάτι, της κοσμικής πραγματικότητας, θα μας οδηγήσει στον δρόμο του Ουράνιου Έρωτα. Ο έρωτας, είναι η γνώση. Ο έρωτας είναι ο πόλεμος. Ο έρωτας είναι ο θάνατος. Η βίωση του έρωτα είναι ένα φαινόμενο άπειρο. Ποτέ ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει να φθάσει στην άκρη του. Γιατί η γνώση δεν έχει τέλος. 19 Μαρτίου 2014 στις 5:31 μ.μ.
Δημήτρης Λυκούδης: Γειά σου Σοφία μου, ευχαριστώ πολύ την αγάπη σου και πάλι και συνεχώς 19 Μαρτίου 2014 στις 9:30 μ.μ.

Sophia Siglitiki Drekou: Δημήτρη μου ❤️ 19 Μαρτίου 2014 στις 9:39 μ.μ.
Athanasia Nata: Συγχαρητήρια...Δημήτρη....Εξαίρετο το άρθρο σου...Ο έρωτας είναι πηγή δημιουργίας....Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεοποίησαν, οι Καλλιτέχνες τον ύμνησαν με τα σημαντικότερα έργα τους. το βασικό θέμα της Παγκόσμιας λογοτεχνίας είναι ο Έρωτας. 19 Μαρτίου 2014 στις 10:05 μ.μ.

Δημήτρης Λυκούδης: Καλησπέρα Αθανασία μου. Χαίρομαι που σου άρεσε. Πραγματικά πηγή δημιουργίας... 19 Μαρτίου 2014 στις 10:09 μ.μ.

Θεολογικό Αναλόγιο 18 Μαρτίου 2014
Σοφία Ντρέκου - αέναη επΑνάσταση από Θεολογικό Αναλόγιο 19 Μαρτίου 2014
[...]μάθε πως έρωτας σημαίνει την ενατένιση της γνώσης! Ποιάς γνώσης; Της γνώσης ότι «είδωλον εστίν» που αρέσκεται και αναζητά διακαώς και αενάως την αποπλάνηση!!!

Δημήτριος Π. Λυκούδης 5 Μαΐου 2014
Σπουδαστήριο Ορθόδοξης Θεολογίας
Και πως να βρω καλύτερο τρόπο να σας καληνυχτίσω, από ένα βίντεο με ερωτική απόχρωση. Ευχαριστώ!!! Απολαύστε το. Καλό ξημέρωμα Σπουδαστήριο ψυχών.

Δημήτριος Π. Λυκούδης » 18 Μαρτίου 2014
Σπουδαστήριο Ορθόδοξης Θεολογίας
Ένα νέο άρθρο μου για τη φύση του έρωτα
Και εδώ η νέα μου σελίδα στο facebook,
όπου σταδιακά θα ανεβάσω όλη μου την εργογραφία.
ιφιγένεια γεωργιάδου: να διεκδικώ να ψηλαφίσω και να εναρμονίσω το ρυθμό της ανάσας μου στον ερωτικό βηματισμό σου,"πόσο θάρρος και ποιά δύναμη να αντλήσω απ΄το περίσσευμα ποιάς αντοχής... να προχωρήσω σε τέτοια αυτάρεσκη παντοδυναμία κυρίαρχης αγαπητικής εναρμόνισης ...εσύ να προχωράς και εγώ να ανασαίνω στο ρυθμό των δικών σου αναζητήσεων!!! 18 Μαρτίου 2014 στις 7:50 μ.μ.
Δημήτριος Π. Λυκούδηςκ. Ιφιγένεια μαζί θα γράψουμε το επόμενο άρθρο. Σας προσκαλώ και σας παρακαλώ να μου κάνετε την τιμή. Αφήνω το θέμα στην ευγενική κρίση σας. Θα αναμένω με χαρά 18 Μαρτίου 2014 στις 7:52 μ.μ.
ιφιγένεια γεωργιάδουΔημήτρης μαθητεία λέξεων και συνδυασμοί ροών κειμένων διαχρονικά ζωντανών... είναι αστείρευτη πηγή θεμάτων περιστασιακών επιλογών... εισαγωγή και επίλογος στο ένα και μοναδικό το κύριο θέμα που σήμερα γυροφέρνεις αμυντικά "το αεικές της υπερβολής και της προσωρινότητας" ...Ο εναγώνιος πόνος του προσώπου μέσα στην αγαπητική παραζάλη της αναζήτησης "να διεκδικώ να οριοθετήσω το άγμα της συνειδησιακής μου ταυτότητας στο περίσσευμα της παρουσίας σου". Εξαιρετικό θέμα ... 18 Μαρτίου 2014 στις 8:07 μ.μ.
Δημήτριος Π. ΛυκούδηςΕυχαριστώ κ. Ιφιγένεια που κάνετε τον κόπο κάθε φορά να διαβάσετε τα κείμενά μου. Μου προσθέτει τιμή και εμβρίθεια
Aggeliki Zerva Lykoudi ''Ο έρωτας δεν ειναι τίποτε άλλο από την ανάγκη της ψυχής για εξέλιξη, για αγάπη, για πληρότητα, για αναζήτηση του χαμένου παραδείσου. Είναι όλα όσα τελικά θα μας οδηγήσουν στον αληθινό εαυτό μας. Γεννιέται το σύμπαν - κάθε φορά που ερωτεύονται 2 άνθρωποι'' 19 Μαρτίου 2014 στις 2:17 μ.μ.
Δημήτριος Π. ΛυκούδηςΓειά σου Αγγελική μου καλόκαρδη και αγαπημένη. Μεγάλοι στίχοι από τον μεγάλο καθηγητή Δημήτριο Λιαντίνη. 18 Μαρτίου 2014 στις 8:14 μ.μ.
ιφιγένεια γεωργιάδουΔημήτρης το συνταίριασμα λεκτικών ήχων και εννοιών είναι δομημένο σε νόμους παρεμφερείς με την εναρμόνιση των ρυθμών και των ήχων που διατρέχουν τις νομοτελειακές συνυπάρξεις των λειτουργικών αισθήσεων, νοητικών συναισθήσεων και ψυχικών διαισθήσεων αδιακρίτως μερισμού και περιορισμού σε επιστημονικούς και άλλους διαχωρισμούς. Εκεί τελείται η δράση της οριακής αναγνώρισης ...οι όροι λειτουργούν με δονήσεις εσωτερικές σε λόγους αδαπάνητους και νομοτελειακά σταθερούς!!! Η λέξη έχει τονικότητα μουσική και δομή μαθηματική στην αδαπάνητη καθημερινότητα της εννοιολογικής της εκφοράς και ατελεύτητης ηχητικής διαφθοράς!!! Ο λόγος είναι σημαίνον ...το πρόσωπο σημαινόμενο και η Αγάπη το μετασχηματιζόμενο !!! 18 Μαρτίου 2014 στις 8:28 μ.μ.
Δημήτριος Π. ΛυκούδηςΣας ασπάζομαι εν Χριστώ κ. Ιφιγένεια. Κρατώ την τελευταία σας φράση. Πολύ με αναπαύει. 18 Μαρτίου 2014 στις 8:49 μ.μ.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Οι διαφορες εκφανσεις και πτυχες της αγαπης ειναι και ο πλουτος και το αλατι της ζωης μας μαλλον... ευχαριστω για το ομορφο κειμενο!!!

Sophia Siglitiki Drekou είπε...

*Ανώνυμος (Desert Light) 25 Μαΐου 2014 - 11:03 μ.μ.

Σ' ευχαριστούμε πολύ Desert... τω όντι ο έρωτας είναι πηγή έμπνευσης! τέτοια κείμενα δεν γράφονται...!