Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Στάχυα αλόγων λόγων


Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου, μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου. Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά. Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του. Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ' ἀγαπῶ. Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988)

Στάχυα αλόγων λόγων
Δημητρίου Π. Λυκούδη*
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

«Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον ήλιο. Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο». Αδυνατώ, αδυνατώ μονολογώ να κατανοήσω και να αφουγκραστώ το μεγαλείο και την αμφισημία της ιδιαιτερότητας του ανθρώπου.

Και αναπόφευκτα, με τρόπο σιωπηλό και διακριτικό –ως επακόλουθο της επευχόμενης διάκρισης που εν δυνάμει συνέχει την αδιακρισία μου – επιχειρώ να εγκλιματιστώ στον κοινωνικό μου περίγυρο, επιθυμώ χρόνια τώρα να δυνηθώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ

«Δε μ' ενοχλεί ο λαός, μ' ενοχλεί αυτό το αφάνταστο προστύχεμα που προοδεύει ολοένα και αποβλακώνει το λαό» θα καταθέσει γλαφυρά ο ποιητής Σεφέρης. Αυτή η συμπόρευση και αλληλουχία προσώπου και προσωπείου, εγώ και εκείνου, ταυτοπροσωπίας και ετεροπροσωπίας, «υποκειμενικής και αντικειμενικής θεολογίας», ως θα έλεγε ο μεγάλος Χέγκελ.

Αδυνατώ μονολογώ να κατανοήσω το περίσσευμα της αθλιότητας που αναδύεται και αναπτύσσεται με γεωμετρικούς ρυθμούς ολοένα γύρω μου. Πιέζομαι, δυσανασχετώ, προβληματίζομαι! Αποσύρομαι αδιάκριτα στη μόνωσή μου και ακριβώς επειδή αυτή δεν τελεί σε καθεστώς απομόνωσης, κατορθώνω με ιδιάζουσα εμβρίθεια να καταθέσω ότι «Θεός μας χρειάζεται...».

Μοναχικότητα στη μοναξιά μου, συνέπεια στην ασυνέπεια, λόγος στην αλογία και πάλι μπορώ να ελπίζω, να αγωνίζομαι θυσιαστικά στη μέθεξη της αγάπης Του! Με διδάσκει η μόνωση, η ασημία και η ουτιδανότητα! Μόνο έτσι δύναμαι να γευθώ και να ψηλαφίσω τα άλογα όσα εκείνα λέγονται και γράφονται, όσα εκείνα δεν συναπαρτίζουν λόγο προσωπικό και ανθρώπινο, λόγο αγαπητικό και θεο-λογικό!

«Μιλούσες για πράγματα που δεν τά βλεπαν κι αυτοί γελούσαν. Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό πάνω νερά, να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο στα τυφλά, πεισματάρης και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα σαν το πολύροζο λιόδεντρο – άφησε κι ας γελούν». Άφησε κι ας γελούν. Και αν αρέσκεσαι στα λόγια του ποιητή, μάθε να σιωπάς αρχοντικά στην αλογία των καιρών ακριβώς γιατί έχει και λόγο η άκριτη αδιακρισία της εφήμερης άλογης πραγματικότητας. Και δεν είναι άλλη από την έλλογη σιωπή στην αγάπη Εκείνου…

*Ο Δημήτρης Λυκούδης είναι Θεολόγος – Φιλολόγος, Υπ. Δρ. Παν/μίου Αθηνών.

Να δούμε και το όμορφο κείμενο αγαπητοί μου αναγνώστες 
της «αέναης επΑνάστασης» και σε βίντεο... Καλό ταξίδι...!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: