Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Έξηβος Αγάπη


Έξηβος Αγάπη
Δημήτρης Λυκούδης
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Σε αυτό το αριστουργηματικό κείμενο κάνουμε στοπ. Εδώ μπαίνουμε σε άλλα μονοπάτια της λογοτεχνίας και των δοκιμίων. Μονοπάτια γραφής του μέλλοντος. Αισθαντικό, ερωτικό, πλούσιο σε γλωσσική δημιουργία, λιτός, κοφτερός και περιεκτικός λόγος. Δεν ξέρω, μου φαίνονται πτωχά αυτά που προσπαθώ να σας περιγράψω με λέξεις. Νομίζω αδικώ το δοκίμιο μα και το βίντεο που θα δείτε.
Καλύτερα δείτε το και διαβάστε το, χωρίς τις ανούσιες δικές μου περιγραφές. Ένα αριστούργημα δοκιμίου και Βίντεο/Σκηνοθεσίας. Κατάθεση ψυχής με την ιδιαίτερη πένα του συγγραφέα Δημήτρη Λυκούδη, δεμένο με την οπτική ποιότητα της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Σπύρου Βουγιουκλάκη, με μουσική υπόκρουση το ♬♪ Adagio for Strings ♪♫ του Samuel Barber. Ένα Κόσμημα στο αχανές διαδικτυακό οπτικοακουστικό υλικό του YouTube. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στους δημιουργούς !!! Ανάλογα κείμενα με παρόμοια βιντεοπαρουσίαση δεν υπάρχουν.

Σοφία Ντρέκου


Πάντοτε έγραφα καλύτερα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου. Όταν άφηνα τη σκέψη μου να με φέρει κοντά σου, μόνο τότε έγραφα, μόνο τότε είχε αξία η έξηβος* αγάπη μου. Μακριά από κάθε σεμνοτυφική κατήφεια και δνόφο*, μακριά από εσένα, η ατρέκεια* διαφορετική, ο άκρατος νους μου ακραιφνής ων, και όμως άδραστος* και λοίσθος, άμα δε και ακήλητος και έρημος και μόνος. Σαν τον ποιητή περιφέρομαι στο λαβύρινθο των συναισθημάτων μου, άραγε από πού αρχή να κάμνω, πώς να μεταυγάζω όσα άτρεστα μου υπενθυμίζουν γύρω μου πως υπάρχω, πως ακόμη μακριά σου και ζω!

«Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι αναρωτιέται, υπάρχουν άραγε ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες τις γραμμές, τις ακμές, τα κοίλα και τις καμπύλες, υπάρχουν άραγε εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής, του αγέρα και της φθοράς, υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου, το σχήμα της στοργής, εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας, αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου» [T.S. Eliot, Έρημη Χώρα].

Ωσαύτως αργοπορώ, ενθυμούμενος κάθε στιγμή της διαϋποκειμενικής μας μονοκρατορίας, τότε που ζούσαμε σε έναν δικό μας κόσμο, σε έναν κόσμο διώμοτο* με υποσχέσεις ζωής, με υποσχέσεις ζωής που φάνηκαν αδύνατες να ζήσουν, παρά μόνο δυνήθησαν και ανδρώθηκαν και εναβρύνονταν πως τάχα ζουν επειδή δε μπόρεσαν να υπάρξουν. Και εξομιλέω μετά των ανόμων της αρεσκείας μου και εξοίχομαι άγοος*, καθώς «πάντα τέφρα, πάντα σκιά».

Πάντοτε έγραφα καλύτερα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου. Ενθυμούμενος τις έναστρες ουρανοστόλιστες βραδιές, εκείνα τα βράδια που η οσμή της αγαπητικής σύμπνοιας δε χωρούσε, θαρρώ δεν ήθελε να χωρέσει σε μόνο δύο καρδιές και διέραττε τα όρια του χρόνου και μας ταξίδευε ωσάν «άβουλα παιδία», και μας ταξίδευε και μας ταξίδευε.

Τότε σε αγάπησα, τότε που αφέθηκα στην ολότητα του συγκερασμικού «γίγνεσθαι» του νοός σου, ως η ενάλλαγη των συναισθημάτων μου άχρωμη πια και χρονοβόρα, ανούσια πια και αβαθής και αδώμητος. Θυμάσαι τότε; Όμορφα περασμένα χρόνια που έμαθα να αγαπώ, έμαθα να υπάρχω μαζί σου, να θρώσκω, να σκέπτομαι, να ζω!

Πάντοτε έγραφα, μα τώρα διαβάζω τα γραφόμενά μου και συμπληρώνω το τέλος τους. Τι και αν δεν τα διάβασες ποτέ! Πάντοτε έγραφα, ξέρω, πάντοτε μάθαινες, πάντοτε διάβαζες το τέλος των γραπτών μου! Τώρα ωσάν άλλος Χάϊντεγγερ συνήθισα την απουσία σου, αγάπησα την άμορφη σιωπή σου και όπου «ολότητα» το «Sein»[Είναι] έγραψα, και όπου «υποκείμενο» έγραψα «Dasein» [Είναι – εκεί]. Και όπου πράξη έγραψα «Zuhandenheit» και όπου όνειρο «fausseconscience» [πλανημένη συνείδηση].

Τότε σε αγάπησα και άφησα να με κυριεύσει η ουτοπική μορφή της υπέρβασης στην αφηρημένη μονομέρεια, ξέρεις, τότε που πίστευα στην υπερκένωση των άμοιρων βουλητικών μου επιθυμιών, τότε που άδοτος και πλημμελής αποζητούσα τη ζέση και το άγγιγμα των νοερών σου ενορμήσεων.

Τώρα πια σκαρδαμύσσω* και αδημονώ, αγωνιώ μήπως πάψω να ονειρεύομαι, μήπως αρκεσθώ στην άγραν* του ονείρου και εξαπατηθώ και πάλιν τα χάλαρα εμφανισθούν εμπρός μου. «Φωνές από την πέτρα από τον ύπνο, βαθύτερες εδώ που ο κόσμος σκοτεινιάζει. Μνήμη του μόχθου ριζωμένη στο ρυθμό που χτύπησε τη γης με πόδια λησμονημένα. Σώματα βυθισμένα στα θεμέλια του άλλου καιρού, γυμνά. Μάτια προσηλωμένα, σ' ένα σημάδι που όσο κι αν θέλεις δεν το ξεχωρίζεις. Η ψυχή που μάχεται για να γίνει ψυχή σου»[T.S. Eliot, Έρημη Χώρα].

Πάντοτε έγραφα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου, μα τώρα πια δεν καταδέχομαι να γράψω. Που καιρός πια, που διάθεση για σκέψη! Γιατί μια φορά αγάπησα και από τότε, δεν καταδέχομαι πάλι να αγαπήσω.

01/04/2014
Δημήτρης Λυκούδης

επεξηγηματικά Σοφία Ντρέκου
έξηβος = αυτός που πέρασε την ηλικία του εφήβου.
δνόφος = βαθύ σκοτάδι
διώμοτος = αυτός που ανέλαβε με όρκο να κάνει κάτι, που δεσμεύεται με όρκο.
άδραστος = αυτός που δεν δραπετεύει ή δεν προτίθεται να δραπετεύσει
λοίσθος = έσχατος, τελευταίος, ύστατος. νεοελλ. φρ. «πνέει τα λοίσθια» βρίσκεται στα τελευταία του, εκπνέει, ψυχορραγεί
ακήλητος, -ον (Α) [κηλῶ (-έω)]αυτός που δεν γοητεύεται εύκολα και συνεκδ. αδυσώπητος, σκληρός, άσπλαχνος.
ατρέκεια = αλήθεια, πραγματικότητα, βεβαιότητα
ἐξοίχομαι =απομακρύνομαι.
άγοος = αυτός που δεν θρηνήθηκε με γόους, άκλαυτος, αμοιρολόγητος.
σκαρδαμύσσω = ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα, βλεφαρίζω (λόγιο)
άγραν = το κυνήγι (μεταφορικά) η επιδίωξη, η αναζήτηση

Βιογραφικό Δημήτρη Λυκούδη

Ο Δημήτριος Π. Λυκούδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Θεολογία [τμήμα Θεολογίας] στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλολογία [τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας] στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. [Χριστιανική Αγωγή και Ποιμαντική] και ακολούθως στο τμήμα Θεολογίας [Δογματική]. Είναι υποψήφιος Διδάκτορας του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. στον τομέα της Ψυχολογίας της Θρησκείας.

Το ερευνητικό του έργο εστιάζει σε θέματα ποιμαντικά και δογματικά και σε ζητήματα που άπτονται της Ψυχολογίας της Θρησκείας. 

Ως κάτοχος διπλώματος Βυζαντινής Μουσικής [Ωδείο Αιγάλεω], διακονεί στο ιεροψαλτικό αναλόγιο σε δύο ενορίες [Ι.Μ. Πειραιώς και Ι.Μ. Νέας Σμύρνης]. 

Από τον Οκτώβριο του 2014 τυγχάνει μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών (ΔΕΕΛ). Στις 13/11/2014 βραβεύτηκε από την Διεθνή Ένωση Λογοτεχνών της Βραζιλίας για την ποικίλη εργογραφική του δραστηριότητα. 

Ομιλεί: Αγγλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Ρωσικά, Ρουμάνικα, (Αραβικά – Εβραϊκά).

Έργα του: 1. «Η Προσευχή ως επικοινωνιακός τρόπος προσέγγισης του Θείου στο χώρο του μεταμοντέρνου κόσμου» (Αθήνα 2011), 2. «Βίος Αβίωτος» (Αθήνα 2014), 3. «Οσμήν Ευωδίας Αγιορείτικης» (Αθήνα 2015), 4.«Αγέλαστοι Άνθρωποι» (Αθήνα 2016), 5.«Ο Άγιος του αιώνα μας, πρὠην Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς» (Αθήνα 2016), 6. «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Βίος και Πολιτεία» (Υπό έκδοση).

Σοφία Ντρέκου / αέναη επΑνάσταση

Δείτε αν επιθυμείτε
Ένα νέο άρθρο μου για τις περασμένες αγάπες, για τις αγάπες που πέρασαν. Σας το αφιερώνω με σεβασμό. Καλό ξημέρωμα Σπουδαστήριο.
Ένα κείμενό μου για την αγάπη. Το εμπιστεύτηκα στα χέρια του καλού μου φίλου Σπύρου Βουγιουκλάκη, που έκανε τη μουσική επιμέλεια και είχε τον όλο κόπο. Απολαύστε το αποτέλεσμα. Σπύρο σε ευχαριστώ καρδιακά.


Σχόλια
Spyros Vougiouklakis Ήταν μεγάλη μου χαρά να δουλέψω με ένα υπέροχο κείμενο. Να 'σαι καλά άδελφέ μου. 3 Μαΐου 2014 στις 11:23 μ.μ. 10 σχόλια
Δημήτριος Π. Λυκούδης 30 Μαΐου 2014
Ένα από τα αγαπημένα μου βίντεο. Απολαύστε το.
Δημήτριος Π. Λυκούδης 20 Ιουνίου 2014
Θεολογικό Αναλόγιο 27 Απριλίου 2015
Δημήτρης Λυκούδης 8 Φεβρουαρίου 2016 στις 8:36 μ.μ.
Ίσως το πιο αγαπημένο μου κείμενο! Ένα κείμενο παράφορο, παράξενο, παράλογο σε αγέλαστες καρδιές, σε γελασμένα όνειρα...! Καληνύχτα σας!

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εδώ κολλάει αυτό που λένε ... 'Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα απλά!'

Sophia Siglitiki Drekou είπε...

Ανώνυμος 15 Ιουλίου 2014 - 9:20 μ.μ.
Έτσι είναι ακριβώς... πες κι άλλα!!!!
Σ'ευχαριστώ πολύ °☆  ¸. * ● ¸. ☾ °  ¸. * ●  ★ ° ☾ °☆

Ανώνυμος είπε...

Όπως έγραψα και στον ίδιο τον Δ. Λυκούδη ειδικά σχετικα με το "τέλος" που είναι ουσιαστικά η Αρχή, --“Πάντοτε έγραφα όταν σε έφερνα στη σκέψη μου, μα τώρα πια δεν καταδέχομαι να γράψω. Που καιρός πια, που διάθεση για σκέψη! Γιατί μια φορά αγάπησα και από τότε, δεν καταδέχομαι πάλι να αγαπήσω.” --ΦΥΣΙΚΑ !!! Κι αυτό ισχύει και για όλη την Τέχνη. Εδώ και καιρό μελετώ διάσημους ζωγράφους που σε κάποια στιγμή άφησαν πίσω την τέχνη τους για “κάτι Αλλο”. ΦΥΣΙΚΑ. ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ. ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ.