Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Ανυστός Έρωτας στη ραψωδία της θάλασσας


Ανυστός Έρωτας στη ραψωδία της θάλασσας
Δημήτρης Λυκούδης - Σοφία Ντρέκου

Ας ταξιδέψουμε με τον έρωτα, υπό την υδάτινη πλευρά του ηλιοβασιλέματος. Ο συγγραφέας μάς τονίζει ότι το κείμενο-βίντεο αναφέρεται στον έρωτα, όπως τον κατανοεί καθεμία και καθένας, όπως κατανοείται από τον κόσμο σήμερα. Κάνει ή επιχειρεί να κάνει διάκριση ανάμεσα στον «Έρωτα» και στον «έρωτα». «Μα θέλεις τη χαρά της ζωής μοναχά για τον εαυτό σου. Θέλεις μοναχός σου ν’ ακούς τα πουλιά, μοναχός σου να είσαι χορτασμένος! Να ’ναι δικά σου όλα: γης, δέντρα, ήλιος, θάλασσα κι ανθρώποι.» [Κ. Βάρναλης].

Χορτασμένα τα μάτια μας από τη ραψωδία της θάλασσας, καθώς δοκιμάζει τη γεύση των βράχων στις ακτές. Αναζητήσαμε τη λύτρωση στο αλλότριο και απολέσαμε το μέτρο, που επιβάλλει ο ουρανός μας.

Σοφία Ντρέκου
Ανυστός Έρωτας
Γράφει ο Δημήτρης Λυκούδης
Η ερωτική άελλα διαχέεται ανάμεσα σε δύο και υπάρχει και μετράει τα ξένια και καμώνεται πως ζει, μα ως πάθος στέκεται, όβριμος και αποδομητής. Ο «παθιασμένος» έρωτας ανάμεσα σε δύο καμώνεται πως ζει, μα δεν υπάρχει, «Έρωτας» ανάμεσα σε δύο δεν υπάρχει, δε χωρεί.

Ο «Έρωτας» διαφέρει από τον παθιασμένο έρωτα ως ο οαριστής από τον οαρισμό, ως ο υπηρέτης από το «υπηρέσιον». Ο πρώτος από-φαίνεται, ο δεύτερος δια-φαίνεται. Ο ένας καμώνεται πως λησμονεί, ο έτερος πως δύναται να λησμονήσει!

Ο «Έρωτας» είναι βουβός, αποφεύγει τους δολερούς ήχους και τα κουδουνοκρούσματα, είναι μοναχικός, μελαγχολικός, τημελής στιβαγμένος στα περιχώματα της τύρσιος, πάμφορος, ανεκδιήγητος, αδιαπόμπευτος.

Ο «παθιασμένος έρωτας» είναι παραβλητός, πάντοτε παράβυστος, εξωπραγματικός, χωρίς πατρίδα και αιδώ, χωρίς ορόσημο και κλέος, άνευ αποδειλίαση εντός του. Ο «παθιασμένος έρωτας» δε γνωρίζει τρόπο και καιρό να ερωτευτεί, δεν επιθυμεί, υφέλκει φοβισμένος στην ατάραχη καταχνιά του πάθους του και το ροζ του μειδίαμα μεταποιείται άτακτα και άναρχα, στιγμιαία και βιαστικά σε γκρίζο, ντύνεται χρώμα θολό, ως θολά τα πρόσωπα των «παθιασμένων αγαπολόγων».

«Κάποιος κόσμος εβούλιαξε μέσα μου. Όταν η ψυχή μου κάποτε είναι διάφανη ακόμα, σκύβω και κυττάζω στα βάθη της τα μυστικά. Τα μάρμαρα τα μεγάλα, τα λευκά, σπασμένα, σωρειάζονται κάτω από τους θόλους τους ερειπωμένους των ναών[…] Κάτι μαρμαρένιες στήλες στέκουν ακόμη. Και κάθε μέρα ένας χτύπος κι ένας αχός γροικιέται στην καρδιά μου και λέω ακίνητος και ήσυχος κι απελπισμένος: «Κάποια μαρμαρένια στήλη πέφτει»[Καζαντζάκη Νίκου, Όφις και Κρίνο, εκδ. Καζαντζάκη, Αθήνα 2002, σελ. 93].

Όσσομαι γύρω μου, εντός μου, πίσω μου. Συμμανθάνω με «Έρωτα» να ζω, το ερωτικό πάθος ενστερνίζομαι ακηρύκτως. Μα κάθε που με ρωτούν για «Έρωτα», πώς ο αδαήμων για «Έρωτα» να πω! Και καταπιάνομαι να γράψω για «παθιασμένους έρωτες», γιατρειά να βρω ζητώ στα ερωτοπλάνα χαρτιά μου.

Η αδμολίη άδραστη, αγκυροβολημένη, ατράνταχτη. Και όσο σιωπάς «Ερωτεύεσαι» και όσο απομακρύνεσαι ερωτοτροπείς και προσκρούεις στα «οθνεία» ερωτάρια, αυτό-δεσμεύεις το πάθος του έρωτα και συντελείς και άλλους ερωτοπαρμένους ν' αποπλανήσει!

Τώρα όμως ξέρεις, έμαθες πια! Να «Ερωτευτείς» ζητάς και σπουδάζεις την αειφόρο λησμοσύνη, την παθητή μονομέρεια του αβίαστου πάθους να εξομολήσεις.
Αρχέλαε «Έρωτα»! Απολάμπεις, απολείπεις κάθε απολακτισμό του κόσμου και από-κοσμου. «Ω! Θυμήσου! Θυμήσου! Τη βραδυά μας. Πάντα»(Καζαντζάκη Ν., Όφις και Κρίνο, σελ. 10). Το άκουσες; Έμαθες πια! Θυμήσου τον «παθιασμένο έρωτα» που συναντήσαμε και τώρα, τώρα πια ανέμενε του «Έρωτα» τη λησμονιά, ανέμενε στις θύμησες που ζήσαμε τον «Έρωτα» να μάθεις…

Παράθεμα:
-ανυστός = κατορθωτός,
-άελλα[η] = ανεμοστρόβιλος,
-μετρέω = μετρώ, λογαριάζω,
-ξένια[τα] = δώρα, φιλοξενία,
-όβριμος,-ος,-ον = ισχυρός, δυνατός[α και βρέμη],
-αποδημητής = ξενιτεμένος,
-οαριστής[ο] = σύντροφος,
-οαρισμός [ο] = φιλική συναναστροφή,
-υπηρέσιον[το] = κάθισμα κωπηλάτη,
-τημελής, -ης, -ες = επιμελής, προσεκτικός,
-τύρσις[η], γεν. -ιος = πύργος, έπαλξη,
-πάμφορος = αυτός που παράγει τα πάντα [πας - φέρω],
-παραβλητός, -η, -όν = συγκρίσιμος,
-παράβυστος, -ος, -ον = αυτόκλητος, παρέμβλητος,
-αποδειλίασις = μεγάλη ιδέα,
-υφέλκω = σύρω, αποσύρω κρυφά,
-Όσσομαι = βλέπω, παρατηρώ,
-συμμανθάνω = μαθαίνω μαζί, συνηθίζω να μανθάνω,
-ακηρύκτως [επίρρ] = απροειδοποίητα,
-αδαήμων, -ων, ον = ο άπειρος, ο αδαής,
-αδμολίη[η] = άγνοια, αβεβαιότητα,
-άδραστη[η] = αυτή που δεν δραπετεύει,
-οθνείος, -α, ον = ξένος, περίεργος,
-αρχέλαος[ο] = ηγεμόνας,

♪♫ Να δούμε και το κείμενο σε βίντεο κι ας το απολαύσουμε...! ♬


Μόνο να ήξερες…

Μόνο να ήξερες
όλες εκείνες τις νύχτες που σε αναζήτησα!
Και μόνο αυτό αρκεί, αγάπη να προσδώσει
μέσα στην ισχνή και απόφωτη απουσία σου.

Μόνο να ήξερες
όλες εκείνες τις στιγμές που ανέπνεα
στο άκουσμα της προσμονής σου,
άρωμα από γαζία μυρωμένη, νύχτας θερινής,
προάγγελος και πρόδρομος αείφωτης φεγγαράδας!

Μόνο να ήξερες
όλες εκείνες τις στιγμές που εσιώπησα,
όνειρα απατηλά, ανήμπορα την αβάσταχτη
έννοια του «χρόνου» ν' αντέξουν!

Μόνο να ήξερες
όλα τα βράδια τα κατοπινά,
όσες στιγμές δεν έφυγες,
ως ξενύχτι περιφερόσουν!

Μόνο να ήξερες
αγάπης λόγια απόμερα να λες,
μην τύχει και ακούσω…!

Μόνο να ήξερες
αγάπης κατάστιχα να στήνεις,
έργα πιότερο μαθές,
εφήμερες υποσχέσεις να γκρεμίζεις!

Μόνο ας ήξερες τώρα πια,
πως αγάπες που γεννήθηκαν,
τον κόσμο αν δε φοβήθηκαν,
δεν κιοτεύουν, στο χαμό αείποτε δε
γίνεται να καταλήξουν!

Ο Δημήτρης Π. Λυκούδης είναι θεολόγος, 
φιλόλογος, Υπ. Δρ. Παν/μίου Αθηνών.


Στον βυθό της υδάτινης αγκαλιάς (απόσπασμα)

Αυτή η εικόνα του γνοφερού βυθού της θάλασσας, αυτής της υδάτινης μήτρας του κόσμου, με συναρπάζει και με συγκινεί. Γι' αυτό βυθίζομαι και εγώ στην άγνωστη κι απέραντη αυτή θάλασσα· δεν έμεινα στην άκρη του γυαλού γιατί ποτέ δεν την φοβόμουν. Κολυμπούσα στα βαθειά, έμπαινα σε σκοτεινές σπηλιές βρίσκοντας την μοναδικότητα.

Βυθίζομαι στο πάτο της ψυχής μου για νά' βρω το φως της παιδικής μου αθωότητας, να γευτώ την αλμύρα της θαλασσινής μου αγάπης και να νιώσω την απόλυτη ησυχία της πνευματικής μου αναζήτησης. Δεν έχει η θάλασσα άκρη, ούτε τα ταξίδια της φαντασίας μας αρχή και τέλος.

Ψυχή ζώσα στο δικό μου ταξίδι για το ταξίδεμα, με τον πλουραλισμό των προσωπικών μου διαδρομών στον βυθό της υδάτινης αγκαλιάς.

Σοφία Ντρέκου
απόσπασμα από εδώ



Δείτε και...

Δεν υπάρχουν σχόλια: