ο Δρ. Μάνος Δανέζης, Αστροφυσικός και Ομότιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ
Η υποκριτική στάση των κοινωνιών, την κατάρρευση των αξιών και την ανάγκη για έναν νέο πολιτισμικό προσανατολισμό.
Εισαγωγή
Το κείμενο «Η Κοινωνία της Υποκρισίας» αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δοκίμιο του Δρ. Μάνου Δανέζη, Αστροφυσικού και Ομότιμου Καθηγητή του ΕΚΠΑ, το οποίο αναλύει την κρίση των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών, αποτελεί μια βαθιά κοινωνιολογική και φιλοσοφική ανάλυση. Το κείμενο αυτό περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, στο βιβλίο των Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, «Το Μέλλον του Παρελθόντος μας - Επιστήμη και Νέος Πολιτισμός» (Εκδόσεις Δίαυλος, 2005).
Το κεντρικό θέμα του έργου εστιάζει στην κρίση του δυτικού πολιτισμού, η οποία, κατά τον Δανέζη, οφείλεται στην υποκριτική στάση των κοινωνιών, την κατάρρευση των αξιών και την ανάγκη για έναν νέο πολιτισμικό προσανατολισμό.
1. Η Υποκρισία ως Κοινωνικό Φαινόμενο
Ψευτοηθική και Συμφέρον: Ο Δανέζης υποστηρίζει ότι η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από μια υποκριτική «ψευτοηθική». Οι πολίτες συχνά προσποιούνται άγνοια για τον τρόπο με τον οποίο παράγεται ο πλούτος ή η ευημερία τους (συχνά μέσω παράνομων πρακτικών των κυβερνήσεων), εφόσον αυτό εξυπηρετεί τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Το «Εγώ» έναντι του «Εμείς»: Η συλλογικότητα και το κοινοτικό πνεύμα έχουν αντικατασταθεί από την ιδιώτευση, τον εγωκεντρισμό και την ατομικότητα.
Κατάρρευση Αξιών: Ο δυτικός πολιτισμός περιγράφεται ως ένας πολιτισμός υπό κατάρρευση, ο οποίος μετατρέπεται από κοινωνικός σε εξατομικευμένο, αυτοδιαλυόμενος σε ένα σύνολο συγκρουόμενων ατόμων.
Το Αστρονομικό Παράδειγμα: Ο τίτλος παραπέμπει στην αστρονομική πραγματικότητα: κοιτάζοντας τα άστρα, βλέπουμε το παρελθόν τους, όχι το παρόν. Αντίστοιχα, ο Δανέζης υποστηρίζει ότι πολλές φορές οι κοινωνίες, λόγω της αδράνειάς τους, ζουν σε ένα «παρελθόν» που έχει ήδη πεθάνει, προσπαθώντας να το αναπαράγουν στο μέλλον.
Ανάγκη για Νέο Πολιτισμό: Η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν αλλάξει δραματικά, αλλά οι κοινωνικές δομές και η θεολογία παραμένουν προσκολλημένες σε ξεπερασμένα μοντέλα. Απαιτείται μια ριζική αλλαγή (μετάλλαξη) αυτών των δομών για να ανταποκριθούν στη νέα πραγματικότητα.
Αλαζονική Διγλωσσία: Ο Δανέζης κατακρίνει την ηγεσία για «αλαζονική διγλωσσία», η οποία δεν ενημερώνει τον λαό για τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχουν ληφθεί, οδηγώντας σε κοινωνικοπολιτική κρίση ταυτότητας.
Φοβισμένη Κοινωνία: Μια κοινωνία που κυριαρχείται από φόβους είναι υποταγμένη και ανίκανη να αντιδράσει λογικά στα προβλήματά της.
Σε μεταγενέστερες τοποθετήσεις του, ο Μάνος Δανέζης τονίζει ότι η πραγματική επανάσταση δεν έρχεται από «μάγους» ή δημαγωγούς, αλλά από το άτομο που ωριμάζει, αναπτύσσει κριτική σκέψη και αντιστέκεται με υπομονή και ανυποταξία.
Κοινωνία της Υποκρισίας: Ο Δανέζης περιγράφει μια κοινωνία όπου οι κανόνες δικαίου και ήθους καταπατώνται, ενώ οι πολιτικές ηγεσίες χρησιμοποιούν αλαζονική διγλωσσία.
Κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού: Η συλλογικότητα, η κοινωνικότητα και το κοινοτικό πνεύμα έχουν αντικατασταθεί από τον εγωκεντρισμό, την ατομικότητα και τη νοοτροπία του «έχω» αντί του «είμαι».
Το Μέλλον ως Παρελθόν: Ο τίτλος υποδηλώνει ότι το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο από τις τρέχουσες λανθασμένες επιλογές, οι οποίες επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος.
Ανάγκη για Επανάσταση Συνείδησης: Η μόνη δυνατή λύση, σύμφωνα με τον συγγραφέα, δεν είναι πολιτική, αλλά μια εσωτερική, προσωπική επανάσταση που ωριμάζει μέσα στο κάθε άτομο.
Η Ανήθικη Νοοτροπία: Ο στόχος μιας νέας κοινωνικής πρότασης πρέπει να είναι η αλλαγή της ανήθικης νοοτροπίας και όχι η απλή αποκάλυψη προσώπων.
Το "Matrix" της Ψευδαίσθησης: Ο Δανέζης υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι συχνά ζουν μέσα σε μια ψευδαισθητική πραγματικότητα (matrix) που κατασκευάζεται από τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική.
Επιστήμη και Πολιτισμός: Το βιβλίο εξετάζει πώς η επιστήμη μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός νέου πολιτισμού, απαλλαγμένου από τα βαρίδια του παρελθόντος.
Η Κρίση Ταυτότητας: Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια διαρκή κρίση ταυτότητας, η οποία, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα οδηγήσει σε δραματικές συνέπειες.
Σύνοψη
Το βιβλίο αποτελεί μια πρόσκληση για σκέψη και αυτοκριτική. Συνοπτικά, το έργο αυτό αποτελεί μια αυστηρή κριτική στην παθητική στάση των σύγχρονων πολιτών και μια έκκληση για επιστημονική και κοινωνική αναγέννηση, αποβάλλοντας την υποκρισία που χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό. Ο Μάνος Δανέζης προτείνει την επιστροφή στις ανθρώπινες αξίες, τονίζοντας ότι «οι Άνθρωποι και όχι τα κτήρια χαρακτηρίζουν έναν Πολιτισμό».
Ακολουθούν τα βασικά σημεία της ανάλυσης του Μάνου Δανέζη:
1. Η Υποκρισία ως Κοινωνικό Φαινόμενο
Ψευτοηθική και Συμφέρον: Ο Δανέζης υποστηρίζει ότι η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από μια υποκριτική «ψευτοηθική». Οι πολίτες συχνά προσποιούνται άγνοια για τον τρόπο με τον οποίο παράγεται ο πλούτος ή η ευημερία τους (συχνά μέσω παράνομων πρακτικών των κυβερνήσεων), εφόσον αυτό εξυπηρετεί τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Το «Εγώ» έναντι του «Εμείς»: Η συλλογικότητα και το κοινοτικό πνεύμα έχουν αντικατασταθεί από την ιδιώτευση, τον εγωκεντρισμό και την ατομικότητα.
Κατάρρευση Αξιών: Ο δυτικός πολιτισμός περιγράφεται ως ένας πολιτισμός υπό κατάρρευση, ο οποίος μετατρέπεται από κοινωνικός σε εξατομικευμένο, αυτοδιαλυόμενος σε ένα σύνολο συγκρουόμενων ατόμων.
2. Το «Μέλλον του Παρελθόντος»
Το Αστρονομικό Παράδειγμα: Ο τίτλος παραπέμπει στην αστρονομική πραγματικότητα: κοιτάζοντας τα άστρα, βλέπουμε το παρελθόν τους, όχι το παρόν. Αντίστοιχα, ο Δανέζης υποστηρίζει ότι πολλές φορές οι κοινωνίες, λόγω της αδράνειάς τους, ζουν σε ένα «παρελθόν» που έχει ήδη πεθάνει, προσπαθώντας να το αναπαράγουν στο μέλλον.
Ανάγκη για Νέο Πολιτισμό: Η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν αλλάξει δραματικά, αλλά οι κοινωνικές δομές και η θεολογία παραμένουν προσκολλημένες σε ξεπερασμένα μοντέλα. Απαιτείται μια ριζική αλλαγή (μετάλλαξη) αυτών των δομών για να ανταποκριθούν στη νέα πραγματικότητα.
3. Πολιτική και Κοινωνική Κρίση
Αλαζονική Διγλωσσία: Ο Δανέζης κατακρίνει την ηγεσία για «αλαζονική διγλωσσία», η οποία δεν ενημερώνει τον λαό για τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχουν ληφθεί, οδηγώντας σε κοινωνικοπολιτική κρίση ταυτότητας.
Φοβισμένη Κοινωνία: Μια κοινωνία που κυριαρχείται από φόβους είναι υποταγμένη και ανίκανη να αντιδράσει λογικά στα προβλήματά της.
4. Η Επανάσταση της Ανυποταξίας
Σε μεταγενέστερες τοποθετήσεις του, ο Μάνος Δανέζης τονίζει ότι η πραγματική επανάσταση δεν έρχεται από «μάγους» ή δημαγωγούς, αλλά από το άτομο που ωριμάζει, αναπτύσσει κριτική σκέψη και αντιστέκεται με υπομονή και ανυποταξία.
Κοινωνία της Υποκρισίας: Ο Δανέζης περιγράφει μια κοινωνία όπου οι κανόνες δικαίου και ήθους καταπατώνται, ενώ οι πολιτικές ηγεσίες χρησιμοποιούν αλαζονική διγλωσσία.
Κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού: Η συλλογικότητα, η κοινωνικότητα και το κοινοτικό πνεύμα έχουν αντικατασταθεί από τον εγωκεντρισμό, την ατομικότητα και τη νοοτροπία του «έχω» αντί του «είμαι».
Το Μέλλον ως Παρελθόν: Ο τίτλος υποδηλώνει ότι το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο από τις τρέχουσες λανθασμένες επιλογές, οι οποίες επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος.
Ανάγκη για Επανάσταση Συνείδησης: Η μόνη δυνατή λύση, σύμφωνα με τον συγγραφέα, δεν είναι πολιτική, αλλά μια εσωτερική, προσωπική επανάσταση που ωριμάζει μέσα στο κάθε άτομο.
Κύρια Σημεία από τις Θέσεις του Μάνου Δανέζη
Η Ανήθικη Νοοτροπία: Ο στόχος μιας νέας κοινωνικής πρότασης πρέπει να είναι η αλλαγή της ανήθικης νοοτροπίας και όχι η απλή αποκάλυψη προσώπων.
Το "Matrix" της Ψευδαίσθησης: Ο Δανέζης υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι συχνά ζουν μέσα σε μια ψευδαισθητική πραγματικότητα (matrix) που κατασκευάζεται από τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική.
Επιστήμη και Πολιτισμός: Το βιβλίο εξετάζει πώς η επιστήμη μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός νέου πολιτισμού, απαλλαγμένου από τα βαρίδια του παρελθόντος.
Η Κρίση Ταυτότητας: Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια διαρκή κρίση ταυτότητας, η οποία, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα οδηγήσει σε δραματικές συνέπειες.
Σύνοψη
Το βιβλίο αποτελεί μια πρόσκληση για σκέψη και αυτοκριτική. Συνοπτικά, το έργο αυτό αποτελεί μια αυστηρή κριτική στην παθητική στάση των σύγχρονων πολιτών και μια έκκληση για επιστημονική και κοινωνική αναγέννηση, αποβάλλοντας την υποκρισία που χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό. Ο Μάνος Δανέζης προτείνει την επιστροφή στις ανθρώπινες αξίες, τονίζοντας ότι «οι Άνθρωποι και όχι τα κτήρια χαρακτηρίζουν έναν Πολιτισμό».
✍🏻 Ανάλυση - Σχολιασμοί: Σοφία Ντρέκου
🔴 Η Κοινωνία της υποκρισίας - Μάνος Δανέζης
Ένα από τα δραματικότερα ερωτήματα που διατυπώνονται όλο και εντονότερα στην εποχή μας είναι, το κατά πόσον οι κανόνες και οι νόμοι περί δικαίου, νομιμότητας και ήθους, οι οποίοι καθορίζουν τις κοινωνικές σχέσεις των πολιτών, μπορούν στα πλαίσια της κοινωνικής δομής που βιώνουμε, να αποτελέσουν το πλαίσιο λειτουργίας των πολιτικών, ως εκφραστών του κράτους και της πολιτείας.
Η πρωταρχική αίσθηση που δημιουργείται από τα βασικά κέντρα προπαγάνδας της παγκόσμιας κοινότητας, το σχολείο δηλαδή και την εκκλησία, είναι ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στους νόμους της κοινωνίας.
Η αρχή αυτή όμως, καλύπτει, στην πράξη, τους πολίτες όταν ενεργούν ως εκφραστές κρατικών ή πολιτειακών δομών;
Είναι σε όλους πλέον γνωστό ότι καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να εξασφαλίσει τον αναγκαίο εθνικό δανεισμό, πολύτιμα ενεργειακά αποθέματα, εξελιγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία, επαρκή και κατάλληλο πολεμικό εξοπλισμό, αλλά, πολλές φορές, και την Εθνική της ανεξαρτησία, αν δεν ελιχθεί στα βρωμερά παρασκήνια της διεθνούς διπλωματίας, των παράνομων κόσμων των μεσαζόντων, της εμπορίας όπλων, της παραγωγής και εμπορίας πετρελαίου και της βιομηχανικής κατασκοπείας.
Η υπέρβαση όμως του δικαίου των πολιτών δεν σταματά μόνο εκεί. Γνωρίζουμε πλέον ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σε πολλές περιπτώσεις το σκληρό νόμισμα παρανόμων συναλλαγών, μεταξύ κυβερνήσεων και κάποιων κοινωνικών ομάδων. Οι δολοφονικές και τρομοκρατικές πράξεις, με εντολή κρατικών ηγεσιών, είναι πλέον καθημερινό γεγονός ρουτίνας.
Το δυσάρεστο όμως γεγονός είναι η υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των πολιτών αυτά τα φαινόμενα. Οι περισσότεροι γνωρίζουν, ή αντιλαμβάνονται, ότι η καταπάτηση, εκ μέρους των εθνικών κυβερνήσεων, του εθνικού ή διεθνούς δικαίου, είναι σε πολλές περιπτώσεις η πηγή της ευημερίας τους, προσποιούνται όμως άγνοια, όσο καιρό πιστεύουν, ότι οι παράνομες διαδικασίες εξυπηρετούν τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Η προσποίηση άγνοιας, όμως, εξυπηρετεί συγχρόνως και μια κοινωνική ψευτοηθική, η οποία επιτρέπει στους πολίτες να νέμονται τα προϊόντα της παράνομης συναλλαγής, εφ’ όσον η δήθεν άγνοια της σκοπιμότητας συσκοτίζει τις πηγές και τις μεθόδους απόκτησης του πλούτου.
Έτσι μέσα από ένα πλέγμα υποκριτικών σχέσεων, πολιτείας και πολιτών, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας εκλέγει ηγεσίες, δίνοντάς τους ουσιαστικά μια σαφή εντολή, «να υλοποιούν το όραμα της οικονομικής ευημερίας του λαού τους, με κάθε νόμιμο ή παράνομο μέσο, πλην όμως διακριτικά, προκειμένου να μη θίγεται εμφανώς το περί δικαίου και ήθους κοινό αίσθημα».
Έτσι, είναι προφανές, ότι στα πλαίσια μιας τέτοιας κοινωνικής εντολής, κάθε πράξη του κράτους και των λειτουργών του, κρίνεται τυπικά ως «σύννομη» και «έντιμη», αν απλά δεν αποβλέπει σε κάποιου είδους προσωπικό όφελος και αν δεν στρέφεται ενάντια στα καλώς ή κακώς εννοούμενα οικονομικά συμφέροντα του λαού που υπηρετούν.
Το πνεύμα και η πρακτική μιας τέτοιας κοινωνικής θεώρησης, ασφαλώς και βρίσκει αντίθετους πολλούς από εμάς, όμως αποτελεί την κυρίαρχη κοινωνική πρακτική. Έτσι σήμερα είναι αρκετά υποκριτικό το φαινόμενο, οι θεματοφύλακες, σε ανατολή και δύση, αυτής ακριβώς της ανήθικης κοινωνικής δομής, να υποκρίνονται ότι σκανδαλίζονται, και να ζητούν δήθεν κοινωνική κάθαρση, αναφερόμενοι σε γεγονότα και πράξεις που επιβάλλει το κοινωνικό μοντέλο που υπηρετούν και σιωπηλά επικροτεί μεγάλο μέρος των πολιτών.
Αυτό που θα πρέπει να περιλαμβάνει σαν στόχο της μια νέα κοινωνική πρόταση, είναι η αλλαγή της ανήθικης κοινωνικής νοοτροπίας και όχι μόνο η κατ’ επιλογή αποκάλυψη κάποιων επώνυμων ή ανώνυμων υπηρετών της.
ΔΕΙΤΕ επίσης: Ο Ανορθολογισμός και τα αίτια κατάρρευσης του Δυτικού Πολιτισμού: Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού - Μάνος Δανέζης
Μία τέτοια κοντόφθαλμη πολιτική εκμετάλλευση των αδυναμιών της ανήθικης δομής που βιώνουμε, μπορεί να αποτελεί το μέσον επιβίωσης των μικροπολιτικών συμφερόντων ατόμων που νέμονται την κοινωνική καθημερινή ανηθικότητα ενώ συγχρόνως αποτελεί, σε μακροσκοπικό επίπεδο, ένα ασφαλές άλλοθι που παρατείνει το χρόνο ζωής της.
Βιβλιογραφία:
Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Μέλλον του Παρελθόντος - Επιστήμη και Νέος Πολιτισμός», των: Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου: Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2005.
by Αέναη επΑνάσταση | Sophia-Ntrekou.gr
Ο Μάνος Δανέζης γεννήθηκε το 1949. Είναι επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα στρέφονται στις κατευθύνσεις: δορυφορική φασματοσκοπία στο υπεριώδες, αστρικές ατμόσφαιρες, διπλοί και μεταβλητοί αστέρες, Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών κ.ά. Είναι μέλος της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης (I.A.U), της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας (ΕΛ.ΑΣ.ΕΤ.), της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών (Ε.Ε.Φ.) και της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (Ε.Μ.Ε.).
Έχει δημοσιεύσει πάνω από 190 πρωτότυπες ερευνητικές εργασίες σε διεθνή αστρονομικά περιοδικά και πρακτικά διεθνών συνεδρίων, εκατοντάδες άρθρα στον ελληνικό ημερήσιο τύπο, καθώς και δεκαέξι βιβλία σχετικά με την Αστροφυσική και την Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών. Τέλος έχει παρουσιάσει 110 εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση με σχετική θεματολογία.
🎞️ Video: Παρακολουθώντας τις διαλέξεις κ. Μ. Δανέζη στο διαδίκτυο,
ένα βιντεο με αποσπάσματα, από τις τόσο ενδιαφέρουσες ομιλίες του.
Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν
25 Οκτωβρίου 2014 στις 12:37 π.μ.Konstantinos Konstantinidis: Οι δολοφονικές και τρομοκρατικές πράξεις, με εντολή κρατικών ηγεσιών, είναι πλέον καθημερινό γεγονός ρουτίνας. Αυτό που θα πρέπει να περιλαμβάνει σαν στόχο της μια νέα κοινωνική πρόταση, είναι η αλλαγή της ανήθικης κοινωνικής νοοτροπίας και όχι μόνο η κατ’ επιλογή αποκάλυψη κάποιων επώνυμων ή ανώνυμων υπηρετών της.
Σημείωση: Μια τέτοια αλλαγή της κοινωνικής νοοτροπίας, αλλά και όποια άλλη αλλαγή που να οδηγεί σε μία κοινωνία δικαίου και αλληλεγγύης, αποδεικνύεται ιστορικά ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί με ειρηνικά μέσα. Οι λαοί πρέπει να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους και να επιβάλλουν τις όποιες αλλαγές. Αυτό απαιτεί θυσίες από τους λαούς και βία κατά των εξουσιαστών τους ντόπιων και ξένων.
Μην ξεχνάμε ότι το 4% νέμεται με φανερή ή κεκαλυμμένη βία το 80% του παγκόσμιου πλούτου. Ευτυχώς έχουμε παραδείγματα τέτοιων χωρών που οι παγκόσμιοι δυνάστες προσπαθούν να διαλύσουν με εμπάργκο και εσωτερικές ή εξωτερικές επεμβάσεις, των δολοφονιών μη αποκλειομένων. 25 Οκτωβρίου 2014 στις 4:34 π.μ.
Ιφιγένεια γεωργιάδου: Γνωρίζουμε πλέον ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σε πολλές περιπτώσεις το σκληρό νόμισμα παρανόμων συναλλαγών, μεταξύ κυβερνήσεων και κάποιων κοινωνικών ομάδων. Οι δολοφονικές και τρομοκρατικές πράξεις, με εντολή κρατικών ηγεσιών, είναι πλέον καθημερινό γεγονός ρουτίνας.>>> Sophia, Ρουτίνα για τους αρνητές του ζωοφόρου ρεύματος της Θεϊκής γενναιοδωρίας...ακινητοποιώντας τις ορμές ...στις απεριόριστα επιφανειακές εισαγωγές του συσσωρευμένου πλούτου .... 25 Οκτωβρίου 2014 στις 2:20 μ.μ. ΑΓΚΥΡΑ ΕΛΠΙΔΟΣ
Σοφία Ντρέκου: «κοντόφθαλμη πολιτική εκμετάλλευση των αδυναμιών της ανήθικης δομής που βιώνουμε, μπορεί να αποτελεί το μέσον επιβίωσης των μικροπολιτικών συμφερόντων ατόμων...» ιφιγένεια, άνθρωποι χωρίς Θεϊκή αναφορά και κοσμοθεωρία για την Χριστοκεντρική Ανθρωπότητα. 25 Οκτωβρίου 2014 στις 2:31 μ.μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου