Προς το Ασφαλές Καταφύγιο, Βλαντιμίρ Κους, Ρώσος σουρεαλιστής
ζωγράφος - To The Safe Haven by Vladimir Kush (born 1965)
Θυελλώδης θάλασσα το ίδιο το Ασυνείδητο. Η σκιά του Εγώ μένει πάντα ασύλληπτη. Ένα υπαρξιακό δοκίμιο για την αιώνια ταραχή της ύπαρξης και την αδυναμία να συλλάβουμε τον ολόκληρο εαυτό μας.
Η σκιά μένει πάντα ασύλληπτη
Μανιασμένη θάλασσα η ίδια η ύπαρξη... το ίδιο το Ασυνείδητο. Υπάρχει κάτι τραγικό και βαθιά ανθρώπινο στην ιστορία του ανθρώπου: ότι τρέχει αδιάκοπα προς κάτι που συνεχώς απομακρύνεται.
Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι συχνά ένα ατέρμονο κυνηγητό της ίδιας της σκιάς της: το ασυνείδητο που δεν συλλαμβάνεται, η εσωτερική ανησυχία, η ψυχή που αναζητά αδιάκοπα κάτι που συνεχώς της διαφεύγει.
Κι όμως, μόλις φτάσει εκεί, η δίψα μετακινείται λίγο πιο πέρα.
Σαν να κυνηγά τη σκιά του. Η σκιά μένει πάντα ασύλληπτη.
Βράχια απότομα, άβυσσος ανοιχτή και, κάπου μακριά στην τρικυμία, φωτεινός φάρος ο Λόγος, η επίγνωση, το αδύνατο εκείνο που καλούμε «νόημα».
Διαρκής ταραχή και ανησυχία παλεύει μέσα μας.
«Πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος», λέει ο ψαλμωδός.
Αγωνίζεται το Εγώ με όλη του την ύπαρξη. Στήνει κάθε του δύναμη, προοδεύει στις επιστήμες, κατακτά τεχνολογίες, εφευρίσκει νέους κόσμους, αγγίζει τους ουρανούς με μηχανές και δεδομένα... αλλά παραμένει συχνά ανήσυχος, φοβισμένος και εσωτερικά άστεγος.
Ο άνθρωπος κουράζεται όχι μόνο από όσα δεν απέκτησε ποτέ, αλλά και από όσα απέκτησε πιστεύοντας πως θα του χαρίσουν αυτό που μόνο το φως μπορεί να δώσει.
Ίσως η πιο βαθιά κόπωση του ανθρώπου να είναι ότι περνά τη ζωή του κυνηγώντας κάτι που δεν βρίσκεται μπροστά του αλλά μέσα του. Προσπαθεί να συλλάβει κάτι που διαρκώς του διαφεύγει: την ίδια του τη σκιά. Γιατί η σκιά δεν είναι έξω. Είναι το απωθημένο, το ανείπωτο, το βαθύ Ασυνείδητο που κουβαλάμε μέσα μας. Όσο πιο επίμονα το Εγώ την κυνηγά, τόσο πιο μακριά του φεύγει.
Βρίσκεται πάντα μακριά από εκείνο το «κάτι» που θα έδινε επιτέλους νόημα στην ύπαρξή του. Μοιάζει με εκείνον που κυνηγάει μανιωδώς τη σκιά του. Όσο πιο γρήγορα τρέχει, τόσο πιο μακριά του φεύγει.
Η σκιά του εαυτού του μένει πάντα ασύλληπτη. Σαν να μας θυμίζει ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ολόκληροι όσο αρνούμαστε το σκοτάδι που μας συγκροτεί.
Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι συχνά ένα ατέρμονο κυνηγητό της ίδιας της σκιάς της: το ασυνείδητο που δεν συλλαμβάνεται, η εσωτερική ανησυχία, η ψυχή που αναζητά αδιάκοπα κάτι που συνεχώς της διαφεύγει.
Κι όμως, μόλις φτάσει εκεί, η δίψα μετακινείται λίγο πιο πέρα.
Σαν να κυνηγά τη σκιά του. Η σκιά μένει πάντα ασύλληπτη.
Βράχια απότομα, άβυσσος ανοιχτή και, κάπου μακριά στην τρικυμία, φωτεινός φάρος ο Λόγος, η επίγνωση, το αδύνατο εκείνο που καλούμε «νόημα».
Διαρκής ταραχή και ανησυχία παλεύει μέσα μας.
«Πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος», λέει ο ψαλμωδός.
Αγωνίζεται το Εγώ με όλη του την ύπαρξη. Στήνει κάθε του δύναμη, προοδεύει στις επιστήμες, κατακτά τεχνολογίες, εφευρίσκει νέους κόσμους, αγγίζει τους ουρανούς με μηχανές και δεδομένα... αλλά παραμένει συχνά ανήσυχος, φοβισμένος και εσωτερικά άστεγος.
Ο άνθρωπος κουράζεται όχι μόνο από όσα δεν απέκτησε ποτέ, αλλά και από όσα απέκτησε πιστεύοντας πως θα του χαρίσουν αυτό που μόνο το φως μπορεί να δώσει.
Ίσως η πιο βαθιά κόπωση του ανθρώπου να είναι ότι περνά τη ζωή του κυνηγώντας κάτι που δεν βρίσκεται μπροστά του αλλά μέσα του. Προσπαθεί να συλλάβει κάτι που διαρκώς του διαφεύγει: την ίδια του τη σκιά. Γιατί η σκιά δεν είναι έξω. Είναι το απωθημένο, το ανείπωτο, το βαθύ Ασυνείδητο που κουβαλάμε μέσα μας. Όσο πιο επίμονα το Εγώ την κυνηγά, τόσο πιο μακριά του φεύγει.
Βρίσκεται πάντα μακριά από εκείνο το «κάτι» που θα έδινε επιτέλους νόημα στην ύπαρξή του. Μοιάζει με εκείνον που κυνηγάει μανιωδώς τη σκιά του. Όσο πιο γρήγορα τρέχει, τόσο πιο μακριά του φεύγει.
Η σκιά του εαυτού του μένει πάντα ασύλληπτη. Σαν να μας θυμίζει ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ολόκληροι όσο αρνούμαστε το σκοτάδι που μας συγκροτεί.
Εισαγωγή για διάλογο με Αναγνώστες και Αναγνώστριες
Η σκιά του εαυτού μένει πάντα ασύλληπτη - Το ατέρμονο κυνηγητό του Εγώ και του Ασυνειδήτου
Θυελλώδης θάλασσα το ίδιο το Ασυνείδητο… Το Εγώ κυνηγάει μανιωδώς τη σκιά του, αλλά εκείνη διαρκώς του διαφεύγει. Όσο πιο επίμονα την κυνηγάμε, τόσο πιο μακριά μας φεύγει. Στοχασμός για την αιώνια ταραχή της ύπαρξης και την αδυναμία να συλλάβουμε τον ολόκληρο εαυτό μας.
Ερωτήσεις διάλογου
- Πόσες φορές έχετε νιώσει ότι κυνηγάτε τη σκιά του ίδιου σας του εαυτού; Ποια είναι η δική σας «ασύλληπτη σκιά» αυτή την περίοδο;
- Το Εγώ μας προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα… αλλά το Ασυνείδητο πάντα του διαφεύγει. Σε ποιες στιγμές της ζωής σας έχετε νιώσει πιο έντονα αυτή την αντίθεση;
- «Πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος»… Πότε νιώσατε ότι η ταραχή σας ήταν μάταιη και γιατί;
- Αν μπορούσαμε να «συλλάβουμε» τη σκιά μας, θα γινόμασταν ολόκληροι; Ποια είναι η δική σας άποψη;
- Σήμερα, που διαβάσατε αυτό το δοκίμιο, τι σας έμεινε πιο πολύ; Μια εικόνα, μια φράση, ή μια εσωτερική σιωπή;
Ο άνθρωπος κουράζεται όχι μόνο από όσα δεν απέκτησε ποτέ, αλλά και από όσα απέκτησε πιστεύοντας πως θα του χαρίσουν αυτό που μόνο το φως μπορεί να δώσει.
Ίσως η πιο βαθιά κόπωση του ανθρώπου να είναι ότι περνά τη ζωή του κυνηγώντας κάτι που δεν βρίσκεται μπροστά του αλλά μέσα του.
Μερικές φορές ο άνθρωπος δεν χάνεται επειδή δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο, αλλά επειδή έψαχνε παντού αλλού αυτό που η ψυχή του ψιθύριζε σιωπηλά από την αρχή.
Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν
χρυσανθη καρνατσου: Τροφή για σκέψη !!!!!!! 4 ημ.
Απάντηση Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou: χρυσανθη, ίσως και το πιο ουσιαστικό που μπορεί να γεννήσει ένα τέτοιο θέμα: όχι έτοιμες απαντήσεις, αλλά μια βαθύτερη ανησυχία και εσωτερική αφύπνιση.
Γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος ζει κυνηγώντας πράγματα που νομίζει πως θα τον ολοκληρώσουν, χωρίς να καταλαβαίνει ότι το μεγαλύτερο κενό βρίσκεται συχνά μέσα του. Και τότε η «σκιά» γίνεται σύμβολο όλων όσων δεν μπορούμε εύκολα να αγγίξουμε: του ανεκπλήρωτου, του ασυνείδητου, της δίψας για νόημα, ακόμη και της ίδιας της ψυχής.
Ίσως γι’ αυτό ο ψαλμωδός λέει:
«Πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος».
Όχι για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απελπισία, αλλά για να τον στρέψει κάποτε προς εκείνο που δεν χάνεται τόσο εύκολα μέσα στη φθορά και την αγωνία του κόσμου. 2 ημ.
Απάντηση Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou: Μερικές σκέψεις δεν έρχονται για να μας ησυχάσουν· έρχονται για να ανοίξουν μέσα μας έναν πιο αληθινό δρόμο αναζήτησης. 2 ημ.
Απάντηση ιφιγένεια γεωργιάδου: Sophia Drekou ας υποθέσουμε ότι γνωρίζουμε καλά τά άδυτα του εαυτού μας ...μας κατατρέχει ο πόθος η επιθυμία το αδιέξοδο της επόμενης σκέψης της επόμενης ιδέας της επόμενης αδιάλλακτης εκμεταλλευτικής πορείας σε ανεξερεύνητα μέρη της ασυδοσίας του ανεξέλεκτου αμοραλισμού της απληστίας μιας αιμοβόρας ανθρώπινης φύσης ...και τώρα έρχεται το εργαλείο της Α Ι vibe coding λέγεται να υποσχεθεί ως κατασκευαστής να υλοποιήσει ως υπέρτατος εφαρμοστής τα περισσότερο εσωτερικά υπαρξιακά σου όνειρα... YOUTUBE.COM Τεχνητή νοημοσύνη: Απειλή ή χρυσή ευκαιρία για τις θέσεις εργασίας; - 4 ημ.
Απάντηση Sophia Drekou: ιφιγένεια, αυτό μοιάζει σχεδόν σαν μια σύγχρονη υπαρξιακή απολογία του ανθρώπου μπροστά στην ίδια του τη δύναμη.
Γιατί ίσως πράγματι το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, αλλά ότι ακόμη κι όταν τον αντικρίζουμε, δεν παύει να μας καταδιώκει η ατέρμονη επιθυμία: η επόμενη ιδέα, η επόμενη υπέρβαση, η επόμενη κατάκτηση, η επόμενη δυνατότητα ισχύος.
Και εκεί η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από τεχνολογικό εργαλείο. Γίνεται καθρέφτης της ίδιας της ανθρώπινης βούλησης. Ένας επιταχυντής επιθυμιών, φαντασιώσεων και δυνατοτήτων που μέχρι χθες έμεναν περιορισμένες από τη φυσική αδυναμία του ανθρώπου.
Το τρομακτικό ίσως δεν είναι ότι η AI θα «σκεφτεί» αντί για εμάς, αλλά ότι μπορεί να αρχίσει να υλοποιεί όσα ο άνθρωπος δεν είχε μέχρι τώρα τη δύναμη να πραγματοποιήσει.
Και τότε επιστρέφουμε ξανά στη «σκιά». Γιατί η σκιά δεν είναι μόνο η άγνοια του εαυτού μας· είναι και το αβυσσαλέο βάθος των επιθυμιών που δεν γνωρίζουμε αν μπορούμε ηθικά να διαχειριστούμε.
Ίσως γι’ αυτό η εποχή μας μοιάζει τόσο αντιφατική: τεχνολογικά πανίσχυρη, αλλά πνευματικά ακόμη ασταθής.
Και ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα του μέλλοντος να μην είναι τι θα μπορεί να κάνει η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά τι άνθρωπος θα είναι εκείνος που θα τη χρησιμοποιεί. 2 ημ.
Απάντηση Sophia Drekou: Κάποτε ο άνθρωπος φοβόταν μήπως οι μηχανές αποκτήσουν ανθρώπινη νοημοσύνη· σήμερα αρχίζει να φοβάται μήπως οι μηχανές πολλαπλασιάσουν χωρίς όρια τις πιο σκοτεινές πλευρές της δικής του ψυχής. 2 ημ.
Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou: Μερικές σκέψεις δεν έρχονται για να μας ησυχάσουν· έρχονται για να ανοίξουν μέσα μας έναν πιο αληθινό δρόμο αναζήτησης. 2 ημ.
Facebook Sophia Drekou 14 Μαΐου 2012
Keywords (Λέξεις-κλειδιά) Η σκιά μένει πάντα ασύλληπτη, σκιά εαυτού, Ασυνείδητο, Εγώ, ψυχαναλυτικό δοκίμιο, υπαρξιακό δοκίμιο, ψυχανάλυση, υπαρξισμός, ταραχή ύπαρξης, Σοφία Ντρέκου, Βλαντιμίρ Κους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου