Σελίδες

Το Φωτισμένο Παράθυρο του Τ. Λειβαδίτη παράλληλο με το ωραίον και αέναο της Σοφίας Ντρέκου

 
Τάσος ΛειβαδίτηςΦωτισμένο Παράθυρο
«ύστερα αποχαιρετίσαμε την αιωνιότητα και μεγαλώσαμε»

Ακόμα κι οι πιο μεγάλες περιπέτειες πεθαίνουν κι εκείνες άδοξα:
σ’ ένα βιβλίο,
στο θλιβερό προάστιο το μικρό κοιμητήρι αχνίζει
τα πρωινά σαν ένα τσαγερό,
τα πουλιά διασχίζουν δίχως οίκτο τα γεγονότα
στις απόμερες συνοικίες
ξενοδοχεία φθηνά όπου φτωχά ζευγάρια ανεβαίνουν,
από μια ετοιμόρροπη σκάλα, στα Ηλύσια πεδία
στο σταθμό οι ατμομηχανές ανασαίνοντας βαριά σαν τους εραστές
κ’ ύστερα στιγμές σιωπηλές που μέσα τους κλαίνε όλα τα λόγια
κι άλλοτε μια αίσθηση ότι κέρδισες το χρόνο 
σαν μια λέξη ή μια ταπείνωση.

Λοιπόν, τι απόμεινε; ένας άλλος έζησε τη ζωή μας 
τώρα πρέπει εμείς να πεθάνουμε στη θέση του.

Τραίνα περνάνε το βράδυ μακριά σαν μέσα σε όνειρο 
και το πρωί είσαι εξουθενωμένος από τόσους αποχωρισμούς.

θυμάμαι, αλήθεια, παιδιά, τότε που τα παιχνίδια μας 
εξαφανίζονταν μυστηριωδώς, ξεχασμένα σε εκείνα 
τα απαγορευμένα βασιλεία που τριγυρίζαμε, 
χωρίς κανείς να το ξέρει...

ύστερα αποχαιρετίσαμε την αιωνιότητα και μεγαλώσαμε
κάπου αλλού φταίξαμε κι εδώ κάθε χειρονομία μας 
είναι και μια τιμωρία...

γνώρισα πολλούς ανθρώπους, 
τους έβγαλα το καπέλο μου,
άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι 
κάθε Δευτέρα οι λυπημένοι στρατιώτες 
έχουν ένα δικό τους τρόπο
να συνομιλούν με το άπειρο
όπως οι τυφλοί που περπατάνε πιο καλά το βράδυ
κι η νιότη μου που φεύγει, όλο φεύγει
χωρίς να μ’ εγκαταλείπει ποτέ

σκέφτομαι κάποτε να φτιάξω μια γέφυρα 
που θα περνάει πάνω απ’ τη λησμονιά 
ή να μιλήσω με τόση αθωότητα 
που να ξαναβρώ τους γονείς μου 
κι αφού ο χρόνος είναι τόσο πολύτιμος
να μπορώ να κοιμάμαι όρθιος σαν τους κρεμασμένους
πράγματα ανύπαρκτα ή φανταστικά,
όμως όταν κλαίω νοιώθω ότι όλα υπάρχουν

και κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη 
μ’ ένα άστρο ή ένα γιασεμί
είμαι μελαγχολικός από ευδαιμονίες απερίγραπτες
είμαι λησμονημένος για να μπορώ να θυμάμαι

ένα μόνο φωτισμένο παράθυρο τη νύχτα 
κάνει τον κόσμο πιο βαθύ-
έχω έναν απέραντο οίκτο για μας, Άννα, 
οι πιο καλές μας μέρες τέλειωσαν, 
δε θα ξαναγίνουμε ποτέ νέοι - αλήθεια,
γιατί δεν ξαναγίνονται νέοι οι άνθρωποι...
γεράσαμε, σε λίγο θα χωριστούμε για πάντα
- και δε μας ειδοποίησε κανείς,

αλλά και τι θα ‘βγαινε; ίσως βέβαια κάτι κάναμε, ίσως
βιαζόμασταν πιο πολύ, ίσως δε δίναμε τόση σημασία
σε πράγματα που μας πέθαναν γρηγορότερα ανοησίες!

– έπρεπε κι εμείς να πληρώσουμε και ήρθε η ώρα
κι ούτε θα μάθει ποτέ κανείς με πόση εγκατάλειψη
έγινε αυτό το ημίφως που όλα τα συγχωρεί ή
με πόση λίγη αθανασία γράφεται ένα αθάνατο ποίημα.»

Το ωραίον, το αιώνιο και το αέναο - Σοφία Ντρέκου

Το σπίτι των παιδικών μας χρόνων κατέχει στην καρδιά μας μια θέση μοναδική. Κάποιες εικόνες του –θετικές ή αρνητικές– μας ακολουθούν ως το τέλος της ζωής μας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα όνειρα στα οποία εμφανίζεται – συχνά ως αλληγορία του βαθύτερου εαυτού μας – αποτελούν πολύτιμο υλικό για την ψυχανάλυση και ψυχιατρική.

Με πόση λίγη αθανασία
γράφεται ένα αθάνατο ποίημα
το στήριγμα της τελειότητας αναμονή
στην διάρκεια της ενατένισης
του αδιάφθορα ωραίου.

Οι δρόμοι έχουν την δική τους ιστορία
και εκεί πλανώνται αδιάκοπα δυναμικά
και στέρεα οι ζωές μας.

Το ωραίον, το αιώνιο και το αέναο
με αθάνατες λέξεις όπως
το «αγαπώ» άρα «Υπάρχω»,
γεφυρωμένες λέξεις που με κάνουν
να περνώ στην αιωνιότητα
της αληθινής ύπαρξή μου.

...κι η νιότη μου που φεύγει, όλο φεύγει
χωρίς να μ' εγκαταλείπει ποτέ...

Σκέφτομαι κάποτε να φτιάξω μια γέφυρα
που θα περνάει πάνω απ' τη λησμονιά.

Σοφία Ντρέκου 27 Μαρτίου 2014

Αν όμως η τέχνη επανέρχεται πάντα σ’ αυτό και επιθυμεί να το διασώσει από τη λήθη, δεν είναι μόνο για να ερμηνεύσει το παρελθόν αλλά και για να νικήσει το πέρασμα του χρόνου, εξασφαλίζοντας σε όσα ζήσαμε κάποια μορφή αθανασίας.

Τάσος Λειβαδίτης, από τη συλλογή «Βιολέτες για μια εποχή» 
Ενότητα: «Κάτω απ' τον ίδιο αστερισμό», εκδ. Μετρονόμος (1985) 
τόμος 3ος, σελ. 241-242 tetradia.blogspot.com / Τετράδια της Αμπάς



Video: Αστέρι στο παράθυρο, 1969 Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Αστέρι στο παράθυρο να βγείς και μάζεψε το δάκρυ της αυγής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου