Η είσοδος της Παναγίας στον Ναό ως πολιτική και υπαρξιακή στροφή: από την ισχύ στην ευθύνη, από το σκηνικό του ιερού στη δικαιοσύνη του κοινού χώρου.
🟢 Εισαγωγή
Στις εικοστή πρώτη Νοεμβρίου, η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου μάς καλεί να δούμε ξανά την αρχιτεκτονική του κόσμου: τι κάνει τον χώρο ιερό; Η είσοδος της Παναγίας στον Ναό δεν είναι τελετουργικό σκηνικό, αλλά μεταμόρφωση του δημόσιου χώρου σε δικαιοσύνη. Από την ισχύ στην ευθύνη, από το σύνθημα στο πρόσωπο, τα Εισόδια φωτίζουν τον τρόπο που πολιτεία και καρδιά χτίζουν ή γκρεμίζουν τον κοινό μας οίκο.
🟢 Το πέρασμα ενός μικρού παιδιού
Τα Εισόδια της Θεοτόκου δεν είναι μόνο μια τελετή εισόδου στον Ναό· είναι το πέρασμα ενός παιδιού στο άβατο του δημόσιου χώρου. Στην εικοστή πρώτη Νοεμβρίου, μας ρωτάει η Ιστορία: ποιον χώρο υπηρετεί η πίστη μας; Τον άνθρωπο ή την εξουσία;
Από τον ιερό χώρο στον κοινό χώρο
Αν ο Ναός είναι η καρδιά της πόλης, τότε τα Εισόδια μάς θυμίζουν ότι η πόλη γίνεται ιερή όταν ανοίγει θύρες στους «ασήμαντους»: τους φτωχούς, τους ξένους, τους αόρατους πολίτες της.... πως ο ιερός χώρος δεν δικαιώνεται από τα μάρμαρα αλλά από τη δικαιοσύνη. Πόλη χωρίς δικαιοσύνη είναι σκηνικό. Ναός χωρίς αλήθεια είναι σιωπηλός διάκοσμος. Ό,τι ονομάζουμε «ιερό» χωρίς δικαιοσύνη είναι απλώς σκηνικό. Και ό,τι ονομάζουμε «πολιτική» χωρίς αλήθεια είναι θόρυβος.
Η πολιτική της θύρας που ανοίγει
Τα Εισόδια θεσπίζουν μια πολιτική πράξη: ανοίγει θύρα προς τους «ασήμαντους», φτωχούς, αόρατους. Ο δημόσιος χώρος είναι ιερός όταν χωρά: όταν μετατρέπει την ασφάλεια των λίγων σε φιλοξενία των πολλών. Κάθε πόρτα που κλείνει για τους αδύναμους πολίτες της, κλείνει και για την αλήθεια.
Από τη δύναμη στην ευθύνη
Η Παναγία δεν «εξουσιάζει» τον χώρο· τον μεταμορφώνει. Μπαίνει σιωπηλά και αλλάζει την αρχιτεκτονική του κόσμου: από τον ναρκισσισμό της ισχύος, στην ευθύνη της αγάπης. Η είσοδος δεν είναι επίδειξη, είναι ανάληψη ευθύνης έναντι του άλλου. Τα Εισόδια είναι πρόσκληση να περάσουμε το δικό μας κατώφλι: από τον φόβο στην ελευθερία, από τον κυνισμό στη διακονία, από το σύνθημα στο πρόσωπο.
Η υπαρξιακή στροφή: το κατώφλι μέσα μας
Τα Εισόδια είναι πρόσκληση να περάσουμε το δικό μας κατώφλι:
– από τον φόβο στην ελευθερία,
– από τον κυνισμό στη διακονία,
– από το σύνθημα στο πρόσωπο.
Όταν ο άνθρωπος δέχεται να γίνει χώρος για τον άλλον, όταν ένα κράτος παύει να είναι αγορά ωφελιμισμού και γίνεται κοινωνία προσώπων.
Κι ίσως τότε η χώρα ξαναγίνει ναός...
όχι των ισχυρών, αλλά των ζώντων.
Όταν η πόλη ανοίγει θύρες, ο ναός ξυπνά.
Η πόλη ως ναός των ζώντων
Ο ναός ξυπνά όταν η πόλη ανοίγει θύρες. Όταν η διοίκηση υπηρετεί τους τελευταίους, όταν η γειτονιά ανεβαίνει μαζί με τον πιο αδύναμο, όταν οι λέξεις «κοινό αγαθό» δεν είναι ρητορεία, αλλά πράξη.
Ό,τι ονομάζουμε «ιερό» χωρίς δικαιοσύνη είναι απλώς σκηνικό.
Κι ό,τι ονομάζουμε «πολιτική» χωρίς αλήθεια είναι θόρυβος.
Η είσοδος ενός παιδιού στον Ναό επανασχεδιάζει τον κόσμο:
από την ισχύ στην ευθύνη, από τον τύπο στην καρδιά.
Ό,τι ονομάζουμε ιερό χωρίς δικαιοσύνη είναι απλώς σκηνικό.
Κι ό,τι ονομάζουμε πολιτική χωρίς αλήθεια είναι θόρυβος.
Η είσοδος ενός παιδιού στον Ναό επανασχεδιάζει τον κόσμο:
από την ισχύ στην ευθύνη, από τον τύπο στην καρδιά.
Ανοίγουμε θύρες όταν:
– ακούμε πριν αποφασίσουμε,
– αφήνουμε χώρο στον αδύναμο,
– διορθώνουμε αδικίες αντί να τις εξωραΐζουμε,
– υπηρετούμε το κοινό αγαθό πάνω από το πρόσκαιρο κέρδος.
– επιλέγουμε το πρόσωπο αντί για το σύνθημα.
Όταν ένα κράτος ανοίγει θύρες στους φτωχούς
κι αδύναμους πολίτες της, ο ναός ξυπνά.
✍🏻 Σοφία Ντρέκου
🟢 Όσα ζήσαμε στο μυστήριο των Εισοδίων ανοίγουν πόρτες σε περισσότερα αναγνώσματα. Συνεχίζουμε την πορεία με επιλεγμένα σχετικά κείμενα που φωτίζουν τα Εισόδια από ιστορική, υμνολογική και θεολογική σκοπιά. Αναγνώσματα που κρατούν αναμμένο το φως της εορτής. 👉🏽🔗 Η Παναγία το Αρχέτυπο της θηλυκής Παρουσίας του Θεού στον κόσμο - Για τους Αμφισβητίες των Εισοδίων της Θεοτόκου στον Να 👉🏽 Read more »
🔗 Τα Εισόδια της Θεοτόκου στην Αγία Γραφή 👉🏽 Read more »
🔗 Πώς καθιερώθηκε η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και η ανάλυση της ορθόδοξης εικόνας για τα Εισόδια της Παναγίας 👉🏽 Read more »
🔗 Εικόνα της Παναγίας Τριών Ετών στην Ιερουσαλήμ - Εισόδια Θεοτόκου στη Λαογραφία και στην Ορθόδοξη Εικόνα 👉🏽 Read more »
🔗 Τα Εισόδια της Θεοτόκου είναι η προεισαγωγή μας στα Χριστούγεννα - Οι καταβασίες σε νεοελληνική απόδοση (ποίημα του Αγίου Κοσμά) 👉🏽 Read more »
🔗 Τα παιδικά χρόνια της Παναγίας κατά τους Πατέρες 👉🏽 Read more »
🔗 Ματθαίος Μουντές Εισόδια - η Είσοδος της ταπεινής Παρθένου 👉🏽 Read more »
🔗 Είσοδος, Έξοδος στα Εισόδια της Παναγίας και ΥπερΑγίας Θεοτόκου 👉🏽 Read more »
🔗 Νοέμβριος - Μήνας εορτών, προσδοκία φωτός και εξεγέρσεων: Λαογραφία και Μυσταγωγία των αστεριών 👉🏽 Read more »
by Sophia Drekou | Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα Θέματα: Παναγία Θεοτόκος,
Σοφία Ντρέκου, Χριστούγεννα, Θεολογία
🎨 Εισόδια της Θεοτόκου, εικόνα της αγιογράφου Όλγας Σαλαμόβα.
Theotokos’s Entry into the Temple (The Presentation of the Blessed
Virgin Mary), Icon made by hagiographer Olga Shalamova in 2017.
Αν η είσοδος της Παναγίας ανασχεδιάζει τον κοινό μας χώρο, οι παρακάτω ερωτήσεις συνεχίζουν τον διάλογο: δικαιοσύνη, κοινό συμφέρον... οι θύρες που στοιχειώνουν μια πόλη.
🟢 Ερωτήσεις στον διάλογο με τους αναγνώστες / στριες
• Τι σημαίνει σήμερα «να ανοίγεις θύρες» στην πόλη/χώρα σου;
• Ποια χειρονομία δικαιοσύνης θα έκανε τον δημόσιο χώρο πραγματικά ιερό;
• Ποιο «κατώφλι» χρειάζεται να περάσουμε εμείς πρώτοι;
🟢 Ερωτήσεις στον διάλογο με τους αναγνώστες / στριες
• Τι σημαίνει σήμερα «να ανοίγεις θύρες» στην πόλη/χώρα σου;
• Ποια χειρονομία δικαιοσύνης θα έκανε τον δημόσιο χώρο πραγματικά ιερό;
• Ποιο «κατώφλι» χρειάζεται να περάσουμε εμείς πρώτοι;
Σχόλια Αναγνωστών και Αναγνωστριών στο Facebook
Σχόλιο Maria Maidanou / 21 Νοεμβρίου 2025
Για να κατονομάσαμε τα πράγματα με σύγχρονα κοσμικά δεδομένα, σήμερον 21 Νοεμβρίου 2025, ένα ζεύγος με αναπαραγωγική αδυναμία, μετά από επτά αποβολές και εννιά προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης, αποκτά μία κόρη με φυσικό τρόπο, και στα τρία της έτη την παραδίδει σε μια μονή ή σε ένα κολέγιο όπου διευθυντής είναι ένας προσηνής γέροντας (κάθε υποψία διαστροφής είναι δική σας). Παράλληλα στο ίδιο δυτικό σύμπαν, η 19η Νοεμβρίου έχει ήδη θεσπιστεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης Παιδιών, και η 20η Νοεμβρίου ως Ημέρα Δικαιωμάτων των Παιδιών. Και εντός ακριβώς αυτού του πολιτικού πλαισίου προστασίας, η πράξη των γονέων ΔΕΝ είναι λογική ούτε δίκαιη. Μου φαίνεται λοιπόν αδόκιμος ο παραλληλισμός του Ναού με τον δημόσιο χώρο που ανοίγει τις θύρες του σε όλους, διαφημίζοντας την μέριμνα του για ελευθερία και ασφάλεια, κι οι προσερχόμενοι προσβλέπουν στην προκοπή των γόνων τους δια της προκοπής του συνόλου. Άλλωστε, η Κόρη έδωσε συγκατάβαση την ημέρα του Ευαγγελισμού Της, δεκατρία χρόνια αφότου οι γονείς αποφάσισαν να την αφήσουν όπως το δέντρο προσφέρει τον καρπό του. 21 Νοε 2025
Απάντηση Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou προς Maria Maidanou,
1) Ιστορικό/παιδαγωγικό πλαίσιο
Το «Εισάγεται η Παρθένος» δεν είναι μοντέλο παιδαγωγικής προς μίμηση σήμερα. Δεν πρόκειται για «κολλέγιο» ή για μοναστική δέσμευση ανηλίκου, αλλά για λειτουργική παράδοση αφιερώσεως και προστασίας μέχρι τον αρραβώνα με τον Ιωσήφ. Ό,τι κι αν πει κανείς για τα ιστορικά συμφραζόμενα, δεν διεκδικούμε κυριολεκτική εφαρμογή σε σύγχρονο κράτος δικαίου, πόσο μάλλον μετά την καθιέρωση Ημέρας κατά της Κακοποίησης και Ημέρας Δικαιωμάτων του Παιδιού. Εδώ συμφωνώ: η προστασία του παιδιού είναι αδιαπραγμάτευτη.
2) Θεολογικό/υπαρξιακό νόημα
Η ανάγνωση που προτείνω δεν αγιοποιεί την «απομάκρυνση» ενός παιδιού, αλλά βλέπει στα Εισόδια το προοίμιο της ελευθερίας που ολοκληρώνεται στη συγκατάθεση του Ευαγγελισμού. Η Παναγία δεν είναι αντικείμενο τελετής· είναι πρόσωπο που λέει ελεύθερα «γένοιτό μοι». Αν κάποιος επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τα Εισόδια ως άλλοθι για οποιαδήποτε παραβίαση συναίνεσης/προστασίας ανηλίκων, στέκεται αντίθετα στο ίδιο το πνεύμα της εορτής.
3) Η μεταφορά «Ναός–δημόσιος χώρος»
Δεν εξομοιώνω τον Ναό με το σύγχρονο κράτος/αγορά. Λέω κάτι πιο αιχμηρό: κανένας χώρος δεν δικαιούται να λέγεται ιερός, αν δεν φέρεται δίκαια στους πιο ευάλωτους. Άρα, για σήμερα, το «να ανοίγουν οι θύρες» μεταφράζεται σε: ισχυρά πρωτόκολλα safeguarding, μηδενική ανοχή στην κακοποίηση, λογοδοσία, κοινωνικές πολιτικές που προστατεύουν παιδιά και γονείς ...όχι ρομαντικοποίηση πρακτικών άλλων εποχών.
4) Οριοθέτηση του παραλληλισμού
Δέχομαι ότι ένας αδέξιος, κυριολεκτικός παραλληλισμός θα ήταν άδικος και άτοπος. Η δική μου πρόθεση είναι κριτική: να μετριέται το «ιερό» με κριτήριο τη δικαιοσύνη, και η «πολιτική» με κριτήριο την αλήθεια. Εκεί, για μένα, τα Εισόδια «αλλάζουν την αρχιτεκτονική» ...όχι επειδή αποθεώνουν μια αρχαϊκή πρακτική, αλλά επειδή μας ζητούν ευθύνη για τον πιο μικρό.
Ερώτημα για να πάμε στην πράξη:
Αν διάλεγες εσύ μία-δυο σύγχρονες «θύρες» που οφείλει να ανοίγει ο δημόσιος χώρος για τα παιδιά (πέρα από τα προφανή νομικά πλαίσια), ποιες θα ήταν; 21 Νοε 2025
______________________________
Σχόλιο Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνευματι Θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ἐπουράνιος. ὑπάρχει σκηνὴ. 21-11-2025 ΟΡΘΡΟΣ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - 20 Νοε 2025 στις 8:27 μ.μ.
Απάντηση Sophia Drekou Ιφιγένεια, όλο το μυστήριο σε μία αναπνοή. «Ὁ καθαρώτατος ναός… ἡ πολυτίμητος παστάς…» ...η φράση «τὴν χάριν συνεισάγουσα» είναι το πλήκτρο που ανοίγει τις θύρες: δεν μπαίνει απλώς η Παναγία στον οίκο Κυρίου, εισάγει τη χάρη που μεταμορφώνει τον κοινό μας χώρο. Ναός χωρίς δικαιοσύνη μένει σκηνικό· όταν όμως η χάρη γίνεται φιλοξενία, η πόλη ξυπνά. Ποια λέξη από αυτό το δοξαστικό νιώθεις ως κλειδί για τον καιρό μας; 20 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia αναρωτιέμαι πως συνεργάζεται το Πνεύμα το Θείο με την βιολογική μας φύση δίνοντας την αιωνιότητα την αναπάντεχη φωτεινότητα στην διαπερατότητα μιας διάφανης ύλης... 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια. ωραία το θέτεις: το Πνεύμα δεν ακυρώνει τη βιολογία· την εξαγιάζει. Όχι ως φυγή από την ύλη, αλλά ως διαφάνειά της: η σάρκα μένει σάρκα, κι όμως γίνεται «ουρανός ἔμψυχος». Εκεί ψηλαφούμε την αιωνιότητα... στη μεθέξη, όχι στη διαφυγή.
Η συνεργασία του Θείου Πνεύματος με τη βιολογική φύση δεν είναι παράκαμψη της ύλης αλλά συνεργία (συν-έργεια). Η χάρη ενεργεί «ἀκτίστως» χωρίς να διαλύει το «κτιστό»: θεραπεύει, φωτίζει, λεπταίνει τα όρια της φθοράς. Γι’ αυτό η Εκκλησία μιλά για θέωση: όχι να γίνουμε «άλλοι θεοί», αλλά να υπάρχουμε εν Χάριτι, ώστε η ύλη να γίνει διαπερατή στο Φως... όπως λέει ο ύμνος, «ουρανὸς ἔμψυχος».
Στο βίωμα, αυτό συμβαίνει ευχαριστιακά και ησυχαστικά: ο άνθρωπος προσφέρει το λίγο (άρτος, οίνος, ανάσα, χρόνος) και το Πνεύμα αναλαμβάνει το πολύ... μεταμορφώνει τον χρόνο σε καιρό, το σώμα σε ναό, τον κόσμο σε κοινωνία προσώπων. Έτσι γεννιέται η «αναπάντεχη φωτεινότητα» που λες: όχι ως ιδέα, αλλά ως μεθέξη της ζωής του Θεού μέσα στην εύθραυστη ύλη μας.
Το Πνεύμα δεν σπάζει το αγγείο· το κάνει διάφανο. Κι η βιολογική μας φύση δεν παύει... αναπνέει στο φως. Εκεί η αιωνιότητα δεν ακυρώνει τον χρόνο· τον πληροί. Κι η ύλη, αντί να βαραίνει, γίνεται θύρα.
Ιφιγένεια, Αν διαλέγαμε ένα μόνο ρήμα γι’ αυτή τη συνεργία, -θεραπεύει, λεπταίνει, διαπερνά- ποιο θα ήταν; 21 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia εδώ έχουμε ομολογία ενός σχεδιασμού "Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον", και η ευ δοκία λειτουργεί προαναγγελτικά... "καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις".Ενας λαός συνεισφέρει μέσα στην αιώνων καθοδήγηση του Θεού την Αφθορη την καθοδηγούμενη ... " Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται",... η ανάδειξη είναι Θεϊκή επιλογή ..."καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται". ... Η δική μας συμμετοχή παραμένει δοξαστική αποδοχή της μεγαλειότητας του Σωτήρος..."Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις. 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, κρατάω τη νοηματική αλυσίδα που φέρνεις: «Σήμερον τῆς εὐδοκίας… καὶ τῆς σωτηρίας ἡ προκήρυξις»... εὐδοκία » προοίμιον » προκήρυξις » εκπλήρωσης. Η ευδοκία δεν ακυρώνει την ιστορία∙ τη κατευθύνει προς την οικονομία και την εκπλήρωση.
Λαός και χάρις συν-εργάζονται: προοίμιον » προκήρυξις » πράξη. Δεν έχουμε απλώς ένα «σημείο» αλλά ολόκληρη οἰκονομία: ο λαός συμ-μετέχει στην καθοδήγηση του Θεού και η Παρθένος «ἐν Ναῷ τρανῶς δείκνυται» για να προκαταγγείλει τον Χριστό «τοῖς πάσι».
Εκεί συναντιέται η λειτουργική εμπειρία με την πολιτική ευθύνη: από τον ύμνο στο ήθος του κοινού χώρου, από τη λέξη «Χαῖρε» στη δικαιοσύνη ως δημόσια πράξη.Εκεί αλλάζει και η «αρχιτεκτονική» του κόσμου μας.
Το «Εισάγεται η Παρθένος» δεν είναι μοντέλο παιδαγωγικής προς μίμηση σήμερα. Δεν πρόκειται για «κολλέγιο» ή για μοναστική δέσμευση ανηλίκου, αλλά για λειτουργική παράδοση αφιερώσεως και προστασίας μέχρι τον αρραβώνα με τον Ιωσήφ. Ό,τι κι αν πει κανείς για τα ιστορικά συμφραζόμενα, δεν διεκδικούμε κυριολεκτική εφαρμογή σε σύγχρονο κράτος δικαίου, πόσο μάλλον μετά την καθιέρωση Ημέρας κατά της Κακοποίησης και Ημέρας Δικαιωμάτων του Παιδιού. Εδώ συμφωνώ: η προστασία του παιδιού είναι αδιαπραγμάτευτη.
2) Θεολογικό/υπαρξιακό νόημα
Η ανάγνωση που προτείνω δεν αγιοποιεί την «απομάκρυνση» ενός παιδιού, αλλά βλέπει στα Εισόδια το προοίμιο της ελευθερίας που ολοκληρώνεται στη συγκατάθεση του Ευαγγελισμού. Η Παναγία δεν είναι αντικείμενο τελετής· είναι πρόσωπο που λέει ελεύθερα «γένοιτό μοι». Αν κάποιος επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τα Εισόδια ως άλλοθι για οποιαδήποτε παραβίαση συναίνεσης/προστασίας ανηλίκων, στέκεται αντίθετα στο ίδιο το πνεύμα της εορτής.
3) Η μεταφορά «Ναός–δημόσιος χώρος»
Δεν εξομοιώνω τον Ναό με το σύγχρονο κράτος/αγορά. Λέω κάτι πιο αιχμηρό: κανένας χώρος δεν δικαιούται να λέγεται ιερός, αν δεν φέρεται δίκαια στους πιο ευάλωτους. Άρα, για σήμερα, το «να ανοίγουν οι θύρες» μεταφράζεται σε: ισχυρά πρωτόκολλα safeguarding, μηδενική ανοχή στην κακοποίηση, λογοδοσία, κοινωνικές πολιτικές που προστατεύουν παιδιά και γονείς ...όχι ρομαντικοποίηση πρακτικών άλλων εποχών.
4) Οριοθέτηση του παραλληλισμού
Δέχομαι ότι ένας αδέξιος, κυριολεκτικός παραλληλισμός θα ήταν άδικος και άτοπος. Η δική μου πρόθεση είναι κριτική: να μετριέται το «ιερό» με κριτήριο τη δικαιοσύνη, και η «πολιτική» με κριτήριο την αλήθεια. Εκεί, για μένα, τα Εισόδια «αλλάζουν την αρχιτεκτονική» ...όχι επειδή αποθεώνουν μια αρχαϊκή πρακτική, αλλά επειδή μας ζητούν ευθύνη για τον πιο μικρό.
Ερώτημα για να πάμε στην πράξη:
Αν διάλεγες εσύ μία-δυο σύγχρονες «θύρες» που οφείλει να ανοίγει ο δημόσιος χώρος για τα παιδιά (πέρα από τα προφανή νομικά πλαίσια), ποιες θα ήταν; 21 Νοε 2025
______________________________
Σχόλιο Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνευματι Θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ἐπουράνιος. ὑπάρχει σκηνὴ. 21-11-2025 ΟΡΘΡΟΣ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - 20 Νοε 2025 στις 8:27 μ.μ.
Απάντηση Sophia Drekou Ιφιγένεια, όλο το μυστήριο σε μία αναπνοή. «Ὁ καθαρώτατος ναός… ἡ πολυτίμητος παστάς…» ...η φράση «τὴν χάριν συνεισάγουσα» είναι το πλήκτρο που ανοίγει τις θύρες: δεν μπαίνει απλώς η Παναγία στον οίκο Κυρίου, εισάγει τη χάρη που μεταμορφώνει τον κοινό μας χώρο. Ναός χωρίς δικαιοσύνη μένει σκηνικό· όταν όμως η χάρη γίνεται φιλοξενία, η πόλη ξυπνά. Ποια λέξη από αυτό το δοξαστικό νιώθεις ως κλειδί για τον καιρό μας; 20 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia αναρωτιέμαι πως συνεργάζεται το Πνεύμα το Θείο με την βιολογική μας φύση δίνοντας την αιωνιότητα την αναπάντεχη φωτεινότητα στην διαπερατότητα μιας διάφανης ύλης... 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια. ωραία το θέτεις: το Πνεύμα δεν ακυρώνει τη βιολογία· την εξαγιάζει. Όχι ως φυγή από την ύλη, αλλά ως διαφάνειά της: η σάρκα μένει σάρκα, κι όμως γίνεται «ουρανός ἔμψυχος». Εκεί ψηλαφούμε την αιωνιότητα... στη μεθέξη, όχι στη διαφυγή.
Η συνεργασία του Θείου Πνεύματος με τη βιολογική φύση δεν είναι παράκαμψη της ύλης αλλά συνεργία (συν-έργεια). Η χάρη ενεργεί «ἀκτίστως» χωρίς να διαλύει το «κτιστό»: θεραπεύει, φωτίζει, λεπταίνει τα όρια της φθοράς. Γι’ αυτό η Εκκλησία μιλά για θέωση: όχι να γίνουμε «άλλοι θεοί», αλλά να υπάρχουμε εν Χάριτι, ώστε η ύλη να γίνει διαπερατή στο Φως... όπως λέει ο ύμνος, «ουρανὸς ἔμψυχος».
Στο βίωμα, αυτό συμβαίνει ευχαριστιακά και ησυχαστικά: ο άνθρωπος προσφέρει το λίγο (άρτος, οίνος, ανάσα, χρόνος) και το Πνεύμα αναλαμβάνει το πολύ... μεταμορφώνει τον χρόνο σε καιρό, το σώμα σε ναό, τον κόσμο σε κοινωνία προσώπων. Έτσι γεννιέται η «αναπάντεχη φωτεινότητα» που λες: όχι ως ιδέα, αλλά ως μεθέξη της ζωής του Θεού μέσα στην εύθραυστη ύλη μας.
Το Πνεύμα δεν σπάζει το αγγείο· το κάνει διάφανο. Κι η βιολογική μας φύση δεν παύει... αναπνέει στο φως. Εκεί η αιωνιότητα δεν ακυρώνει τον χρόνο· τον πληροί. Κι η ύλη, αντί να βαραίνει, γίνεται θύρα.
Ιφιγένεια, Αν διαλέγαμε ένα μόνο ρήμα γι’ αυτή τη συνεργία, -θεραπεύει, λεπταίνει, διαπερνά- ποιο θα ήταν; 21 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia εδώ έχουμε ομολογία ενός σχεδιασμού "Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον", και η ευ δοκία λειτουργεί προαναγγελτικά... "καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις".Ενας λαός συνεισφέρει μέσα στην αιώνων καθοδήγηση του Θεού την Αφθορη την καθοδηγούμενη ... " Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται",... η ανάδειξη είναι Θεϊκή επιλογή ..."καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται". ... Η δική μας συμμετοχή παραμένει δοξαστική αποδοχή της μεγαλειότητας του Σωτήρος..."Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις. 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, κρατάω τη νοηματική αλυσίδα που φέρνεις: «Σήμερον τῆς εὐδοκίας… καὶ τῆς σωτηρίας ἡ προκήρυξις»... εὐδοκία » προοίμιον » προκήρυξις » εκπλήρωσης. Η ευδοκία δεν ακυρώνει την ιστορία∙ τη κατευθύνει προς την οικονομία και την εκπλήρωση.
Λαός και χάρις συν-εργάζονται: προοίμιον » προκήρυξις » πράξη. Δεν έχουμε απλώς ένα «σημείο» αλλά ολόκληρη οἰκονομία: ο λαός συμ-μετέχει στην καθοδήγηση του Θεού και η Παρθένος «ἐν Ναῷ τρανῶς δείκνυται» για να προκαταγγείλει τον Χριστό «τοῖς πάσι».
Εκεί συναντιέται η λειτουργική εμπειρία με την πολιτική ευθύνη: από τον ύμνο στο ήθος του κοινού χώρου, από τη λέξη «Χαῖρε» στη δικαιοσύνη ως δημόσια πράξη.Εκεί αλλάζει και η «αρχιτεκτονική» του κόσμου μας.
Αν διάλεγες ένα στάδιο ως πιο επείγον για τον καιρό μας... προοίμιον (διάκριση), προκήρυξις (μαρτυρία λόγου) ή εκπλήρωσης (πράξη δικαιοσύνης) ...ποιο θα ήταν; 21 Νοε 2025
______________________________
Ερώτηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, γράφω στο κείμενο: Τα Εισόδια της Θεοτόκου ως στροφή: από την ισχύ στην ευθύνη, από σκηνικό σε δικαιοσύνη. Η πόλη ως ναός των ζώντων... Ποιος είναι ο ρόλος της λειτουργικής εμπειρίας στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης; Μπορεί να αποφύγει τον ιδεολογικό εργαλειασμό; 21 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia την λειτουργική εμπειρία metaτρέπουν σε οικουμενισμό και την πολιτική συνείδηση σε κερδοσκοπικό metaβολισμό... 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, συμφωνώ με τη διάγνωση: όταν η λειτουργική εμπειρία γίνεται branding, μεταφράζεται σε «οικουμενισμό» ως εμπορικό ύφος... όταν το «μετά» της λατρείας δεν γίνεται μετοχή, θα γίνει μετα-σύνθημα· κι όταν η πολιτική συνείδηση εκπίπτει, και πολιτική συνείδηση χωρίς αλήθεια γίνεται «κερδοσκοπικός μεταβολισμός»... κυκλοφορία συμβόλων για ιδιοτελές κέρδος.
Η θεραπεία δεν είναι αποχή, είναι επαν-ιεράρχηση:
μνήμη φτωχού και λαού στο κέντρο της πράξης,
λόγος που γίνεται ευθύνη στον κοινό όφελος,
νηστεία–ελεημοσύνη–σύναξη ως δημόσια ευθύνη
στους δρόμους και τις πλατείες.
Έτσι τα Εισόδια παραμένουν πρόσκληση σε κατώφλι και όχι σκηνικό: από την ισχύ στην ευθύνη, από το σύνθημα στο πρόσωπο της εξουσίας. 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Αν έπρεπε να ορίσουμε ένα αντι-εργαλειοποιητικό κριτήριο για την επαν-ιεράρχηση σήμερα, ποιο θα επέλεγες; (π.χ. προτεραιότητα στον αδύναμο της κοινότητας, διαφανείς πράξεις ελεημοσύνης, νηστεία που μεταφράζεται σε κοινωνική μέριμνα, κοινητοποίση-αντίσταση κατά της εξουσιαστικής απαξίωσης στα δικαιώματα του λαού). Ποιο θεωρείς πιο ρεαλιστικό και επείγον; 21 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, ''σύναξη ως δημόσια ευθύνη στους δρόμους και τις πλατείες." Αυτό γίνεται με πολλαπλούς λόγους και αιτίες... αν αναφέρεσαι στην λατρευτική σύναξη στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού εκεί η ιεραρχία είναι καθορισμένη από του Αποστολικούς κανόνες και διαταγές... ο Επίσκοπος ...στο όνομα του γίνεται η αγιαστική πράξη ...του ορθοτομούντος τον λόγο της Αλήθειας του Θεού του Λόγου του Αγίου Πνεύματος... τώρα τι να σου πώ...ο πόλεμος έχει αρχίσει...και να δούμε ποιούς θα δικαιώσει... 21 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia αναφέρεσαι στο κράτος Πρόνοιας των δημοκρατικών πολιτευμάτων ...σε περιόδους κρίσης οικονομικής ενίσχύεται από τις χορηγίες με φορολογικές απαλλαγές...τι σε απασχολεί;;; 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, σ’ ευχαριστώ. Συμφωνώ ότι η σύναξη ως δημόσια ευθύνη δεν ακυρώνει τη λατρευτική τάξη· τη δοκιμάζει στην πόλη. Οι Αποστολικοί κανόνες ορίζουν το εντός του Ναού· η ιστορική στιγμή απαιτεί να φαίνεται το εκτός: ποιος προστατεύεται, ποιος αδικείται, ποιος μένει αόρατος.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia αναφέρεσαι στο κράτος Πρόνοιας των δημοκρατικών πολιτευμάτων ...σε περιόδους κρίσης οικονομικής ενίσχύεται από τις χορηγίες με φορολογικές απαλλαγές...τι σε απασχολεί;;; 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, σ’ ευχαριστώ. Συμφωνώ ότι η σύναξη ως δημόσια ευθύνη δεν ακυρώνει τη λατρευτική τάξη· τη δοκιμάζει στην πόλη. Οι Αποστολικοί κανόνες ορίζουν το εντός του Ναού· η ιστορική στιγμή απαιτεί να φαίνεται το εκτός: ποιος προστατεύεται, ποιος αδικείται, ποιος μένει αόρατος.
Για εμένα, το πιο ρεαλιστικό και επείγον κριτήριο σήμερα είναι: προτεραιότητα στον αδύναμο + διαφάνεια πράξεων. Χωρίς αυτά, η σύναξη γίνεται σχήμα· με αυτά, γίνεται μαρτυρία. Ο «πόλεμος» που λες έχει αρχίσει και ο πνευματικός και ο πολιτικός μαζί. Το ζητούμενο: αλήθεια χωρίς κυνισμό, δικαιοσύνη χωρίς οχλαγωγία.
Ερώτηση συνέχειας: αν έπρεπε να διαλέξουμε μία δημόσια χειρονομία για να δοκιμάζεται κάθε σύναξη «στους δρόμους και τις πλατείες», ποια θα έβαζες πρώτη; (π.χ. σταθερή μέριμνα για άστεγους της ενορίας με δημόσιο απολογισμό, ανοιχτή υπεράσπιση δικαιωμάτων όταν καταπατώνται, ή τακτική «νηστεία οθόνης» της κοινότητας ως πράξη ειρήνης και νήψεως;)
Sophia Drekou: Ιφιγένεια, το πλαίσιο του κράτους πρόνοιας και των χορηγιών. Αυτό που με απασχολεί δεν είναι να υποκαταστήσει η λατρεία το κράτος, αλλά το πώς η λειτουργική εμπειρία διαμορφώνει συνείδηση που δεν βολεύεται σε φοροαπαλλαγές και σχέδια επί χάρτου. Με νοιάζει η συνέργεια: κράτος, κοινότητες, Εκκλησία, πολίτες... χωρίς να εκχωρούμε τη δημόσια ευθύνη στη λογιστική ευεργεσία. Για μένα, ελάχιστο αντι-εργαλειοποιητικό κριτήριο είναι: προτεραιότητα στον αδύναμο με διαφάνεια. Δηλαδή, ό,τι ονομάζουμε «ιερό» να μετριέται από το πώς στέκεται στους πιο ευάλωτους και από το πώς λογοδοτεί δημόσια. Όλα τα άλλα (χορηγίες, απαλλαγές, σχήματα) έχουν αξία μόνο αν υπηρετούν αυτό. 21 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia να είσαι καλά... η ευαισθησία να τροφοδοτεί την ζεστή σου καρδιά να προσφέρεις ότι μπορείς ...ο πόνος πολύς και οι ανάγκες ατελείωτες... αν έχεις και την δυνατότητα να ακουστείς σε συλλογικές συνάξεις ακόμα καλύτερα... 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, σ’ ευχαριστώ για την καρδιά και το φως σου. Η δική μου προσφορά είναι ο λόγος και η φιλοξενία του διαλόγου. Γι’ αυτό γράφω εδώ μαζί σου... για να διαβάζονται από πολλούς και να μένουν στο Ιστολόγιο της Αέναης επΑνάστασης, να μη χαθούν στο χάος του Facebook.
Μακάρι να ακουστείς εσύ στις συλλογικές συναντήσεις πού έχεις καλοσύνη, ευγένεια και πολιτισμό και οικοδομούν χώρο για όλους. Εγώ θα συνεχίσω:
– να συνομιλώ ουσιαστικά,
– να καταγράφω,
– να κρατώ ζωντανό τον κοινό μας στοχασμό.
Κι έτσι, ο σπόρος που ρίχνουμε εδώ θα μένει, για όποιον έρθει αύριο να πιει νερό.
_______________________________
Δημήτρης Καραβασίλης 21 Νοε 2025 · Δεν είναι εύκολο να ανοίγεις χώρο στον Θεό μέσα σε μια ζωή γεμάτη πίεση, ευθύνη, αβεβαιότητα. Κι όμως, κάπως έτσι ξεκινά η σχέση μαζί Του, με μια μικρή εσωτερική προσφορά. Ένα κομμάτι από τον χρόνο σου, από τη σκέψη σου, από την καρδιά σου. Τα Εισόδια της Θεοτόκου μιλούν ακριβώς γι’ αυτό.
Η Παναγία δεν ζει αποκάλυψη, ζει αφιέρωση. Εισάγεται στον Ναό, προσφέρεται στον Θεό πριν μάθει ποια θα γίνει η πορεία της. Και αυτό αγγίζει βαθιά τη δική σου καθημερινότητα. Γιατί κι εσύ ζεις χωρίς βεβαιότητες. Βαδίζεις σε δρόμους που δεν φαίνονται, παίρνεις αποφάσεις που σε βαραίνουν, ζεις στιγμές που δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Το μήνυμα των Εισοδίων δεν είναι να γίνεις τέλειος. Είναι να αφήσεις μια μικρή χαραμάδα. Ένα άνοιγμα που λέει... «Κύριε, μπες εδώ που δεν μπορώ μόνος μου». Εκεί εργάζεται ο Θεός. Στο λίγο που Του προσφέρεις. Στην απλότητα της καρδιάς σου. Ευλογημένη γιορτή.
Sophia Drekou: Δημήτρης Καραβασίλης, ευχαριστούμε. Μου άρεσε που μεταφέρεις τα Εισόδια από το «μεγάλο» στο «ελάχιστο»: μια μικρή εσωτερική προσφορά. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, των ειδοποιήσεων και των αλγορίθμων που ζητούν διαρκώς την προσοχή μας, αυτή η «χαραμάδα» γίνεται πράξη αντίστασης: λίγο χρόνος, λίγη σιωπή, λίγη καρδιά∙ πριν μάθουμε την πορεία μας. Εκεί αρχίζει η σχέση, όχι με απόδοση, αλλά με εμπιστοσύνη. Αν το «άνοιγμα» είναι ελεύθερος χώρος μέσα σε ημέρα γεμάτη πιέσεις και οθόνες, ποια θα ήταν για σένα μια πολύ συγκεκριμένη, καθημερινή άσκηση-χειρονομία; Πέντε λεπτά σιωπής; μια προσευχή πριν από κάθε «αποστολή»; ή ένας μικρός χρόνος «εκτός αλγορίθμων»; 21 Νοε 2025
Απάντηση Δημήτρης Καραβασίλης: Sophia Drekou Σας ευχαριστώ για τη σκέψη σας. Η «χαραμάδα» δεν είναι τεχνική, είναι διάθεση. Γίνεται στη στιγμή της ημέρας όπου δεν κρύβεσαι πίσω από τίποτα και αφήνεις τον Θεό να σε συναντήσει όπως είσαι. Για άλλον είναι λίγη σιωπή, για άλλον μια μικρή προσευχή, για άλλον ένα λεπτό αλήθειας μέσα στο βάρος. Δεν έχει μορφή, έχει πρόθεση. Εκεί αρχίζει η σχέση. 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Δημήτρης Καραβασίλης, συμφωνώ: η «χαραμάδα» δεν είναι τεχνική, είναι πρόθεση. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και των αλγορίθμων που βελτιστοποιούν τα πάντα για προσοχή, η χαραμάδα είναι μια εσκεμμένη απο-βελτιστοποίηση: 60 δευτερόλεπτα σιωπής πριν απαντήσεις, μια μικρή προσευχή πριν πατήσεις «αποστολή», ένα λεπτό αλήθειας χωρίς ρόλους. Εκεί δεν κρύβεσαι... και γι’ αυτό χωράει ο Θεός.
Αν κρατούσαμε όλοι ένα ελάχιστο τελετουργικό του ενός λεπτού μέσα στην ημέρα, ποιο θα πρότεινες; (π.χ. παύση πριν από κάθε σημαντική «αποστολή», μια φράση-ευχή, κλείσιμο οθόνης για ένα λεπτό); 21 Νοε 2025
_______________________________
Σχόλιο Van Gel Span: Μια άλλη εκδοχή που έρχεται συνεργατικά με αυτήν των εγκαινίων ναού Εισοδίων Θεοτόκου την 21.11 είναι η τήρηση των διατάξεων Μωσαϊκού νόμου περί "καθαρισμού λεχωίδων" του "Λευιτικόν κεφ. 12 στ. 5: "Αν γεννήσει κορίτσι θα είναι ακάθαρτη 2 βδομάδες, όπως κατά τον χρόνο της περιόδου της και θα παραμείνει στο σπίτι 66 ακόμη ημέρες"
Το απόγευμα της 7ης Σεπτεμβρίου κατά το εβραϊκό τυπικό εγγενήθη η Θεοτόκος+ 2 εβδ. (14 ημ.= 21 Σεπτ., πλέον 66 ημ. πάμε 27.11 θα έπρεπε να εισέλθει η Θεομήτωρ Άννα στο ναό για ονοματοδοσία θηλέως τέκνου: "πληρωθησών των ημερών απεσμήξατο Άννα και έδωκεν μασθόν τη παιδί και επονώμασεν το όνομα αυτήν Μαριάμ" κατά στ. 2 κεφ. 5 (V) Πρωτευαγγελίου Ιακώβου (μερικώς ενσωματωμένου σε Ιερά Παράδοση), ενώ στην συμπλήρωση διετίας και μπροστά στο άγχος του Ιωακείμ μήπως αν αργήσουν "απρόσδεκτον γένηται το δώρον ημών" η Άννα προτείνει: " Αναμείνωμεν το 3ον έτος όπως μη ζητήσει η παις πατέρα μητέρα και είπεν Ιωακείμ αναμένωμεν" Πρωτ. Ιακ. κεφ. 7 (VII) στ.1.
Συνεπώς στην τριετία της ονοματοδοσίας και περίπου 1 βδομάδα νωρίτερα: την 21.11 ώστε να μην συνοδεύει αναμνηστικά της λήξης λοχείας - ονοματοδοσίας η Άννα και "ίνα μη στραφή η παις εις τα οπίσω και ηχμαλωτισθή η καρδία αυτής εκ ναού Κυρίου" στ. 2 αμίανται θυγατέραι Εβραίων μετά καιομένων λαμπάδων εισήλθον του ναού.
Η αγιογραφία/υμνολογία όπως δεν διευκρινίζεται από την πηγή η συνοδεία των γονέων στον συγγενή σύζυχο Ελισάβετ: Ζαχαρία Βαραχίου, άλλοτε συνοδεύουν την Παρθένο στο ναό κι άλλοτε μόνο με τις λαμπαδοφορούσες παρθένες, ενώ στην εικονογραφία στριμώχνεται άλλοτε σε 2ο πλάνο το γεγονός ότι η Παρθένος κάθεται στο 3ο σκαλί: "και εκάθησεν αυτή επί 3ου βαθμού του θυσιαστηρίου".
Χρόνια πολλά αργότερα αυτήν την ημέρα 21.11 επιλέγεται ο Εγκαινισμός του ομώνυμου ναού το 543 μ.Χ. στην νότια είσοδο ναού Σολομώντος ανακαινισθέντος υπό Ηρώδου Μεγάλου, από τον Ιουστινιανό Α'... 22 Νοε 2025
Van Gel Span: Από την υμνολογία του όρθρου συνδέονται Γεννέσιον Θεοτόκου και Εισόδια αυτής: "Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις. "Δικαίων ὁ καρπός, Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννης, προσφέρεται Θεῷ, Ἱερῷ ἐν ἁγίῳ, σαρκὶ νηπιάζουσα, ἡ τροφὸς τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἣν ηὐλόγησεν, ὁ ἱερὸς Ζαχαρίας. Ταύτην ἅπαντες, ὡς τοῦ Κυρίου Μητέρα, πιστῶς μακαρίσωμεν".
"Πρὸ συλλήψεως Ἁγνή, καθηγιάσθης τῷ Θεῷ, καὶ τεχθεῖσα ἐπὶ γῆς, δῶρον προσήχθης νῦν αὐτῷ, ἀποπληροῦσα πατρῴαν ἐπαγγελίαν. Τῷ θείῳ δὲ Ναῷ, ὡς θεῖος ὄντως ναός, ἐκ βρέφους καθαρῶς, μετὰ λαμπάδων φαιδρῶν, ἀποδοθεῖσα ὤφθης δοχεῖον, τοῦ ἀπροσίτου καὶ θείου Φωτός. Μεγάλη ὄντως, ἡ πρόοδος σου, μόνη Θεόνυμφε καὶ ἀειπάρθενε."
"Ἀγαλλιάσθω ὁ Δαυῒδ ὁ ὑμνογράφος, καὶ χορευέτω Ἰωακεὶμ σὺν τῇ Ἄννῃ, ὅτι γόνος ἅγιος ἐξ αὐτῶν προῆλθε· Μαρία ἡ φωτοφόρος θεία λαμπάς, καὶ χαίρει εἰσερχομένη ἐν τῷ Ναῷ, ἣν καὶ βλέπων ηὐλόγησεν, ὁ Βαραχίου υἱός, καὶ χαίρων ἀνεκραύγαζε· Χαῖρε θαῦμα παγκόσμιον."
Απάντηση Sophia Drekou: Van Gel Span, σ ευχαριστούμε για την τόσο εκτενή και φιλολογικά δομημένη ανάλυση. Οι παραπομπές σου στο Λευϊτικό και στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου είναι όντως σημαντικές ως ιστορικο-εθνογραφικά στοιχεία της εποχής· φωτίζουν το πώς η Παράδοση προσπάθησε να αρθρώσει ένα πλαίσιο γύρω από τα Εισόδια.
Όμως, η Εκκλησία δεν στηρίζει τη θεολογική ερμηνεία της εορτής σε ακριβείς «χρονολογικές εξισώσεις» της λοχείας, ούτε σε αριθμητικές διασταυρώσεις ημερών... αλλά στο μυστήριο της αφιέρωσης.
Η υμνολογία που σωστά παρέθεσες δείχνει ακριβώς αυτό: ότι τα Εισόδια είναι η φανέρωση της Θεοτόκου ως ναού, πριν ακόμη εμφανιστεί ο Χριστός στην ιστορία.
Δηλαδή: ...δεν εορτάζουμε βιογραφική λεπτομέρεια ...αλλά θεολογικό γεγονός... την είσοδο της Παρθένου στον χώρο του Απολύτως Ιερού.
Κι εκεί η Παράδοση δεν ζητά αυστηρή ιστορική χρονομέτρηση, αλλά «νοηματοδότηση» του γεγονότος.
Σε ευχαριστώ που έφερες τόσο πλούσιο υλικό· μας βοηθά να θυμόμαστε ότι πίσω από την εορτή υπάρχει πάντα μια βαθύτερη πρόθεση: να διακρίνουμε πώς η ανθρώπινη ιστορία συναντά την Οικονομία του Θεού. 22 Νοε 2025
Van Gel Span 22 Νοε 2025 »»» https://www.facebook.com/share/p/1JFDZte26z/
Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία, Πολιτισμός Van Gel Span 10 Αυγ 2022
Το καλοκαίρι στο τελείωμα του και οι αρχές φθινοπώρου είναι περίοδος με μεγάλη πυκνότητα Θεομητορικών εορτών με αποκορύφωμα την Κοίμηση στις 15.08, π.χ. πριν λίγες ημέρες 4/8 ήταν η Παναγιά Αγρότισσα εορταζόμενη περίοπτα σε Δράμα και Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού.
Ας κάνουμε πρώτα μια επισκόπηση του τι γνωρίζουμε για την ονομασία της Μαριάμ (συροαραμαικό) ή Μυριάμ, όνομα που απαντάται ως εβραϊκό από την εποχή του Μωυσή (όνομα της αδερφής του). 3 σημασίες πηγάζουν από αυτή την έννοια:
1. Κυρία (Μάια εκ του εβρ. άια), Δυνατή, Δέσποινα και
2. Σοφία, φωτισμός, και 3 εκ του εβρ. μαρ σταγόνα καθώς και από το δάνειο εξ ελληνικής μύρο, μυρ πικρός, η μυρομένη και πικραμένη, ενώ και το αιγυπτιακό μρ αγάπη, αγαπημένος έχει σημαντική θέση. Ιδιαίτερη μνεία στην γλωσσική πολυσημία μιας λέξης/έκφρασης θα κάνουμε και στην ελληνική διάσταση της: μύρα=θάλασσα (αλ-μυρα, πλημ-μυρα), άρα (δες παραπάνω) σταγόνα θάλασσας και στην μινωική μορφή Μάιρα, και στην λατινική εκ της ελληνικής μάρε (εξ ου και Μαρίνα).
Την εξ ελληνικών εκδοχή υποστήριξε πρώτος ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, αλλά και ο Νικόδημος ο Αγιορείτης που συνέπτυξε τις 3 κύριες εκδοχές: "Κυρία, φωτισμός και θάλασσα που δηλώνουν αντιστοίχως δύναμη, σοφία αγαθότητα.
Από τον Πατέρα έλαβε τη δύναμη, για να εκπληρώνει σαν Μητέρα στη γη εκείνο που εκπληρώνει ο Θεός σαν Πατέρας στον ουρανό. Από τον Υιό τη σοφία σαν Μητέρα Του, για να μπορεί να συμφιλιώνει Θεό με τον άνθρωπο. Από το Άγιο Πνεύμα την αγαθότητα σαν Νύμφη Του, για να μεταδίδει τα πνευματικά χαρίσματα σε όλα τα κτίσματα".
Η μινωική Μάιρα, πέρασε πιθανόν μέσω του "λαού της θάλασσας" Φίλων των ιστίων (ναυτικών) = Φιλιστίνων = Παλαιστινίων εκ της Κρήτης, οι οποίοι μετά την ήττα από τον Προφητάνακτα Δαυίδ (επί του ηγέτη Γολιάθ) υποχρεωθήκαν να δεχθούν την εβραϊκή πίστη, πλην όμως με την έλευση των ελληνιστών Σελευκιδών, αναπτύξαν παράλληλα έναν λαϊκό φιλελληνισμό στην "Επιθυμητή Γη"=Γα (γη σε δωρική διαλ.) λιλαία (λιλαίομαι=επιθυμώ), σε αντίθεση με τον φιλελληνισμό της άρχουσας τάξης των ορθολογιστών Σαδδουκαίων (του Συνεδρίου=Συνχεντρίν, όπως Καϊάφας, Ιάειρος κτλ) και των Ηρωδιανών.
Είναι ο λόγος που ονόματα των απλών ψαράδων: Φίλιππος, Ανδρέας κτλ αλλά και της γιαγιάς της Θεοτόκου ομώνυμης Μαρίας (σήμερα έχει μοναστήρι στο αραβικό Πατριαρχείο Δαμασκού/Αντιοχείας: Σειντανάγια =Δέσποινα στα αραβικά), όνομα που κατά τον Μωσαϊκό νόμο απέδωσε η μητέρα της Άννα, ως θήλυ τέκνο, του Ιωακείμ συμφωνούντος, και στην Παναγία.
Δεν είναι τυχαίο πως οι εκ Δαυίδ καταγόμενοι, Ιωσήφ Μνήστωρ και Μαρία (εξάδερφοι που οι γονείς τους Ιακώβ/Ηλεί και Άννα είναι τέκνα του ιερέα Ματθάν) μείναν σε συγγενείς στην ορεινή Ναυς ωραία=Ναζωραία=Ναζαρέτ, προφανώς εκ της μητρός τους Μαρίας, αφού εκ πατρός ήταν απόγονοι Δαυίδ, δηλαδή Εβραίοι με συγγενείς σε Βηθλεέμ, Ιερουσαλήμ. Επίσης τυχαίο για την εκδοχή αυτή δεν είναι ότι αποκαλείται στις Γραφές για τους ανωτέρω λόγους "Γαλιλαία των Εθνών" γειτνιάζοντας και με την Δεκάπολη στα σημερινά τέως συριακά "Υψίπεδα του Γκολάν".
Van Gel Span: Από την υμνολογία του όρθρου συνδέονται Γεννέσιον Θεοτόκου και Εισόδια αυτής: "Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις. "Δικαίων ὁ καρπός, Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννης, προσφέρεται Θεῷ, Ἱερῷ ἐν ἁγίῳ, σαρκὶ νηπιάζουσα, ἡ τροφὸς τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἣν ηὐλόγησεν, ὁ ἱερὸς Ζαχαρίας. Ταύτην ἅπαντες, ὡς τοῦ Κυρίου Μητέρα, πιστῶς μακαρίσωμεν".
"Πρὸ συλλήψεως Ἁγνή, καθηγιάσθης τῷ Θεῷ, καὶ τεχθεῖσα ἐπὶ γῆς, δῶρον προσήχθης νῦν αὐτῷ, ἀποπληροῦσα πατρῴαν ἐπαγγελίαν. Τῷ θείῳ δὲ Ναῷ, ὡς θεῖος ὄντως ναός, ἐκ βρέφους καθαρῶς, μετὰ λαμπάδων φαιδρῶν, ἀποδοθεῖσα ὤφθης δοχεῖον, τοῦ ἀπροσίτου καὶ θείου Φωτός. Μεγάλη ὄντως, ἡ πρόοδος σου, μόνη Θεόνυμφε καὶ ἀειπάρθενε."
"Ἀγαλλιάσθω ὁ Δαυῒδ ὁ ὑμνογράφος, καὶ χορευέτω Ἰωακεὶμ σὺν τῇ Ἄννῃ, ὅτι γόνος ἅγιος ἐξ αὐτῶν προῆλθε· Μαρία ἡ φωτοφόρος θεία λαμπάς, καὶ χαίρει εἰσερχομένη ἐν τῷ Ναῷ, ἣν καὶ βλέπων ηὐλόγησεν, ὁ Βαραχίου υἱός, καὶ χαίρων ἀνεκραύγαζε· Χαῖρε θαῦμα παγκόσμιον."
Απάντηση Sophia Drekou: Van Gel Span, σ ευχαριστούμε για την τόσο εκτενή και φιλολογικά δομημένη ανάλυση. Οι παραπομπές σου στο Λευϊτικό και στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου είναι όντως σημαντικές ως ιστορικο-εθνογραφικά στοιχεία της εποχής· φωτίζουν το πώς η Παράδοση προσπάθησε να αρθρώσει ένα πλαίσιο γύρω από τα Εισόδια.
Όμως, η Εκκλησία δεν στηρίζει τη θεολογική ερμηνεία της εορτής σε ακριβείς «χρονολογικές εξισώσεις» της λοχείας, ούτε σε αριθμητικές διασταυρώσεις ημερών... αλλά στο μυστήριο της αφιέρωσης.
Η υμνολογία που σωστά παρέθεσες δείχνει ακριβώς αυτό: ότι τα Εισόδια είναι η φανέρωση της Θεοτόκου ως ναού, πριν ακόμη εμφανιστεί ο Χριστός στην ιστορία.
Δηλαδή: ...δεν εορτάζουμε βιογραφική λεπτομέρεια ...αλλά θεολογικό γεγονός... την είσοδο της Παρθένου στον χώρο του Απολύτως Ιερού.
Κι εκεί η Παράδοση δεν ζητά αυστηρή ιστορική χρονομέτρηση, αλλά «νοηματοδότηση» του γεγονότος.
Σε ευχαριστώ που έφερες τόσο πλούσιο υλικό· μας βοηθά να θυμόμαστε ότι πίσω από την εορτή υπάρχει πάντα μια βαθύτερη πρόθεση: να διακρίνουμε πώς η ανθρώπινη ιστορία συναντά την Οικονομία του Θεού. 22 Νοε 2025
Van Gel Span 22 Νοε 2025 »»» https://www.facebook.com/share/p/1JFDZte26z/
Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία, Πολιτισμός Van Gel Span 10 Αυγ 2022
Το καλοκαίρι στο τελείωμα του και οι αρχές φθινοπώρου είναι περίοδος με μεγάλη πυκνότητα Θεομητορικών εορτών με αποκορύφωμα την Κοίμηση στις 15.08, π.χ. πριν λίγες ημέρες 4/8 ήταν η Παναγιά Αγρότισσα εορταζόμενη περίοπτα σε Δράμα και Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού.
Ας κάνουμε πρώτα μια επισκόπηση του τι γνωρίζουμε για την ονομασία της Μαριάμ (συροαραμαικό) ή Μυριάμ, όνομα που απαντάται ως εβραϊκό από την εποχή του Μωυσή (όνομα της αδερφής του). 3 σημασίες πηγάζουν από αυτή την έννοια:
1. Κυρία (Μάια εκ του εβρ. άια), Δυνατή, Δέσποινα και
2. Σοφία, φωτισμός, και 3 εκ του εβρ. μαρ σταγόνα καθώς και από το δάνειο εξ ελληνικής μύρο, μυρ πικρός, η μυρομένη και πικραμένη, ενώ και το αιγυπτιακό μρ αγάπη, αγαπημένος έχει σημαντική θέση. Ιδιαίτερη μνεία στην γλωσσική πολυσημία μιας λέξης/έκφρασης θα κάνουμε και στην ελληνική διάσταση της: μύρα=θάλασσα (αλ-μυρα, πλημ-μυρα), άρα (δες παραπάνω) σταγόνα θάλασσας και στην μινωική μορφή Μάιρα, και στην λατινική εκ της ελληνικής μάρε (εξ ου και Μαρίνα).
Την εξ ελληνικών εκδοχή υποστήριξε πρώτος ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, αλλά και ο Νικόδημος ο Αγιορείτης που συνέπτυξε τις 3 κύριες εκδοχές: "Κυρία, φωτισμός και θάλασσα που δηλώνουν αντιστοίχως δύναμη, σοφία αγαθότητα.
Από τον Πατέρα έλαβε τη δύναμη, για να εκπληρώνει σαν Μητέρα στη γη εκείνο που εκπληρώνει ο Θεός σαν Πατέρας στον ουρανό. Από τον Υιό τη σοφία σαν Μητέρα Του, για να μπορεί να συμφιλιώνει Θεό με τον άνθρωπο. Από το Άγιο Πνεύμα την αγαθότητα σαν Νύμφη Του, για να μεταδίδει τα πνευματικά χαρίσματα σε όλα τα κτίσματα".
Η μινωική Μάιρα, πέρασε πιθανόν μέσω του "λαού της θάλασσας" Φίλων των ιστίων (ναυτικών) = Φιλιστίνων = Παλαιστινίων εκ της Κρήτης, οι οποίοι μετά την ήττα από τον Προφητάνακτα Δαυίδ (επί του ηγέτη Γολιάθ) υποχρεωθήκαν να δεχθούν την εβραϊκή πίστη, πλην όμως με την έλευση των ελληνιστών Σελευκιδών, αναπτύξαν παράλληλα έναν λαϊκό φιλελληνισμό στην "Επιθυμητή Γη"=Γα (γη σε δωρική διαλ.) λιλαία (λιλαίομαι=επιθυμώ), σε αντίθεση με τον φιλελληνισμό της άρχουσας τάξης των ορθολογιστών Σαδδουκαίων (του Συνεδρίου=Συνχεντρίν, όπως Καϊάφας, Ιάειρος κτλ) και των Ηρωδιανών.
Είναι ο λόγος που ονόματα των απλών ψαράδων: Φίλιππος, Ανδρέας κτλ αλλά και της γιαγιάς της Θεοτόκου ομώνυμης Μαρίας (σήμερα έχει μοναστήρι στο αραβικό Πατριαρχείο Δαμασκού/Αντιοχείας: Σειντανάγια =Δέσποινα στα αραβικά), όνομα που κατά τον Μωσαϊκό νόμο απέδωσε η μητέρα της Άννα, ως θήλυ τέκνο, του Ιωακείμ συμφωνούντος, και στην Παναγία.
Δεν είναι τυχαίο πως οι εκ Δαυίδ καταγόμενοι, Ιωσήφ Μνήστωρ και Μαρία (εξάδερφοι που οι γονείς τους Ιακώβ/Ηλεί και Άννα είναι τέκνα του ιερέα Ματθάν) μείναν σε συγγενείς στην ορεινή Ναυς ωραία=Ναζωραία=Ναζαρέτ, προφανώς εκ της μητρός τους Μαρίας, αφού εκ πατρός ήταν απόγονοι Δαυίδ, δηλαδή Εβραίοι με συγγενείς σε Βηθλεέμ, Ιερουσαλήμ. Επίσης τυχαίο για την εκδοχή αυτή δεν είναι ότι αποκαλείται στις Γραφές για τους ανωτέρω λόγους "Γαλιλαία των Εθνών" γειτνιάζοντας και με την Δεκάπολη στα σημερινά τέως συριακά "Υψίπεδα του Γκολάν".
Παρόλα αυτά, ας ακολουθήσουμε τον Απόστολο Παύλο "μη ερίζοντες δια γενεολογίας", όπως άλλωστε κάναν όλοι οι Έλληνες Πατέρες μέχρι σήμερα αποφεύγοντας διακριτικά το δηλητήριο του εθνοφυλετισμού, αυτό που "χαντάκωσε¨ πνευματικά τους Εβραίους τουλάχιστον. Άλλωστε η Παναγιά μας τα έχει όλα στο όνομα της και την αγάπη για Ελλάδα και Άγιον όρος και την αγάπη για άλλους λαούς και όλον τον κόσμο. Φυσικά και ο γιος της Ιησούς (Γιέσουα, παραπέμποντας στον Βιβλικό Ιησού του Ναυή) έχει την δισημία του ονόματος της Μητρός και της Προγόνου Του, ως Ιάσων=γιατρός, λόγος που δεν ήταν δημοφιλές στους Φαρισαίους Εβραίους π.χ., μα ως εδώ...
Το θαύμα του μύρου που εκχεόταν από το χέρια του Σύριου ρουμ ορτοντόξ στο Παρίσι: Μπασάμ Ασράφ (των Εθνών κι αυτός...), υπηρέτη του ομόδοξου του : Μιχαήλ Μερέζ, που ξεκίνησε στις 12.08.1988 δεν θα σας κουράσω περιγράφοντας το , αφού το κάνει πολύ καλά ο ιστότοπος του συνδέσμου, διαθέτοντας και περαιτέρω σύνδεσμο στα γαλλικά.
Λίγο θα σταθώ μόνον στις Εξετάσεις που υπέβαλαν οι ορθολογιστές Γάλλοι και πραγματοποιήθηκαν στο Εργαστήριο Βιοχημείας των Λιπιδίων του Νοσοκομείου Πιτιέ Σαλπετριέρ από τον καθηγητή Ζαν Λυκ ντε Ζεν.
Το πόρισμα παρουσιάστηκε δημόσια από τον μητροπολίτη Παρισίων Ιερεμία και το υγρό μύρο των χειρών Ασράφ παρουσιάζει τη χαρακτηριστική σύσταση ενός φυτικού ελαίου, όπως π.χ. το ελαϊκό (μονοακόρεστο λιπαρό) οξύ με διπλό δεσμό στην αλυσίδα άνθρακα, και περιέχει στοιχεία λιπιδικά φυτοστερολών-κυκλικών αλκοολών αλλά και λιπιδίων (να θυμίσω από Οργανική Χημεία τα ζωικά λίπη είναι πολυακόρεστα και πήγνυνται/ταγγίζουν με την πάροδο χρόνου και οξείδωσή τους διότι είναι και πτωχά σε α-τοκοφερόλη δηλ. την βιταμίνη Ε).
Το υγρό μύρο επίσης περιείχε και χοληστερίνη άρα ήταν ζωικής προέλευσης κατά βάσιν και υπό αυτές τις συνθήκες δεν προέρχεται από εξωτερική πηγή ελαιολάδου. Το πόρισμα τέλος βεβαίωνε την βελτίωση της υγείας των χρισμένων από αυτό ασθενών.
Είναι λοιπόν θαύμα το πως κυτταρικής προέλευσης in vitro διπλοί δεσμοί άνθρακα περιορίστηκαν σε έναν διπλό των φυτικών λιπιδίων, γεγονός που σαν μηχανισμό μόνον επιχειρεί η κβαντική φυσική με την υπέρθεση ηλεκτρονίων διαφορετικών spin να ερμηνεύσει τα τελευταία χρόνια, αφήνοντας το όμως στη σφαίρα όχι του αδυνάτου μα του απίθανου.
"Τα αδύνατα τοις ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ" τω κυριάρχω του τυχαίου, των πιθανοτήτων και.. της "απίθανης" ελάττωσης της εντροπίας (παραβίασης 2ου θερμοδυναμικού αξιώματος όπως π.χ. και ... η Ανάστασις νεκρών και η Ζωή). - ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Επιστημονική εξέταση σ' ένα θαύμα της Παναγίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου