"copyrightHolder": { "@type": "Person", "name": "Sophia Drekou" }, "potentialAction": { "@type": "ReadAction", "target": "https://www.sophia-ntrekou.gr/2015/07/Vyzantio-maxitis-xronou.html" } }

Σελίδες

▼

Το Βυζάντιο ως μαχητής του Χρόνου - Ν. Λυγερός | Αέναη επΑνάσταση

Αν συνειδητοποιήσεις ότι το Βυζάντιο είναι μαχητής του Χρόνου

Ο Χρόνος είχε αλλάξει. Kι ήταν ακόμα εδώ μετά τον λαβύρινθο των σκέψεων. Έτσι είδαν ότι αποστολή τους ήταν να κρατήσουν τον μίτο δίχως να χαθεί μέσα στους αιώνες μαζί είχαν γίνει εφτά για τη συνέχεια.

Ν. Λυγερός: Αν συνειδητοποιήσεις
ότι το Βυζάντιο είναι μαχητής του Χρόνου
τότε θα καταλάβεις ποια είναι η στρατηγική του
για τα επόμενα χρόνια και τους επόμενους αιώνες
τότε θα ενεργοποιηθείς και θα σταματήσεις να λειτουργείς παθητικά
αφού θα ανήκεις στο πνεύμα του κι όχι μόνο ως ακόλουθος
αλλά ως μαχητής για να υπερασπισθείς όλους τους αθώους
όπου και να βρίσκονται από την αρχή έως το τέλος
δίχως να υπολογίσεις το κοινωνικό κόστος
αφού αυτό δεν έχει καμιά σημασία για την Ανθρωπότητα.

Ανάλυση Σοφία Ντρέκου
Αυτή η προσέγγιση αλλάζει ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ιστορική και πνευματική κληρονομιά, μετατρέποντας το Βυζάντιο από ένα στατικό ιστορικό παρελθόν σε μια ζωντανή, διαχρονική στρατηγική επιβίωσης και δικαιοσύνης. Όταν το Βυζάντιο ορίζεται ως «μαχητής του Χρόνου», η παράδοση παύει να είναι απλή συντήρηση εθίμων και γίνεται ενεργή αντίσταση στη φθορά και την αδικία.
Η Στρατηγική του «Μαχητή του Χρόνου»
Αν αναλύσουμε αυτή τη φιλοσοφική θεώρηση, η στρατηγική για τους επόμενους αιώνες βασίζεται σε τρεις κεντρικούς άξονες:
  • Διαχρονικότητα έναντι Εφήμερου: Η εστίαση μετατοπίζεται από το εφήμερο κοινωνικό ή πολιτικό κέρδος σε αξίες που αντέχουν στους αιώνες. Το «κοινωνικό κόστος» εκμηδενίζεται μπροστά στο όφελος της Ανθρωπότητας.
  • Οικουμενική Προστασία: Η υποχρέωση του μαχητή δεν περιορίζεται σε τοπικά ή εθνικά σύνορα, αλλά επεκτείνεται στην υπεράσπιση «όλων των αθώων όπου και να βρίσκονται».
  • Μετάβαση από την Παθητικότητα στην Πράξη: Οπαδός ή ακόλουθος είναι αυτός που απλώς θυμάται την ιστορία. Μαχητής είναι αυτός που ενσαρκώνει το πνεύμα της στο παρόν, αναλαμβάνοντας το προσωπικό και συλλογικό χρέος.
Πώς Μεταφράζεται η Ενεργοποίηση στην Πράξη;

Για να σταματήσει κάποιος να λειτουργεί παθητικά και να γίνει μέρος αυτού του πνεύματος, η δράση του επικεντρώνεται σε συγκεκριμένα πεδία:
  1. Πνευματική Επαγρύπνηση: Άρνηση της αλλοτρίωσης από τις σύγχρονες εφήμερες τάσεις και εστίαση σε βαθύτερες, πανανθρώπινες αξίες.
  2. Ενεργός Αλληλεγγύη: Υπεράσπιση των αδυνάτων και των θυμάτων της αδικίας, χωρίς τον φόβο της κοινωνικής κριτικής ή της περιθωριοποίησης.
  3. Διαφύλαξη της Μνήμης ως Όπλο: Η ιστορική γνώση δεν χρησιμοποιείται για στείρα παρελθοντολογία, αλλά ως πυξίδα και στρατηγικό εργαλείο για το μέλλον.

Ν. Λυγερός: Άθλος Ελληνισμού
Με τις υπερβάσεις του Διγενή, βλέπουμε και τον άθλο του Ελληνισμού.
Κάθε μονομαχία, είναι και μια συμβολική μάχη.
Ο Διγενής είναι ταυτόχρονα ελληνικός ήρωας και Ηρακλής του Βυζαντίου.
Παλεύει με όλους τους εχθρούς της Χριστιανοσύνης μέσω του Ελληνισμού.
Κι έτσι ενισχύει τη ρωμιοσύνη.
Λειτουργεί ως μαχητής του Χρόνου που επανήλθε, για να βοηθήσει τους δικούς του ακόμα κι αν έπρεπε να νικήσει τον Χάροντα.
Με τον Διγενή ο Ελληνισμός δρα αποτελεσματικά και στρατηγικά μέσω της μεταθανάτιας ζωής.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν κράτησε τόσους αιώνες μόνο και μόνο λόγω πίστης.
Για να περάσει στον επόμενο κύκλο της πολυκυκλικότητας, δημιούργησε ένα μονόχρωμο κράμα.
Έτσι ο δικέφαλος αετός απέκτησε το σπαθί του Ελληνισμού και τον σταυρό της Χριστιανοσύνης.
Και δεν είναι τυχαίο, όχι μόνο πότε γεννήθηκε ο θρύλος και πότε καταγράφτηκε από την ιστορία.
Διότι η εχθρική αντιπαράθεση με τη θρησκεία που μισούσε τις παραστάσεις, θα ήταν όλο και πιο έντονη στους επόμενους αιώνες.
Η ουσία όμως δεν είναι το τέλος, αλλά η αιωνόβια άμυνα που άντεξε τόσα πολλά όλους αυτούς τους αιώνες.
Ενώ οι άλλοι έπεφταν σαν τα εφήμερα.
Το Βυζάντιο κράτησε ως Διγενής Ακρίτης, λόγω Χριστιανοσύνης μέσω Ελληνισμού.
Ο εφτάψυχος μαχητής - Ν. Λυγερός, Byzance
Η αποκάλυψη έγινε μέσω των κάστρων.
Με τις μελέτες του παρελθόντος το μέλλον είχε αλλάξει.
Και αυτό που φαινόταν ουτοπικό, είχε γίνει.
Κάποιος είχε δημιουργήσει ένα κώδικα.
Κι είχε χρησιμοποιήσει το σκάκι.
Έτσι είχε μεταφέρει γνώσεις μέσα στους αιώνες.
Η σκακιέρα του όμως δεν ήταν κλασική.
Την είχε εμπλουτίσει με σχήματα της πολιορκητικής.
Τότε σκέφτηκε το αφαιρετικό μοντέλο του Mandelbrot.
Αποφάσισε λοιπόν να δημιουργήσει ένα άλλο μοντέλο.
Πέρα από τη βυζαντινή χρησιμοποίησε και την καστρική.
Είχε βάλει μαζί το παρελθόν και το μέλλον.
Έτσι κατασκεύασε την καστρική σκακιέρα SER.
Και πάνω σε αυτή έβαλε το μύθο του Διγενή Ακρίτη για να συνθέσει το έπος.
Δύο σκέλη για μια δομή. Δύο σκακιέρες για μια υπερδομή.
Ο Διγενής αποτελούσε ένα αναγκαίο συνδυασμό.
Το κέντρο ήταν στις άκρες.
Πάνω στις άκρες, έχτισε νοητικά κάστρα.
Ήταν το αποτέλεσμα μιας πλάγιας σκέψης.
Το κέντρο δεν ήταν απαραίτητα το επίκεντρο.
Η προστασία του δεν γινόταν από τον ίδιο χώρο.
Αυτό επέτρεπε στην ανθεκτικότητα να γίνει βέλτιστη σε βάθος Χρόνου.
Το Βυζάντιο δεν ήταν μόνο ζωή αλλά και πνεύμα.
Αυτό ήταν σαν ένα εφτάψυχο μαχητή.
Τους έδειξε τα θεμελιακά στοιχεία της ψυχοδοσίας.
Τότε κατανόησαν την επινόηση της αρχιτεκτονικής του Χρόνου
κι είδαν τη στρατηγική της ιστορίας.
Η εικόνα θύμιζε αγιογραφία.
Μόνο που η σύνθεση δεν ήταν κλασική.
Είχε πολλά πρόσωπα που λειτουργούσαν σαν ένα καστρικό δίκτυο.
Η διακλάδωση είχε αρχίσει. Ο Χρόνος είχε αλλάξει.
Kι ήταν ακόμα εδώ μετά τον λαβύρινθο των σκέψεων.
Έτσι είδαν ότι αποστολή τους ήταν να κρατήσουν τον μίτο δίχως να χαθεί μέσα στους αιώνες μαζί είχαν γίνει εφτά για τη συνέχεια.
ΔΕΙΤΕ: Το μήνυμα των εικόνων: Δεν ζωγραφίζουμε μια αγιογραφία - Δομικά στοιχεία αγιογραφίας - Ν. Λυγερός

Επειδή η διάλεξη με τίτλο «Το Βυζάντιο ως μαχητής του Χρόνου» (Λάρνακα, 5 Απριλίου 2015) είναι μια εκτενής απομαγνητοφώνηση ομιλίας, σας παραθέτω το κύριο εισαγωγικό και δομικό μέρος του κειμένου

🏛️ Νίκος Λυγερός: Το Βυζάντιο ως μαχητής του Χρόνου (Λάρνακα, 05/04/2015)

Θα μιλήσουμε για τον Χρόνο σαν βασικό στοιχείο του Βυζαντίου, γιατί όπως ξέρετε πολύ συχνά εμείς οι Έλληνες κοιτάζουμε πιο πολύ το Βυζάντιο με το τέλος. Όλοι θυμόμαστε την «29η Μαΐου 1453», αλλά δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ότι είχε μια διάρκεια έντεκα αιώνων.

Η διάρκεια του Βυζαντίου αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ και έντεκα αιώνες ιστορίας δεν πρέπει να εξετάζονται αποκλειστικά από το τέλος τους. Μέσω της στρατηγικής και κειμένων όπως τα «Τακτικά» ή το «Στρατηγικόν» του Μαυρικίου, η αυτοκρατορία διαχειριζόταν τον Χρόνο και ενσωμάτωνε ή καθοδηγούσε τους αντιπάλους της.

Μπορείτε να βρείτε το πλήρες περιεχόμενο και τις λεπτομέρειες της ομιλίας απευθείας στο πρωτότυπο έγγραφο. Text - (απομαγνητοφώνηση)

🎞️ Video Διάλεξη του κ. Νίκου Λυγερού με θέμα: «Το Βυζάντιο ως μαχητής του Χρόνου». Πνευματικό κέντρο Αγίου Λαζάρου, Λάρνακα. Κυριακή 5 Απριλίου 2015, ώρα: 10.30 Αφίσα, Πρόσκληση, Text - (απομαγνητοφώνηση) Category: Talks

🎞️ Δείτε την διάλεξη με κλικ στην εικόνα











Ο Νίκος Λυγερός είναι μαθηματικός, στρατηγικός αναλυτής και γεννήθηκε... Διαβάστε την συνέχεια του βιογραφικού »
Περισσότερα θέματα: Βυζάντιο, Ν. Λυγερός
Πηγές
Ο εφτάψυχος μαχητής - Ν. Λυγερός, Byzance
19855 - Αν συνειδητοποιήσεις - Ν. Λυγερός, May 28, 2015
19445 - Άθλος Ελληνισμού - Ν. Λυγερός. April 25, 2015: Byzance
Το Βυζάντιο ως μαχητής του Χρόνου. Text (απομαγνητοφώνηση): Talks


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου