Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Ώρες νυχτερινές...


Ώρες νυχτερινές...

Ώρες νυχτερινές ταυτισμένες με συνείδηση έκκλησης προς τον Ουρανό,
προσπαθώντας να διαισθανθώ μία λάμψη στο φόντο των σελίδων μου,
αυτό το πένθιμο χρώμα της χαρμολύπης. Η χωρίς ελπίδα προσμονή,
ήταν αβάσταχτη. Η μοναχικότητα στη θάλασσα σε κρατά ζωντανή.
Δεν σε καταβάλλει ούτε σε αποθαρρύνει. Είναι μια διεγερτική μοναξιά.
Είναι η προσευχητική σου ώρα. Στον Θεό ή Στον Έρωτα...
ή Στον Θείο Έρωτα !

Σοφία Ντρέκου

«Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει κι έρχεται η ώρα η δικιά μου
με τη μελαγχολία στη καρδιά μου και τότε το τραγούδι σιγοπιάνω
τραγουδώ και τα λόγια μου πάνε, φτάνουν ως τον ουρανό».

Δεν υπάρχουν σχόλια: