Ο χρόνος στην ενατένιση του μέλλοντος - στοχασμός για τη φθορά και την ευθύνη

Από τη φθορά του χρόνου στη συνείδηση της ευθύνης: θεολογικός, υπαρξιακός και πολιτικός στοχασμός

Ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Δεν κυλά απλώς· μορφοποιεί, φθείρει, αποκαλύπτει. Ανάμεσα στη φυσική του μέτρηση και στην ανθρώπινη εμπειρία του, ανοίγεται ένα πεδίο ευθύνης: πώς κατοικούμε τον χρόνο και προς ποια κατεύθυνση τον νοηματοδοτούμε. Η ενατένιση του μέλλοντος δεν είναι φυγή από το παρόν, αλλά στάση κρίσης απέναντι στη φθορά... προσωπική, κοινωνική, ιστορική.

⏰ Χρόνος περαστικός στο βάθος των αιώνων

Φθοροποιός και μορφοποιητικός,
στο μυστήριο της ανάδρασης
και των διαρκών αναδομών των πάντων,
χρόνος περαστικός
στο βάθος των αιώνων.

Με τη θερμότητα της αγάπης του Θεού
η ψυχή ξαναθερμαίνει τον εαυτό της στο καλό
και επιστρέφει γρήγορα
στην αγάπη του πλησίον με χαρά,
ακόμη κι όταν έχει υβριστεί
ή ζημιωθεί υπερβολικά.

Και με τη γλυκύτητα του Θεού
εξουδετερώνεται η πικρία της φιλονικίας.

Το νέο έτος δεν είναι γεγονός σωτηρίας·
είναι ημερολογιακή σύμβαση πορείας.

Κι όμως, μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση
μπορεί να γίνει αφορμή αναπροσανατολισμού.

Το νέο έτος είναι μια ημερολογιακή
σύμβαση χρονικής πορείας.
Μακριά από τοποχρονικές συνεξαρτήσεις,
ελπίδα αταλάντευτη, καρδιακή,
αγαπητική πλήρωση, φιλότιμο, αλήθεια,
δοξολογική ενατένιση του μέλλοντος...!

Μακριά από τοποχρονικές συνεξαρτήσεις,
ελπίδα αταλάντευτη και καρδιακή,
αγαπητική πλήρωση, φιλότιμο και αλήθεια,
δοξολογική ενατένιση του μέλλοντος.

Καλή χρονιά με δημιουργική εργασία,
ανάπτυξη και συνεργασία,
μέσα στα πολύπλοκα αστρικά φαινόμενα
που ακόμη αναζητούν
ερμηνεία από την επιστημονική κοινότητα.

Σοφία Ντρέκου - Ιφιγένεια Γεωργιάδου

⌚️ Ο χρόνος περαστικός και η φθορά του κόσμου

...γιατί ο χρόνος δεν μας ανήκει... μας αποκαλύπτει.

Σήμερα, ο χρόνος της φθοράς δεν βιώνεται μόνο υπαρξιακά· παράγεται πολιτικά. Επιταχύνεται από την αποδόμηση της μνήμης, την αντικατάσταση της σκέψης από τη ροή πληροφορίας και τη μετατροπή του μέλλοντος σε διαχειριστικό πρόβλημα.

Όταν ο χρόνος αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως πόρος, χάνει τον χαρακτήρα του ως πεδίου νοήματος. Και τότε η φθορά παύει να είναι φυσικό όριο και γίνεται μέθοδος εξουσίας: εξουθένωση, βραχυκύκλωση του ορίζοντα, αδυναμία ενατένισης.

Η ενατένιση του μέλλοντος, αντίθετα, προϋποθέτει αντίσταση στη βιασύνη της φθοράς. Προϋποθέτει μνήμη, διάκριση και την τόλμη να αποδώσουμε στον χρόνο όχι μόνο διάρκεια, αλλά προσανατολισμό.

Το μέλλον δεν ζητά προβλέψεις· ζητά ανθρώπους που αντέχουν
να ενατενίζουν τον χρόνο χωρίς να τον παραδίδουν στη φθορά.

Να έχουμε μια καλή, δημιουργική, χρονιά:
με λόγο που καταρρέει σε ευθύνη,
με χρόνο που δεν μας διαφεύγει αλλά μας καλεί,
και με γραφή που δεν παρηγορεί απλώς, αλλά χαράζει τροχιά.

✍🏻 Σοφία Ντρέκου


Περισσότερα: Σ. Ντρέκου - Ιφ. Γεωργιάδου
Πρωτοχρονιά, Χρόνος, Διάλογοι, Ποίηση

Από το Στιγμιαίο στο Άπειρο: Χρόνος περαστικός
στο βάθος των αιώνων (Ιφ. Γεωργιάδου, Σ. Ντρέκου)
ifigeneia-georgiadou-math.blogspot.com/2020/01




Keywords: χρόνος, φθορά, ευθύνη, μέλλον, στοχασμός, θεολογικός λόγος, πολιτική σκέψη, ενατένιση, ανθρώπινη εμπειρία, μνήμη