«Ο Γιώργος ήταν ο καλύτερος ψυχίατρος. Ήταν υπέρ της διαλεκτικής ψυχιατρικής και κατά των φαρμάκων, πράγμα που υπερασπιζόταν και σε άρθρα του. Φυσικά τα άρθρα του είχαν πάντα κοινωνικό περιεχόμενο και μήνυμα. Ήταν ένας “ιατροφιλόσοφος”, ο οποίος προχωρούσε τη σκέψη του πέρα από το επιφανειακό και εξέταζε τη δομή της κοινωνίας και φυσικά είχε πολύ χιούμορ», περιγράφει ο Μάκης Αξιώτης.

«Έσωσε πολύ κόσμο»

Οξύνους και σχολαστικός από την κορυφή ως τα νύχια. «Είχε σώσει πάρα πολύ κόσμο. Κι αυτό γιατί εξέταζε διεξοδικά τους ασθενείς και δεν έμενε μόνο στα ψυχικά προβλήματα, αλλά και στα σωματικά, με αποτέλεσμα να διαβλέπει άμεσα πολλές νόσους.

Επίσης δεν έκανε ποτέ διακρίσεις, όλοι οι ασθενείς ήταν για εκείνον ίσοι και ασχολούνταν όση ώρα περισσότερη μπορούσε μαζί τους», αναφέρει στο «Ε» το υγειονομικό προσωπικό.

«Ήταν ένας εξαίρετος επιστήμονας, με ήθος και με ευρύτερα κοινωνικά ενδιαφέροντα, τεράστια κοινωνική προσφορά, αλλά και με διάθεση προσφοράς στα κοινά και αυτοδιοικητικά και δημοτικά πράγματα», δήλωσε στο «Ε» ο δήμαρχος Λέσβου, Δημήτρης Βουνάτσος, με τον οποίο διατηρούσαν φιλικές σχέσεις και ο Γ. Κωμαΐτης τον είχε στηρίξει με την υποψηφιότητά του το 2010.

Ο Γιώργος Κωμαΐτης ίδρυσε το Ψυχιατρικό Τμήμα στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης προ 20ετίας, διετέλεσε διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής, πρόεδρος του Τομέα Ψυχικής Υγείας Βορείου Αιγαίου, στέλεχος της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Πνοής».

Επίσης διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας, συμβάλλοντας, όπως λένε οι συνάδελφοί του, τα μέγιστα για τη δημιουργία θέσης νευροχειρουργού. Έμεινε ως το τέλος με τη δεύτερη σύζυγό του. Ο γιος του Σπύρος ολοκληρώνει την ειδικότητά του (νευροχειρουργός) στον «Ευαγγελισμό», ενώ ο γιος του Άκης είναι συντηρητής ιατρικών μηχανημάτων.

«Ψυχοτομές»
Τραγική ειρωνεία, το τελευταίο του άρθρο στη στήλη του «Ψυχοτομές», στις 11 Απριλίου 2014: «Πριν από το θεό, είναι ο γιατρός. Στις συνειδήσεις των ασθενών, αυτή είναι η ιεραρχία των παρακλήσεων. Του «θεέ μου, σώσε με», προηγείται το «γιατρέ μου, σώσε με».

Ο γιατρός είναι κοντά, χειροπιαστός, επικοινωνεί μαζί μας
και μας ανοίγει δρόμους στις δύσκολες στιγμές της αρρώστιας».

Σοφία Ντρέκου / αέναη επΑνάσταση