20/12/13

Νικ. Λουδοβίκος: Οι απλοί χωριάτες ήταν θεόπτες! Θεοποιΐα (Βίντεο)


Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Κάποτε, μου συνέβη ένα γεγονός, ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από την Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στην θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου.

Αυτό το οποίο ζούσα, γράφοντας και την διδακτορική διατριβή μου στην θεολογική σχολή ταυτόχρονα, ήταν μια φοβερή αντίθεση. Από την μία στην θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας και παράδοξα και τα δυσνόητα και τα βαθυνόητα και από την άλλη σαν ένας παπάς σε 10 χωριά που μου είχε αναθέσει ο τότε επίσκοπός μου, τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα, αυτό έκανα τότε.

Ένοιωθα φοβερή μοναξιά, διότι δεν με καταλαβαίνανε, ή εγώ ευθυνόμουνα που δεν με καταλαβαίνανε.

Έλεγα λοιπόν πέντε πράγματα, έβλεπα ότι ο κόσμος έ, άκουγε ότι άκουγε, γύρναγε έσκυβε το κεφάλι και εντάξει συνέχιζε κανονικά την ζωή του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Η μοναξιά αυτή ήτανε βαρύ αίσθημα, έλεγα μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή την στιγμή, τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στον τάδε, χωριό αφού πάλι… ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά, σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα, θέλω να πω πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες, αλλά έμαθα πολλά από τότε, πάντως είχα μεγάλη δυσκολία. Λοιπόν κάποια στιγμή μου συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός, με το οποίο ο Θεός σαν να μου έμαθε πολλά πράγματα.

Μια από αυτές τις Κυριακές, τελείωσε η Θεία Λειτουργία, μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς και δύο απλοί-απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι, πάμε να πιούμε πάτερ έναν καφέ, προτού φύγεις. Μην φύγεις έτσι, εντάξει. Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ πάντα θλιμμένα πολύ μέσα στην μοναξιά κλπ. Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού. Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ, ξαφνικά γυρίζει ο ένας από τους επιτρόπους, με κοιτάζει και μου λέει:

- Λοιπόν πάτερ (-μου λέει) εγώ με τον κυρ-Γιάννη από εδώ (-κυρ-Γιάννης ήταν ο άλλος ο επίτροπος) είχαμε μία απορία. Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος και είχαμε την απορία, μη όντας καθαγιασμένος από τον επίσκοπο, τα μυστήρια και η Θεία Λειτουργία δεν ήταν κανονικά;

Λέω ωχ, ωχ τι γίνεται εδώ! τέτοια απορία, μου έκανε εντύπωση. Και λέει:

- Ξέρεις τι κάναμε, είπαμε να κάνουμε τρεις εβδομάδες νηστεία, για να μας δείξει ο Θεός. Και κάναμε, και πραγματικά μια Κυριακή προτού έλθει ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά, είδαμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως.

Εγώ άρχισα να θορυβούμαι:

- Ποιο φως, τι φως;

- Εκείνο το φως, το αείφωτο, βλέπεις μετά τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι, ένα φως το οποίο κατεβαίνει και βλέπεις πράγματα, πολλά πράγματα, καταστάσεις, παρόν, παρελθόν, το μέλλον εκεί μέσα κλπ.

Άρχισα να συγκλονίζομαι, είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου και βέβαια και ο άλλος ευλογούσε εκεί και ο απλός ο παπάς έλεγε κι αυτός ναι, ναι, ήτανε όλοι σαν…

Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία αυτή για μένα, βέβαια δεν σταμάτησε εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτόν τον επίτροπο, αυτόν τον απλό άνθρωπο.

- Πώς ζεις εσύ, (αφού έπαθα το σοκ το οποίο με συνόδευε για χρόνια μετά). Πώς ζεις εσύ;

- Έ πώς ζω εγώ, φτωχά.

- Τι κάνεις, πως ακριβώς περνάς την μέρα σου, τι ακριβώς κάνεις στην διάρκεια της μέρας;

- Δεν κάνω (-λέει) απολύτως τίποτα, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω. Λίγη υπομονή κάνω.

Είχε υπομονή αυτός, ξέρεις τι θα πει υπομονή; Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάζει τους άλλους. Εκεί μέσα αποκαλύπτεται ο Θεός.

Αυτό είναι το μεγαλειώδες δίδαγμα, ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία, μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός, εσείς οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση όπως κάνουν οι ινδουιστές ή αυτοί οι οποίοι καταργούνε το θέλημα για να δούνε τα θεάματα. Είναι αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, και με τον τρόπο αυτόν γίνονται μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε.[1]

Θεοποιΐα - Η Mετανεωτερική Θεολογική Απορία


Η θέωση είναι ο μόνος σκοπός για οτιδήποτε έχει δημιουργηθεί, καθώς κάθε κτίσμα συνίσταται ακριβώς από μια θεία κλήση, είτε είναι υλικό είτε πνευματικό, σωματικό η ψυχικό, ατομικό η κοινωνικό ή ακόμη, πολιτικό.

Η θέωση συνεπώς μπορεί να συμβεί μόνο μεσ’στις πραγματικές συνθήκες της Ιστορίας, χωρίς καμιά έξοδο είτε από τη φύση είτε από το χρόνο. 

Η υπερβατικότητα μπορεί να είναι μόνον εμμενής ή ενδοκόσμια, ως μια πιθανή διαλογική μεταμόρφωση του τρόπου της υπάρξεως αυτών των συγκεκριμένων κτιστών όντων, στην προοπτική των μικρο-εσχατολογικών τους κλήσεων, οι οποίες πραγματοποιούνται ως μικρές «ευχαριστιακές ενσαρκώσεις» του Θεού Λόγου μέσα στο κόσμο. 

Η φύση δεν είναι μόνο φτιαγμένη για την Χάρη, αλλά είναι φτιαγμένη, από την αρχή, από Χάρη. Βρισκόμαστε πέρα από την εμμένεια και πριν από την υπέρβαση, καθώς έχουμε και τις δύο ταυτόχρονα.

Μετοχή

Για να είναι πραγματική η μετοχή, πρέπει ή κίνηση προς το Θεό να γίνει όχι μόνο μέσω του νου αλλά «μετά παντός είδους κτίσεως {..} ίνα το της εικόνος απηκριβωμένον ή» (για να είναι πλήρες το κατ’εικόνα).

Ελευθερία για σχέση

Αλλά η θεία ελευθερία «παιδαγωγεί» την κτιστή ανθρώπινη ελευθερία. Η αγαπώσα ελευθερία του Θεού γίνεται μια θεία Πρόνοια η οποία «συνεπεκτίνεται» με την ανθρώπινη ελευθερία. 

Αυτό σημαίνει ότι η ελευθερία του Θεού, στη μορφή της απεριόριστης αγαπώσας Πρόνοιας Του, «ακολουθεί» την αβυσσαλέα ανθρώπινη ελευθερία, διδάσκοντας στον άνθρωπο την αγάπη, με κάποιους απίστευτα ποικίλους τρόπους, μέσα στο διάβα της Ιστορίας. 

Αυτός μπορεί πιθανώς να είναι ο έσχατος κοινός ορισμός της εν αγάπη ελευθερία: ο Θεός είναι οπουδήποτε είναι το ανθρώπινο ον, εξαιτίας της αγάπης Του, και το ανθρώπινο ον είναι δυνατόν να βρεθεί κατά χάρη οπουδήποτε είναι ο Θεός, εξαιτίας της πιθανής ανθρώπινης αγαπητικής ανταπόκρισης.[2]

Θεοποιΐα - Η Mετανεωτερική Θεολογική Απορία

Τι απομένει όταν η θεολογία αδυνατεί πλέον να βεβαιώσει είτε την υπερβατικότητα είτε την ενδοκοσμικότητα του Θεού;

Πως η ριζική ελευθερία του Θεού υποθάλπει τη ριζική ελευθερία του ανθρώπου;

Τα όντα είναι δεδομένα ως προσδιορισμένες φύσεις ή ανοικτά στο αίνιγμα του διαλόγου;

Ως ποια ριζική διαφορά υπάρχει πραγματικά η κτιστή φύση;

Η χάρις συνιστά μιαν έξοδο από τη φύση ή έναν φωτισμό του άγνωστου πυρήνα της;

Ποια είναι η κρυμμένη όψη της Θεανθρωπίας;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα τα οποία το βιβλίο τούτο επιχειρεί να αντιμετωπίσει, αναμοχλεύοντας ένα σημαντικό μέρος της νεωτερικής θεολογικής πείρας στην δοκιμασία της οσμωτικής διήθησης των αρχαίων πηγών της.[3]

Βίντεο: Ας ακούσουμε και μια ομιλία του π. Νικολάου Λουδοβίκου, για το πως γινόμαστε «Συνεργοί Του Θεού» όπου αναφέρεται στο κεφάλαιο 3 από την επιστολή προς Κορινθίους Α' και σας την παραθέτω:

Σημ.: Κλικ στην εικόνα ή τον σύνδεσμο για να δείτε τα Video. [+Βίντεο] - YouTube







Αρχαίο κείμενο

9 Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. 10 Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· 11 θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός. 12 εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, 13 ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει. 14 εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· 15 εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός. 16 Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; 17 εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.

Μετάφραση

9 Γιατί είμαστε του Θεού συνεργάτες, ενώ εσείς είστε καλλιεργημένο χωράφι του Θεού, οικοδομή του Θεού. 10 Κατά τη χάρη του Θεού που μου δόθηκε σαν σοφός αρχιτέκτονας έθεσα θεμέλιο, άλλος όμως εποικοδομεί. Καθένας λοιπόν ας βλέπει πώς εποικοδομεί. 11 Γιατί θεμέλιο άλλο κανείς δε δύναται να θέσει παρά εκείνο που κείται, που είναι ο Ιησούς Χριστός. 12 Και αν κάποιος οικοδομεί πάνω στο θεμέλιο χρυσάφι, άργυρο, πολύτιμους λίθους, ξύλα, χορτάρι, καλάμι, 13 καθενός το έργο θα γίνει φανερό, γιατί η Ημέρα θα το φανερώσει, επειδή με φωτιά αποκαλύπτεται. Και καθενός το έργο, τι είδους είναι, η φωτιά θα το δοκιμάσει. 14 Αν κάποιου θα μείνει το έργο που εποικοδόμησε, θα λάβει μισθό. 15 Αν κάποιου το έργο θα κατακαεί, θα ζημιωθεί, αυτός όμως θα σωθεί, αλλά έτσι σαν διαμέσου φωτιάς. 16 Δεν ξέρετε ότι είστε ναός του Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας; 17 Αν κάποιος φθείρει το ναό του Θεού, θα φθείρει αυτόν ο Θεός. γιατί ο ναός του Θεού είναι άγιος, οι οποίοι είστε εσείς.[4]

Παραπομπές:
[1] Π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Οι απλοί χωριάτες ήταν θεόπτες! anakalypsi.blogspot.gr[2]Από το βιβλίο του π. Νικολάου Λουδοβίκου: Θεοποιΐα - εκδόσεις Αρμός (euxh.gr)
[3] (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ) Εκδότης ΑΡΜΟΣ, Χρονολογία Έκδοσης Νοέμβριος 2007, Αριθμός σελίδων 120.
[4] Εκκλησία Αγ. Γεωργίου - Αγ. Δομέτιος/www.ekklisia-aggeorgiou-agdometiou.com
[5] www.sophia-ntrekou.gr | Αέναη επΑνάσταση
FaceBook
Σοφία Ντρέκου 20 Δεκεμβρίου 2013 · Thanos Karras: υποθέτω με τη δαπάνη του χρόνου και της σκέψης ως εκεί.

υιός άσωτος (Sotirios Laliotis): Όμως θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας τον άνθρωπο. Άνθρωπο που έχει μεγάλη ευθύνη, ευθύνη για την όποια κατάντια όλων των κτισμάτων και αυτό γιατί χάρη σε αυτόν υποφέρει όλη η Δημιουργία. Το οξύμωρο είναι ότι στο τέλος ζητά και τα ρέστα. Ακόμη δεν θέλει να παραδεχτεί τα λάθη του και βολοδέρνει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ταπείνωση και συγνώμη αδέρφια, εδώ είναι το μυστικό, ας τολμήσουμε. 6 Μαΐου 2014 στις 1:35 μ.μ.


Δεν υπάρχουν σχόλια: