Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Χωρίς την δική σου ενωτική αγάπη


Χωρίς την δική σου ενωτική αγάπη

«Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκει τίποτε: Ούτε οὐρανὸς έναστρος, ούτε ρόδο. Προπαντὸς ένα ποίημα. Κι εὐτυχώς ότι μ᾿ έκανε ἡ μοίρα μου γνώστη τών μουσικών ἀριθμών, ότι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέον τὸ άστρο τής ημέρας στὴν όρασή μου καὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζι ἐργάζομαι, ως νά ῾ταν νὰ φτιάξω έναν έναστρο οὐρανό, ή ένα ρόδο.» (Οι μουσικοὶ αριθμοί - Νικηφόρος Βρεττάκος)

Με καταδιώκουν μαρτυρικά αυτές οι ατελείωτες στιγμές της αοριστίας
μιάς φλογισμένης ευαισθησίας, της τρομαγμένης ευθυκρισίας,
στην απεραντοσύνη των συλλογιστικών της απειρίας,
εκστατικών υποβολών, ενός αδιάφανου περιπεπλεγμένου είναι
σε υποδοχείς μικρής περιοριστικής, αποφατικά σιωπηλής
εμβέλειας περιοριστικής ενός αδυσώπητα αδρανούς συμβατικού λόγου.

Χωρίς την δική σου ενωτική αγάπη των μέγιστων αγαπητικών σου προσπαθειών, μέσα από τις διακριτές παρεμβάσεις σου στο ρυθμιστικό σύνολο της ταραγμένης πνοής, δεν υφίσταται τίποτε. Μόνο ένα δικό σου ποίημα και ανασαίνω... Πριγκίπισσά μου... Αξίζεις όλη την αγάπη και την καλοσύνη στην σημειολογία της καθημερινής προσευχητικής αναφοράς.

Ιφιγένεια Γεωργιάδου - Σοφία Ντρέκου
Από το Στιγμιαίο στο Άπειρο: Χωρίς την δική σου ενωτική αγάπη

Δεν υπάρχουν σχόλια: