Στιγμή εσωτερικής γαλήνης σε χριστουγεννιάτικο χώρο, όπου
το φως γίνεται σύμβολο μνήμης και φωτός. Χριστούγεννα
ως σιωπηλή μνήμη και φως που επιμένει μέσα στον χρόνο.
Ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα για τη μνήμη, το φως και την αέναη αγάπη
Ένα παραμύθι δεν αρχίζει πάντα με λέξεις· μερικές φορές αρχίζει με μνήμη. Γιατί υπάρχουν Χριστούγεννα που δεν πέρασαν· απλώς έμειναν. Για όποιον διαβάσει με καρδιά...
Κάποιος... Κάπου... Κάποτε...
κάτω από ένα στολισμένο δένδρο
έγραψε ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι
με υποσχέσεις Αέναης Αγάπης.
Και παραμύθι
δεν σημαίνει να φαντάζεσαι
φωτεινές μορφές
μα να συνειδητοποιείς
το έρεβος του νοός
και της λήθης.
Η σκέψη είναι φως,
όπως και ο μονόδρομος
της θνητότητας.
Κι όταν η δύναμη της αγάπης
μπορεί να κινήσει βουνά,
τότε γίνονται και θαύματα.
και η Γέννηση του Θεανθρώπου
ας φωτίσουν τις ταραγμένες ψυχές,
να βρουν το Μονοπάτι
προς τον Χαμένο Παράδεισο
της γαλήνης
και της ησυχαστικής πορείας.
Για ένα Χριστουγεννιάτικο
παραμύθι που δεν τελείωσε...
🎄 Σοφία Ντρέκου
Ίσως τα πιο αληθινά Χριστούγεννα να μην είναι εκείνα που θυμόμαστε καθαρά, αλλά εκείνα που επιστρέφουν αθόρυβα... σαν φως που δεν έσβησε ποτέ... κι αν δεν θυμόμαστε το «πότε», θυμόμαστε το «φως».
🎄Εισαγωγή για διάλογο με Αναγνώστες
Κάποιος, κάπου, κάποτε – κάποια Χριστούγεννα.
Κάτω από ένα στολισμένο δέντρο γράφτηκε ένα παραμύθι.
Όχι για να ξεφύγουμε από το σκοτάδι,
αλλά για να το κοιτάξουμε κατάματα
και να θυμηθούμε ότι η σκέψη είναι φως.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι φαντασίωση·
είναι μνήμη, ευθύνη και υπόσχεση αγάπης.
Και ίσως το μεγαλύτερο θαύμα τους
να μην είναι αυτό που περιμένουμε να συμβεί,
αλλά αυτό που καλούμαστε να γίνουμε.
...για όποιον διαβάζει με την καρδιά...
Τα Χριστούγεννα δεν υπόσχονται θαύματα· μας ζητούν να τα γίνουμε.
Δεν φοβηθήκαμε το σκοτάδι· γιατί μάθαμε να διαβάζουμε το φως.
Κάποια Χριστούγεννα δεν συμβαίνουν στον χρόνο, αλλά στη συνείδηση.
Το παραμύθι αρχίζει όταν τελειώνουν οι αυταπάτες.
Η αγάπη δεν είναι φαντασία· είναι πράξη μνήμης.
🎄Ερωτήσεις διαλόγου
• Για εσάς, τα Χριστούγεννα είναι περισσότερο μνήμη, προσδοκία ή ευθύνη;
• Πιστεύετε ότι ένα «παραμύθι» μπορεί να είναι πράξη επίγνωσης και όχι φυγή;
• Ποιο σκοτάδι της εποχής μας χρειάζεται σήμερα περισσότερο φως σκέψης;
• Είναι η αγάπη συναίσθημα ή απόφαση που δοκιμάζεται στον χρόνο;
• Τι σημαίνει για εσάς «αέναη αγάπη» μέσα σε έναν κόσμο φθαρτό;
Οι Αναγνώστες και Αναγνώστριες σχολιάζουν:
Σχόλια: Sophia Drekou 24 Δεκεμβρίου 2016
Σχόλια: Sophia Drekou 26 Ιανουαρίου 2017 στις 11:57 μ.μ.
Ο «Μοναχικός Ποιμένας» (The Lonely Shepherd) είναι μια από τις πιο εμβληματικές ορχηστρικές συνθέσεις του Τζέιμς Λαστ (James Last), ο οποίος την ηχογράφησε το 1977 με τη συμμετοχή του δεξιοτέχνη της φλογέρας Γκεόργκε Ζαμφίρ (Gheorghe Zamfir), δημιουργώντας ένα παγκόσμιο φαινόμενο ήχου και ατμόσφαιρας. Μια μελαγχολική μελωδία που ξυπνά συναισθήματα μοναξιάς και νοσταλγίας.
André Rieu & Gheorghe Zamfir performing
«The Lonely Shepherd» live in Romania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου