Παιδική αθωότητα σε έναν κόσμο που συχνά δεν είναι ίσιος στα βήματά τους.
Η ευθύνη μας: να κρατήσουμε καθαρό τον δρόμο για κάθε παιδί.
Δύο ημέρες του Νοεμβρίου - η Παγκόσμια Ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών και η Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού - μας θυμίζουν ότι η αθωότητα δεν είναι δεδομένη, αλλά ευθύνη. Μέσα σε έναν κόσμο που πληγώνει τους πιο ευάλωτους, η προστασία των παιδιών γίνεται πράξη ανθρωπιάς, δικαιοσύνης και συλλογικής συνείδησης.
🧸 Υπάρχουν λέξεις που δεν χωρούν σιωπή∙
κι υπάρχουν πληγές που δεν αντέχουν άλλη λήθη.
Υπάρχουν δύο ημέρες τον Νοέμβρη που δεν χωρούν ευχές∙
μόνο σιωπές, δάκρυα και μια υπόσχεση.
Στις 19 και 20 Νοεμβρίου
ο κόσμος θυμάται... ή προσπαθεί να θυμηθεί...
ότι τα παιδιά δεν γεννήθηκαν για να αντέχουν τη βία,
αλλά για να ανασαίνουν ελευθερία.
Κάθε αριθμός είναι μια πληγή,
κάθε στατιστική ένα πρόσωπο·
κι όσο η ανθρωπότητα μιλά για «δικαιώματα»,
τόσο η παιδική αθωότητα συνεχίζει να πληγώνεται
πίσω από πόρτες που δεν ανοίγουν,
σε σπίτια που δεν ακούγονται,
σε χώρες που δεν προστατεύουν.
Κι αν ο κόσμος μοιάζει σκοτεινός,
αν τα νέα πληθαίνουν και οι σιωπές βαραίνουν,
υπάρχει ακόμη κάτι που δεν λύγισε ποτέ:
η φλόγα ενός παιδιού που θέλει να ζήσει.
Ίσως τελικά η πιο μεγάλη πράξη ανθρωπιάς
να είναι το να στεκόμαστε... ήσυχα, αλλά ακλόνητα,
εκεί όπου αρχίζει ο φόβος των μικρών
και να τον κρατάμε μακριά,
όπως κρατά κανείς τη νύχτα έξω από την πόρτα.
Γιατί κάθε φορά που σώζεται ένα παιδί,
η ζωή ξανακερδίζει λίγο από το χαμένο της φως.
Και κάθε φορά που σκύβουμε πάνω από μια πληγή,
ο κόσμος, έστω και για μια στιγμή,
ξαναμαθαίνει να αγαπά.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα
τα παιδιά παραμένουν το μόνο φως που κανείς
δεν μπορεί να κατέχει... μόνο να προστατεύει.
Την ελπίδα δεν τη μαθαίνουν∙ την φέρουν.
Ας γίνουμε, λοιπόν,
η φωνή εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν
και η ασπίδα εκείνων που δεν μπορούν να αμυνθούν.
Γιατί το μέλλον δεν γράφεται στα συνέδρια∙
γράφεται στα χέρια μας.
Και κάθε παιδί που προστατεύεται
είναι μια νίκη απέναντι στο σκοτάδι του κόσμου.
Κάθε Νοέμβρης μάς υπενθυμίζει κάτι απλό και αδιαπραγμάτευτο:
η ανθρωπότητα κρίνεται από τον τρόπο που προστατεύει τα παιδιά της.
Κι αν ο Νοέμβρης βαραίνει με τις αλήθειες του,
κι αν οι δύο αυτές ημέρες ανοίγουν πληγές που δε γιατρεύονται,
υπάρχει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε:
Κάθε παιδί είναι μια αρχή του κόσμου.
Κι όπου ένα παιδί προστατεύεται,
η ζωή ξαναγράφει τον εαυτό της σωστά.
Ίσως, λοιπόν, το πιο μεγάλο καθήκον μας
να μην είναι οι μεγάλες δηλώσεις,
αλλά οι μικρές πράξεις που απομακρύνουν το σκοτάδι
από την πόρτα ενός παιδιού.
Γιατί εκεί, στο ύψος των ματιών ενός μικρού ανθρώπου,
κρίνεται τελικά και το μέτρο της δικής μας ανθρωπιάς.
★ ═════════════ 🚂🧸 ════════════ ★
• 19 Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα κατά της κακοποίησης παιδιών
• 20 Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα του Παιδιού
• Δύο ημερομηνίες που όπως κάθε χρόνο γίνονται αφορμή για να απαριθμήσουμε τα εγκλήματα κατά της παιδικής ακεραιότητας εναντίον των πιο αθώων πλασμάτων που συντελούνται εδώ και αιώνες σε όλο τον κόσμο.
🔗 ΔΕΙΤΕ Ο Δεκάλογος των δικαιωμάτων του Παιδιού και η ίδρυση της UNICEF
Περισσότερα Θέματα: Κοινωνία, Παιδιά
🧩 5 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ - Σχόλια Αναγνωστών
⑴ Πώς εξηγούμε ότι, ενώ πολλαπλασιάζονται οι διεθνείς συμβάσεις για τα δικαιώματα του παιδιού, τα κρούσματα κακοποίησης αυξάνονται; Πρόοδος ή θεσμικό κενό;
⑵ Μπορεί η σημερινή κοινωνία, με τις οικονομικές και πολιτικές πιέσεις της, να εγγυηθεί την πραγματική ασφάλεια των παιδιών―ή απλώς διαχειρίζεται τις πληγές τους;
⑶ Πόσο υπεύθυνα είναι τα ΜΜΕ και η ψηφιακή κουλτούρα στην κανονικοποίηση της βίας κατά των παιδιών; Δημιουργούμε ευαισθησία ή απευαισθητοποίηση;
⑷ Η παιδική προστασία είναι κυρίως ζήτημα οικογένειας, κράτους ή συλλογικής ηθικής; Ποιος τελικά αποτυγχάνει όταν ένα παιδί μένει απροστάτευτο;
⑸ Πώς επηρεάζει η πολιτική αστάθεια και η γεωπολιτική σύγκρουση την παιδική ευαλωτότητα; Είναι τα παιδιά οι πρώτοι «άμαχοι» ενός αόρατου πολέμου ενηλίκων;
...και ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ (πολυεπίπεδη, ποιητική, φιλοσοφική)
Αν η παιδική αθωότητα είναι η πρώτη μορφή «κοσμικής μνήμης», πιστεύεις ότι η προστασία των παιδιών αποτελεί και πράξη διατήρησης της ίδιας της ανθρώπινης συνείδησης; Ή μήπως κάθε γενιά πρέπει να ξαναβρίσκει από την αρχή τον ηθικό της άξονα μέσα από τα τραύματα των μικρών;
★ ═════════════ ★ ════════════ ★
Ερώτηση Sophia Drekou: Πώς επηρεάζει η πολιτική αστάθεια και η γεωπολιτική σύγκρουση την παιδική ευαλωτότητα; Είναι τα παιδιά οι πρώτοι «άμαχοι» ενός αόρατου πολέμου ενηλίκων; 20 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, Έχουμε όλοι μικροί και μεγάλοι καταστεί άφωνοι θεατές μιας ανείπωτης διαλυτικής συμφοράς...τι πιστεύουν ότι τα χρήματα θα τους στηρίξουν;;; Οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης κήρυξαν την κυβερνητική πλειοψηφία «ανύπαρκτη», ζήτησαν πλήρη κυβερνητικό ανασχηματισμό και προέτρεψαν την απόλυση του αρχηγού του προεδρικού επιτελείου Αντρίι Γερμάκ, τον οποίο αρκετοί νομοθέτες περιέγραψαν ως ωφελημένο από το σκάνδαλο. Η κυβέρνηση ενημερώθηκε επίσημα για τις διαδικασίες, είπε ο Πρόεδρος, αλλά οι υπουργοί παρέμειναν απόντες καθώς οι βουλευτές πίεζαν για λογοδοσία. ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΙΕΒΟΥ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΖΕΛΕΝΣΚΙ Αντιμετωπίζει ανοιχτή εξέγερση στο Κοινοβούλιο https://www.youtube.com/watch?v=FfwV0-S12OI - 8 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, έχεις δίκιο· όταν τα πολιτικά συστήματα τρίζουν και οι εξουσίες αποκαλύπτουν τις ρωγμές τους, η κοινωνία παγώνει... μικροί και μεγάλοι. Όμως μέσα σε αυτή την παγκόσμια ασφυξία, εκείνοι που πληρώνουν πρώτοι το τίμημα δεν είναι οι κυβερνήσεις, αλλά οι πιο αθώοι: τα παιδιά.
Κι ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό μάθημα της εποχής μας. Ότι οι γεωπολιτικές συγκρούσεις δεν ξεκινούν ποτέ από τα παιδιά, αλλά καταλήγουν πάντα πάνω τους: στην προσφυγιά, στην πείνα, στον φόβο, στη διάλυση της καθημερινότητας.
Γι’ αυτό και ρώτησα: μήπως τελικά ο «αόρατος πόλεμος των ενηλίκων» είναι η πιο επικίνδυνη μορφή βίας, ακριβώς επειδή δεν φαίνεται… αλλά διαλύει τις ζωές εκείνων που δεν μπορούν ούτε να μιλήσουν ούτε να επιλέξουν;
Μέσα σε κάθε πολιτική κατάρρευση κρύβεται μια παιδική σιωπή που δεν ακούγεται. Κι αυτή η σιωπή ίσως να είναι η πιο τραγική μορφή απώλειας. 27 λ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, αν η παιδική αθωότητα είναι η πρώτη μορφή «κοσμικής μνήμης», πιστεύεις ότι η προστασία των παιδιών αποτελεί και πράξη διατήρησης της ίδιας της ανθρώπινης συνείδησης; Ή μήπως κάθε γενιά πρέπει να ξαναβρίσκει από την αρχή τον ηθικό της άξονα μέσα από τα τραύματα των μικρών; 10 ώρ.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia η προστασία των παιδιών ως ζητούμενο είναι ιερό καθήκον και υποχρέωση ...τι να σου πώ...παιδιά είμαστε όλοι και έχουμε ένα σωρό ενοχές συσσωρευμένες σε μια συνείδηση που ακροβατεί ανάμεσα στην απειλή και την οδύνη...η παιδική νοημοσύνη καταγράφει όπως λές την ¨κοσμική μνήμη" τι είναι αυτό;;;να υποθέσω μνημονικές επιρροές από το βιογενετικό τους υλικό ...είναι η κανονικοποίηση πηγή τραυμάτων και οδυνηρών ολισθημάτων ανεξίτηλα ... περασμένα πού ;;; ακόμα το ερευνάμε... 8 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, το θέτεις με τον τρόπο που σε χαρακτηρίζει: η ανθρώπινη συνείδηση ακροβατεί ανάμεσα στην απειλή και την οδύνη, σαν να κουβαλά πάντα ένα αρχέγονο υπόστρωμα φόβου και τρυφερότητας μαζί.
Όμως ίσως η «κοσμική μνήμη» που αναφέρω να μην είναι μόνο βιογενετική. Είναι και αυτό το λεπτό πεδίο όπου καταγράφονται οι μικρές πράξεις φροντίδας ή αδιαφορίας, οι πρώτες ρωγμές ή οι πρώτες αγκαλιές, το βλέμμα που προστατεύει ή το βλέμμα που εγκαταλείπει.
Κάθε παιδί γίνεται έτσι φορέας μιας μνήμης που δεν του ανήκει, αλλά την κληρονομεί... όχι μόνο από το αίμα, αλλά κι από το ήθος της εποχής. Και ίσως γι’ αυτό η προστασία των παιδιών να είναι τελικά μια πράξη διαφύλαξης της ανθρώπινης συνείδησης: γιατί ό,τι αφήνουμε μέσα τους, επιστρέφει κάποτε σε εμάς, ως κοινωνία, ως ιστορία, ως μέλλον.
Ίσως, λοιπόν, κάθε γενιά να ξαναβρίσκει τον ηθικό της άξονα όχι επειδή δεν γνωρίζει, αλλά επειδή πρέπει να θυμηθεί ποιο μέρος του εαυτού της άφησε κάποτε να τραυματιστεί.
Και εκεί, στα μάτια των παιδιών, αναγκάζεται να δει την αλήθεια της. 22 λ.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia σταθερότητα και πυξίδα ζωής αιωνίου
...Τα παιδιά της Γαλιλαίας, ω Χριστέ, πώς σ’ αγαπούσαν και μαζί σου περπατούσαν στις ακρογιαλιές. Για σε, του κόσμου βασιλιά, για την τρανή σου την αλήθεια και βάρκες άφησαν και δίχτυα στην ακρογιαλιά. Η ουρανόφωτη μορφή σου και τα λόγια σου τα θεία χύναν φως και αθανασία στις αγνές καρδιές. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ https://www.youtube.com/watch?v=6wanHJ0o97g&list=PL3qj1BbC976ksjeTTtDd9oVhyZkOQa0nX&index=9 - 8 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, όταν μιλώ για «κοσμική μνήμη», σκέφτομαι αυτό που ο Jung ονόμαζε αρχέγονο πεδίο... εκείνο το υπόγειο ρεύμα της ύπαρξης στο οποίο το παιδί έχει πρόσβαση πριν ακόμη αποκτήσει λέξεις.
Τα παιδιά της Γαλιλαίας που αναφέρεις δεν ακολούθησαν τον Χριστό από γνώση, αλλά από μια αρχέγονη αναγνώριση, σαν να συναντούσαν το ίδιο το αρχέτυπο του Φωτός που κατοικεί στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής.
Ίσως γι’ αυτό η παιδική αθωότητα μάς συγκλονίζει: όχι γιατί είναι απλή, αλλά γιατί αγγίζει κάτι που οι ενήλικοι ξεχάσαμε... την πρόσβαση στο ανόθευτο, στο σημείο όπου το αρχέτυπο της ζωής δεν έχει ακόμη τραυματιστεί από τον κόσμο.
Και τότε, η προστασία των παιδιών παύει να είναι μια κοινωνική επιταγή και γίνεται πράξη διατήρησης του ίδιου του ανθρώπινου πυρήνα. Γιατί όταν τραυματίζεται ένα παιδί, τραυματίζεται ολόκληρο το συλλογικό ασυνείδητο... αυτό το «κοινό σώμα μνήμης» που μοιραζόμαστε όλοι.
Ίσως λοιπόν κάθε γενιά να χρειάζεται να ξαναβρίσκει από την αρχή τον ηθικό της άξονα, επειδή στην πραγματικότητα αναζητά τον δρόμο επιστροφής προς εκείνη την πρώτη εσωτερική φλόγα που το παιδί βλέπει καθαρά κι εμείς, μεγαλώνοντας, τη θαμπώνουμε.
Τα παιδιά κρατούν μέσα τους το τελευταίο αποτύπωμα του αρχέτυπου της αθωότητας. Κι ίσως γι’ αυτό, όπως λες, να είναι τελικά η δική μας συνείδηση που ακροβατεί... πάνω στα δικά τους τραύματα. 10 λ.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia είναι αδιανόητο ...εξισώνεται η ηλικιακή ιεραρχία ...η παράμετρος ΕΜΠΕΙΡΙΑ ενέχει πλέον έναν αμφίθυμο στοχασμό στην ανατροπή της υπάρχουσας ΙΣΤΟΡΙΑΣ...το παρελθόν είναι παρόν ... ο @rjv2395 σχολιάζει... Everyone should base their lives and children's lives on the 'we'll see'... Εlon Musk Makes Shocking Future Predictions At U.S.-Saudi Arabia Forum Alongside Jensen Huang https://www.youtube.com/watch?v=4bUmso_277Y - 8 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, αυτή η «εξίσωση των ηλικιών» που λες είναι ίσως το πιο αθόρυβο ρήγμα του πολιτισμού μας: η εμπειρία, που κάποτε λειτουργούσε ως άγκυρα, μετατρέπεται σήμερα σε κάτι σχεδόν ύποπτο, σαν να είναι βάρος αντί για φως. Και μέσα σε αυτή τη ρευστότητα, το παρελθόν δεν παύει να είναι παρόν... αλλά συχνά παρόν χωρίς πυξίδα, γιατί η τεχνολογική αφήγηση προσπαθεί να ξαναγράψει όχι μόνο το μέλλον, αλλά και την ίδια την ιστορική μνήμη.
Ο Elon Musk μιλά για πιθανότητες, για «we’ll see». Όμως αυτό το «we’ll see» δεν είναι ουδέτερο· είναι η νέα μορφή εξουσίας: η εξουσία της προφητείας χωρίς ευθύνη. Η τεχνολογία υπόσχεται προόδους, μα αφήνει ανοιχτό το ερώτημα: προόδους για ποιον άνθρωπο; με ποιον εσωτερικό άξονα; και ποια ιστορική ταυτότητα;
Ίσως γι’ αυτό το παρελθόν επιμένει να επανέρχεται· όχι για να μας εγκλωβίσει, αλλά για να μας θυμίσει ότι χωρίς εμπειρία, χωρίς ηθική ωριμότητα, χωρίς αυτό που λες «παράμετρο συνείδησης», το μέλλον κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας επιταχυνόμενος χρόνος που δεν ξέρει πού πηγαίνει. Και τότε ο άνθρωπος, μικρός και μεγάλος, μένει άφωνος θεατής όχι των δυνατοτήτων, αλλά των απωλειών του. 1 λ.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia ένα όνειρο ... έχουμε περιθώρια να ζήσουμε την illusion αυτή... Lola - Dream a Little Dream of Me https://www.youtube.com/shorts/UBPABpBW_qo - 7 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, ίσως τελικά το όνειρο να μην είναι φυγή, αλλά ο μόνος χώρος όπου η ψυχή θυμάται τι θα ήθελε να είναι χωρίς τον φόβο του κόσμου. Και ναι… έχουμε ακόμη περιθώρια για μια «illusion» που δεν εξαπατά, αλλά απαλύνει, σαν το απαλό μισόφως στο Dream a Little Dream of Me. Μερικές φορές χρειάζεται να αφήνουμε το ασυνείδητο να ψιθυρίζει όσα η συνείδηση κουράστηκε να κρατά. Ίσως τα όνειρα δεν είναι απόδραση, αλλά η ελάχιστη αλήθεια που επιβιώνει μέσα στο σκοτάδι. Κι αν τα ζήσουμε για λίγο, δεν χάνουμε την πραγματικότητα, κερδίζουμε την ανάσα της. 20 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, "κερδίζουμε την ανάσα της" την επιβεβαιωτική μιας υπέροχης φιλίας καρδιακής με την δική σου υπεροχική συνδυαστική... της αρχέγονης σοφίας που γίνεται επιστημονικά εφικτής... 21 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια/νιούλα μου αγαπημένη, ίσως αυτή η «ανάσα» που κερδίζουμε να είναι ακριβώς το σημείο όπου συναντιέται η καρδιά με τη γνώση. Εκεί όπου η αρχέγονη σοφία που κουβαλά ο άνθρωπος δεν αντιμάχεται την επιστήμη, αλλά την ολοκληρώνει με μια νοηματοδότηση που δεν μπορεί να δώσει κανένα εργαστήριο. Κι αυτή η φιλία, όπως λες, ζει μέσα σε εκείνο το λεπτό πεδίο όπου το όνειρο, η μνήμη και η επίγνωση δεν χωρίζονται πια, αλλά ανασαίνουν μαζί. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο αληθινό θαύμα: ότι δύο άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν την ίδια λάμψη μέσα στον κόσμο από διαφορετικά μονοπάτια, και να τη συναντήσουν στη μέση. 21 Νοε 2025
Περισσότερα Σχόλια από:
Σ. Ντρέκου - Ιφ. Γεωργιάδου
Ερώτηση Αέναη επΑνάσταση: Μπορεί η σημερινή κοινωνία, με τις οικονομικές και πολιτικές πιέσεις της, να εγγυηθεί την πραγματική ασφάλεια των παιδιών... ή απλώς διαχειρίζεται τις πληγές τους; 20 Νοε 2025
Απάντηση Dafni Papp: Αέναη επΑνάσταση, Όχι και Δεν θέλει. Ούτε τις διαχειρίζεται τις πληγές τους... Εμπόριο παιδιών – Εκατομμύρια ορφανά παγκοσμίως εγκλωβίζονται σε μορφές βαριάς εκμετάλλευσης, παραβίασης της ακεραιότητάς τους και αθέμιτης χρήσης παιδικής εργασίας, με τρόπους που τραυματίζουν βαθιά την παιδική τους ασφάλεια... κλπ. 22 Νοε 2025
Απάντηση Αέναη επΑνάσταση: Dafni Papp, η πραγματικότητα είναι πιο σκοτεινή απ’ όσο αντέχει ο δημόσιος λόγος. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται το τραγικό παράδοξο: η κοινωνία δεν αποτυγχάνει μόνο επειδή υπάρχουν εγκληματίες, αλλά επειδή οι θεσμοί που οφείλουν να προστατεύουν τα παιδιά λειτουργούν συχνά ως μηχανισμοί διαχείρισης... όχι πρόληψης, ούτε δικαιοσύνης.
Μια κοινωνία που αφήνει εκατομμύρια παιδιά εκτεθειμένα σε κακοποίηση, trafficking, εκμετάλλευση δεν μπορεί να μιλά για «ασφάλεια». Μπορεί μόνο να μιλά για συστημική εγκατάλειψη.
Και εκεί είναι το βαθύτερο τραύμα: ότι τα παιδιά δεν πληγώνονται μόνο από τους θύτες, αλλά κι από μια πολιτεία που ξέρει... και συχνά σιωπά.
Αν δεν αντιμετωπίσουμε την παιδική κακοποίηση ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα και ως καθρέφτη της συλλογικής μας ηθικής, θα συνεχίσουμε να μετράμε πληγές αντί για προστασία. 22 Νοε 2025
Τα παιδιά δεν χρειάζονται άλλες επετείους.
Χρειάζονται κράτος που να λειτουργεί...
Keywords: παιδιά, κακοποίηση, δικαιώματα του παιδιού, Νοέμβριος, Παγκόσμια Ημέρα, προστασία παιδιών, αθωότητα, ευθύνη. παιδιά, κακοποίηση παιδιών, δικαιώματα του παιδιού, Παγκόσμια Ημέρα, Νοέμβριος, παιδική προστασία, UNICEF, κοινωνία, αθωότητα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου