Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Περί αειπαρθενίας της Θεοτόκου

ena-sxolio-peri-aeiparthenias-tis-theotokou-riginivtis-Aenai-EpAnastasi

Περί αειπαρθενίας της Θεοτόκου
Συνέχεια από το θέμα μας «Είχε αδελφούς ο Χριστός;»
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου


Για το ζήτημα των αδελφών του Κυρίου, επιτρέψτε μου ολίγες σκέψεις, με τη χάρη του Θεού. Ποτέ η Εκκλησία δεν υπήρξε εναντίον του γάμου. Αντίθετα, απέρριψε ασυζητητί τις εγκρατιτικές τάσεις, που ζητούσαν γενική αγαμία και διάλυση των υπαρχόντων γάμων. Κάποιοι δε απόστολοι, ως γνωστόν, ήταν έγγαμοι, μεταξύ αυτών και ο απ. Πέτρος.

Συνεπώς, δεν υπάρχει κανείς λόγος να υποθέσουμε ότι η Εκκλησία «φαντάστηκε» ή «κατασκεύασε» και «επέβαλε» ένα μύθο περί αειπαρθενίας της Θεοτόκου. Η σχετική διδασκαλία είναι δεκτή από την Εκκλησία, επειδή αυτό διέσωσε η ιστορική μνήμη των χριστιανών εξ αρχής.

Κανείς συγγραφέας της Καινής Διαθήκης εξάλλου δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει τι ακριβώς σχέση είχαν οι αδελφοί του Κυρίου με τον Κύριο. Άρα η σχέση τους ήταν πασίγνωστη σε όλους τους χριστιανούς, είτε εξ αίματος αδέρφια Του ήταν είτε εξ υιοθεσίας – το ζήτημα δεν τους απασχολεί.

Η αρχαία χριστιανική παράδοση όμως εκφράζεται ήδη σε έργα που ανάγονται στα τέλη του 1ου και στο 2ο αιώνα, όπως το λεγόμενο «Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου», ενώ ακόμη ζούσαν άνθρωποι που τους γνώρισαν, αλλά ίσως και κάποιοι από τους ίδιους τους αδελφούς του Κυρίου (π.χ. ο άγιος Συμεών/Σίμων). Αν και τα έργα αυτά δεν είναι κανονικά ευαγγέλια, οι πληροφορίες τους δεν αποκρούστηκαν, παρότι τότε ήταν ασφαλώς πασίγνωστη η σχέση των αδελφών Του με τον Κύριο. Άρα, τα έργα αυτά συμφωνούσαν με τη γνώση όλης της Εκκλησίας.

Την αρχαία παράδοση επίσης συνοψίζουν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην Ερμηνεία του κατά Ιωάννην, και άλλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, όπως ο άγιος Σωφρόνιος στα Υπομνήματα ή ο Κοσμάς Βεστίτωρ στο Εγκώμιον εις τους δικαίους Ιωακείμ και Άνναν, οι οποίοι αναφέρουν ότι η πρώτη σύζυγος του Ιωσήφ ονομαζόταν Σαλώμη και οι κόρες τους ήταν η Εσθήρ, η Θάμαρ και η Σαλώμη, που είχε το όνομα της μητέρας της και ήταν η σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των αποστόλων Ιάκωβου και Ιωάννη. Αυτό εξηγεί και γιατί η αγία μυροφόρος Σαλώμη είχε το θάρρος να πλησιάσει τον Ιησού και να ζητήσει πρωτοκαθεδρία για τα δύο παιδιά της. Άρα έχουμε μια επιβεβαίωση της παράδοσης και συμπλήρωση στα ευαγγέλια.


Στην Κ.Δ., τόσο ο Ιάκωβος όσο και ο Ιούδας στις επιστολές τους δεν χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους «αδελφό του Ιησού». Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι δεν ήταν γνήσιοι αδελφοί Του, αλλά μόνον παιδιά του Ιωσήφ.

Εκτός αυτών, πρέπει να συνυπολογίσουμε και τα εξής:

α) Στην προφητεία του Ιεζεκιήλ για την
 «πύλη των αγίων την βλέπουσαν κατά Ανατολάς», ο Κύριος λέει: «η πύλη αύτη κεκλεισμένη έσται, ουκ ανοιχθήσεται, και ουδείς μη διέλθη δι' αυτής, ότι Κύριος ο Θεός Ισραήλ εισελεύσεται δι' αυτής, και έσται κεκλεισμένη. διότι ο ηγούμενος, ούτος καθήσεται εν αυτή του φαγείν άρτον εναντίον Κυρίου» (Ιεζ. 43, 2-3).

Ο Κύριος που θα διέλθει δια της πύλης - και θα φάει και άρτο, δηλ. θα είναι συγχρόνως και άνθρωπος - καταφανώς είναι ο Ιησούς, άλλος από τον Κύριο που συνομιλεί με τον προφήτη. Η όραση αυτή ερμηνεύεται από τους αγίους διδασκάλους της Ορθοδοξίας ως προφητεία της γέννησης του Χριστού και η πύλη ως προτύπωση της Παναγίας. Άρα δια της Θεοτόκου ουδείς θα διέλθη, παρά μόνον ο Κύριος, και μάλιστα η «πύλη» αύτη «ουκ ανοιχθήσεται» (ποτέ), αλλά θα μείνει «κεκλεισμένη» ακόμη και μετά τη διέλευση του Κυρίου. Έτσι τεκμηριώνεται αγιογραφικά η αειπαρθενία της Θεοτόκου, δηλ. ότι παρέμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση του Κυρίου και φυσικά εφ' όρου ζωής.

β) Η Θεοτόκος εμφανίζεται στους αγίους ως αειπάρθενος και βασίλισσα των ουρανών, ακριβώς όπως την αποδέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι η συνέχεια της αρχαίας Εκκλησίας. Οι εμπειρίες των αγίων από το μεγαλείο της Θεοτόκου είναι συντριπτικές και, ακόμη και τίποτε να μην έλεγε η Αγία Γραφή, θα αρκούσαν για να γνωρίζουμε τι και πώς στο ζήτημα της αειπαρθενίας της. Βέβαια, ο προτεσταντισμός απορρίπτει τους αγίους, εντελώς αυθαίρετα, αλλά αυτό είναι ένα πρόβλημα των προτεσταντών, όχι δικό μας. Ο καθένας μπορεί να απορρίπτει ακόμη και τον ήλιο.

Σας ευχαριστώ.

Πηγή από σχόλια του καθηγητή θεολόγου Θ. I. Ρηγινιώτη.

Δείτε και...

Σοφία Ντρέκου - αέναη επΑνάσταση 
3 Ιουνίου 2015


 3 Ιουνίου 2015

Τσίτσος Βασίλειος: Καλησπέρα Σοφία, καλησπέρα σε όλη την ομάδα και μη ...Ως ελαφρώς ασχολούμενος περί την θεολογία τα τελευταία σαράντα χρόνια της ζωής μου, θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα στην μη αναφορά στο δόγμα ...Δύο πράγματα είναι η Ορθοδοξία μας ...Δόγμα (όχι δογματική ή δογματισμός) και Χρηστοήθεια (όχι ηθική ή ηθικισμός) Χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί κανένας να εκφέρει ορθή (σωστή) άποψη περί του τρόπου ζωής που μας δίδαξε ο Σαρκωμένος Θεός και μας διδάσκει μετα την Πεντηκοστή έως σήμερα η Ορθόδοξος Εκκλησία ...(το επίθετο ορθόδοξος είναι αναγκαστική ταυτολογία για λόγους έμφασης καθότι μία είναι η Εκκλησία του Χριστού, άλλο αν σήμερα φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για Εκκλησίες, ακόμα και για Εκκλησία του Διαβόλου...) Στο θέμα του αειπαρθένου της Θεοτόκου, η απάντηση είναι πανεύκολη και διαφωνώ με το ...άβατο και αυτονόητο του κυρίου Νικολαϊδη ...Όλα μα όλα μα όλα απαντούνται στον χώρο της Εκκλησίας με την προϋπόθεση της πίστης στον Τριαδικό Θεό, που είναι και το πρώτο από τα δύο επί της ουσίας βασικά δόγματα της ορθοδόξου πίστεώς μας ...Αποδεχόμενοι το Τριαδολογικό και το Χριστολογικό δόγμα, αποδεχόμαστε την Σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο Μαρία ...Ως άνθρωπος ο Ιησούς Χριστός δεν γεννάται κατά τον βιολογικό τρόπο της δικής μας γέννησης αλλά είναι ο Σαρκωμένος Θεός που λαμβάνει αναμάρτητον την ανθρώπινην φύσιν, ως νέος Αδάμ και παραμένοντας συνάμα ως Θεός συνένωσε τη Θεία φύση με την ανθρώπινη, χαρίζοντάς μας έτσι με τη δυνατότητα της δικής μας υποστατικής ένωσης δια της συμμετοχής μας στη ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας, όπου και πάλι το Άγιο Πνεύμα κατερχόμενο είναι αυτό δια του οποίου ενωνόμαστε με τον Σαρκωθέντα Θεό... Έτσι η σύλληψη του Ιησού από την Θεοτόκο, δεν ήταν σύλληψη υπό την κοσμική έννοια αλλά Σάρκωση του Θεού...Το δε αειπάρθενον της Θεοτόκου τονίζει το υπέρλαμπρον της αγνοίας της, παρα την παρθενία με τη σωματική έννοια του όρου ...γιατί αν και η Θεοτόκος έτεκε και παρέμεινε απειρόγαμος, πολλοί και πολλές σήμερα ακόμη παραμένουν μεν παρθένοι και παρθένες, αλλά μόνον αγνοί δεν είναι... 5 λεπτά ·
Σοφία Ντρέκου:
Βασίλη μου, ως θεολόγος και εκπαιδευτικός και δη ως σοφός προς την ορθόδοξη σκέψη που έχω διαπιστώσει κατά την άποψή μου, δικαιούσαι να ομιλείς και να δογματολογείς. Αλλά να το κάνουν άσχετοι και ουχί ειδικοί, τουλάχιστον η γράφουσα δεν αποδέχεται. Γιατί ο καθείς λέει κατά τον λογισμό του και τα πάθη του. Καλησπέρα κι από μένα και καλό απόβραδο. 3 Ιουνίου στις 6:42 μ.μ. 
Τσίτσος Βασίλειος:
Οι μη μυημένοι Σοφάκι μου, καλά θα κάνουν να στρωθούν στο διάβασμα και να περνάνε καμμιά βόλτα και από την Ενορία τους και από κανένα μοναστήρι, αλλοιώς ας μιλάνε και ας σχολιάζουν άλλα θέματα επιχειρηματολογώντας καθείς κατά την κρίση του ...Η πίστη στο Θεό δεν είναι θέμα προσωπικού γούστου ...καλησπέρα και πάλι Σοφάκι, ευχαριστώ για το λιβάνισμα, αντιγραφή είναι αλλά στα της πίστεως χρειάζεται άριστη αντιγραφή και ουδεμία καινοτομία κατ' εντολήν του Ιησού Χριστου ...δύο εντολές έδωσε ο Χριστός ...Μία άμμεση να αγαπάμε ο καθένας τον κάθε άλλο και μια έμμεση ...να μην αλλάξουμε ούτε ένα γιώτα από όσα είπε ... 3 Ιουνίου στις 6:51 μ.μ. · 
Νικηφόρος Νάσσος
Πολύ ορθά τα γράφετε κ. Σοφία και κ. Βασίλειε, τα δόγματα της Πίστεώς μας, ὠς άκρατος οίνος του Πνεύματος, "δεν παίρνουν νερό". Για τήν αειπαρθενία της Παναγίας μας σαφέστατος είναι ο μεγάλος μας δογματολόγος Ιω. ο Δαμασκηνός, καθώς γνωρίζετε, ο οποίος γράφει: "ὥσπερ δε συλληφθείς (ο Κύριος) Παρθένον τήν συλλαβοῦσαν ἐτήρησεν, οὕτω καί τεχθείς τήν αὐτῆς παρθενίαν ἐφύλαξεν ἄτρωτον, μόνος διελθών δι᾿ αὐτῆς και κεκλεισμένην τηρήσας αὐτήν" (MPG. 94, 1161 A). Άλλωστε και οι άλλοι Πατέρες στήν κλειστή πύλη του Ἰεζεκιήλ είδαν την αειπαρθενία της Θεοτόκου... 4 Ιουνίου στις 11:47 π.μ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: