π. Σταύρος: ο ιερέας που τέλεσε την κηδεία του Καζαντζάκη το 1957 (βίντεο ντοκουμέντο)

 ο π.  Σταύρος Καρπαθιωτάκης και ο Τάφος του Καζαντζάκη
ο π.  Σταύρος Καρπαθιωτάκης και ο Τάφος του Καζαντζάκη

της Σοφία Ντρέκου

Κοιμήθηκε σε ηλικία 86 ετών ο ιερέας που τέλεσε την κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη, π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης. Ο ιερέας άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στον Άι-Γιάννη Κνωσού, στο Ηράκλειο. Ο μοναδικός ιερέας που συνόδευσε τη σορό του Νίκου Καζαντζάκη, φεύγοντας κρυφά από το στρατό, για να κηδέψει τον Καζαντζάκη, μέχρι την τελευταία κατοικία της, στον προμαχώνα Μαρτινέγκο. Τέλεσε την κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη το Νοέμβριο του 1957 και ο οποίος στη συνέχεια πέρασε από Στρατιωτικό Δικαστήριο.

Ο μοναδικός ιερέας που συνόδευσε τη σορό του Νίκου Καζαντζάκη

Ο Σταύρος Καρπαθιωτάκης το Νοέμβριο του 1957 ήταν στρατιωτικός ιερέας και υπηρετούσε στο Ηράκλειο. Κι όπως είχε πει σε συνέντευξή του:
  • «Τον Νοέμβριο του 1957 ήμουνα στρατιώτης και παπάς και υπηρετούσα την θητεία μου στο Ηράκλειο. Μια μέρα πριν την κηδεία του Καζαντζάκη, ο διοικητής κάλεσε όλους τους στρατιωτικούς και έδωσε διαταγή να μην βγει κανείς έξω από το στρατόπεδο στις 5 Νοέμβριου. Οι αρχές και ο στρατός φοβόνταν μεγάλες φασαρίες, γιατί είχε έρθει εκκλησιαστική διαταγή να μην ταφεί ο Καζαντζάκης. Όταν θα το 'παιρναν χαμπάρι οι Κρητικοί θα έκαναν μεγάλες φασαρίες. Εγώ σαν παπάς ένιωσα πολύ άσχημα. Η συνείδηση μου με πείραζε πολύ. Ήμουν παπάς. Δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο. Δεν μπορούσα να αρνηθώ τα ιερά μυστήρια σ' ένα βαφτισμένο Χριστιανό που δεν έκανε ποτέ κάτι ανήθικο η εγκληματικό. Όσο αφορά τα βιβλία του δεν είμαι εγώ άξιος να τον κρίνω. [...] Το 'σκασα κρυφά από τον στρατό την μέρα της κηδείας. Πήρα αθόρυβα τα ράσα μου και έτρεξα στον Μαρτινέγκο και τον έθαψα. [...] Όλοι νόμισαν ότι με έστειλε η εκκλησία να τον κηδέψω. Είχαν δει και τον Μητροπολίτη Ευγένιο στον Άγιο Μηνά. Δεν ήξερε κανείς τι γινόταν στα παρασκήνια! [...] Πέρασα από στρατιωτικό δικαστήριο και μπήκα φυλακή για έξι μήνες».


Ο Τάφος του στο Ηράκλειο το 1957

Ο Νίκος Καζαντζάκης έγινε ευρέως γνωστός στο λογοτεχνικό –και όχι μόνο- κοινό στην Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο, κυρίως λόγω των μυθιστορημάτων του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», «Ο Καπετάν Μιχάλης», «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Ο Τελευταίος Πειρασμός» «Αναφορά στον Γκρέκο», «Οδύσσεια» και «Ασκητική».

Ο Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο, στις 18 Φεβρουαρίου του 1883 και άφησε την τελευταία πνοή στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, στις 26 Οκτωβρίου του 1957.

Η κηδεία του η οποία έγινε στις 5 Νοεμβρίου του 1957 στο Ηράκλειο καταγράφηκε από την κάμερα του Μιχάλη Γαζιάδη και προβλήθηκε στα "Επίκαιρα" των κινηματογραφικών αιθουσών της εποχής.

Το φιλμ ντοκουμέντο που αποτελεί μόνιμο έκθεμα του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη, στη Μυρτιά (Βαρβάροι):



O θάνατος του πατέρα Σταύρου Καρπαθιωτάκη 

ekriti.gr: «Με αίσθημα βαθύτατης θλίψης έγινε γνωστός ο θάνατος του πατέρα Σταύρου Καρπαθιωτάκη, του μοναδικού ιερέα που συνόδευσε τη σορό του Νίκου Καζαντζάκη μέχρι την τελευταία κατοικία της στον προμαχώνα Μαρτινέγκο. Η ηρωική στάση του πατέρα Σταύρου κατά την τέλεση της κηδείας του μεγάλου συγγραφέα, το ήθος και η προσφορά του επί δεκαετίες ως ιερέα, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και αναδεικνύει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής του. Γι’ αυτή του την στάση, το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου Καζαντζάκη τον τίμησε σε μια σεμνή συνάντηση στην οικία του το 2015 και σήμερα, στην εξόδιο ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη, ο καθηγητής Μιχάλης Ταρουδάκης, Πρόεδρος του Δ.Σ. του Μουσείου Καζαντζάκη, του απηύθηνε τον ακόλουθο αποχαιρετισμό.

«Πατέρα Σταύρο,

Το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, το Ηράκλειο, η Κρήτη, η Ελλάδα ολόκληρη σε αποχαιρετά σήμερα, γεμάτη ευγνωμοσύνη, όχι μόνο για το πνευματικό και κοινωνικό σου έργο, που αφειδώς παρείχες επί πολλές δεκαετίες στο ποίμνιό σου, αλλά και γιατί είχες την τόλμη σε δύσκολες συνθήκες να συνοδεύσεις μόνος εσύ στην τελευταία του κατοικία στα μπεντένια του Ηρακλείου στον προμαχώνα Μαρτινένγκο, τον μεγάλο μας συντοπίτη, τον Νίκο Καζαντζάκη. Η πρωτοβουλία σου εκείνη που βγήκε αυθόρμητα από τα βάθη της ψυχής σου, όταν κανείς άλλος δεν το τολμούσε, έδωσε στον μεγάλο μας συγγραφέα τη δυνατότητα να παρουσιάσει την ψυχή του απέναντι στον Μεγάλο Κριτή με τις ευλογίες της εκκλησίας μέχρι την τελευταία στιγμή που το σώμα συναντά το χώμα για να βρει τον «αναπαμό» που προσδοκά σε όλη την επίγεια ζωή. Και η ζωή σου όλη, πλήρης κοινωνικής προσφοράς αλλά και τόλμης και αποφασιστικότητας να βρίσκεις πάντα λύσεις στα προβλήματα του πλησίον σου, ήταν εμπνευσμένη από τις τρείς φράσεις με τις οποίες αναφέρθηκες στο διοικητή της ΣΕΑΠ όταν σε κάλεσε να απολογηθείς γιατί τόλμησες να ξεπροβοδίσεις το Νίκο Καζαντζάκη: Είμαι Κρητικός. Είμαι η Εκκλησία. Η Εκκλησία συγχωρεί.

Πατέρα Σταύρο,
Ήσουν ίσως η τελευταία στην επίγεια ζωή πνευματική σύνδεση με τον Μεγάλο Κρητικό. Πηγαίνεις τώρα κοντά στους Αγίους για να τον συναντήσεις μαζί με όλο το ποίμνιό σου που έχει μεταφερθεί στην αιώνια ζωή. Είμαι σίγουρος ότι ο Νίκος Καζαντζάκης σε περιμένει για να συναντήσει για πρώτη φορά από κοντά τον άνθρωπο που του έδωσε το τελευταίο πνευματικό αποχαιρετισμό. Εμείς στο Μουσείο Καζαντζάκη θα θυμόμαστε πάντα την επίγεια συνάντηση που είχαμε στο σπίτι σου πριν τρία περίπου χρόνια και την κατάθεση ψυχής που μας παρείχες μιλώντας για τη ζωή σου, για τα πιστεύω σου, για τον Μεγάλο Κρητικό στοχαστή. Η κατάθεση αυτή, ηχητικό ντοκουμέντο, φυλάσσεται στο Μουσείο κοντά στα τεκμήρια για τον Νίκο Καζαντζάκη, πολύτιμο απόκτημα για όλες τις ερχόμενες γενιές.
Καλό σου ταξίδι, Πατέρα Σταύρο.

Το Δ.Σ και τα στελέχη του Μουσείου Καζαντζάκη μεταφέρουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην πρεσβυτέρα και την πολυπληθή οικογένεια του Πατέρα Σταύρου. Ο Πατέρας Σταύρος θα ζει πάντα στην καρδιά μας».


Mε αφορμή την κοίμηση του ιερέα π. Σταύρου, ας δούμε ένα μικρό απόσπασμα από το έργο του Νικολάου Καζαντζάκη «Ασκητική» (βλ. αφιέρωμα εδώ) περί θανάτου. Ο Καζαντζάκης ξεκίνησε να γράφει την «Ασκητική» στη Βιέννη το 1922 και ολοκλήρωσε τη συγγραφή της ένα χρόνο μετά, στο Βερολίνο.

Δεν τον φοβάμαι το Θεό, αυτός καταλαβαίνει και συχωρνάει. Τους ανθρώπους φοβάμαι. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν και δε συχωρνούν. («Αναφορά στον Γκρέκο»)

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.» (Aσκητική. Salvatores Dei. Aθήνα, 1945. 7.)

«Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται· μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η νίκη, παρά ο αγώνας για τη Νίκη. Και ξέρω ακόμα ετούτο, το δυσκολότερο: δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη· η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα, ετούτη: να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή. Κι ακόμα ετούτο, το τρίτο, ακόμα πιο δύσκολο: η βεβαιότητα, πως δεν υπάρχει αμοιβή, να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά, υπερηφάνια κι αντρεία.» (Αναφορά στον Γκρέκο, 1961. Εκδόσεις Ελένης Καζαντζάκη, 1981. 477.)

Πηγή: www.sophia-ntrekou.gr

Διαβάστε σχετικά:








FaceBook: ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ groups 27 Αυγούστου - Basilis Chrysostomides: Το καλοκαίρι του 1955, η ΚΥΠΡΟΣ μαχότανε και μάτωνε για ΕΝΩΣΗ με την ΕΛΛΑΔΑ. Ως αντίποινα, στην Κωνσταντινούπολη, κατά τις ΕΞΙ&ΕΠΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, έγιναν τα Σεπτεμβριανά. Και φυσικά μαζί με όλα τα άλλα, ρημάχτηκαν καί, οι εκκλησίες (κάποιες μεσαιωνικές!)καί, το Πατριαρχείο. Το 1999 τέτοιες μέρες ήτανε, όπου ο "εθνικός μας μουσικάρχης" μαζί με αυτά τα 2 ... όντα, από πίσω του (Μ. Φαραντούρη & Γ. Νταλάρας), κάλεσε τον Αθηναϊκό λαό, σε συναυλία για ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΥΠΕΡ των ΤΟΥΡΚΩΝ, προγραμματισμένη για τις ΕΠΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ !!! Από τότε τον υποψιάζομαι ως πράκτορά τους. Άν όμως όντως είναι, αναγνωρίζω οτι κάνει πολύ καλά τη "δουλειά" του. Το πρόβλημά μου είναι αλλού. Εκείνες τις μέρες, κανείς μα κανείς επίσημος-εκπρόσωπος, δεν βγήκε να εκφράσει μια κάποια στοιχειώδη αντίρηση όχι τόσο για τη συναυλία αλλά για την επετειακή ημερομηνία. Και φυσικά ούτε και η ΤΟΠΙΚΗ εκκλησία. Ωστόσο όμως την σιωπή της ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ μητροπόλεως Αθηνών και πάσης Ελλάδος, την κατανόησα αμέσως. Το Πατριαρχείο το βλέπει ανταγωνιστικά. Για το ρημαδιό που έκαναν οι Τούρκοι, στις 6&7 Σεπτεμβρίου του 1955 ως αντίδραση στο ΚΥΠΡΙΑΚΟ, αντί να τους ευχαριστίσει γι'αυτό θα τους κατέκρηνε;!;!;!;! Και μάλιστα, όταν η Αρχιεπισκοπή είχε ζητήσει ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ του ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, λίγο πρίν το 1955 αλλά ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΡΝΗΘΗΚΕ. Για τα Σεπτεμβριανά, υποψιάζομαι την Αρχιεπισκοπή, να προσευχήθηκε μυστικά στο Θεό, ευχαριστόντας τον για την τραγωδία αυτή. Οπότε, αφήνει η ίδια αυτή αρχιεπισκοπή, χωρίς καμμία παρέμβαση (όπως άλλωστε και κάθε άλλος), αυτός ο ΜΑΣΤΟΥΡΟΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ, ... να αναμένει-προσδοκά την συναυλία αλληλεγγύης, υπέρ των Τούρκων, στις ΕΠΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ... ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΩΣ !!! Θα ήτανε και μία υπονοούμενη-λανθάνουσα ευχαριστία στους Τούρκους, για τα Σεπτεμβριανά που κάνανε 44 χρόνια πρίν, επαναλαμβάνω, ρημάζοντας καί, το Πατριαρχείο. Τελικά η διαμαρτηρία και αναβολή για τη συναυλία, επήλθε από την ίδια την ΑΤΤΙΚΗ ΓΗ ! ~6 ώρες πρίν αρχίσει η συναυλία, σεισμός ! Ένας σεισμός, με τον οποίο, πάθανε ζημιές καί, εκκλησίες της Αρχιεπισκοπής, αυτή τη φωρά ! Όχι μόνο ο π. Σταύρος θα μείνει αθάνατος αλλά θα μείνει αθάνατη και η φράση του, στον επικήδειο του Ν.Κ., <<ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΛΙΖΟΥΝ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ>> ! 27 Αυγούστου 2018