📸 Η Σοφία Βέμπο στο μπαλκόνι του σπιτιού της παρακολουθεί
τους φοιτητές που διαδηλώνουν κατά της Χούντας. Φωτογραφία
του Βασίλη Καραγεώργου από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Η τελευταία συγκλονιστική εμφάνιση της τραγουδίστριας της Νίκης – Η φωνή που ένωσε το Έπος του ’40 με την Εξέγερση του Νοέμβρη.
🟣 ΕισαγωγήΗ Σοφία Βέμπο, η «φωνή της Ελλάδας» και σύμβολο του αντιστασιακού τραγουδιού, πραγματοποίησε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση στο Καλλιμάρμαρο στις 30 Σεπτεμβρίου 1974, αφιερώνοντας το ιστορικό τραγούδι «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» στους φοιτητές του Πολυτεχνείου και στον αγώνα της Κύπρου.
Το τραγούδι, που σημάδεψε το Έπος του ’40, απέκτησε έτσι μια νέα, συγκινητική διάσταση αντίστασης και ελευθερίας. Η ίδια, παρούσα στα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973 από το σπίτι της στη Στουρνάρη, φιλοξένησε τραυματισμένους φοιτητές και μετατράπηκε σε σιωπηλή μάρτυρα της Ιστορίας. Το κείμενο και το βίντεο αναδεικνύουν τη δύναμη της φωνής της Σοφίας Βέμπο, που ένωσε δύο γενιές αγώνα: εκείνη του ’40 και εκείνη του Πολυτεχνείου.
🟪 Η Σοφία Βέμπο τραγουδά για τα παιδιά του Πολυτεχνείου - Η φωνή της Ελλάδας ενώνει γενιές.
Τρεισήμισι, περίπου, χρόνια πριν, στις 30 Σεπτεμβρίου 1974, η Σοφία Βέμπο πραγματοποίησε την τελευταία της εμφάνιση μπροστά σε κοινό, συμμετέχοντας, μαζί με πολλούς τραγουδιστές και ηθοποιούς, σε μια μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο για συμπαράσταση στους Κυπρίους.
Πολλά χρόνια μετά την ηχογράφησή του (τον Δεκέμβρη του 1940), η Σοφία Βέμπο επέλεξε να τραγουδήσει το τραγούδι - σύμβολο «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» των Μιχάλη Σουγιούλ και Μίμη Τραϊφόρου, με παραλλαγμένους στίχους που αφιερώθηκαν στο πρώτο κουπλέ στην Κύπρο και στο δεύτερο στους αγωνιστές φοιτητές του Πολυτεχνείου.
Η συναυλία μεταδόθηκε τότε από την Ελληνική Ραδιοφωνία. Το απόσπασμα με τους στίχους για τους φοιτητές και την ενθουσιώδη αντίδραση του κοινού, μεταδόθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2010 από την εκπομπή του Σιδερή Πρίντεζη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και μπορείτε να το ακούσετε στο video στο τέλος του κειμένου.
Πριν από το τραγούδι, ακούγεται ένα μικρό απόσπασμα από τη μετάδοση του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, στο οποίο ο εκφωνητής παρακινεί τους τραυματίες φοιτητές να πάνε στο σπίτι της Σοφίας Βέμπο, επί της οδού Πατησίων και Στουρνάρα (απ’ όπου προέρχεται και η φωτογραφία), εκεί όπου την περίοδο των γεγονότων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973, είχε στηθεί ένας πρόχειρος σταθμός πρώτων βοηθειών.
Η Σοφία Βέμπο, την βραδιά του Πολυτεχνείου βρισκόταν στο διαμέρισμα της επί της οδού Στουρνάρη. Παρακολουθούσε από το μπαλκόνι της τα γεγονότα στη σχολή και ήταν εκεί την ώρα που το τανκ εισέβαλε στο Πολυτεχνείο.
🔗 Έγχρωμο φιλμ ντοκουμέντο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μαρτυρία του κινηματογραφιστή (video)
Είναι πολύ χαρακτηριστικά αυτά που αναφέρει ο φίλος και συνεργάτης της Σοφίας Βέμπο Ανδρέας Μαμάης, που επιμελήθηκε τη βιογραφία της:
▶️ Βίντεο: Παιδιά της Ελλάδος παιδιά (Μιχάλης Σουγιούλ - Μίμης Τραϊφόρος). Τραγουδά η Σοφία Βέμπο με παραλλαγμένους στίχους που αφιερώθηκαν στους αγωνιστές φοιτητές στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973. Το τραγούδι ακούστηκε στη μεγάλη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Καλλιμάρμαρο στις 30 Σεπτεμβρίου 1974 με τη συμμετοχή πολλών τραγουδιστών και ηθοποιών και επαναμεταδόθηκε από την εκπομπή του Σιδερή Πρίντεζη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στις 17 Νοεμβρίου 2010.
📻 Πριν από αυτό, ακούγεται ένα μικρό απόσπασμα από τη μετάδοση του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, στο οποίο ο εκφωνητής παρακινεί τους τραυματίες φοιτητές να πάνε στο σπίτι της Σοφίας Βέμπο, επί της οδού Πατησίων και Στουρνάρη 23, όπου την περίοδο των γεγονότων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973, είχε στηθεί ένας πρόχειρος σταθμός πρώτων βοηθειών. ▶️ Η Σοφία Βέμπο τραγουδά στο Καλλιμάρμαρο για τους αγωνιστές-φοιτητές του Πολυτεχνείου (30-9-1974)
«Έτσι βρήκα τη Σοφία εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου. Με την καρδιά της να χτυπάει με δυνατούς ρυθμούς και τα μάτια της ολοζώντανα, όπως τον παλιό καιρό. Κι όταν αργότερα, το ίδιο βράδυ, ξεκίνησε το μακελειό, δε δίστασε ν’ ανοίξει την πόρτα του σπιτιού της σε όσα λαβωμένα σπουργίτια τη χτύπησαν για να γλιτώσουν από τη λυσσασμένη μανία των φασιστών φονιάδων. Το σπίτι της γέμισε από νεαρά τραυματισμένα άτομα. Ούτε θυμάμαι πόσοι ήταν. Η μεγάλη σαλοτραπεζαρία της και το χολ ήταν γεμάτα κόσμο. Άλλοι κάθονταν στους καναπέδες, άλλοι κατάχαμα στο χαλί.*Βιβλιογραφία: Ανδρέας Μαμάης «Σοφία Βέμπο - Η φωνή της Ελλάδας» («Κέδρος», 2001)
Ο Τραΐφόρος είχε τρομοκρατηθεί. «Τρελή είσαι;» ούρλιαζε. «Έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται έξω; Δικτατορία έχουμε! Αυτοί δε λογαριάζουνε τίποτα! Είναι αδίσταχτοι!»
«Άντε ρε χέστη» θυμάμαι πως τον είχε αποπάρει η Σοφία. «Δεν πρόκειται να μας κάνουνε τίποτα! Τους έχω χεσμένους όλους!»
Θυμάμαι ένα νεαρό παλικάρι που έκλαιγε γοερά, εξηγώντας στη Σοφία πως ήταν ανθυπολοχαγός και πως το πρωί έπρεπε να βρίσκεται στη μονάδα του. «Μη φοβάσαι», του είχε πει η Βέμπο. «Θα το κανονίσω εγώ. Θα σε ξεπροβοδίσω μόλις ξημερώσει και θα τους πω πως είσαι ανιψιός μου. Κανείς δε θα σε πειράξει!» Και πράγματι, μόλις ξημέρωσε, φόρεσε την τσεμπέρα της και συνόδευσε το παλικάρι μέχρι την οδό Κάνιγγος, απ’ όπου διέφυγε ασφαλής.
Το πρωί που χτύπησε η πόρτα της, άνοιξε η ίδια το παραθυράκι κι αντιμετώπισε τους μπάτσους, που τη ρώτησαν αν είχε φιλοξενήσει κόσμο στο σπίτι της. «Βεβαίως και φιλοξένησα!» τους απάντησε με θάρρος κι έκδηλη καταφρόνια. «Κι εσείς αν μου χτυπούσατε την πόρτα τρέμοντας απ’ το φόβο και με σπασμένα κεφάλια, το ίδιο θα έκανα!» Με απόλυτη ασφάλεια έφυγαν αργότερα για τα σπίτια τους όλοι οι φιλοξενούμενοί της».*
▶️ Βίντεο: Παιδιά της Ελλάδος παιδιά (Μιχάλης Σουγιούλ - Μίμης Τραϊφόρος). Τραγουδά η Σοφία Βέμπο με παραλλαγμένους στίχους που αφιερώθηκαν στους αγωνιστές φοιτητές στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973. Το τραγούδι ακούστηκε στη μεγάλη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Καλλιμάρμαρο στις 30 Σεπτεμβρίου 1974 με τη συμμετοχή πολλών τραγουδιστών και ηθοποιών και επαναμεταδόθηκε από την εκπομπή του Σιδερή Πρίντεζη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στις 17 Νοεμβρίου 2010.
📻 Πριν από αυτό, ακούγεται ένα μικρό απόσπασμα από τη μετάδοση του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, στο οποίο ο εκφωνητής παρακινεί τους τραυματίες φοιτητές να πάνε στο σπίτι της Σοφίας Βέμπο, επί της οδού Πατησίων και Στουρνάρη 23, όπου την περίοδο των γεγονότων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973, είχε στηθεί ένας πρόχειρος σταθμός πρώτων βοηθειών. ▶️ Η Σοφία Βέμπο τραγουδά στο Καλλιμάρμαρο για τους αγωνιστές-φοιτητές του Πολυτεχνείου (30-9-1974)
🟣 Η Μαρτυρία του φωτογράφου Βασίλη ΚαραγεώργουΌπως είχε αναφέρει ο φωτογράφος Βασίλη Καραγεώργο στην εφημερίδα «Τα Νέα»: «Επειδή γνώριζα ότι η Σοφία Βέμπο έμενε δίπλα, στην Πατησίων, της χτύπησα το κουδούνι την Πέμπτη και δέχθηκε να φωτογραφηθεί στο μπαλκόνι της, να κοιτάζει τα πλήθη που άρχιζαν να συρρέουν. Υπήρχαν 40.000-50.000 κόσμος κάτω. Οι συγκοινωνίες είχαν διακοπεί.
Καθώς περνούσαν οι ώρες, η συγκέντρωση φούντωνε. Και δεν ήταν πια μόνο φοιτητές αλλά και εργάτες. Και νεολαία γενικά. Την Πέμπτη παρουσιάστηκαν και τα πρώτα πανό. Αρχικά υψώθηκε σε ένα γιαπί το πανό με το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Υπήρχαν και μερικά πολύ σκληρά συνθήματα, όπως «Λαέ πεινάς, γιατί δεν τους κρεμάς». Σταματούσαν λεωφορεία και τρόλεϊ και έγραφαν πάνω τους συνθήματα. Σταματούσαν μέχρι και στρατιωτικά οχήματα της ΑΣΔΕΝ γράφοντας πάνω τους «Έξω η χούντα».
🔗 50 χρόνια από την εξέγερση - Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέμβρη από τα χρόνια του Πολυτεχνείου
Το βράδυ που τα τανκς μπήκαν στο Πολυτεχνείο η τραγουδίστρια της Νίκης παρακολουθούσε από το μπαλκόνι της την εισβολή. Αμέσως έτρεξε και άνοιξε την είσοδο της πολυκατοικίας και έκρυψε τους φοιτητές που έτρεχαν για να σωθούν. Η κίνησή της μαθεύτηκε, και όταν οι Ασφαλίτες πήγαν στο σπίτι της, εκείνη αρνήθηκε τα πάντα.
Λέγεται μάλιστα πως τα επόμενα 24ωρα το σπίτι της είχε μετατραπεί σε πρόχειρο σταθμό πρώτων βοηθειών.
Μάλιστα, στην εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού για τη Σοφία Βέμπο που γυρίστηκε το 1976 στο σπίτι της στην οδό Στουρνάρα, ο δημοσιογράφος είχε επιβεβαιώσει τη συγκεκριμένη πληροφορία. Όπως είχε πει: «Αυτή ήταν η τελευταία σελίδα που έγραψε η Σοφία Βέμπο ακριβώς σαράντα χρόνια μετά από την αρχή της καριέρας της που είχε γίνει το 1933».
🔗 Σοφία Βέμπο: Ο Μήνας έχει δεκατρείς 13 - Video από την ταινία Στέλλα
🟪 Η Βέμπο και η μνήμη που δεν υποχωρείΗ φωνή της Σοφίας Βέμπο δεν ήταν ποτέ απλώς μελωδία∙ ήταν η συνείδηση μιας χώρας που μάθαινε να ανασαίνει μέσα από τις πληγές της. Στο Καλλιμάρμαρο του ’74, όταν αφιέρωσε το τραγούδι της στα παιδιά του Πολυτεχνείου, δεν ένωσε απλώς δύο εποχές∙ ένωσε δύο γενιές που αρνήθηκαν τον φόβο. Το Έπος του ’40 και η Εξέγερση του Νοέμβρη γίνονται έτσι δύο αναπνοές του ίδιου λαού – ενός λαού που ξέρει να σηκώνεται, αλλά συχνά δυσκολεύεται να θυμάται.
Κι ίσως αυτό να είναι το πραγματικό χρέος μας σήμερα:
να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη εκείνης της νύχτας, όχι ως σύμβολο, αλλά ως μέτρο της αλήθειας μας. Γιατί όταν η Ιστορία ξαναγίνεται θέαμα, η ελευθερία μικραίνει· κι όταν η τέχνη σιωπά, η εξουσία μεγαλώνει.
Η Βέμπο μάς το άφησε καθαρά: η φωνή έχει νόημα μόνο όταν στέκεται δίπλα στους αδύναμους.
by Sophia Drekou | Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα Θέματα: Πολυτεχνείο, Σοφία Βέμπο, Χούντα
❓Οι Αναγνώστριες σχολιάζουν στο Facebook1️. Μπορεί μια καλλιτεχνική φωνή να λειτουργήσει ως πολιτική συνείδηση ενός λαού, ή η Ιστορία τελικά απαιτεί πράξεις και όχι σύμβολα;
2️. Η Βέμπο θεωρείται ιστορικό σημείο αναφοράς. Πώς αλλάζει ο ρόλος του καλλιτέχνη όταν η τέχνη του γίνεται φορέας συλλογικής μνήμης;
3️. Το Πολυτεχνείο υπήρξε πράξη ελευθερίας χωρίς πολιτική καθοδήγηση. Μπορεί σήμερα να υπάρξει αντίστοιχη αυθόρμητη συλλογική αφύπνιση;
4️. Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στη μουσική και την πολιτική ανάταση; Η τέχνη αναπαράγει την ιστορία ή μπορεί να τη μεταμορφώσει;
5️. Πώς θα ερμηνεύαμε τη Βέμπο στο πλαίσιο της δημόσιας μνήμης; Ως σύμβολο του Έθνους ή ως καθρέφτη των διαψεύσεων και των προσδοκιών μας;
Ερώτηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μπορεί μια φωνή όπως της Βέμπο να λειτουργήσει ως «συλλογική συχνότητα» που συνδέει την ιστορική μνήμη με την ηθική του παρόντος; Ή μήπως η συνείδηση του λαού μεταβάλλεται όπως και οι ουράνιες διακυμάνσεις... με κύκλους αφύπνισης και λήθης; 17 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia όταν βίωνε την τραγωδία εκείνης της αιματοβαμμένης βραδιάς έψαχνε τρόπους για να προστατεύσει όσους περισσότερους μπορούσε...εύχομαι και εγώ μαζί σου να επανέλθει η ζωντάνια και η λεβεντιά στις ψυχές μας... 17 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, έτσι είναι… εκείνες οι νύχτες δεν έχουν μόνο ιστορία∙ έχουν πρόσωπα που στάθηκαν όρθια μέσα στον φόβο. Κι ίσως η μνήμη της Βέμπο, αλλά και όλων όσων έδρασαν αθόρυβα, να μας θυμίζει πως η αληθινή λεβεντιά δεν χάνεται... απλώς περιμένει να ξυπνήσει ξανά.
Σχόλιο Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, απόμακροι εξ αρχής εκτός παραδομένου κόσμου εμείς, ανήλικοι διαρκώς, μα κι απ' το καθεστώς αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς. ▶️ Εμείς του '60 οι εκδρομείς - Διονύσης Σαββόπουλος - 17 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο σπάνια ευτυχία: να μένεις «ανήλικος» απέναντι στο ψέμα και «αμόλυντος» απέναντι στο καθεστώς, όπως εκείνοι οι εκδρομείς του ’60 που πίστευαν ακόμη πως ο κόσμος αλλάζει με τη ματιά. Και ίσως γι’ αυτό να μας συγκινεί ακόμη το τραγούδι: γιατί θυμίζει ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε.
Ερώτηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, Το Πολυτεχνείο ήταν πράξη αντίστασης προς την ελευθερία. Μπορεί σήμερα να υπάρξει αντίστοιχη αυθόρμητη συλλογική αφύπνιση; Μπορεί ένας ή μια καλλιτέχνης να λειτουργήσει ως πολιτική συνείδηση ενός λαού;; 17 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, εύχομαι και ελπίζω να έχουμε ζωντανή συνείδηση της ολοκληρωτικής υποταγής που οδηγεί η αναίρεση όλων όσων είχαν ως πρόταγμα οι νέοι με το μικρόφωνο στο σταθμό ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ...οι νέοι με την απόφαση να μείνουν στην πύλη μπροστά σε ένα ερπυστροφόρο... οι νέοι που τώρα γίνανε ενήλικες και αποφασίζουν... Thousands Roar in Athens: Anti-US, Anti-NATO Fury Returns To Streets | Times Now World - https://www.youtube.com/watch?v=xAEdVIwb0rc - 18 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, οι εικόνες από τη φετινή πορεία δείχνουν πως η ανάγκη για ελευθερία δεν σβήνει∙ αλλάζει μορφές, αλλά όχι πυρήνα. Μπορεί να μη μοιάζει πια με την πύλη και το ερπυστριοφόρο, όμως πίσω από τα συνθήματα, είτε αντι-ΝΑΤΟ είτε αντι-Αμερικανικά, υπάρχει ακόμη εκείνο το ίδιο άγγιγμα του Νοέμβρη: ο φόβος της υποταγής και η επιθυμία να μην ξαναγίνουμε σιωπηλοί. Κι ίσως αυτό να είναι το πρώτο βήμα κάθε συλλογικής αφύπνισης: να θυμηθούμε ότι η ελευθερία δεν είναι επέτειος, αλλά στάση ψυχής. 18 Νοε 2025
Ερώτηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, ίσως το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να υπάρξει νέα αφύπνιση, αλλά αν αντέχουμε ακόμη να κοιτάξουμε την αλήθεια: ότι η υποταγή μπορεί να αλλάζει πρόσωπα, αλλά η επιθυμία για ελευθερία επιστρέφει πάντα εκεί που η ιστορία πονά. Ιφιγένεια, αν οι νέοι εκείνης της νύχτας κράτησαν ζωντανό το αίτημα της ελευθερίας με κόστος τη ζωή τους, τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει σήμερα να αναγνωρίσουμε έγκαιρα τις νέες μορφές υποταγής; Είναι θέμα ενηλικίωσης ή θέμα συνείδησης; 18 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia την υποταγή την αναβαθμίσαμε σε ανάπτυξη και την ελευθερία σε glamourous υψηλού κόστους... 18 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Μία φράση, δύο διαπιστώσεις, όλη η σύγχρονη παθολογία της κοινωνίας. Ιφιγένεια, ...κι έτσι χάσαμε το μέτρο∙ δώσαμε αξία στην επιφάνεια και ξεχάσαμε το κόστος της αλήθειας. Ίσως γι’ αυτό η ελευθερία μοιάζει σήμερα τόσο ακριβή: γιατί δεν την πληρώνουμε με ψυχή, αλλά με βιτρίνα. 18 Νοε 2025
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, Η χώρα οδεύει προς δυναμικό αφανισμό, η πολιτική ζωή του τόπου αρχαία τραγωδία χωρίς κάθαρση - Ν. Σίμος ▶️ https://www.youtube.com/watch?v=otPgMIX_n0s » 5 ώρ.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, Οι Αμερικανοί με όσα μας ανακοίνωσαν για το Ιόνιο και τα ενεργειακά, τοποθέτησαν την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή του πολέμου». «Οι ΗΠΑ βάζουν την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή του πολέμου και σε ενεργειακή κατοχή» - Π. Λαφαζάνης ▶️ https://www.youtube.com/watch?v=YSYtm0g0cI0 » 5 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Το άκουσα όλο το βίντεο... η χώρα σε «δυναμικό αφανισμό», η πολιτική ως «τραγωδία χωρίς κάθαρση», η κοινωνία ως «υπήκοοι και όχι πολίτες», και ο βαθύς ιστορικός ραγιαδισμός που επιστρέφει. Δηλαδή μια συνολική διάγνωση πολιτειακής συνείδησης.
Ιφιγένεια, ο κ. Νίκος Σίμος περιγράφει με ακρίβεια αυτό που όλοι νιώθουμε αλλά λίγοι τολμούν να πουν: μια χώρα που γέρασε πριν ωριμάσει∙ πολίτες που έμαθαν να υπακούν πριν μάθουν να σκέφτονται∙ μια πολιτική ζωή που ανακυκλώνει ήττες αντί να γεννά συνειδήσεις.
Ίσως γι’ αυτό η τραγωδία μένει χωρίς κάθαρση... γιατί οι κοινωνίες που ζουν ως «υπήκοοι» δεν φτάνουν ποτέ στον αναστοχασμό που οδηγεί στη λύτρωση. Και η αλήθεια είναι πως οι φωτεινές μειοψηφίες αυτής της χώρας στάθηκαν αντάξιες των στιγμών τους, αλλά η συνέχεια χάθηκε μέσα στο βάρος μιας κουρασμένης συλλογικότητας.
Ιφιγένεια… ίσως η μεγαλύτερη μας τραγωδία δεν είναι η κρίση, αλλά ότι την συνηθίσαμε. Και τώρα, αντί να ζητάμε κάθαρση, ζητάμε απλώς μια πιο «ανώδυνη» υποταγή. Αν δεν αλλάξει η συνείδηση, η χώρα θα συνεχίσει να χάνεται χωρίς να το καταλαβαίνει.
Το ερώτημα, ίσως, είναι αν σήμερα μπορούμε ακόμη να αρνηθούμε τον ρόλο του υπηκόου και να ξαναδιεκδικήσουμε τον ρόλο του πολίτη... όχι με κραυγές, αλλά με συνείδηση. Γιατί χωρίς αυτήν, ο αφανισμός δεν είναι απειλή· είναι συνήθεια. 4 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, αυτό που δείχνει το βίντεο δεν είναι μόνο η αμερικανική στρατηγική. Είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει δική της στρατηγική. Δείχνει αυτό που όλοι διαισθανόμαστε: ότι η γεωγραφία της Ελλάδας είναι ευλογία μόνο όταν την υπηρετείς∙ αλλιώς γίνεται παγίδα που άλλοι αξιοποιούν και εμείς απλώς παρακολουθούμε. Και όταν δεν έχεις δική σου γραμμή, σε βάζουν αναγκαστικά στη γραμμή κάποιου άλλου. Είτε λέγεται ΝΑΤΟ, είτε λέγεται «ενεργειακός ρόλος». Το πρόβλημα δεν είναι η Ουάσιγκτον. Το πρόβλημα είναι ότι η Αθήνα λειτουργεί πάντα ως θεατής των ίδιων της των αποφάσεων. Δεν ξέρω αν είμαστε στην «πρώτη γραμμή πολέμου», αλλά σίγουρα είμαστε στην πρώτη γραμμή ανοχής, εκεί όπου η εξάρτηση παρουσιάζεται ως ανάπτυξη και η γεωπολιτική μας αδυναμία βαφτίζεται «ευκαιρία».
Το αν θα γίνει κατοχή ή αυτοδιάθεση δεν θα το αποφασίσουν οι συμμαχίες, αλλά η ωριμότητα της κοινωνίας. Και εκεί είναι που κρίνονται όλα.
Κάθε «αυτοκρατορία» κοιτά τον χάρτη με όρους ισχύος, μα ο λαός τον κοιτά με όρους ζωής. Και κάπου ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, η Ελλάδα προσπαθεί ακόμη να θυμηθεί ποια είναι. 3 ώρ.
Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia, λές ότι "ο αφανισμός δεν είναι απειλή· είναι συνήθεια." μου θυμίζεις τον Εθνικό ύμνο ...από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά... Προς μια στρατιωτική συνθήκη Σένγκεν η Ε.Ε. ▶️ https://www.youtube.com/watch?v=WU19HdvrdBw 3 ώρ.
Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, ο ύμνος μιλά για ιερά κόκαλα∙ εμείς μιλάμε για «στρατιωτικές Σένγκεν».... ίσως ο Εθνικός Ύμνος να μας θυμίζει ακριβώς αυτό: ότι κάθε φορά που η συλλογική μας συνείδηση αδρανεί, οι άλλοι γράφουν το μέλλον μας στη θέση μας. Και σήμερα, με τις νέες ευρωπαϊκές «στρατιωτικές Σένγκεν», μοιάζει σαν η ήπειρος να ξαναστήνει συμμαχίες που ορίζουν λαούς όχι με βάση την ελευθερία, αλλά με βάση τη χρησιμότητα. Το στοίχημα λοιπόν δεν είναι μόνο να μη χαθούμε... είναι να μη συνηθίσουμε να μη υπάρχουμε. Γιατί τότε δεν θα χρειάζεται καν αφανισμός... θα έχει προηγηθεί η παραίτηση. 2 ώρ.
★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★⋰⋱ ★
Ερώτηση: Πανορμίτης Σπανός: Αν έβγαινε ένας μητροπολίτης μπροστά, θα μπαίνανε τα τανκς ; 22 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Πανορμίτης Σπανός, αν ένα ράσο αρκούσε για να σταματήσει τανκ, τότε οι φοιτητές θα είχαν βγει με ράσα και θα είχαν τελειώσει την υπόθεση πριν πέσει το σκοτάδι. H Χούντα δεν σεβόταν ούτε θεσμούς ούτε ανθρώπους, ούτε δικαστές, ούτε δημοσιογράφους, ούτε καθηγητές, ούτε κληρικούς. Δεν θα τη σταματούσε ένας μητροπολίτης. Έριχνε βασανιστήρια και σε κληρικούς, εξόριζε όσους αντιστέκονταν και συνεργαζόταν με εκείνους που τη βόλευαν.
Συνέλαβε και βασάνισε κληρικούς (π.χ. π. Γεώργιο Πυρουνάκη)
εξόρισε ιερείς που αντιστάθηκαν... έλεγχε στενά την Ιεραρχία
τοποθέτησε φιλικούς προς το καθεστώς ιεράρχες
αντιμετώπιζε την Εκκλησία ως εργαλείο νομιμοποίησης.
Ας μη γράφουμε την ιστορία «ανάποδα».
Η γενναιότητα δεν φορούσε μήτε μίτρα μήτε εγκόλπιο εκείνη τη νύχτα.
Η αλήθεια είναι απλή: η δικτατορία δεν σταματούσε για κανέναν. Κι εκείνη τη νύχτα, οι μόνοι που στάθηκαν ήταν οι νέοι... όχι οι «ανώτεροι».
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «ποιος θα στεκόταν μπροστά», αλλά ποιος είχε το θάρρος να σταθεί. Και εκείνη τη νύχτα στάθηκαν οι φοιτητές, οι εργάτες, οι απλοί άνθρωποι. Αυτοί πλήρωσαν το τίμημα∙ όχι οι ιεράρχες.
Ας μη μεταθέτουμε την ευθύνη. Το Πολυτεχνείο δεν ζητά σωτήρες. Ζητά αλήθεια και η αλήθεια είναι ότι η βία της δικτατορίας δεν θα σταματούσε μπροστά σε κανέναν.
Η Ιστορία έχει καταγράψει ποιοι ρίσκαραν τη ζωή τους και ποιοι έμειναν απόντες. 22 Νοε 2025
Σχόλιο Πανορμίτης Σπανός: Sophia Drekou Υπήρξαν πάρα πολλοί Mητροπολίτες, που πήραν ενεργό μέρος στην Aντίσταση, σε μια δυσκολότερη εποχή από την επταετία. 22 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Έτσι ακριβώς...
Το ΟΧΙ του κλήρου της ορθόδοξης Εκκλησίας στην Γερμανική Κατοχή 1940 - 1944 (αφιέρωμα)
Απάντηση Πανορμίτης Σπανός: Η φράση του Παπαδόπουλου Ελλας Ελλήνων Χριστιανών, μάλλον είχε μεγάλη επιτυχία στην Διοικούσα Εκκλησία. 22 Νοε 2025
Απάντηση Sophia Drekou: Πανορμίτης Σπανός, η φράση «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» είχε επιτυχία μόνο στους ιεράρχες που ταύτισαν τη σωτηρία τους με το καθεστώς. Η Ιστορία όμως δεν γράφεται από τους πρόθυμους· γράφεται από τους παρόντες. Κι εκείνη τη νύχτα στο Πολυτεχνείο οι παρόντες δεν ήταν οι διοικούντες της Εκκλησίας. Ήταν οι φοιτητές, οι εργάτες, οι άνθρωποι του δρόμου.
Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι:
άλλοι κληρικοί βασανίστηκαν,
άλλοι εξορίστηκαν,
άλλοι έδιναν ψωμί στους φοιτητές μέσα από τρύπες τοίχων,
άλλοι έκλεισαν εφημερίδες τους για αντιστασιακά κείμενα (π.χ. Ψαρουδάκης).
Η φράση «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μπορεί να άρεσε σε κάποιους δεσποτάδες τότε… αλλά το βράδυ του Πολυτεχνείου κανείς από αυτούς δεν βρέθηκε να «αρέσει» στις ερπύστριες.
Αν κάποιοι κρύφτηκαν πίσω από συνθήματα,
η ευθύνη είναι δική τους... όχι της εξέγερσης.
Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται εξωραϊσμούς.
Αλλά ούτε και ιστορικούς συμψηφισμούς.
Η Ιστορία κρατά ποιος στάθηκε και ποιος κρύφτηκε.
Και η λίστα δεν αλλάζει με συνθήματα. 22 Νοε 2025
★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★⋰⋱ ★
Δείτε το Έγχρωμο φιλμ ντοκουμέντο από την εξέγερση
του Πολυτεχνείου και τη Μαρτυρία του κινηματογραφιστή ▶️
by Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα: Πολυτεχνείο, Χούντα
Keywords: Σοφία Βέμπο, Πολυτεχνείο, Καλλιμάρμαρο, Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, Εξέγερση 1973, ελληνική μουσική, τραγουδίστρια της Νίκης, Μιχάλης Σουγιούλ, Μίμης Τραϊφόρος, Ανδρέας Μαμάης, αντιστασιακό τραγούδι, ιστορία Ελλάδας, φωνή της ελευθερίας, 17 Νοεμβρίου, Κυπριακό.
Η Βέμπο παρακολουθεί από το μπαλκόνι του σπιτιού της στην οδό Στουρνάρα 23 τους συγκεντρωμένους φοιτητές που διαδηλώνουν κατά της Χούντας. Το ιστορικό στιγμιότυπο τραβήχτηκε από τον φωτογράφο Βασίλη Καραγεώργο, ο οποίος απαθανάτισε με τον φακό του τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου