Ένα υπαρξιακό και κοινωνικό ποίημα για τη δύναμη της γνώσης, την αντίσταση στη λήθη, την αλληλεγγύη και τον άνθρωπο που καλείται να γίνει φως μέσα στη νύχτα.
Αστραπή: ποίημα της Σοφίας Ντρέκου για μνήμη, αγώνα, γνώση και ελευθερία.
Αστραπή: όταν ο άνθρωπος γίνεται φως μέσα στη νύχτα
Εισαγωγή
Η «Αστραπή» της Σοφίας Ντρέκου είναι ένα σύντομο υπαρξιακό και κοινωνικό ποίημα για τον άνθρωπο που αρνείται να παραδοθεί στη λήθη, στην ήττα και στο σκοτάδι. Η αστραπή γίνεται σύμβολο γνώσης, αφύπνισης και ελευθερίας: μια στιγμιαία λάμψη που ο άνθρωπος καλείται να μετατρέψει σε διάρκεια, μνήμη και πράξη. Από το άπειρο και τον «πόλεμο των άστρων» έως τους σταυρωμένους και τους αγωνιστές που σηκώνονται ξανά, το ποίημα συνδέει το κοσμικό με το ανθρώπινο και την προσωπική δοκιμασία με την κοινωνική ευθύνη. Η προσταγή «γίνε αστραπή» μετατρέπει τελικά την ποίηση σε κάλεσμα αντίστασης: να φωτίζεις εκεί όπου η λήθη επιδιώκει να γίνει νύχτα.Αστραπή
Οι δυνατοί δεν έχουν χρόνο.Σοφία Ντρέκου
Βλέπουν το άπειρο.
Το πριν και το μετά
γι' αυτούς είναι ένα σύνολο.
Συνεχίζουν να ελπίζουν
και να αγωνίζονται,
έχοντας προσανατολισμό και πυξίδα
την προσπάθεια για αλληλεγγύη
και συναδέλφωση.
Στο μονοπάτι προς την ανατολή
οι δυνατοί βλέπουν το αόρατο.
Είναι υπαρκτό και ορατό
μόνο στους εσταυρωμένους.
Πιάσε την αστραπή στον δρόμο σου,
άνθρωπε,
δώσε της παλμό και διάρκεια,
μπορείς!
Με της γνώσης τη δύναμη,
ο κεραυνός ρίχνει φωτιά
στο κενό της μνήμης.
Μες στη θύελλα της λήθης,
στης νύχτας τον πόλεμο
των άστρων, γίνε αστραπή.
Οι Αγωνιστές όσες φορές
κι αν «τουφεκίζονται»,
ακόμη κι από τ' αδέλφια τους,
όταν χορεύουν,
σηκώνονται και συνεχίζουν
τον χορό του πολέμου.
Γιατί οι σταυραϊτοί
γυρεύουν την ελευθερία
στον ουρανό
και στο απέραντο γαλάζιο.
Ανάλυση«Γίνε αστραπή» – Από τη στιγμιαία λάμψη στη διάρκεια της αντίστασης
Η αστραπή στο ποίημα δεν λειτουργεί απλώς ως φυσικό φαινόμενο. Γίνεται η μεταφορά μιας αιφνίδιας αφύπνισης: εκείνης της στιγμής κατά την οποία ο άνθρωπος βλέπει μέσα στο σκοτάδι κάτι που προηγουμένως παρέμενε αόρατο. Γι’ αυτό και η προτροπή
«πιάσε την αστραπή»ακολουθείται από κάτι ακόμη πιο απαιτητικό:
«δώσε της παλμό και διάρκεια».Το στιγμιαίο φως δεν αρκεί· πρέπει να μετασχηματιστεί σε συνείδηση και πράξη. Η γνώση αντιπαρατίθεται στη λήθη, ενώ η νύχτα αποκτά χαρακτήρα σχεδόν ιστορικής σύγκρουσης.
Οι «δυνατοί»δεν ορίζονται από την εξουσία τους αλλά από την ικανότητά τους να βλέπουν πέρα από το άμεσα ορατό, να ελπίζουν και να αγωνίζονται με προσανατολισμό την αλληλεγγύη και τη συναδέλφωση.
Και οι «σταυρωμένοι»είναι εκείνοι που, ακριβώς επειδή γνώρισαν το τραύμα, μπορούν να διακρίνουν μια πραγματικότητα αθέατη στους άλλους. Ιδιαίτερα δυνατή είναι και η εικόνα των αγωνιστών που, ακόμη κι όταν
«τουφεκίζονται» από τους ίδιους τους αδελφούς τους, σηκώνονται και συνεχίζουν τον χορό.Εδώ ο αγώνας παύει να είναι μόνο πολιτικός ή κοινωνικός και γίνεται υπαρξιακός: είναι η άρνηση του ανθρώπου να επιτρέψει στην προδοσία, στην απογοήτευση ή στην ήττα να έχουν τον τελευταίο λόγο. Και στο τέλος,
οι «σταυραϊτοί»αναζητούν την ελευθερία στον ουρανό και στο απέραντο γαλάζιο. Έτσι η κίνηση του ποιήματος ολοκληρώνεται προς τα επάνω: από το κενό της μνήμης στο φως της γνώσης, από τη νύχτα στην αστραπή, από τη σταύρωση στην ελευθερία.
Η «Αστραπή»γίνεται τελικά μια ποιητική προσταγή προς τον άνθρωπο: μην περιμένεις απλώς το φως· γίνε εσύ η ρωγμή από όπου θα περάσει.
Διαβάστε περισσότερα ποιήματα: Σοφία Ντρέκου, Στοχασμοί
Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν
υιος ασωτος (Sotirios Laliotis): Ναι γιατί δασκάλεψαν τον νου, την γνώση για να πάρουν, όντας κυνηγημένοι και αυτοί, ζητώντας την ασφάλεια, ζητώντας την ασπίδα, για την αποφυγή της Σταύρωσης, από κακών τα χέρια, για να μπορούν να φεύγουνε μακριά από παγίδες..... Για να μπορούνε αύριο την μάχη τους να δώσουν..... · 28 Αυγ 2017
● Ο Konstantinos Konstantinidis 30 Σεπτεμβρίου 2018: Το μεταφράζω αγγλικά για κάποιους καλούς ξένους φίλους. Αξίζει!!!
The before and after for them is a set.
They continue to hope and to struggle with
orientation and compass the effort
for solidarity and co-operation.
On the path to the East
the mighty see the invisible.
It is real and visible
only to the crucified.
Catch the lightning on your way, man,
give her pulse and duration, you can!
Knowing the power, the thunderbolt
fires in the memory gap.
Through the storm of oblivion
in the night of the war
of the stars, become lightning.
Fighters as many times as possible
even if they are ''shot''
when they dance,
even from their brothers,
they get up and continue
the dance of WAR.
The crucifixes are searching
the freedom in the sky
and in the endless blue.
υιος ασωτος (Sotirios Laliotis): Ναι γιατί δασκάλεψαν τον νου, την γνώση για να πάρουν, όντας κυνηγημένοι και αυτοί, ζητώντας την ασφάλεια, ζητώντας την ασπίδα, για την αποφυγή της Σταύρωσης, από κακών τα χέρια, για να μπορούν να φεύγουνε μακριά από παγίδες..... Για να μπορούνε αύριο την μάχη τους να δώσουν..... · 28 Αυγ 2017
● Ο Konstantinos Konstantinidis 30 Σεπτεμβρίου 2018: Το μεταφράζω αγγλικά για κάποιους καλούς ξένους φίλους. Αξίζει!!!
Lightning - Sophia DrekouThe strong ones have no time. They see infinity.
The before and after for them is a set.
They continue to hope and to struggle with
orientation and compass the effort
for solidarity and co-operation.
On the path to the East
the mighty see the invisible.
It is real and visible
only to the crucified.
Catch the lightning on your way, man,
give her pulse and duration, you can!
Knowing the power, the thunderbolt
fires in the memory gap.
Through the storm of oblivion
in the night of the war
of the stars, become lightning.
Fighters as many times as possible
even if they are ''shot''
when they dance,
even from their brothers,
they get up and continue
the dance of WAR.
The crucifixes are searching
the freedom in the sky
and in the endless blue.
Ευχαριστώ θερμά τον αγαπητό φίλο
Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη για την
μετάφραση στα Αγγλικά του ποιήματος.
Κεντρικό εικαστικόΟ πίνακας ονομάζεται "This Bird Has Flown" (Αυτό το πουλί έχει πετάξει) και είναι έργο του Άγγλου καλλιτέχνη Van Renselar (Βαν Ρενσελάρ) το 2014. Πρόκειται για ένα σύγχρονο ψηφιακό κολλάζ έργο με έντονο σουρεαλιστικό χαρακτήρα, το οποίο συνδυάζει στοιχεία από τη φύση και την κλασική αρχιτεκτονική (όπως οι κίονες ιωνικού ρυθμού μέσα στη θάλασσα), δημιουργώντας μια ονειρική και αινιγματική ατμόσφαιρα.
Το έργο έχει έντονη ονειρική και φιλοσοφική διάθεση. Δείχνει μια ξύλινη καρέκλα σε μια βραχώδη ακτή, ενώ στο βάθος ένας άνθρωπος στέκεται με ανοιχτά τα χέρια πάνω σε έναν από τους τρεις αρχαίους κίονες που ξεπροβάλλουν μέσα από την τρικυμισμένη, πράσινη θάλασσα. Στον ουρανό πετάει ένα πουλί, το οποίο δίνει και τον τίτλο στο έργο.
Και εδώ υπάρχει μια σχεδόν εκπληκτική σύμπτωση με τους πρώτους δικούς μου στίχους:
Οι δυνατοί δεν έχουν χρόνο. Βλέπουν το άπειρο.Αυτό ακριβώς πραγματεύεται και ο πίνακας: παρελθόν και μέλλον μέσα σε μία ενιαία θέαση. Μια εικόνα που συνομιλεί με την ίδια τη φιλοσοφική αφετηρία του ποιήματος. Ο Van Renselar δηλώνει ότι χρησιμοποιεί σύνθεση, χρώμα και έναν εξελισσόμενο συμβολισμό για να δημιουργεί τη δική του φαντασιακή θέαση της ζωής, αντλώντας από οπτικές, νοητικές και συναισθηματικές εμπειρίες.
Το πριν και το μετά γι' αυτούς είναι ένα σύνολο.
by Sophia Drekou ~ Αέναη επΑνάσταση
Διαβάστε Περισσότερα Θέματα: Σ. Ντρέκου,
Αναλύσεις, Ποίηση, Σοφία Ντρέκου, Στοχασμοί
Ενότητα Διαλόγου με Αναγνώστες και Αναγνώστριες
⚡ Αστραπή – Να φωτίζεις εκεί όπου η λήθη επιδιώκει να γίνει νύχτα«Οι δυνατοί δεν έχουν χρόνο. Βλέπουν το άπειρο.
Το πριν και το μετά γι' αυτούς είναι ένα σύνολο.»
Μπορεί μια αστραπή να διαρκεί μόνο μια στιγμή· όμως κάποτε μια στιγμή φωτός αρκεί για να φανερώσει όσα το σκοτάδι κρατούσε αόρατα.
Στην «Αστραπή», η λάμψη δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Γίνεται σύμβολο γνώσης, αφύπνισης και μνήμης. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται όχι απλώς να δει το φως, αλλά να του δώσει «παλμό και διάρκεια».
Μέσα στη θύελλα της λήθης, η αλληλεγγύη γίνεται πυξίδα· οι πληγωμένοι βλέπουν το αόρατο· οι αγωνιστές σηκώνονται ακόμη και όταν έχουν πληγωθεί από τους δικούς τους. Και η ελευθερία παραμένει εκεί ψηλά, στο «απέραντο γαλάζιο», ως προσανατολισμός και όχι ως εύκολη κατάκτηση.
Ένα παλιότερο ποίημά μου, σήμερα ανανεωμένο και συνοδευμένο από μια νέα ερμηνευτική ανάγνωση.
Γιατί ίσως η μεγαλύτερη αντίσταση στη λήθη είναι να γίνεσαι εσύ ο ίδιος φως εκεί όπου επιχειρεί να απλωθεί η νύχτα.
Ερωτήσεις διαλόγου
- Μπορεί η γνώση να λειτουργήσει ως «αστραπή» που διακόπτει τη συλλογική λήθη ή χρειάζεται πάντοτε να μετατραπεί σε πράξη;
- Τι σημαίνει σήμερα να «βλέπει κανείς το αόρατο» σε μια κοινωνία υπερπληροφόρησης αλλά συχνά μειωμένης ουσιαστικής επίγνωσης;
- Μπορεί η μνήμη να αποτελέσει μορφή αντίστασης απέναντι στην κοινωνική αδικία, την ιστορική παραχάραξη και την ανθρώπινη αδιαφορία;
- Γιατί οι άνθρωποι που έχουν γνωρίσει τον πόνο -οι «εσταυρωμένοι» του ποιήματος- ενδέχεται να αντιλαμβάνονται πλευρές της πραγματικότητας που παραμένουν αθέατες στους άλλους;
- Πότε η προσωπική ελευθερία παύει να είναι ατομικό αίτημα και μετατρέπεται σε ευθύνη αλληλεγγύης και συναδέλφωσης;
Λέξεις-κλειδιά: Αστραπή, Σοφία Ντρέκου, Sophia Drekou, ποίηση, ελληνική ποίηση, υπαρξιακή ποίηση, κοινωνική ποίηση, γνώση, αφύπνιση, μνήμη, λήθη, ελευθερία, αγώνας, αλληλεγγύη, συναδέλφωση, φως και σκοτάδι, ανθρώπινη συνείδηση, αντίσταση στη λήθη, δύναμη της γνώσης, ποιητικός συμβολισμός, σταυρωμένοι, σταυραϊτοί, αγωνιστές, παρελθόν και μέλλον, υπαρξιακός στοχασμός, ποίηση και ελευθερία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου