Ένας ηθοποιός στην οδό ονείρων που ήταν φως: Δημήτρης Χορν (Αφιέρωμα)

16 Ιανουαρίου του 1998 όταν έφυγε ο Δημήτρης Χορν

Αφιέρωμα της Σοφίας Ντρέκου

Ήταν 16 Ιανουαρίου του 1998 όταν το άστρο του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, σβήνει… έφυγε από τη ζωή ο κορυφαίος ηθοποιός, το όνομα που έγινε συνώνυμο με το φως,Δημήτρης Χορν † Είχε περάσει ωστόσο με την αδιάστατη σταδιοδρομία του, στο πάνθεον των μεγάλων της υποκριτικής μας τέχνης.

Παρά την αριστοκρατική του καταγωγή είχε πει: «Έζησα πολύ φτωχικά στα παιδικά μου χρόνια. Νομίζω πως έπαιξε ρόλο θετικό. Θυμάμαι ότι υπήρχε μια εποχή που τρυπούσαν τα παπούτσια μου και έβαζα χαρτόνια από τσιγάρα για να τα κλείσω. Πιστέψτε με, δε με έβλαψε σε τίποτα αυτό.»



Ανείπωτη φυσική ομορφιά, μεσογειακό ταμπεραμέντο και μοναδική αρμονία στην κίνηση, αισθαντική όσο τίποτα άλλο φωνή, αλλά και μια έμπεδη θεατρική και αισθητική παιδεία, ήταν τα όπλα στην φαρέτρα του έξοχου Δημήτρη Χόρ, με τα οποία πορεύτηκε στην πολυεπίπεδη καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Με μια ολόδροση ψυχή, να υπερίπταται πάνω από όλα αυτά τα τάλαντα. Και για αυτήν ο «πρίγκιπας» του θεάτρου και του κινηματογράφου μας, θα μείνει για πάντα ανεξάλειπτος στην καρδιά μας.

Αυτοβιογραφία

«Γεννήθηκα το 1921, στις 9 Μαρτίου, στην Αθήνα, Ο πατέρας μου λεγόταν Παντελής και η μητέρα μου Ευτέρπη. Έχω έναν αδελφό, τον Γιάννη, δέκα χρόνια μεγαλύτερό μου. Εγώ ήρθα στη ζωή μετά το θάνατο του μοναδικού κοριτσιού που είχαν οι γονείς μου, της Νανάς. Ο Γιάννης και η Νανά είχαν διαφορά ενός έτους. Όταν πέθανε η Νανά, σε ηλικία επτά ετών, ο πατέρας και η μητέρα θέλησαν να την αντικαταστήσουν. Περίμεναν, λοιπόν, ότι το παιδί που θα 'ρθει θα είναι κορίτσι. Δυστυχώς, δεν ήταν. Ήμουν εγώ!

Πολλοί με ρωτούν αν το Χορν είναι το πραγματικό μου όνομα ή αν είναι ψευδώνυμο. Ομολογώ ότι αυτή η ερώτηση μ' έχει πολύ ταλαιπωρήσει. Είναι, όμως φυσικό να γεννιέται αυτή απορία στους ανθρώπους, αφού το όνομα Χορν δε μοιάζει καθόλου ελληνικό, Ναι, η καταγωγή μου από τη μεριά του πατέρα μου δεν είναι ελληνική. Ο παππούς μου ήταν Αυστριακός. Οι Χορν δεν είμαστε από τους Βαυαρούς που ήρθαν με τον Όθωνα. Ο πατέρας του πατέρα μου ήρθε πολύ αργότερα στην Ελλάδα. Ερωτεύτηκε τη γιαγιά μου, βέρα Ελληνοπούλα, και την παντρεύτηκε. Τα πρώτα χρόνια μετά το γάμο τους έζησαν στην Τεργέστη, Εκεί γεννήθηκαν και οι πατέρας μου και ο αδελφός του».


Δημήτρης Χορν (Δημήτριος-Ελευθέριος Χορν, 
9 Μαρτίου 1921 – 16 Ιανουαρίου 1998)

Προικοδοτημένος με έκπαγλη φυσική ομορφιά, μια σπάνια μελωδική φωνή, εκρηκτικό μεσογειακό ταμπεραμέντο, μοναδική αρμονία και χάρη στην κίνηση, αλλά και αναθρεμμένος μέσα σε ένα περιβάλλον θεατρικής ευκρασίας -πατέρας του ήταν ο έξοχος θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χόρν («Το φυντανάκι» και άλλα αριστουργήματα) και νονά του η κορυφαία θεατρίνα μας Κυβέλη- δεν θα μπορούσε να αποστεί από την θεατρική του μοίρα!


Αυτός ο απαράμιλλος πρίγκιπας του θεάτρου και του κινηματογράφου μας, που δονούσε με την παρουσία του καρδιές, αλλά αφήκε αναλλοίωτο και ως διανοούμενος τον ηθικό του σφραγιδόλιθο στα πολιτισμικά μας δρώμενα, άλλοτε ως Γενικός Διευθυντής του ΕΙΡΤ -με την κατάρρευση της χούντας και το πέρασμα στην δημοκρατική ομαλότητα- κάποτε ως κεντρικός σύμβουλος για τον πολιτισμό, αλλά και επιστήθιος φίλος συνάμα του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενίοτε ως εκλεκτός σχολιαστής στα μέσα της πολιτικής και πολιτισμικής μας επικαιρότητας. Ο Δημήτρης Χόρν διήνυσε μια πολυεδρική καλλιτεχνική καριέρα -αφήνοντας σπουδαία ίχνη αισθητικής ποιότητας ακόμα και ως τραγουδιστής- ιδίως στο θέατρο, όπου το λυρικό του κύτταρο ξεχείλιζε και οι ερμηνείες του ήταν αριστουργηματικές, με την παρουσία του στην μεγάλη μας οθόνη, να είναι επίσης συγκλονιστική, με ανεπανάληπτες ερμηνείες όπως στις ταινίες «Χειροκροτήματα», «Κάλπικη λίρα» «Κυριακάτικο ξύπνημα», «Το κορίτσι με τα μαύρα» κ.α. και έχει αδιαφιλονίκητα περάσει στη φαντασμαγορία της σύγχρονης καλλιτεχνικής μας δημιουργίας.



Ο κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου Δημήτρης Χορν γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 σε ένα ξενοδοχείο στην οδό Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας. Γιος του γνωστού θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν και της Ευτέρπης Αποστολίδη, ο εθνικός μας πρωταγωνιστής μεγάλωσε σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον με νονά του την Κυβέλη αλλά και δίπλα στην Μαρίκα Κοτοπούλη που ήταν στενή φίλη των γονιών του.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου (νυν Εθνικού), όπου έκανε το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα».

Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος», «Αλάτι και πιπέρι», «Η κυρία με τις καμέλιες» κ.ά. Την περίοδο 1943 - 1944 συμμετείχε στο θίασο της Κατερίνας, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στο «Σύζυγοι με δοκιμή». Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο μαζί με τη Μαίρη Αρώνη και λίγο αργότερα συνέπραξε με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με τον θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου, ενώ την περίοδο 1946 - 1950 επέστρεψε στο «Βασιλικό Θέατρο».


Ύστερα από απουσία δύο ετών στο εξωτερικό, επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1953 γνωρίζει την Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους επισπεύδει το διαζύγιο της Λαμπέτη με τον Μάριο Πλωρίτη και μαζί γράφουν μία από τις πιο αστραφτερές σελίδες στην υποκριτική τέχνη. Συγκροτούν δικό τους θίασο, μαζί με τον Γιώργο Παππά, ανεβάζοντας έργα, όπως: «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι» και «Το παιχνίδι της Μοναξιάς». Οι δρόμοι τους χώρισαν το 1959 και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ στο θεατρικό σανίδι.




Μεγάλη ήταν η συμβολή του Δημήτρη Χορν και στον κινηματογράφο. Πρωταγωνίστησε μόνο σε 10 ταινίες, δίνοντας όμως ανεπανάληπτες ερμηνείες, όπως στην «Κάλπικη λίρα» (1954), στο «Μια ζωή την έχουμε» (1955) και «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956).

Έντονη ήταν και η ραδιοφωνική παρουσία του. Εκτός από τις μαγνητοφωνήσεις δεκάδων θεατρικών έργων, είχε «περάσει» στον κόσμο με ιδιαίτερο κέφι και φινέτσα ένα «αεράκι» εβδομαδιαίων πεντάλεπτων εκπομπών, που έγραφε ο Κώστας Πρετεντέρης. Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών στην εκπομπή «Ο Ταχυδρόμος έφτασε».

Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 -1975, ενώ το 1980 ίδρυσε με τη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού. Η Πολιτεία του απένειμε το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.

Ο Δημήτρης Χορν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (απ' το 1994), έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. † Αποδήμησε 16 Ιανουαρίου 1998, από καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. 


Το 2000 καθιερώθηκε στη μνήμη του το Βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους άνδρες ηθοποιούς κάθε χρονιάς.






Ύβρις καί Νέμεσις (1982) 
για την κατάργηση του 
πολυτονικού συστήματος

Οι ποιητές και οι λογοτέχνες δίνουν την φυσιογνωμία τού έθνους. Αυτή λοιπόν τη φυσιογνωμία επιχειρούν σήμερα να την παραμορφώσουν. Δεν έχουμε φυσιογνωμία ελληνική.

Υπάρχει μια νοοτροπία που θέλει να τα απλοποιήσει όλα. Κι αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί οι άνθρωποι δεν πρέπει να μοχθούν; Γιατί ο καρπός τού μόχθου περιφρονείται τόσο πολύ, ενώ τόσο ανάγκη τον έχουμε τώρα ειδικά που ανήκουμε στην Ευρώπη και χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε τα πνευματικά όπλα; Αυτή η νοοτροπία τής απλοποιήσεως μάς έχει οδηγήσει στο σημείο να κακοποιούμε και να εκχυδαϊζουμε τα πάντα. Είναι απελπιστικό, οδυνηρό, για να μην πω θανατηφόρο.


Αναρωτιέται λοιπόν κανείς τι θα παραλάβει και από ποιους η νέα γενιά με την οποία τόσο πολύ ασχολείται η παρούσα κατάσταση. Τι σκοπό έχουν άραγε οι υπεύθυνοι που μεταχειρίζονται τόσο άσχημα την γλώσσα; Τι τέλος πάντων θέλουν να παραδώσουν και από ποιους το παρέλαβαν;


Ύβρις και τίποτε άλλο χαρακτηρίζει την παρούσα κατάσταση. Ύβρις και, δυστυχώς, τής ύβρεως, πάντοτε έπεται η Νέμεσις. Τώρα βέβαια μιλάμε περί πολιτιστικού κόσμου, περί πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τι θα πει πολιτιστικό; Παίζουμε με τις λέξεις. Λέμε λέξεις. Και βεβαίως πίσω απ' αυτές τις λέξεις δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά ένας μοναδικός σκοπός: Η ερείπωση τής γλώσσας, η κατάργηση των εννοιών, ώστε οι άνθρωποι ούτε να συνεννοούνται, ούτε να μπορούν να σκέφτονται. Γιατί μόνον έτσι θα μπορούν ορισμένοι να κάνουν την δουλειά τους: Να θάψουν τον τόπο. (...) Είμαι Έλληνας, γι' αυτό πονώ και υποφέρω για ό,τι βλέπω μπροστά μου. Για ό,τι αισθάνομαι να έρχεται.



«Μη φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί, όπου υπάρχει ταλέντο»


Αστέρι - αστεράκι από κούνιας

Ο Δημήτρης Χορν, πρωτοεμφανίστηκε στην σκηνή, μωρό, στην αγκαλιά της νονάς του, Κυβέλης, στο έργο «Γειτόνισσες» σε σκηνοθεσία του πατέρα του.

Δεύτερη εμφάνιση για τον μικρό «Τάκη» θα γίνει σε ηλικία 4 ετών και πάλι με τη νονά του, στο έργο «Νόρα» του Ίψεν, όπου έπαιζε ένα από τα παιδιά της ηρωίδας.

Η τρίτη του εμφάνιση θα έρθει δέκα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 14 ετών, στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θερινό θέατρο Παρκ, στην παράσταση «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ.

«Όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών (...), στο θερινό θέατρο Παρκ, της οδού Χέυδεν, όπου ήταν εγκατεστημένος ο θίασος της μεγάλης Μαρίκας, ανέβασαν τη ''Μαμά Κολιμπρί'' του Μπατάιγ. Το έργο ήθελε κι ένα νέο της τότε ηλικίας μου και πήγα. Αυτή μάλιστα η εμφάνισή μου ενίσχυσε αφάνταστα τη διάθεση που είχα ήδη αρχίσει να έχω αναφορικά με το θέατρο. Και θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η πρώτη μου επικοινωνία από τη σκηνή με το κοινό», είχε πει ενθυμούμενος τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι.

Ο ηθοποιός που φώτισε τη θεατρική οδό των ονείρων



Και κάπως έτσι, το «αστεράκι» ετοιμάστηκε να γίνει «αστέρι», όταν το 1937 εισήχθη στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με το ποίημα του Βάρναλη, «Οι μοιραίοι».

Ο ίδιος είχε περιγράψει σε μία συνέντευξη του στην Ι. Παπαντωνίου εκείνη την μέρα: «Βγήκα στο θέατρο, γιατί μια μέρα τρώγαμε στο σπίτι μου κι ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τον μεσημεριανό του ύπνο. Μου λέει: ''Αχ, αύριο το μεσημέρι δε θα κοιμηθώ. Πρέπει να πάω στη Δραματική Σχολή''. Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Εισαγωγικών Εξετάσεων. ''Μ’ έχουν βάλει Πρόεδρο στην Επιτροπή την Εξεταστική… Γι’ αυτούς που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί''».

Αφού τον ρώτησε που είναι αυτό, ο Χορν πήγε να υποβάλει αίτηση. «Μια και δυο πηγαίνω εγώ, ήταν ο Συναδινός Διευθυντής στη σχολή, να υποβάλω μια αίτηση για να δώσω εισαγωγικές. Και μου λέει, έχει λήξει η προθεσμία, αλλά επειδή είσαι γιος του Παντελή θα κάνουμε μια εξαίρεση. Το είπα λοιπόν του πατέρα μου και μου λέει: ''Σ’ ευχαριστώ παιδί μου. Δε θα χάσω το μεσημεριανό μου ύπνο, διότι δε θα πάω. Δεν μπορώ να είμαι Πρόεδρος της Επιτροπής και να δίνεις εσύ εξετάσεις''».

Για τη διαδικασία των εξετάσεων ο ίδιος ο Χορν είχε διηγηθεί πως δεν πρόλαβε να πει τέσσερις πέντε στίχους και τον διέκοψαν λέγοντάς του «καλά, καλά, αρκεί». Έτσι έφυγε απογοητευμένος, έχοντας τη γνώμη πως δεν πέρασε. Την επόμενη μέρα όμως είδε στην οδό Σταδίου τον Βεάκη με τη γυναίκα του και ο Βεάκης του είπε: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας δρόσισες μέσα σ’ αυτή την ανομβρία». Έτσι έμαθε ότι πέρασε.

Στη διάρκεια της λαμπρής του καριέρας ο Δημήτρης Χορν είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα που πέρασαν από την ελληνική θεατρική σκηνή και να παίξει σε μερικά από τα σπουδαιότερα έργα που γράφτηκαν ποτέ.

Και το ευτυχές 1962, ένα επίσης ευτυχές συναπάντημα, αυτό του Μάνου Χατζηδάκι με τον Δημήτρη Χόρν, δίδαξε το αθηναϊκό θεατρόφιλο κοινό γιατί «ηθοποιός… σημαίνει φως».

Η «Οδός Ονείρων» συστήθηκε στο αθηναϊκό κοινό σαν μία ιδιόρρυθμη μουσική παράσταση που είχε σχεδόν τα πάντα: εκλεκτούς πρωταγωνιστές, θεατρικά δρώμενα, χορευτικά μέρη, στίχους, τραγούδια, μουσική δια χειρός Χατζιδάκι, κινηματογραφικά στιγμιότυπα από ένα μικρού μήκους σατιρικό φιλμάκι με πρωταγωνιστή το συνθέτη και τη Ρένα Βλαχοπούλου. Αλλά κι ερμηνείες ψυχής, υπεροχη μουσική και ένα concept που παραπέμπει στις ευαισθησίες του νου και της ψυχής, στις κρυφές ελπίδες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τη χαμένη αθωότητα. Όλα αυτά μέσα από τους κατοικους μιας Αθηναικής γειτονιάς που διηγούνται τις ιστορίες και κάνουν τις ευχές τους πραγματικότητα μέσα από το φακό ενός περιπλανώμενου φωτογράφου. Του Δημήτρη Χορν.

«Όταν ήμουν μικρός κι έβλεπα επιθεωρήσεις, διασκέδαζα πάρα πολύ κι ονειρευόμουν να κάνω κι εγώ κάτι ανάλογο κάποτε. Ο Μάνος Χατζιδάκις, που τον θαυμάζω και ως μεγάλο ταλέντο και ως σπουδαίο μυαλό, μου 'δωσε αυτήν την ευκαιρία. Και διασκέδασα πραγματικά πάρα πολύ. Η "Οδός Ονείρων" είχε το στοιχείο της αναζητήσεως. Και ήταν αυτό πολύ σημαντικό. Αν γραφτεί ποτέ η ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, ο ιστορικός πρέπει να σταθεί στην "Οδό Ονείρων”», είχε πει ο ίδιος ο Χορν.

Το κοινό κινηματογραφικό ντεμπούτο με τον Φίνο



Η σχέση του Δημήτρη Χορν με τον κινηματογράφο ξεκινάει το 1943 στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς» του Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Πρόκειται για την πρώτη ταινία που γυρίστηκε μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, καθώς και η πρώτη παραγωγή της «Φίνος Φιλμ».

Η ταινία προβαλλόταν επί τρεις συνεχείς εβδομάδες σε τρεις κινηματογράφους στο κέντρο της Αθήνας. Συνολικά έκοψε 102.237 εισιτήρια. Μάλιστα, η κοσμοσυρροή έξω από τους κινηματογράφους Ρεξ και Έσπερος, ενόχλησε ιδιαίτερα τους Γερμανούς κατακτητές.

Δεν ήταν όμως οι μόνοι που ενοχλήθηκαν. Σε μία σκηνή της ταινίας ο Δημήτρης Χορν έπρεπε να φιλήσει τη συμπρωταγωνίστρια του Καίτη Πάνου. Το φλογερό φιλί του ανερχόμενου ζεν πρεμιέ μπορεί να ήταν άριστο υποκριτικά, αλλά δεν άρεσε καθόλου στον σκηνοθέτη που ήταν ερωτευμένος με την Καίτη Πάνου, κι ο οποίος επιτέθηκε στον Χορν με αποτέλεσμα να τους χωρίσουν λίγο πριν πιαστούν στα χέρια.
Πρώτη κατοχική ταινία και πρώτη της Φίνος Φιλμ. Στα παρασκήνια των γυρισμάτων αναφέρεται η παρ' ολίγον αποχώρηση του πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή, χρονογράφου και συνθέτη του ελαφρού τραγουδιού, Χρήστου Χαιρόπουλου, όταν έμαθε πως στην ταινία θα ακουγόταν ένα ρεμπέτικο τραγούδι. 

Πρωταγωνιστούν: Βεάκης Αιμίλος, Χόρν Δημήτρης, Λειβαδίτης Αλέκος, Πάνου Καίτη, Κωνσταντάρας Λάμπρος, Τσαγανέα Νίτσα, Ιατρίδου Σωτηρία, Θεοχάρη Βάνια, Ζερβός Παντελής, Γιούλη Σμαρούλα, Βόκοβιτς Στέλιος, Ματθαίος Νίκος, Κοντούλης Γιάννης, Χαλκούση Ελένη, Βεάκη Σμαρώ.

Σενάριο / Σκηνοθεσία: Ιωαννόπουλος Δημήτρης
Παραγωγή: Φίνος Φιλμ, Καβουκίδης Γιώργος


Αλίμονο αν δεν αγάπαγε ο κινηματογράφος

Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Το 1953 ο Χορν ζητάει από τον Μιχάλη Κακογιάννη να γράψει το σενάριο για μία ταινία στην οποία θα πρωταγωνιστεί ο ίδιος μαζί με τον Γιώργο Παππά και την Έλλη Λαμπέτη, με στόχο να διαφημίσει τον θίασο που είχαν δημιουργήσει. Έτσι στις 11 Ιανουαρίου του 1954 κάνει πρεμιέρα η πρώτη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο «Κυριακάτικο ξύπνημα». Αξίζει να αναφερθεί, ότι τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν σε στούντιο της Αιγύπτου.

Ακολουθούν οι ταινίες «Κάλπικη λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα, το 1955 - η πρώτη μεγάλη ελληνική ταινία με διεθνή επιτυχία και πολλές διακρίσεις - και «Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, το 1956.

Το 1958 ο Δημήτρης Χορν, υποδύεται τον Κλέωνα, ένα φτωχό και δειλό υπάλληλο τραπέζης που ερωτεύεται την ερωμένη του αφεντικού, χωρίς ανταπόκριση. Ένα λογιστικό λάθος, όμως, φέρνει στα χέρια του 1.101.101,10 δραχμές κι έτσι καταφέρνει να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του. Μιλάμε για την ρομαντική κωμωδία «Μια ζωή την έχουμε» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα, ντυμένη με την υπέροχη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Η κινηματογραφική επιτυχία του Χορν συνεχίζεται με την ταινία «Μια του κλέφτη» του Δημήτρη Ιωαννόπουλου το 1960 και, φυσικά, το 1961 με την ταινία «Αλίμονο στους νέους» σε σενάριο των Α. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου. Η υπόθεση είναι μια παραλλαγή του μύθου του Φάουστ και ο Δημήτρης Χορν κερδίζει το βραβείο α’ αντρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά.


Η Έλλη Λαμπέτη δεν ήταν η γυναίκα της ζωής του




Ο Δημήτρης Χορν υπήρξε ένας από τους πιο ερωτεύσιμους αλλά και ερωτευμένους άντρες της εποχής. Από το κρεβάτι του πέρασαν πολλές γυναίκες λίγες όμως, άφησαν χαραγμένο σημάδι στην καρδιά του.

«Aπό τα έξι χρόνια μου και μετά δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην είναι ερωτευμένος, δηλαδή συγκινημένος με κάποιο πρόσωπο. Θα 'λεγα πως ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα... Eνώ δηλαδή ήμουν ένα πολύ κεφάτο παιδί, ξαφνικά, μελαγχολούσα φοβερά κι έγραφα θλιμμένα ποιήματα. Mε μελαγχολούσαν αυτοί οι έρωτες... Ή η ζωή», είχε δηλώσει για τη σχέση του με τον έρωτα.

Το φλογερό ειδύλλιο με την Έλλη Λαμπέτη, ήταν αυτό που έμεινε στην ιστορία του Τύπου της εποχής αλλά από ότι ο ίδιος είχε πει όχι αυτό που χάραξε την προσωπική του ζωή.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν στη δραματική σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη. Φιλιόντουσαν για τις ανάγκες του έργου «Κάλπικη λίρα» που συμπρωταγωνιστούσαν και κάπως έτσι γεννήθηκε μια σχέση που κράτησε επτά ολόκληρα χρόνια. Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης είχε πει κάποτε, πως όταν οι δύο ηθοποιοί είχαν γύρισμα, προσπαθούσε να τους κρατήσει χωριστά τις νύχτες ώστε να μην είναι εξαντλημένοι την επόμενη μέρα στη δουλειά.

Μετά το 1959 που χώρισαν ο ένας δεν αναφέρθηκε σχεδόν ποτέ ξανά στον άλλον. Το μόνο που είχε πει ο Χορν ήταν το εξής: 
  • «Ήταν μια καλή ηθοποιός, ήταν χαρά να παίζεις μαζί της. Είχε την ικανότητα να κάνει τα ασήμαντα σημαντικά. Και αφόρητη ζηλιάρα. Δεν τολμούσα ούτε βλέμμα να ρίξω σε άλλη γυναίκα. Γινόταν χαλασμός. Ζήλευα κι εγώ ελεεινά. Ήμασταν μαζί επτά χρόνια. Όταν με άφησε, ήμουν ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Πληγώθηκε ο εγωισμός μου. Δεν μπορώ να πω πως δεν την αγάπησα. Και τη θαύμαζα πολύ σαν ηθοποιό. Αλλά δεν ήταν η γυναίκα της ζωής μου».
Παντρεύτηκε δύο φορές. Την Ρίτα Φιλίππου και την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου). Η δεύτερη γυναίκα του, ήταν και αυτή που τον σημάδεψε.

Μια ζωή την είχε και την γλέντησε


Επιχρωματισμός Φωτογραφίας: Μια Ζωή Την Έχουμε

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Δημήτρης Χορν ήταν ένας καλλιτέχνης αλλά πάνω από όλα ένας άνθρωπος με γοητεία, λάμψη και ταλέντο;

Ο Χορν μετέδιδε τη χαρά της ζωής, συνδυασμένη με ποιότητα, υψηλό γούστο και καλαισθησία. Ήταν κάπου ανάμεσα στον Φάουστ, έτσι όπως τον υποδύθηκε στο «Αλίμονο στους νέους», στον Κλέωνα τού «Μια ζωή την έχουμε», στον Παύλο της «Κάλπικης Λίρας» που ήθελε να ζωγραφίσει το «σ' αγαπώ»... της Έλλης Λαμπέτη.

Πέρα από καλός και ταλαντούχος ηθοποιός, πέρα από χαρισματικός και πληθωρικός άνθρωπος, με έντονο χιούμορ και πηγαία διάθεση αυτοσαρκασμού, χαριτωμένος και γοητευτικός συγχρόνως, ή μήπως για όλα αυτά μαζί, ο Δημήτρης Χορν άφησε πίσω του έναν μύθο.

Έναν μύθο που όσα χρόνια και να περάσουν από το θάνατο του θα τον ακολουθεί σημαδεύοντας καλλιτεχνικά τις γενιές που πέρασαν και αλλά και τις γενιές που έρχονται…



Μια ιστορικής αξίας φωτογραφία: Η Ρίτα Μυράτ με τη Μιράντα Μυράτ (κόρη του Μήτσου Μυράτ και της Κυβέλης, πρωτοστατούσα όπως και η μητέρα της στις μεγάλες θεατρικές παραγωγές και στο γυναικείο κίνημα της εποχής). Τα παιδιά είναι από δεξιά ο Δημήτρης Χορν(νονά του μεγάλου ηθοποιού ήταν η Κυβέλη Ανδριανού, μητέρα της Μιράντας), η Κυβέλη Ζωγραφίδου (κόρη της Μιράντας), ο Γιωργάκης Παπανδρέου (ο παράνομος καρπός του έρωτα της μητέρας της Μιράντας Κυβέλης με το Γεώργιο Παπανδρέου), η Βάνα Φιλιππίδου (η άλλη κόρη της Μιράντας), η Κυβέλη Μαρίνου (κόρη της Ρίτας Μιράτ).
Φιλμογραφία
1943: Η φωνή της καρδιάς (ταινία, 1943) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου
1944: Χειροκροτήματα σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα
1950: Ο Μεθύστακας σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα
1954: Κυριακάτικο ξύπνημα σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη
1955: Κάλπικη λίρα σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα
1956: Το κορίτσι με τα μαύρα σε σενάριο και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη
1958: Μια ζωή την έχουμε σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα
1960: Μια του κλέφτη σε σενάριο και σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου
1961: Αλίμονο στους νέους» σε σενάριο των Αλ. Σακελλάριου - Χρ. Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου
1962: Η Αθήνα τη νύχτα (ταινία,) σε σενάριο Νίκου Τσιφόρου και σκηνοθεσία Κλέαρχου Κονιτσιώτη
1962: Η παράσταση τελείωσε μικρού μήκους ντοκυμαντέρ 20' του Μηνά Χρηστίδη, στην οποία ο Χορν είναι ο αφηγητής.
  • Κάλεσαν Άγγλο μακιγιέρ για να κάνει τον Χορν να φαίνεται τουλάχιστον 35 χρόνια μεγαλύτερος... Η ατάκα του Δημήτρη Χορν όταν έμαθε τη μεγάλη αμοιβή του μακιγιέρ που τον μεταμόρφωσε σε γέρο για την ταινία «Αλίμονο Στους Νέους». «Τόσα λεφτά που πήρε αυτός να με γεράσει, δεν τα δίναμε σ’ έναν πλαστικό να με κάνει 20 χρόνια νεότερο;»
Έχει τραγουδήσει:
«Ποιος το ξέρει» σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους του Κώστα Πρετεντέρη. Το πρωτοτραγούδησε στο θεατρικό έργο «Ρομανσέρο» (1959)
«Μιας πεντάρας χαρά» των Πλέσσα - Πρεντέρη. Από το μουσικό άλμπουμ «Η Αθήνα του '60 τραγουδά» (1959)
«Ξέρω κάποιο αστέρι» ή «Αστέρι, αστεράκι». Μουσική Μίμης Πλέσσας, στίχοι Κώστας Πρετεντέρης, φωνητικά Τζένη Βάνου (1959)
«Ας είν' καλά το γινάτι σου» σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Αλέκου Σακελλάριου. Το τραγούδησε στην ταινία «Αλίμονο στους νέους» (1961)
«Πες μου μια λέξη» των Χατζιδάκη - Σακελλάριου, από την ταινία «Αλίμονο στους νέους» (1961)
«Οι θαλασσιές οι χάντρες» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του Κώστα Πρετεντέρη. Το πρωτοτραγούδησε στην κινηματογραφική ταινία «Η Αθήνα τη νύχτα» (1962)
«Ηθοποιός σημαίνει φως» σε στίχους και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Το τραγούδι το πρωτοτραγούδησε στο θεατρικό έργο «Οδός ονείρων» (1962)
«Το πάρτυ» στίχοι και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Από την «Οδό ονείρων» (1962)

Έχει πει:
«Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ήταν λάθος μου να γίνω ηθοποιός»
«Μη φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί, όπου υπάρχει ταλέντο»
«Κανένα ελάττωμα δεν μπορεί να σου στερήσει την επιτυχία» (Ο ίδιος δεν έβλεπε τους συμπρωταγωνιστές του στη σκηνή, επειδή είχε μυωπία).
Δεν είναι κακό να βασανίζεσαι. Κακό είναι να βαριέσαι. [Δημήτρης Χορν]
www.sophia-ntrekou.gr/dimitris-horn

Τόνια Καράλη, Βασ.Κροντηράς, Κυβέλη, Δημ.Χόρν, Ελένη Χαλκούση
Τόνια Καράλη, Βασ.Κροντηράς, Κυβέλη, Δημ.Χόρν, Ελένη Χαλκούση


Δικτυογραφία/Πηγές:
Δημήτρης Χόρν - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Panagiotis Avramopoulos 2 Δεκεμβρίου 2018
Αστέρι - αστεράκι από κούνιας tvxs.gr
Δημήτρης Χορν - Βικιπαίδεια/el.wikipedia.org
ΔΗΜ. ΧΟΡΝ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ Θέατρο IANOS.gr
Ο Δημήτρης Χορν ερμηνεύει στην γαλλική γλώσσα, το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι από τη θεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» 1962. «Le Drame du Mauvais Acteur»






Μιλάει για τον σκηνοθέτη Γιώργο Τζαβέλλα με τον οποίο συνεργάστηκε σε πολλές ταινίες! Ο Δημήτρης Χορν ήταν ο αγαπημένος του ηθοποιός και μαζί έκαναν 4 ταινίες "τα χειροκροτήματα, ο Μεθύστακας, η Κάλπικη Λίρα, και "Μια Ζωή την Έχουμε". Επίσης άλλες σπουδαίες ταινίες του Τζαβέλλα είναι το "Σωφεράκι, Η Γυνή Να Φοβήται τον Άνδρα", "Αντιγόνη", "Η Αγνή του Λιμανιού", "Μαρίνος Κοντάρας".


Θεατρογραφία

  • 1939 - 1941 Θίασος Βασιλικού θεάτρου

«Πέρσαι» του Αισχύλου (συμμετοχή σαν φοιτητής της σχολής)
«Η νυχτερίδα» οπερέτα του Γιόχαν Στράους

  • 1941 «Ερρίκος ο Ε'» του Σαίξπηρ

«Φοιτητές» του Γρηγόριου Ξενόπουλου

  • 1941 - 1943 Θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη στο θέατρο «Ρεξ»

«Ο πρωτευουσιάνος» του Γεωργίου Ρούσσου
«Αργυροί γάμοι» του Σπύρου Μελά
«Κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά (υιού)
«Οθέλλος» του Σαίξπηρ
«Το φάντασμα του Μετροπόλ» του Ρενέ Μορέλο

  • 1943 - 1944 Θίασος Κυρίας Κατερίνας στο «Θέατρον Κατερίνας»

«Σύζυγοι με δοκιμή» του Φρέντερικ Λόνσντέιλ
«Παράξενο ιντερμέτζο» του Ευγένιου Ο'Νηλ
«Ρομάντζο» του Έντουαρτ Σέλντον

  • 1944 - 1945 Μ. Αρώνη- Θίασος Χορν

«Τα τρία βαλς» (;)
«Δικτατορία των γυναικών» των Φ. Χέλλερ-Α. Σουτς.
«Μπροστά στον καθρέφτη» του Λ. Φοντόρ
«Η πινακοθήκη των ηλιθίων» του Ν. Τσιφόρου

  • 1945 -1946 Θίασος Αρώνη - Μανωλίδου - Χορν

«Η θυσία» του Πωλ Κλωντέλ
«Δωδεκάτη νύχτα» του Σαίξπηρ
«Σκωτσέζικα ακρογιάλια» της Ντόντυ Σμιθ [9]

  • 1946 Θίασος Μελίνας Μερκούρη - Νίκου Χατζίσκου

«Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ [10]

  • 1946 Θίασος Δ. Χορν - Ε. Χαλκούση

«Ο κύριος ντε Φαλεντόρ» των Ζωρζ Ντασάρ και Αρμάν Βελχίλλ

  • 1946-1950 Θίασος Βασιλικού (Εθνικού) θεάτρου

«Πολύ κακό για το τίποτα» του Σαίξπηρ
«Ρουί Μπλας» του Βίκτωρα Ουγκώ
«Άνθρωπος και υπεράνθρωπος» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω
«Παπαφλέσσας» του Σπύρου Μελά
«Ριχάρδος Β'» του Σαίξπηρ
«Αγαμέμνων» του Μολιέρου
«Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή» του Αλφρέδου ντε Μυσέ
«Φοιτηταί» του Γρηγόριου Ξενόπουλου
«Ο κουρέας της Σεβίλης» ντε Μπωμαρσαί
«Βολπόνε» του Μπεν Τζόνσον
«Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης» του ντε Μαριβώ
«Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγόριου Ξενόπουλου
«Ριχάρδος ο Β'» του Σαίξπηρ
«Ανυπόμονη καρδιά» του Τζων Πάτρικ [11]

  • 1952-1955 Θίασος Έλλης Λαμπέτη- Δ. Χορν - Γιώργου Παππά στο «Θέατρο Κυβέλης»

«Βαθιά γαλάζια θάλασσα» του Τέρενς Ράτιγκαν
«Ξενοδοχείο η ευτυχία» του Μαρκ Ζιλμπέρ Σωβαζόν
«Νόρα ή Το σπίτι της κούκλας» του Χένρικ Ίψεν
«Αγαπούλα» του Άρθουρ Σνίτσλερ
«Μια γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάιλντ (Κυβέλη, Παππάς, Χορν)
«Τρεις άγγελοι» του Αλμπέρ Ουσόν
«Γαλάζιο φεγγάρι» του Χιού Χέρμπερτ
«Ο άνθρωπος με την ομπρέλα» των Ντάινερ - Μόρουμ

  • 1955-1956 Θίασος Κώστα Μουσούρη στο «Θέατρο Μουσούρη»

«Πρόσκληση στον πύργο» του Ζαν Ανούιγ
«Το τελευταίο βαλς» του Σόμερσετ Μομ
«Νυχτερινή επίσκεψη» του Ζίγκφριντ Γκέγιερ

  • 1956-1959 Θίασος Ε. Λαμπέτη - Δημ. Χορν στο θέατρο «Κεντρικόν»

«Αριστοκρατικός δρόμος» του Τζέημς Μπάρρυ
«Βροχοποιός» του Ρίτσαρντ Νας
«Ζιζή» της Αννίτα Λους
«Το νυφικό κρεβάτι» του Γιαν ντε Νάρτογκ
«Ένα ζευγάρι παπούτσια» του Κλωντ Μανιέ
«Το παιχνίδι της μοναξιάς» του Ουίλλιαμ Γκιμπσον
«Ο Βαβάς» του Αντρέ Ρουσσέν
«Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά (υιού)
«Εραστής από χαρτόνι» του Ζακ Ντεβάλ

  • 1959-1965 Θίασος Δημήτρη Χορν

«Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ
«Ο δειλός κι ο τολμηρός» των Μακ Ντούγκαλ και Άλλαν
«Αλίμονο στους νέους» των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου
«Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές» του Ζαν Ανούιγ
«Θωμάς ο δίψυχος» του Άγγελου Τερζάκη
«Οδός ονείρων» κείμενα των Αλέξη Σολωμού και Μίνωα Αργυράκη
«Κορίτσια στον αέρα» του Αιμίλιου Κοέν
«Ο ανθρωπάκος» του ίδιου του Δημήτρη Χορν
«Ένα φιλί μπροστά στον καθρέφτη» του Λ. Φοντόρ
«Τι είναι ο Ζαμόρ;» του Ζακ Νεβέ
«Κορίτσια στον αέρα» του Μαρκ Καμολετί
«Το ημερολόγιο ενός τρελού» του Νικολάι Γκόγκολ
«Δικέφαλος Αετός» του Ζαν Κοκτώ
«Ένας έρωτας που δεν τελειώνει ποτέ» του Α. Ρουσσέν
«Ο Κοζάκος» του Φ. Μολνάρ
«Το αυγό» του Φελισιέν Μαρσώ (βλ. παρακάτω audiovideo)

  • 1965-1967 Εθνικό θέατρο

«Λορεντζάτσιο» του Αλφρέ ντε Μυσσέ
«Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο'Νηλ
«Ιβάνωφ» του Άντον Τσέχωφ
«Ερρίκος Δ΄» του Λουίτζι Πιραντέλλο [12]

  • 1967-1984 Θίασος Δημήτρη Χορν

1968 «Δον Ζουάν» του Μολιέρου
1969 «Η καλή καρδιά της Ελεωνόρας» του Τζον Κρομστάιλ - παγκόσμια πρεμιέρα
1970 «Σλουθ» του Άντονι Σάφερ - Α. Αλεξανδράκης - Δ. Χορν
1972 «Ριχάρδος ο Γ'» του Σαίξπηρ
1978 «Ερρίκος ο Δ'» του Σαίξπηρ
1979 - 1980 «Χιτ»της Φρανσουάζ Ντορέν, θέατρο Κάππα
1980 «Τίμων ο Αθηναίος» του Σαίξπηρ, θέατρο Ηρώδου Αττικού
1981 «Άρχουσα τάξη»
1983-1984 «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ίψεν - η τελευταία εμφάνιση στο θέατρο [13]

1993 Εμφάνιση στο Μέγαρος Μουσικής Αθηνών. Αφηγητής του παραμυθιού του Σεργκέι Προκόφιεφ «Ο Πέτρος και ο λύκος» (βλ. παρακάτω audiovideo)


Θέατρο: Το «Αυγό» με τον Δ. Χορν

Η ΕΡΑ τιμώντας τη μνήμη του, θα μεταδώσει από τη "Νύχτα θεάτρου" τη θεατρική κωμωδία του Φελισιέν Μαρσό το "Αυγό". Μια κλασική πλέον κωμωδία σε μια σπάνια ηχογράφηση του 1960, με τον σπουδαία ηθοποιό να ερμηνεύει τον κεντρικό ρόλο του Εμίλ Μαγγή. Τον ίδιο ρόλο ο Χορν είχε ερμηνεύσει και στη θεατρική σκηνή, κάνοντας μάλιστα μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της θεατρικής διαδρομής του.

Εμείς θα έχουμε την ευκαιρία ν' απολαύσουμε τον μεγάλο μας ηθοποιό από τις συχνότητες της ΕΡΑ, στη ραδιοφωνική απόδοση του "Αυγού". Το έργο που θα παρακολουθήσουμε σκηνοθέτησε ο Κωστής Μιχαηλίδης, σε μετάφραση - διασκευή της Ιουλίας Ιατρίδη. Η μουσική επιμέλεια είναι της Σοφίας Μιχαλίτση. Εκτός από τον Δημήτρη Χορν ακούγονται οι ηθοποιοί: Ανδρέας Φιλιππίδης, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Λίλη Παπαγιάννη, Τρύφων Καρατζάς, Αννα Κυριακού, Γιάννης Βογιατζής, Σπύρος Ολύμπιος, Νίκος Βασταρδής κ.ά. Η επιμέλεια της εκπομπής είναι της Αιμιλίας Κτενά και του Δημήτρη Φραγκουδάκη.


"Το έργο γράφτηκε το 1956 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία όπου θεωρείται πια κλασσικό. Στην Ελλάδα ο αξεπέραστος Δημήτρης Χορν δημιούργησε έναν Μαγκί, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, όπου έμεινε στην μνήμη των ανθρώπων που τον απόλαυσαν ως ρόλος ζωής. 


Το «Αυγό». Κωμωδία; Σάτιρα; ή τραγωδία; 

«Ξύπνησα φρέσκος και ευδιάθετος» αυτή η μικρή φράση που άκουγε καθημερινά από όλους γύρω του, έκανε τον Μαγκί να αναρωτηθεί τι κάνει λάθος στη ζωή και δεν είναι σαν τους άλλους. Δεν ξύπναγε ποτέ φρέσκος και ευδιάθετος, δεν έβρισκε πουθενά την ευτυχία. Ένιωθε μόνος, αποκλεισμένος, διαφορετικός.

Ο κόσμος γι αυτόν ήταν ένα αυγό, κλειστό από παντού. Και αποφασίζει να κάνει στόχο της ζωής του να σπάσει το τσόφλι του αυγού και να εισχωρήσει μέσα. Να ζήσει μαζί με τους άλλους, σαν τους άλλους. Και ο τρόπος να το κάνει αυτό ήταν ένας: Το ψέμα. Ο Φελισιέν Μαρσώ, δημιουργεί έναν ήρωα που στέκεται μόνος απέναντι στον κόσμο. Ένας μετριοπαθής ανθρωπάκος, ένα πρόσωπο τρομερό, που μας προσφέρει την ψυχή του διάφανη χωρίς καμιά σκιά, και μαύρη σαν μια πικρή αλήθεια. 

Ο Μαγκί είναι η ενσάρκωση της αλήθειας. Μαριονέτα στην πένα του Μαρσώ, ένα φερέφωνο που αποδομεί κάθε ηθική αξία της ζωής. Σαρκάζει, χλευάζει, περιφρονεί, κατακεραυνώνει την ηθική παρακμή της κοινωνίας. 

Ο Μαγκί, ο άνθρωπος της αλήθειας, μεταχειρίζεται το ψέμα με ακρίβεια χειρουργού. Θα σπάσει το αυγό, θα σταθεί απέναντί μας σαν ένας θλιβερός καθρέφτης, με χίλια κομμάτια στα πόδια του από το τσόφλι που έσπασε, νικητής, θριαμβευτής. Όμως το αυγό ήταν σάπιο και ο καθρέφτης που μας τείνει ο συγγραφέας αδυσώπητος.





Το συγκεκριμένο επεισόδιο της εκπομπής «Άνθρωποι, Δημήτρης (Τάκης) Χορν» της ΣΕΜΙΝΑΣ ΔΙΓΕΝΗ αποτελεί αφιέρωμα στον ηθοποιό ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ (1921-1998) έξι μέρες μετά το θάνατό του, στις 21/1/1998. Περιέχονται αποσπάσματα παλαιότερης προσωπικής συνέντευξης του ηθοποιού στην παρουσιάστρια που δόθηκε στο σπίτι του πέντε χρόνια πριν.

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, με αυτοκριτική διάθεση μιλάει για τον εαυτό του, το ξεκίνημα της θεατρικής του πορείας και τη σχέση του με το θέατρο. Αναφέρεται σε νέους καλλιτέχνες, σε αγαπημένα του πρόσωπα, αλλά και στις γυναίκες της ζωής του: τη ΡΙΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, την ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ και την ΑΝΝΑ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, γίνεται αναφορά στην καλλιτεχνική του διαδρομή στο θέατρο και τον κινηματογράφο, παράλληλα με την προβολή δημοσιευμάτων στον Τύπο με αφορμή την είδηση του θανάτου του, που σκιαγραφούν το μέγεθος του υποκριτικού του ταλέντου, καθώς και πτυχές της ιδιωτικής του ζωής. 

Ο ηθοποιός ΑΡΗΣ ΛΕΜΠΕΣΟΠΟΥΛΟΣ από το «Απλό» θέατρο μιλάει για την προσωπικότητα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ. Ακούγονται ηχητικά αποσπάσματα με τη φωνή του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ από τον πρόλογο της «Οδού Ονείρων» (1962), της ΕΛΛΗΣ ΛΑΜΠΕΤΗ στο τραγούδι «Αγόρι μου που σαι μακριά», από τη «Γλυκιά Ίρμα» και του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ που ερμηνεύει το «Ποιός το ξέρει». 

Εκτός από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, στην εκπομπή προβάλλονται σκηνές από κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ο σπουδαίος ηθοποιός όπως, η «Κάλπικη Λίρα» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ, το «Κυριακάτικο Ξύπνημα» του ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ και «Αλίμονο στους νέους» του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΑΡΙΟΥ.



Ο Δημήτρης Χορν, στην τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή (Μέγαρο Μουσικής 1993) διαβάζει το παραμύθι "Ο Πέτρος και ο λύκος" του Σεργκέι Προκόφιεφ. Είναι ένα μουσικό παραμύθι με το οποίο τα παιδιά εξοικειώνονται με τα μουσικά όργανα (και τους ήχους) μιας συμφωνικής ορχήστρας μέσα από τις περιπέτειες του μικρού Πέτρου και των ζώων που συναντάει.



"Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας" - Όσκαρ Ουάιλντ - Διαβάζει ο Δημήτρης Χορν (1977). Από την εκπομπή του Νίκου Πιλάβιου - του γνωστού Παραμυθά - "Κάθε Σάββατο και κάτι άλλο". Σπάνια ηχογράφηση του 1977 από το αρχείο της ΕΡΤ. Με τον τρόπο που μόνο ο Δημήτρης Χορν γνώριζε...

Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας είναι μία από τις ομορφότερες ιστορίες που έχει γράψει ο Όσκαρ Ουάιλντ, ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για την ιστορία της φιλίας ανάμεσα στο άγαλμα ενός πρίγκιπα, που έστεκε σε ένα ψηλό βάθρο, και ένα χελιδόνι, που στον δρόμο του για την Αίγυπτο αποφασίζει να ξαποστάσει για ένα βράδυ κοντά στο άγαλμα. Από το ψηλό του βάθρο το άγαλμα του πρίγκιπα παρατηρεί τη δυστυχία των φτωχών ανθρώπων της πόλης. Ανήμπορο να βοηθήσει αυτούς που πραγματικά το έχουν ανάγκη, ζητά από το χελιδόνι να μοιράσει τα φύλλα χρυσού και τους πολύτιμους λίθους που το στολίζουν σε όλους τους φτωχούς και δυστυχισμένους ανθρώπους.



Panagiotis Avramopoulos 2 Δεκεμβρίου στις 10:15 μ.μ.: Δημήτρης Χόρν.
Ο αξεπέραστος «πρίγκιπας», του θεάτρου και του κινηματογράφου μας !