Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Η προβληματική εικόνα της αγίας οικογένειας


Η προβληματική(αιρετική) εικόνα 
της αγίας οικογένειας
Σοφία Ντρέκου

Περιεχόμενα
1. Εισαγωγικά
2. Η ορθόδοξη αγιογραφία έχει συγκεκριμένα πρότυπα
3. Βίντεο 1: Ο π.Θεόδωρος Ζήσης αναλύει και παρουσιάζει το βιβλίο «Η αιρετική απεικόνιση της «Αγίας Οικογένειας».
4. Βίντεο 2: Συνέντευξη του συγγραφέα Μοναχού Σεραφείμ στην Πειραϊκή Εκκλησία για την αιρετική απεικόνιση της «αγίας οικογενείας».
5. Βιβλιοπρόταση: «Η αιρετική απεικόνιση της «Αγίας Οικογένειας».
6. (αποσπάσματα) Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ «Ἡ αἱρετική ἀπεικόνιση τῆς «ἁγίας οἰκογενείας».

1. Εισαγωγικά
Διάβολος εργάζεται με άλλη μέθοδο πλέον. Δεν μπορεί να βγάλει τις Άγιες εικόνες; Θα διαστρέψει τη μορφή τους. Έτσι προκύπτει η Αγία οικογένεια που ενώ στον απλό και αμαθή λαό ίσως φαντάζει ρομαντική, στην πραγματικότητα είναι πλέον εκ του πονηρού γιατί πολεμά την αειπαρθενία της Θεοτόκου, τη Σάρκωση του Θεού και Λόγου και την εν Χριστώ μοναδική Σωτηρία.


2. Η ορθόδοξη αγιογραφία έχει συγκεκριμένα πρότυπα
π. Παντελεήμων Kρούσκος

Αυτή η εικόνα είναι ο παπικός συναισθηματισμός ολόκληρος. Εξυπηρετεί μια συναισθηματικού τύπου λαϊκιστική χυδαιότητα, αν όχι βλασφημία. Όλα πια στο πλαίσιο της εμπορευματοποίησης γίνονται.

Η ορθόδοξη αγιογραφία έχει συγκεκριμένα πρότυπα.
Δεν είναι προϊόν φαντασίας και ελεύθερη τέχνη.

Η ορθόδοξη αγιογραφία έχει συγκεκριμένα πρότυπα, είναι εργαλείο για να ΔΙΑΒΑΖΕΙ ο άλλος τα δόγματα και όχι μια νατουραλιστική ή ρεαλιστική ιστοριούλα. Η παραπάνω εικόνα είναι μια βλακεία και μισή. Είναι σαν να τραγουδάμε την ώρα της λειτουργίας κοσμικά άσματα για τα καλά παιδιά πού πάνε εκδρομή. Μοιάζει με αυτά τα πόστερ πού απεικονίζουν άζυμους άρτους, κολονάτα δισκοπότηρα, ξανθούς χριστούς, θηλυπρεπή αγγελάκια. Το κάθε πράγμα στον χώρο του. Δεν πρέπει να γίνονται όλα για συναισθηματικές ικανοποιήσεις και για τα ΛΕΦΤΑ.

Η Γέννηση του Χριστού

Δείτε την παραπάνω ορθόδοξη εικόνα της Γέννησης και τις άλλες σχετικές εικόνες. Ο Ιωσήφ, μονίμως σε γεροντική ηλικία, είναι στο πλάι σχεδόν παραριγμένος. Δεν έχει σχέση ούτε με την μητέρα, ούτε με τον τόκο, ούτε με τον Χριστό τον ίδιο. Είναι κει για να διακονεί το μυστήριο. Ονομάζεται υπ-ουργός του μυστηρίου, αλλά δεν έχει ουσιαστική σχέση με αυτό. Η θέση του είναι δευτερεύουσα και διακονική.

Η Εκκλησία μας για να αναβιβάσει και να αναδείξει το νόημα του ορθοδόξου γάμου, ποτέ δεν χρησιμοποίησε το παράδειγμα του Ιωσήφ και της Μαρίας, οι όποιοι άλλωστε δεν ήταν σε καθεστώς γάμου, αλλά σε νομική προστασία η μεν υπό τον δε. Πάντα προέβαλε την σχέση Νυμφίου Χριστού-Νύμφης Εκκλησίας ή νύμφης ψυχής και το Θαύμα στην Κανά πού εγκαινίασε τον νέο κόσμο του θεού, την γαμήλια σχέση Θεού και ανθρώπου, μετατρέποντας την υδαρότητα αυτής της σχέσης σε μεστότητα ουσιαστική. Στα ίδια πλαίσια κινείται και η θεολογία της λογχευθείσης του πλευράς.

Το θαύμα στην Κανά

Όπως η πρώτη Εύα πλάστηκε από την πλευρά του Αδάμ, έτσι και η Εκκλησία από το Αίμα και το Βάπτισμα του Χριστού. Τα πάντα στην ορθοδοξία είναι μυστηριακά και ξεφεύγουν από την ανθρώπινη θέληση και την κατά παραγγελίαν επιθυμία. Άλλωστε στην ιερολογία και τις ευχές του Γάμου πουθενά δεν αναφέρεται η γαμική σχέση Ιωσήφ Μαρίας, ενώ παρατίθενται όλα σχεδόν τα ζεύγη της ιεράς ιστορίας. Η ίδια η Εκκλησία μας θα πρέπει να θέσει κάποια όρια, αφού η φαντασία και η ανθρωπαρέσκεια η δική μας τα ξεπερνούν αφελώς. 
π. Παντελεήμων Kρούσκος

Η Φυγή της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο

3. Βίντεο 1: Δείτε το βίντεο αγαπητοί αναγνώστες της «αέναης επΑνάστασης», με τον π. Θεόδωρο Ζήση στο Αρχονταρίκι του Ι.Ν. Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης την Κυριακή 22-9-2013 (24/9/2013), όπου μιλά για το ίδιο θέμα. Παρουσίαση του βιβλίου: Η αιρετική απεικόνιση της «Αγίας Οικογένειας».


4. Βίντεο 2: Η αιρετική απεικόνιση της «Αγίας Οικογένειας» ΜΟΝΑΧΟΣ Σεραφείμ. Συνέντευξη του Μοναχού Σεραφείμ στην Πειραϊκή Εκκλησία για την αιρετική απεικόνιση της «αγίας οικογενείας». (το ακούτε εδώ mp3)

Συνέντευξη του κ. Λυκούργου Μαρκούδη, Διευθυντού και Παραγωγού του Ρ/Σ της «Πειραϊκής Εκκλησίας», από τον Μοναχό π. Σεραφείμ, για το θέμα της αιρετικής, κακόδοξης απεικονίσεως της «αγίας οικογενείας».

Η απεικόνιση αυτή, σχετικώς νέα στην Ελλάδα, εμφανίζει συνήθως την Κυρία Θεοτόκο σε στάση πολλής οικειότητος και εναγκαλισμού με τον Μνήστορα άγιο Ιωσήφ και τον μικρό Χριστό στη μέση, δίνοντας ένα μήνυμα οικογενειακής σχέσεως των τριών απεικονιζομένων ιερών Προσώπων· με τον τρόπο αυτό ανατρέπει πολύ εντέχνως την Πίστη της Εκκλησίας μας στη Θεότητα του Χριστού και την μοναδικότητα της εκ Παρθένου Γεννήσεώς Του, ευνοώντας μια ολόκληρη σειρά αρχαίων (όπως λ.χ. οι «αντιδικομαριανίτες») και νέων (ως οι Προτεστάντες) αιρέσεων, που θεωρούν ότι η Παναγία μας δεν παρέμεινε Αειπάρθενος, ή ακόμη εκείνων που διδάσκουν ότι ο Ιησούς Χριστός υπήρξε φυσικό παιδί του Μνήστορος Ιωσήφ (Γνωστικοί, Μασόνοι, Θεοσοφιστές).

Η συνέντευξη, μεταδοθείσα την Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2013, από την «Πειραϊκή Εκκλησία» είχε ως αφορμή την πολύ διευκρινιστική σχετική μελέτη του π. Σεραφείμ «Η αιρετική απεικόνιση της «αγίας οικογενείας». Γιατί είναι ξένη και απόβλητη» (Σπουδή Ορθοδοξίας 6), Θεσσαλονίκη 2013 (σελίδες 78)».


5. Βιβλιοπρόταση: «Η αιρετική απεικόνιση της «Αγίας Οικογένειας»
Γιατί είναι ξένη και απόβλητη» – Μοναχός Σεραφείμ. Πληροφορίες για το βιβλίο ΕΔΩ.


6. (αποσπάσματα) Η αιρετική απεικόνιση της «αγίας οικογενείας». Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ «Ἡ αἱρετική ἀπεικόνιση τῆς «ἁγίας οἰκογενείας». Γιατί είναι ξένη και απόβλητη».

Δημοσιεύουμε – κατόπιν ειδικής αδείας του συγγραφέως -ολόκληρο το ζ' κεφάλαιο και αποσπάσματα της εισαγωγής, των κεφαλαίων β' καί η καί της τελικής συνόψεως, προς καλύτερη γνωριμία των αδελφών με τον όλο σχετικό προβληματισμό της αμάρτυρης και καινοφανούς απεικονίσεως αυτής της λεγομένης «αγίας οικογένειας», η οποία υπονομεύει με εποπτικό τρόπο το δόγμα της αειπαρθενίας της Θεοτόκου και, συνεπώς, και το δόγμα της τελείας Θεότητος του Χριστού και Θεού ημών.


Α. Εισαγωγή
[……………….]Η παρθενία της Παναγίας μας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της Ενανθρωπήσεως του Θεού και γι αὐτὸ και σαφή απόδειξη της Θεότητας του Χριστού, έναντι πάντων των αιρετικών, όπως αναπτύσσουμε κατωτέρω· κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά: «Ένα μόνον είναι στον Θεό αδύνατο, να έλθει σε ένωση με ακάθαρτο, προ της καθάρσεως· γι’ αυτό υπήρχε απόλυτη ανάγκη για μία τελείως αμόλυντη και καθαρώτατη Παρθένο, για την κυοφορία και την γέννηση του εραστή και δοτήρα της καθαρότητας» [4]. Γι’ αυτόν το λόγο και υφίστανται από παλαιά η τιμή και υπόληψή Της πόλεμο εκ μέρους των παντοίων εχθρών της Εκκλησίας, των Ιουδαίων, των Γνωστικών, αλλά και των σημερινών απογόνων του Γνωστικισμού, των Μασόνων και Νεοεποχιτών -Θεοσοφιστών [5].

Τα τελευταία έτη έχει λάβει ιδιαιτέρως ευρεία διάδοση, πρωτίστως εξ αιτίας του γενικού θεολογικού και δογματικού ληθάργου, η λεγομένη εικόνα της «αγίας οικογενείας». Η εν λόγω εικόνα, οι ιστορικές απαρχές της οποίας ευρίσκονται στην Δύση, παρουσιάζει – κατά κανόνα εναγκαλιζόμενες – μία γυναικεία μορφή, μία ανδρική, νέου συνήθως ανδρός, και ενός παιδιού εν τω μέσω αυτών. Σε ακόμη χειρότερες εκδόσεις της εμφανίζονται εναγκαλιζόμενοι ο ανήρ και η γυνή σε περισσότερο «οικεία» στάση, και το παιδί παραπλεύρως, στην αγκάλη της μητέρας του. Και η βλάσφημη αυτή παράσταση, με όλα τα συνειρμικά μηνύματα που φέρει, υποτίθεται ότι παριστά την Θεοτόκο, τον Μνήστορα Ιωσήφ και το παιδίον Ιησούν.

Ο «Κερδώος Ερμής» έχει πετύχει την αγοραστική διάθεση της εικαστικής αυτής θεολογικής πλάνης σε καταστήματα προσκυνητών στην Αγία Γη, αλλά και στην περισσότερο παραδοσιακή Ελλάδα, μέχρι και στην Ουρανούπολη, πόλη των προσκυνητών, αλλά και στην Πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τις Καρυές.

Η εκκλησιαστική τέχνη, όμως, είναι απαραιτήτως δογματική με ποιμαντικό προσανατολισμό και δεν αφίνει ασαφή περιθώρια για συναισθηματισμούς, φαντασία και λυρισμό, εικαστικές πρωτοτυπίες η αρχιτεκτονικούς ακροβατισμούς [6]. Όπως κάθε τι στην Εκκλησία έχει και αυτή αιώνια, Χριστοκεντρική, Θεανθρωποκεντρική προοπτική και έτσι καθίσταται τέχνη χάριν της Σωτηρίας και όχι «ars gratiae artis» («τέχνη χάριν της τέχνης»). Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, η εκκλησιαστική εικονογραφία πρέπει να διέπεται από δογματική ακρίβεια.

Στο παρόν κείμενο επιθυμούμε να αποτυπώσουμε την τεκμηριωμένη ανησυχία μας για την διάδοση της απεικονίσεως της «αγίας οικογενείας» αλλά και το σαφώς νεοεποχίτικο νόημά της. Η αιφνίδια διάδοσή της μεταξύ και των Ορθοδόξων δεν μπορεί να θεωρηθεί άσχετη με την πρόοδο της αιρέσεως του Οικουμενισμού, όσο και των νεο-εποχιτικών ρευμάτων, τα οποία προσπαθούν να διεισδύσουν στην Εκκλησία μας και πρωτίστως επιφέρουν την σταδιακή νέκρωση η μετάλλαξη των ορθοδόξων θεολογικών «αντι-σωμάτων».

Β. Η δυτική προέλευση και αποδοχή της παραστάσεως της «αγίας οικογενείας»

Β.1. Η απεικόνιση δεν μαρτυρείται στην χριστιανική αρχαιότητα

Ο πολύς περί την ιστορία της χριστιανικής τέχνης ομότιμος Καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης στο σύγγραμμά του «Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν της Ανατολής και της Δύσεως» [7], εντοπίζει την προέλευση της παραστάσεως της «αγίας οικογενείας» και την εξάπλωσή της κυρίως στην Δύση· «Δεν είναι πολύ συνήθης εις την Ανατολήν η αυτοτελής παράστασις της αγίας Οικογενείας, ως είναι εις την Δύσιν. Αύτη διακρίνεται εις στενωτέραν και ευρυτέραν. Την στενωτέραν αγίαν Οικογένειαν αποτελούν, ως είναι ευνόητον, η Θεοτόκος, ο Χριστός και ο Ιωσήφ, η πάλιν η Θεοτόκος, ο Χριστός και η αγία Άννα. Η ευρυτέρα αγία Οικογένεια προκύπτει δια της προσθήκης της Ελισάβετ και του Προδρόμου. Η απεικόνισις του Χριστού, της Θεοτόκου και του Ιωσήφ είναι γνωστή από τα παλαιοχριστιανικά μνημεία (σαρκοφάγους κ.λ.π.)».

Την τελευταία αυτή πληροφορία, περί της ιστορήσεως σε αρχαίες χριστιανικές σαρκοφάγους της παραστάσεως των τριών προσώπων Χριστού, Θεοτόκου και Μνήστορος Ιωσήφ, ο Καθηγητής Καλοκύρης αρύεται από το γαλλικό «Λεξικό της Χριστιανικής Αρχαιολογίας και της Λατρείας», από το εκεί σχετικό λήμμα του Η. Leclercq [8], όπου και παραπέμπει [9]. Η είδηση αυτή φαινομενικώς δικαιώνει την εξάπλωση της απεικονίσεως αυτής, αφού ανάγεται, δήθεν, στην χριστιανική αρχαιότητα. Ωστόσο, η προσεκτική αναδίφηση του συγκεκριμένου λήμματος του H. Leclercq παρουσιάζει πιο ενδιαφέροντα για το θέμα μας στοιχεία, και εν τέλει καταρρίπτει την αρχαιότητα της απεικονίσεως της «αγίας οικογενείας».

Ουσιαστικώς ο H. Leclercq στο εν λόγω άρθρο μέμφεται την προσπάθεια που καταβλήθηκε, κυρίως από Ιταλούς, να εντοπισθούν στις χριστιανικές κατακόμβες δήθεν αρχαία πρότυπα για την σύνθεση της «αγίας οικογενείας»· ρωμαιοκαθολικοί ερευνητές, όπως ο Raphaël Garrucci, αναίρεσαν τις αρχικές τους απόψεις για την ερμηνεία των τριών μορφών σε διάφορες παραστάσεις [10] και ήλθαν εν προκειμένω σε σύγκρουση προς άλλους, όπως τον αββά Martigny, καθώς άλλοτε οι αρχαιολόγοι διαπίστωναν, ότι οι εικονιζόμενες μορφές ήταν κεκοιμημένων χριστιανικών οικογενειών και όχι της «αγίας οικογενείας», άλλοτε διαπιστωνόταν ότι οι ιερές μορφές του Χριστού, της Παρθένου και του Μνήστορος ήταν μέρος ευρύτερων συνθέσεων, όπως αυτή της προσκυνήσεως των Μάγων.

Κατά τον Leclercq «η καθολική εικαστική συνεχίζοντας την χριστιανική εικονογραφία, έχει αλλοιώσει ένα συγκεκριμένο αριθμό προσκυνητών τύπων και συμβόλων, τα οποία υποκατέστησε με άλλα, θεωρούμενα περισσότερο εποικοδομητικά […] Η ιταλική φαντασία προώθησε περαιτέρω τις καταστροφές της, υποστηρίζοντας ότι ανακάλυψε στην αρχαιότητα τα πρότυπα των τύπων στους οποίους ήθελε να προσδώσει υπόληψη· και έτσι έγινε και εξήλθε των κατακομβών η «αγία οικογένεια»»[ 11].

Σύμφωνα με τα παραπάνω, αίρεται εντελώς η αναγωγή της απεικονίσεως της «αγίας οικογενείας» στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους. […………………………………..]


Ζ. Ο Μνήστωρ Ιωσήφ

Κατά την εκκλησιαστική ιστορία ο Μνήστωρ και φύλαξ της Θεοτόκου, ο υιός Ηλί, έχοντας περιέλθει σε χηρεία, προ της οποίας είχε αποκτήσει τέσσερις υιούς (τους λεγομένους στα Ευαγγέλια «αδελφούς του Κυρίου») και δύο θυγατέρες [77], «διήγεν εν χηρεία και σωφροσύνη ο Ιωσήφ· ετών γαρ ην περίπου εβδομήκοντα» [78].

Η ιερά υμνογραφία την Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν, στον εορτασμό της μνήμης του Μνήστορος, συμπυκνώνει την περί αυτού διδαχή της Εκκλησίας· αναφέρει την γεροντική του ηλικία κατά την Γέννηση του Χριστού, ότι δηλαδή «των Προφητών τας προρρήσεις είδεν εν γήρα σαφώς, ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ», αλλά και ότι ήταν μόνον νομιζόμενος πατήρ του Ιησού, «Χριστού πατήρ νομιζόμενος», και ότι «την μόνην εν γυναιξί, καθαράν και άμωμον, μάκαρ Ιωσήφ συ εμνηστεύσω, τηρών Παρθένον αγνήν, προς υποδοχήν του Ποιήσαντος»· επίσης, ότι κράτησε στην αγκάλη του τον Θεάνθρωπο και τον υπηρέτησε με ευλάβεια ως άγγελος, «ίστασο Θεώ σαρκί νηπιάσαντι, σοφέ Ιωσήφ διακονούμενος, ώσπερ Άγγελος» και ότι η επαφή με τον Χριστό καθαγίασε τον Μνήστορα Ιωσήφ σαρκί και πνεύματι [79].

Ο Μνήστωρ Ιωσήφ χρηματίζει, προσέτι, σύμφωνα με την ιερά υμνογραφία, και μάρτυρας της παρθενίας της Θεοτόκου έναντι των Ιερέων οι οποίοι Την ανέθεσαν σε εκείνον [80]· αυτό δηλώνει και ο γνωστότατος ύμνος «Κατεπλάγη Ιωσήφ το υπέρ φύσιν θεωρών» [81], ο οποίος καταλήγει: «και μαρτυρών ο Μνήστωρ Σου και φύλαξ τοις ιερεύσιν εκραύγαζε· Παρθένος τίκτει και μετά τόκον πάλιν μένει Παρθένος».

Κατά την αυθεντία της Εκκλησίας, η μνηστεία της Παρθένου με τον δίκαιο Ιωσήφ είχε ως σκοπό να προφυλάξει ακριβώς την παρθενία της μελλοντικής Θεοτόκου· διότι, γνωρίζοντας ο διάβολος την προφητεία του Ησαΐα περί της Γεννήσεως του Μεσσία εκ Παρθένου (Ησ. 7, 14), θα επιβουλευόταν με έμμεσους τρόπους την παρθενία Της· έτσι «η τοιαύτη κατάστασις [η μνηστεία], μη θίξασα την παρθενίαν της Θεοτόκου, ένα μόνον λόγον και σκοπόν είχε κατά τον ιερόν Δαμασκηνόν [82]· την προφύλαξιν ακριβώς της παρθενίας της Μαρίας δι “εξαπατήσεως” του Διαβόλου». Ο Χριστός ήταν «νομικό τέκνο» του φαινομενικού αυτού γάμου, για την εξασφάλιση της θέσεώς του στην ανθρώπινη κοινωνία και την προφύλαξη της τιμής της Μητέρας Του [83].

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το σχετικό εδάφιο του Ευαγγελιστού Ματθαίου συμπεραίνει, ότι όχι μόνον η Θεοτόκος, όπως θα δούμε, αλλ’ ακόμη και ο Άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ, μετά την βίωση του υπερφυούς μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως, να αποβούν πράγματι σύζυγοι ήταν αδύνατον (εμείς βέβαια, προσθέτουμε, ως αυτονόητο ότι και να φέρονται με οικειότητα)· «αυτό που από όσα λέχθηκαν φαινόταν αυτονόητο και παραδεκτό, τούτο εν συνεχεία αφήνει να το καταλάβεις εσύ [μόνος σου]· ότι δηλαδή ούτε και μετά από αυτά, Αυτήν που έγινε μητέρα με τέτοιο τρόπο και καταξιώθηκε καινούργιων ωδίνων και παραδόξου λοχείας, εκείνος όντας δίκαιος, θα είχε ανεχθεί να την γνωρίσει. Διότι αν την εγνώρισε και την είχε σε θέση γυναικός, πως την αναθέτει [ο Εσταυρωμένος] στο μαθητή, ως απροστάτευτη και μη έχουσα κανέναν;» [84]

Η μομφή κατά της αρετής της Παναγίας και του Μνήστορος από την σύγχρονη απεικόνιση της «αγίας οικογενείας» γίνεται ακόμη πιο εύκολα αντιληπτή, όταν αναλύσουμε την λεπτότητα των αρετών.

Η διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η οποία μας καθοδηγεί προς την τελειότητα, αποσκοπεί στο να μας απαλλάξει από οποιαδήποτε εμπαθή αντιμετώπιση των πραγμάτων· έτσι, ως τήρηση της παρθενίας δεν νοείται μόνον η αποφυγή της πράξεως της πορνικής μείξεως, αλλ’ αναλογικώς και όσα οδηγούν σε αυτήν, όραση επιθυμίας, λογισμοί, εναγκαλισμοί, κ.ο.κ.· οι ιεροί Κανόνες, ως μέσα προληπτικά η θεραπευτικά κατά της αμαρτίας, είναι εν προκειμένω σαφείς για την κατά της αγνότητας βλάβη από τις κινήσεις «οικειότητας», εναγκαλισμούς κ.ο.κ. [85]

Η χειρονομία εναγκαλισμού και η προσέγγιση της μορφής του δήθεν Μνήστορος προς αυτήν της Μαρίας, είναι και εξ άλλης επόψεως μεμπτή: δεικνύει και θράσος («παρρησία»), εντελώς ξένη προς τους πνευματικούς ανθρώπους, οι οποίοι, κατά τον Άγιο Αββά Δωρόθεο, δεν πρέπει ούτε στα μάτια να κοιτάζουν τον συνάνθρωπό τους, τηρώντας την ταπεινοφροσύνη· «και ίνα σπουδάζωμεν μηδέ ανανεύειν εις τα πρόσωπα αλλήλων· και τούτο γαρ, ως είπέ τις των γερόντων, είδός εστι παρρησίας» [86].

Δεν αμαρτάνει, λοιπόν, όποιος διατηρεί απεικονίσεις της Θεοτόκου, της «τιμιωτέρας των Χερουβίμ και ενδοξοτέρας ασυγκρίτως των Σεραφίμ», σε πολλή εγγύτητα η ακόμη και σε εναγκαλισμό με τον Μνήστορα; Η ομόφωνη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, των οποίων ο λόγος είναι νόμος [87], διαπιστώνει την παντελή καθαρότητα όλων των αισθήσεων της Παναγίας μας, η οποία είχε «ως πλούτο τις δυνάμεις της ψυχής και όλες τις αισθήσεις του σώματος ανυψωμένες από κάθε μολυσμό» [88]. Πως να παραμερισθεί η διδασκαλία αυτή χάριν των ξενόφερτων συναισθηματισμών για μια «οικογενειακή» και όχι ασκήτρια Μαρία, την Ηγουμένη των παρθενευόντων και μοναζόντων;

Ουσιαστικώς η απεικόνιση ανατρέπει την όλη αποστολή του Μνήστορος, ο οποίος δόθηκε ως μάρτυς της παρθενίας της Παναγίας και προστάτης Της, διότι Αυτή αποτελεί μόνον του Θεού «Νύμφην ανύμφευτον». Η «αγία οικογένεια» δεν διασώζει εικαστικώς ούτε την αρετή και κοσμιότητα του σώφρονος Μνήστορος Ιωσήφ, ούτε τον σεβασμό του έναντι του επιτελεσθέντος μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως, ούτε τον αρχικό δισταγμό του έναντι της απορρήτου Συλλήψεως του Θεανθρώπου, συνήθως ούτε καν την γεροντική του ηλικία.

Τα εσφαλμένα μηνύματα αυτά, όμως, αποτελούν «μέλι στο ψωμί» μιας ευρείας κλίμακας συγχρόνων αιρέσεων και παραθρησκειών.

Η. Ο μασονικός και θεοσοφικός αποκρυφισμός κατά της Αειπαρθένου Θεοτόκου

Η.1. Οι αρχαίοι Γνωστικοί

[……………….] Από τους αρχαίους αιρετικούς παρόμοιες διδασκαλίες είχαν και οι Μεσσαλιανοί η Ευχίτες, αίρεση η οποία δέχθηκε τις γνωστικιστικές, μανιχαϊκές επιδράσεις και τις μετέδωσε και σε μεταγενέστερους Γνωστικούς, όπως είναι οι Παυλικιανοί και οι Βογόμιλοι [97]. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι Μεσσαλιανοί μεταξύ των άλλων δογμάτων τους, είχαν και τα εξής [98]: ότι τα κακά υπάρχουν εκ φύσεως, ότι και προ της πτώσεως ο Αδάμ έσμιξε με την Εύα απαθώς, ότι η Μαρία δεν συνέλαβε ασπόρως τον Λόγο, ότι πρέπει οι άνθρωποι να αποκτήσουν δύο ειδών ψυχές, μία όπως αυτή όλων των ανθρώπων και μία επουράνια, κ.λπ. Είναι φανερές και εδώ τόσο η πολεμική κατά της παρθενίας της Θεοτόκου, όσο και η πλάνη περί δήθεν πρωτογόνου και όχι μεταπτωτικής εισαγωγής της γαμικής σχέσεως, αντιθέτως προς ο,τι δογματίζει η Εκκλησία βασιζόμενη στην Αγία Γραφή, δηλαδή περί της αρχεγόνου παρθενίας των πρωτοπλάστων Αδάμ και Εύας [99].

Η.2. Οι σύγχρονοι αποκρυφιστές

Οι αρχαίοι γνωστικοί μύθοι, με διαδικασία που δεν είναι της παρούσης γραφής, μεταφέρθηκαν στις σύγχρονες μυστικές ομάδες, τα γνωστά «υπόγεια ρεύματα».

Γράφει ο Εδουάρδος Συρέ στο βιβλίο του Οι Μεγάλοι Μύστες, σημαντικώτατο έργο του σύγχρονου θεοσοφισμού (προλογισμένο δε σε μια ελληνική του έκδοση από τον πασίγνωστο Μασόνο «θεολόγο» Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαο Λούβαρι): «Φαίνεται ότι στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες ο Ιησούς λατρευόταν σαν γυιός της Μαρίας και του Ιωσήφ, αφού ο Ματθαίος μας δίνει το γενεαλογικό δένδρο του Ιωσήφ, για να αποδείξη ότι κατάγεται από το Δαυΐδ. Στο σημείο αυτό χωρίς αμφιβολία, όπως και σε μερικές άλλες γνωστικές αιρέσεις, θεωρούσαν τον Ιησού γυιό του Αιωνίου, όπως το Σαμουήλ αργότερα. Η παράδοσι στην προσπάθειά της ν’ αποδείξη την υπερφυσική καταγωγή του Ιησού ύφανε τον πέπλο της το χρυσό και γαλάζιο, την ιστορία του Ιωσήφ και της Μαρίας, τον Ευαγγελισμό και όλα τα σχετικά με την παιδική ηλικία της Μαρίας στο ναό» [100].

Ο περίφημος Αμερικανός Μασόνος Albert Pike (1809-1891), στο έργο του Ήθη και Δόγματα του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου του Ελευθέρου Τεκτονισμού, επαναλαμβάνει – καταφάσκων – την αντίληψη, ότι ο Ιησούς ήταν γυιός της Μαρίας και του Ιωσήφ και ότι η Μαρία αντιστοιχεί στην Αφροδίτη! [101] [……………….]

ΣΥΝΟΨΗ

[……………….] 6. Κατά την σύμφωνη γνώμη όλης της Εκκλησίας, η αειπαρθενία της Παναγίας, δηλ. η τήρηση της Παρθενίας Της όχι μόνον προ της Γεννήσεως του Χριστού, μετά την Σύλληψη, αλλά και κατά τον τοκετό και μετά από αυτόν, αποτελεί απόδειξη της Θεότητας του Χριστού· διότι μόνον ο Χριστός ως Θεός ήταν δυνατό να συλληφθεί από Παρθένο, να διατηρήσει την της μητρός παρθενία κατά τον τοκετό, αλλά και να προσδιορίσει με το θαύμα της Ενανθρωπήσεώς Του και την υπόλοιπη υπερφυή ζωή της Παναγίας Μητέρας Του. Επίσης, αν ο Χριστός δεν είχε γεννηθεί από παρθένο, δεν θα είχε επιτευχθεί η ανακαίνιση της ανθρωπίνης φύσεως. Κατά συνέπεια, η περί του αντιθέτου υπόνοια, που καλλιεργείται με την εν λόγω απεικόνιση, ότι υπήρξε συζυγική, οικογενειακή σχέση του Μνήστορος με την Παναγία, αποτελεί πόλεμο κατά της Θεότητας του Χριστού και της υποστάσεως της Εκκλησίας, που είναι το Σώμα Του.

7. Ως εκ τούτου η απεικόνιση της «αγίας οικογενείας» παραβιάζει και τον απαράβατο ορθόδοξο όρο της εναρμονίσεως των ιερών Εικόνων με την δογματική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αποτυπώθηκε στην εικονογραφική παράδοση. Οι περισσσότερες Εικόνες της Παναγίας απεικονίζουν Αυτήν και τον Υιόν και Θεόν Της στην αγκάλη Της. Το ίδιο και η Εικόνα της Πλατυτέρας στους Ναούς, η οποία έχει ειδική και μέγιστη, κατ’ εξοχήν δογματική, σημασία.

8. Στην Αγία Γραφή τονίζεται η ιδιαίτερη σχέση της Θεοτόκου με τον εξ Αυτής γεννηθέντα εκ Πνεύματος Αγίου Χριστόν. Η Παναγία αναφέρεται στην Αγία Γραφή ως «η μήτηρ του Ιησού» και ο Χριστός ως «ο υιός αυτής». Το μήνυμα της απεικονίσεως της «αγίας οικογενείας», είναι εντελώς διαφορετικό και προσβάλλει την ιδιαιτερότητα της σχέσεως της Παρθένου και Θεοτόκου προς τον εξ αυτής Γεννηθέντα, διότι προσθέτει και την μορφή του Μνήστορος Ιωσήφ σε θέση ισότιμου γονέως· συνεπώς η «αγία οικογένεια» αντιφέρεται και προς την Αγία Γραφή.

9. Η επιδεικνυόμενη οικειότητα των εικονιζομένων προσώπων στην «αγία οικογένεια» είναι για τους Χριστιανούς παντελώς ανάξια της αρετής του Μνήστορος Ιωσήφ, αδικεί δε και υπονομεύει το ρόλο του ως ουσιαστικού κηδεμόνα της Θεοτόκου και προστάτη της παρθενίας Της· δυσφημεί βέβαια και προσβάλλει πολύ περισσότερο την παναγιότητα της Θεοτόκου, την πασίγνωστη, παντελή υπέρβαση κάθε σαρκικής κινήσεως ψυχής και σώματος της Θεομήτορος, η οποία είναι η «μόνη αγνή, μόνη ευλογημένη», η «τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφίμ» και η Οποία δεν θα ανεχόταν ποτέ κανέναν εναγκαλισμό και καμμία οικειότητα από έναν άνδρα.

10. Ακόμη και αν η εν λόγω απεικόνιση δεν ήταν προβληματική ως προς την προέλευσή της, όμως καθίσταται στο εξής απορριπτέα, ιδιαιτέρως στην εποχή μας. Ο λόγος είναι ότι υποβοηθεί τις, σήμερα ιδιαιτέρως διαδεδομένες, αποκρυφιστικές μυστικές διδασκαλίες της Νέας Εποχής (New Age) για την σημασία της «θηλυκής πλευράς του θεού» και του έρωτα μεταξύ των θεοτήτων, με ιδιαίτερα διαστρεβλωτικές αναφορές των αρχαίων και νεωτέρων αιρετικών, αποκρυφιστών, Μασόνων και Θεοσοφιστών εναντίον της Θεοτόκου Μαρίας και του Μνήστορος Ιωσήφ.

11. Η διάδοση της προβληματικής, αιρετικής αυτής απεικονίσεως της «αγίας οικογενείας» στο πλαίσιο του φαύλου κύκλου αγοραστικής «προσφοράς και ζητήσεως», δεν αθωώνει το συνειρμικό μήνυμα της απεικονίσεως· αντιθέτως, καθιστά περισσότερο επιτακτική την ανάγκη έγκαιρης τοποθετήσεως της επίσημης Εκκλησίας και της ενημερώσεως των πιστών. Η αποδοχή της αποτελεί άμεση προσβολή στο Πρόσωπο της Παναγίας μας και συμβολή στις βλασφημίες των αιρέσεων.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

[4]. Μετάφραση από Ομιλία ΝΒ , Κατά την εις τα άγια των αγίων είσοδον της Πανυπεράγνου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου 6, ΕΠΕ 11, 244ε.

[5]. Το ότι η Μασονία αποτελεί την συνέχεια του αρχαίου Γνωστικισμού προκύπτει από τα θετικώτατα περί Γνώσεως (Γνωστικισμού) σχόλια Μασόνων και Θεοσοφιστών συγγραφέων, όπως λ.χ. του Édouard Schuré περί του Γνωστικού Μάνεντος: «Ο χριστιανικός όμως εσωτερισμός δεν συγκροτείται σε γερές βάσεις παρά μονάχα κατά τον τέταρτο αιώνα με τον γεμάτο μυστικοπάθεια και ισχυρό Μανές, τον πατέρα του Μανιχαϊσμού. Ήταν η πρώτη απόπειρα για να εισχωρήσει το εωσφορικό ρεύμα μέσα στο χριστιανικό ρεύμα.

Καμμία θρησκευτική προσωπικότητα δεν παραμορφώθηκε κατά τρόπο τόσο υβριστικό […] Παρ’ όλα αυτά, η μεγάλη του προσωπικότητα άφησε τη σφραγίδα της πάνω στη φανατισμένη οργή που προκάλεσε και στις αδελφότητες που εμπνεύστηκαν από τις θεωρίες του» (Από τη σφίγγα στον Χριστό· η θεία εξέλιξη, μτφρ. Βάρδας Σκληρός, εκδ. «Πύρινος Κόσμος», Αθήνα 1992, σελ. 426 )· επίσης, από τις μελέτες άλλων ανεξάρτητων ερευνητών, ως του Gilles Quispel, ο οποίος στο σύγγραμμά του Η Γνώση ως παγκόσμια θρησκεία (Gnosis als Weltreligion, Origo Verlag, Zürich 1972[2]) επισημαίνει τον γνωστικιστικό χαρακτήρα των αναρίθμητων συγχρόνων μυστικών «κινήσεων», Μασονίας, Ροδοσταύρων κ.α. (σελ. 75: «Wie viele gnostizierende Bewegungen und Sekten es in der Neuzeit seit Jakob Boehme gegeben hat, ist nicht so leicht zu sagen; ihre Namen sind Rosenkreuzerei, Freimaurerei, “Legio”»).

Ο Γνωστικισμός, με την μεταφυσική, οντολογική του διαρχία (ισοστάθμια πάλη καλού Θεού και κακής ύλης, φωτός και σκότους, πρβλ. Κ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ, Ιστορία δογμάτων, τομ. Α', Αθήνα 1998, σελ.329-334) αποτελεί καθαρώς και εκπεφρασμένως σατανικόν εφεύρημα τόσον, ώστε ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός να αναφωνεί περί των Γνωστικών Μανιχαίων: «Ακούσατε, τι λέγουσιν οι επικατάρατοι Μανιχαίοι, οι εσκοτισμένοι περί το φως, το στόμα του διαβόλου. Λέγουσιν, ότι η ύλη επολέμησε μετά του Θεού και απέσπασε μέρος απ’ αυτού […] Κρείττόν εστιν ιουδαΐσαι και Ιουδαίον αποθανείν ήπερ κοινωνήσαι τοις Μανιχαίοις. Ω από των Μανιχαίων. Ακούσατε δη προς Θεού, ω άνδρες, τι φησιν ο θεόλεστος Μάνης» (Κατά Μανιχαίων 67, PG 94, 1561C.D.). Βεβαίως, στον βαθμό που ο σημερινός Ιουδαϊσμός έχει αποδεχθεί την θεολογική διδασκαλία της Καββαλά, της λευκής του μαγείας, είναι επίσης Γνωστικισμός, όπως άλλωστε είναι και η (αποδεδειγμένως) καββαλο-κεντρική Μασονία, με χαρακτηριστικό εκπρόσωπο τον σατανικό Albert Pike και τους θεοσοφικούς-μασονικούς κύκλους περί την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ και τους συνεχιστές της. Περί του μεσαιωνικού ευρωπαϊκού Γνωστικισμού, καθώς και της σχέσεώς του με τις Μυστικές Εταιρείες και τον Προτεσταντισμό βλ. επίσης τα σπουδαία κείμενα Ι.Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ, Γνωστικοί-Γνωστικισμός.

[6]. Συνέβη, σε τοιχογραφία που αναπαριστούσε την εμφάνιση Αγγέλου, να έχει ζωγραφισθεί περιστέρι που τρόμαξε με την αγγελοφάνεια και φτερούγισε μακριά. Τούτο δε, παρά την δογματική αλήθεια ότι το φως δια των οποίων οι Άγγελοι (ως ετερόφωτοι οι ίδιοι) φωταγωγούν αλλήλους (ιεραρχικώς) και τους ανθρώπους είναι το άκτιστον Φως της Θεότητος και ότι το Φως αυτό, το άκτιστο, δεν είναι ορατό παρά μόνο σε κτίσματα νοερά (αγγέλους, ανθρώπους και δαίμονες) και όχι σε ζώα. Αυτό το γεγονός δεικνύει την ανάγκη της θεολογικής αρτιότητας του εικονογράφου η τουλάχιστον της πιστής κατακολουθήσεως των παραδεδομένων εικονιστικών προτύπων. Βλ. ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Αντιρρητικός προς Ακίνδυνον 6, 9,21 («Αλλά και τη προς Θεόν νεύσει και υπουργία το φως τούτ’ έχοντες οι άγγελοι, παριστάσι μη μόνον ουκ είναι φύσιν αυτοίς τουτί το φως, αλλ’ ουδέ φυσικώς αυτοίς προσείναι») και Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων 1,3,27 («Ει ζώον άλογον ετύγχανε τότε παρόν επί του όρους, άρ’ αν ήσθετο του τον ήλιον υπερλάμψαντος εκείνου φέγγους; Ουκ έγωγε οίμαι· και γαρ ουδέ της περιλαμψάσης δόξης Κυρίου τους ποιμένας επί τη του Χριστού γεννήσει αισθέσθαι γέγραπται τα ποίμνια»). Π.Κ. ΧΡΗΣΤΟΥ, Γρηγορίου του Παλαμά Συγγράμματα, τομ. Γ', Θεσσαλονίκη 1970, σελ. 399 και τομ. Α , Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 438 – αντιστοίχως.

[7]. Εκδ. Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1972.
[8]. H. LECLERCQ, «Famille (Sainte)» εν F. CABROL-H. LECLERCQ, Dictionnaire d’Archéologie Chrétienne et de Liturgie, tome 5 (première partie), Paris 1922, 1102-1107.
[9]. Κ. ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ, «Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν της Ανατολής και της Δύσεως, εκδ. Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1972, σελ. 85.
[10]. H. LECLERCQ, ενθ’ ανωτ., 1103· «La fresque du cimetière de Domitille a changé d’interprétation; elle est redevenue ce qu’elle a été dès l’origine; la représentation d’une famille chrétienne et c’est le P. Garrucci lui-même qui, dans son Histoire de l’art chrétien, a reconnu que les saintes familles sont toutes modernes».
[11]. H. LECLERCQ, ενθ’ ανωτ., 1102ε. «L’imagerie catholique, en prenant la succession de l’iconographie chrétienne, a altéré un certain nombre de symboles et de types vénérables auxquels elle en a substitué d’autres réputés plus édifiants! […] L’imagination italienne poussa plus loin ses ravages, elle prétendit découvrir dans l’antiquité des modèles aux types qu’elle voulait accréditer: ce fut ainsi qu’on vit sortir des catacombes la “sainte famille”».
[………………]
[77]. Βλ. το κείμενο του Αγίου Επιφανίου Κύπρου (από το Πανάριον) και τα λοιπά κείμενα τα παρατιθέμενα στο ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Ο ΣΙΝΑΪΤΗΣ, Ερωτήσεις και Αποκρίσεις 153 PG 89, 812Β.C, αλλά και την αμέσως ακόλουθη παραπομπή.
[78]. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ, Περί του Βίου της Υπεραγίας Θεοτόκου 7 PG 120, 196Α.
[79]. «Όλος επαφή τη θεία πανεύφημε, καθαγιασθείς ψυχή και σώματι, μεταβέβηκας προς άΰλους μονάς». Εκ της ως άνω ακολουθίας (ευρισκομένης στο Μηναίο του Δεκεμβρίου, μετά τις 26), αντιστοίχως στο 2ο κεκραγάριο του Εσπερινού, στο 1ο τροπάριο της α ᾠδῆς, το 1ο της δ ᾠδῆς, το 2ο της γ καὶ το 2ο και 3ο της στ .
[80]. Βλ. περί της σχετικής απεικονίσεως και παραδόσεως, Κ. ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ, ενθ’ ανωτ., σελ. 109-111.
[81]. Θεοτοκίον των καθισμάτων της α στιχολογίας του Όρθρου της Κυριακής του δ ἤχου.
[82]. Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως 14 (87) PG 94, 1160B· «Η δε μνηστεία, φυλακή τε της Παρθένου υπήρχε, και του τας παρθένους επιτηρούντος αποβουκόλημα».
[83]. ΙΩ. ΟΡ. ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, ενθ’ ανωτ., σελ. 116ε. Βλ. τις σχετικές θεολογικές γνώμες στο εξαίρετο αυτό έργο.
Υπάρχει και ο ισχυρισμός ότι ο Μνήστωρ Ιωσήφ δεν ήταν χήρος, αλλά δια βίου παρθενεύων: ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΣ, Θεολογικόν, τύποις του Χρόνου, Βενετία 1872, σελ. 503· «Οι μεν φασι τον Ιωσήφ χηρεύσαντα μνηστευθήναι τη παρθένω· τους δε εκ της προτέρας γαμετής υιούς αυτώ γεγονότας αδελφούς του Κυρίου καλείσθαι· τοις δε, μάλλον εναλήθως έοικεν έχον τον Ιωσήφ δια βίου παντός παρθενίαν ασκήσαι».
[84]. Μετάφραση από Εις το κατά Ματθαίον 5,3 PG 57, 58.
[85]. Ο 11ος ι. Κανών του Αγίου Ιωάννου του Νηστευτού προσδιορίζει το θεραπευτικό κανόνα που λαμβάνει «η εις ασπασμούς ανδρός ελθούσα και επαφάς, μη μέντοι διαφθαρείσα». Βεβαίως, αυτά δεν ισχύουν για τις εγγάμους, αλλ’ η Παναγία μας δεν ήταν ούτε έγγαμος. Η εν λόγω απεικόνιση ανατρέπει τα αυτονόητα. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, εκδ. «Αστήρ», Αθήναι 1990, σελ. 706.
[86]. Διδασκαλία Δ – Περί θείου φόβου 54, ΑΒΒΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ, Έργα Ασκητικά, εκδ. «Ετοιμασία», Καρέας 1993, σελ. 156 (PG 88, 1665D-1668A).
[87]. ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Επιστολή προς Ιορδάνην Αρχιμανδρίτην περί του Τρισαγίου Ύμνου 3, PG 95,28B.
[88]. ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Ομιλία ΙΔ – Εις τον Ευαγγελισμόν της πανυπεράγνου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας PG 151, 172B.C· «… κυρίως γαρ ούσα φερωνύμως παρθένος, πάσαν είχε την της αγνείας παντελή παγκτησίαν, παρθένος ούσα και το σώμα και την ψυχήν, και τας της ψυχής δυνάμεις και τας του σώματος αισθήσεις πάσας μολυσμού παντός υπερανωκισμένας πλουτούσα».
[………………]
[97]. Π.Κ. ΧΡΗΣΤΟΥ, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Γ , εκδ. «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 121.123.
[98]. Περί αιρέσεων 80, PG 94, 732Α.Β. · «ιγ . Ότι φύσει τα κακά. ιδ . Ότι και προ της παραβάσεως απαθώς εκοινώνησεν ο Αδάμ τη Εύα. ιε . Ότι σπέρμα και Λόγος έπεσεν εις Μαρίαν. ιστ . Ότι δύο δει κτήσασθαι τον άνθρωπον ψυχάς, φασί· μίαν την κοινήν ανθρώποις και μίαν την επουράνιον» κ.α. Αυτά ας τα βλέπουν και όσοι σύγχρονοι θεολόγοι διδάσκουν ότι ο γάμος ήταν προπτωτική πραγματικότητα.
[99]. Όπως ερμηνεύει ομοφώνως η Εκκλησία την παιδική αθωότητα των Προπατόρων Αδάμ και Εύας (Γεν. 2, 25), και τη μείξη τους μόνον συνεπεία της πτώσεως (Γεν. 4,1). Η εκ των προτέρων διάκριση του ανθρώπου σε άρρεν και θήλυ ήταν οικονομία Θεού, κατά την εκκλησιαστική ερμηνεία, ώστε σε περίπτωση παρακοής, όπως και έγινε, να μη μείνει χωρίς διαδοχή το ανθρώπινο γένος.
[100]. ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ ΣΥΡΕ, Οι Μεγάλοι Μύστες· εισαγωγή στην απόκρυφη διδασκαλία των θρησκειών, μτφρ. Ε. Ανδρουλιδάκη, εκδ. «Ενωμένοι Εκδότες», Αθήναι α.χ., σελ. 376.
[101]. ALBERT B. PIKE, Morals and Dogmas of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, Charleston, A.M. 5641, σελ. 564· «Paul of Samosata taught that Jesus Christ was the Son of Joseph and Mary» και σελ. 296· «It is the Statue of Olympian Jove, worshipped as the Father, in the Christian Church that was a Pagan Temple; it is the Statue of Venus, become the Virgin Mary».

Τέλος και τω Θεώ δόξα!
Πηγή: Σοφία Ντρέκου / αέναη επΑνάσταση
Δείτε και...

Ανορθόδοξη(αιρετική) «Αγιογραφία»

Σχόλια-κριτικές

Gkoutzinis SophronyΣοφία Ντρέκου 12 Αυγούστου 2014 
Συγχαρητήρια για την ανάρτηση της προβληματικής εικόνας της Αγίας Οικογένειας. Υπάρχει και χειρότερη έκδοση στο μοναστήρι του Εφραίμ στην Αριζόνα όπου ο Ιωσήφ ο μνήστωρ κανακεύει το Θείο Βρέφος...Ό,τι νάναι...

Σοφία Ντρέκου Σας ευχαριστώ πολύ και είναι τιμή μου π. Σωφρόνιε να το ακούω, ειδικά από εσάς που εκτιμώ και σέβομαι. Η Κυρία Θεοτόκος να φωτίζει πάντα τον δρόμο σας ώστε να φωτίζετε και εμάς. Ασπάζομαι την δεξιά σας. 13 Αυγούστου 2014 στις 6:17 μ.μ. 
★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★⋰⋱ ★

Σοφία Ντρέκου 26 Αυγούστου 2014 Η προβληματική εικόνα της αγίας οικογένειας (Σοφία Ντρέκου) Αρέσει σε 42835 κοινοποιήσεις
Vaso Kallianou Κι όμως πωλείται σε πολλά ελληνικά μοναστήρια..
Vaso Kallianou Εμείς πως να ξέρουμε ότι ήταν βλασφημία? 26 Αυγούστου 2014 στις 4:31 μ.μ. · 
  • Sophia Siglitiki Drekou: Γι' αυτό ενημερώνουμε κ Βάσω. Σας ευχαριστώ πολύ!!
  • Maria Evangelou: Φυσικά και ήταν παρθένος η Μαρία και αγνή για να φέρει στον κόσμο τον Ιησού Χριστό. Το αειπάρθενος όμως πάντα με προβλημάτιζε δεδομένου του γεγονότος ότι ο Ιησούς είχε αδέρφια όπως αναφέρεται στην ΚΔ. 26 Αυγούστου 2014 στις 4:47 μ.μ. 
  • Vaso Kallianou: Ευχαριστούμε για την ενημέρωση 26 Αυγούστου 2014 στις 4:51 μ.μ. 
  • Αλέξανδρος Αναστασόπουλος: Είναι παιδιά του Ιωσήφ από προηγούμενο γάμο. 26 Αυγούστου 2014 στις 4:51 μ.μ.
  • Maria EvangelouΠου αναφέρεται αυτό; Εικάζεται;; 26 Αυγούστου 2014 στις 4:54 μ.μ.
  • Sophia Siglitiki Drekou«Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι η ανάλυση μιας λέξης και η ερμηνευτική της προσέγγιση. Αφορμή γι'αυτό αποτέλεσε η εμμονή ενός (αγράμματου) Προτεστάντη να ερμηνεύει-μεταφράζει κατά γράμμα τις Γραφές. Φυσικά κρίνεται απαραίτητο να γίνει η επισήμανση, πως η συγγραφή αυτού του άρθρου δεν αποτελεί απάντηση (μόνο) στο συγκεκριμένο κύριο (δεν θα μπορούσαμε να ασχολούμαστε με τον κάθε αυτόκλητο και ερμηνευτή των Γραφών), αλλά σε όλους τους ομοϊδεάτες του, που υποστηρίζουν άλογες και συναισθηματικά φορτισμένες πεποιθήσεις (η έμφαση στην αποκάλυψη είναι κύριο χαρακτηριστικό τους).

    Ο συγκεκριμένος κύριος ουσιαστικά εκφράζει τις «αποκαλύψεις» μιας ολιγάριθμης ομάδας του κατακερματισμένου Προτεσταντισμού και γι'αυτό αποτελεί (ιερό) καθήκον να δώσουμε τις κατάλληλες απαντήσεις.

    Έτσι, θα δούμε μαζί την ιστορία της λέξης (που πρόκειται να αναλύσουμε), την προέλευση της μορφής και της σημασίας, όπως επίσης και τη σημασιολογική της εξέλιξη (αν αυτό υφίσταται) στο πέρασμα του χρόνου. Το χωρίο που περιέχει την κακοποιημένη συστηματικά από αυτούς λέξη, γύρω από την οποία θα περιστραφούμε είναι το εξής:»


    ΜΑΤΘΑΙΟΣ 1,25 "και ουκ εγίνωσκεν...
    SOPHIA-SIGLITIKI.BLOGSPOT.NL
  • Sophia Siglitiki Drekouτου καθηγητή θεολόγου Θ. I. Ρηγινιώτη: Συνέχεια από το θέμα μας «Είχε αδελφούς ο Χριστός;»

    Για το ζήτημα των αδελφών του Κυρίου, επιτρέψτε μου ολίγες σκέψεις, με τη χάρη του Θεού.

    Ποτέ η Εκκλησία δεν υπήρξε εναντίον του γάμου. Αντίθετα, απέρριψε ασυζητητί τις εγκρατιτικές τάσεις, που ζητούσαν γενική αγαμία και διάλυση των υπαρχόντων γάμων. Κάποιοι δε απόστολοι, ως γνωστόν, ήταν έγγαμοι, μεταξύ αυτών και ο απ. Πέτρος.

    Συνεπώς, δεν υπάρχει κανείς λόγος να υποθέσουμε ότι η Εκκλησία «φαντάστηκε» ή «κατασκεύασε» και «επέβαλε» ένα μύθο περί αειπαρθενίας της Θεοτόκου. Η σχετική διδασκαλία είναι δεκτή από την Εκκλησία, επειδή αυτό διέσωσε η ιστορική μνήμη των χριστιανών εξ αρχής.
  • Xara Dekavallaτι μου θυμισες Σοφια? το θυμασαι που το συζηταγαμε πριν μηνες? ακομη τωρα βγηκε η αναρτηση...ολα καλα....το βιβλιο ακομη να καταφερω να το παρω...που θα παει ομως...καλε εκανες και το εβγαλες...αργησες ομως....ολα στην ωρα τους.... 26 Αυγούστου 2014 στις 5:04 μ.μ.
  • Pres Nota Katras: Σοφια οντως αυτη η εικονα δεν εχει ουτε ενα κοκκο συναπεως σχεση με την Ορθοδοξια μας. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕΣ ΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ. Διαβασα το αρθρο σου και συμφωνω οτι οι Καθολικοι ειναι εκτος πραγματικοτητας στη απεικονιση αυτης της εικονας!!!!!!!>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> Χαρακτηριστικά της Βυζαντινής Αγιογραφίας
    Ο χαρακτήρας της Ορθόδοξης αγιογραφίας είναι σεμνός, κατανυκτικός, με πνευματικό και όχι σωματικό κάλλος......................... Τα άγια πρόσωπα εικονίζονται "εν αφθαρσία", με πνευματική και σωματική ρωμαλεότητα, με ανδρείο και γενναίο φρόνημα, με ευθύτητα..................................... Η εικόνα είναι η σκάλα που μας ανεβάζει στον Ουρανό,...................................... αλλά και κατεβάζει τον Ουρανό στη γη.................. Είναι ένα σημείο συναντήσεως κτιστού και ακτίστου, παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, του "νυν" και "αεί". 26 Αυγούστου 2014 στις 5:13 μ.μ.
  • Sophia Siglitiki Drekou: Xara Dekavalla και φυσικά το θυμάμαι αφού ήταν πριν ένα χρόνο περίπου όταν ξαναπαρουσίασα την ίδια ανάρτηση η οποία την έφτιαξα Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013 όπως φαίνεται και στην ημερομηνία της ανάρτησης. Σ'ευχαριστώ πολύ που το θυμάσαι από τότε!! 26 Αυγούστου 2014 στις 5:24 μ.μ.
  • Sophia Siglitiki DrekouΠολυαγαπητή μου Πρεσβυτέρα, σας ευχαριστώ από καρδιάς για την καλοσύνη σας. 26 Αυγούστου 2014 στις 5:26 μ.μ.
  • Sophia Siglitiki Drekou: Maria EvangelouAlexandros Anastasopoulos, σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Ελπίζω να σας κάλυψα δογματικώς και θεολογικώς με τις δύο παραπάνω αναρτήσεις για το Αειπάρθενο της Θεοτόκου και για το αν ο Κύριος Ιησούς Χριστός είχε αδέλφια. Σας ευχαριστώ και πάλι και εύχομαι σε όλους Καλό βραδάκι 26 Αυγούστου 2014 στις 5:30 μ.μ. 
  • Irini Xenitidou Ευχαριστώ ευχαριστώ πολύ... για το τόσο ενδιαφέρον άρθρο. Πραγματικά δεν το ήξερα... Έχω πάρει την συγκεκριμένη εικόνα και μάλιστα από τα Ιεροσόλυμα.. τι να την κάνω τώρα ??? Sophia Siglitiki Drekou 26 Αυγούστου 2014 στις 5:49 μ.μ. 
  • Ελένη Τσαγκου Σιωμα: Υπεραγια Θεοτόκε σωσεν ημάς και Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Του Θεού Ελέησον ημάς....... 26 Αυγούστου 2014 στις 6:06 μ.μ.
  • Sophia Siglitiki Drekou: κ. Irini Xenitidou το καλύτερο είναι να απευθυνθείτε στον ιερέα της ενορίας σας ή ακόμη καλύτερα στον εξομολόγο σας, να σας πει τι να κάνετε με την εικόνα. Σας ευχαριστώ θερμά και χαίρομαι που ωφελεί το άρθρο τόσο πολύ.!!! 26 Αυγούστου 2014 στις 6:23 μ.μ.
  • Panayiotis MichalopoulosΜΕΤΑΦΕΡΩ ΣΧΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ: Εξομολογούμαι...
    Από το σχολείο κι από το κατηχητικό μας είχαν διδάξει τον μύθο με την δήθεν αφιέρωση της Παναγίας από τον Ιωακείμ και την Άννα στο ναό από την παιδική ηλικία μέχρι την νεανική ηλικία γάμου, όπου έμενε με τους ιερείς. Κι όταν μεγάλωσε, δήθεν, οι ιερείς την αρραβώνιασαν με έναν ηλικιωμένο χήρο"..., τον Ιωσήφ.

    Τα παραμύθια αυτά τα πίστευα ως αλήθειες της εκκλησίας μας. Και ως την ηλικία των 45-50 ετών, ο σατανάς, κάποιες φορές μου έβαζε τον εξής πειρασμό λογισμού αμφισβήτησης: " -χε χε αφελή ... η Μαρία ζούσε στο Ναό με τους ιερείς, όταν έγινε κοπέλα της παντρειάς φαίνεται πως έκανε κάποια "κατσουκανιά" κάποιος ιερέας, κι η κοπέλα έμεινε έγκυος, και για να "καλυφτεί" η υπόθεση οι ιερείς φρόντισαν και την αρραβώνιασαν με έναν ηλικιωμένο χήρο, που άλλο που δεν ήθελε κι αυτός μια νέα, κι έπειτα αυτή για να καλύψει την εγκυμοσύνη είπε σ' αυτόν ψέματα, τα περί ευαγγελισμού κ.λπ. για να μην την διώξει!!! (Ας με συγχωρήσει ο θεός, αλλά επιβάλλεται να δημοσιοποιήσω τον πειρασμό διότι ο σατανάς επί αιώνες προφανώς προσπαθεί με αυτόν να βάλει πειρασμούς απιστίας σε χιλιάδες εκλεκτούς πιστούς και διότι πλέον και το παραμύθι και ο πειρασμός αναιρείται!!!)

    Αυτά μου έβαζε σαν λογισμό ο πονηρός, λογισμούς που αμέσως απομάκρυνα με χίλια δυο άλλα χωρία της βίβλου, όπως π.χ. ότι και στον Ιωσήφ εμφανίστηκε ο Άγγελος μετά τον Ευαγγελισμό κι όχι μια φορά, ότι η Παναγία προφήτευσε, και χίλια άλλα χωρία αποδεικτικά της θεότητος του Χριστού, ως και ότι ο Χριστός Αναστήθηκε και αρκετές προσωπικές αποδείξεις από τη ζωή μου. Αλλά ώρες ώρες, π.χ. όταν διάβαζα να αποκαλεί ο Κύριος τον ναό "οίκο του πατρός του" ο πονηρός μου έβαζε τον ίδιο πονηρό λογισμό... (ότι δηλ. πατέρα του εννοεί κάποιον ιερέα που έκανε ότι έκανε).

    Μου άνοιξε τα μάτια αρχικά ο Ι. Καρδάσης σε κάποιο άλλο ιστολόγιο, όταν απαντώντας σε σχόλιό μου έγραψε ότι αυτές οι αφηγήσεις είναι από τα απόκρυφα. Και στη συνέχεια διάβασα και το άρθρο - μελέτη του Κ. Σιαμάκη που αναλυτικά παραθέτει ποιες είναι οι έγκυρες πληροφορίες για τη ζωή το θάνατο της Παναγίας και ότι δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματα των γονέων της Μαρίας, ούτε ήταν αφιερωμένη στο ναό, ούτε ζούσε με τους ιερείς εκεί, ούτε ο Ιωσήφ ήταν ηλικιωμένος και χήρος...

    Σατανικά λοιπόν τα "απόκρυφα", έτσι προσωπικά τα θεωρώ, έτσι πρέπει να τα θεωρούμε όλοι μόνο και μόνο επειδή οι συγγραφείς τους έκαναν την εξής "σατανική" ιεροσυλία: Ενώ τα έγραψαν 300 - 400 χρόνια μετά Χριστόν έβαλαν ότι τα έγραψε "ο απόστολος τάδε". Είναι σατανικά, κατακριτέα και απόβλητα, σιχαμερά, με τα οποία ο πονηρός προσπαθεί να πειράζει τους εκλεκτούς, και καλά έκανε η Εκκλησία και ποτέ δεν τα ενέταξε στον κανόνα της Καινής Διαθήκης και δεν τα θεωρεί γνήσια, ποτέ δεν τα διαβάσει στους ναούς και κακώς μπήκαν σε μερικούς ύμνους ή σε φυλλάδες. http://xairete.blogspot.gr/2014/08/blog-post_240.html 26 Αυγούστου 2014 στις 6:51 μ.μ. 
  • Ιγνάτιος Καζάκος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΥΤΗ Η ΕΙΚΟΝΑ!!! ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ.
  • Sophia Siglitiki Drekou: π. Ιγνάτιος Καζάκος σας ευχαριστώ πολύ... την ευχή σας να έχω. Αγαπώ ιδιαιτέρως Αγίους Τόπους το ξέρετε 26 Αυγούστου 2014 στις 7:10 μ.μ. 

    Ιστολόγιο Αγιοκυπριανίτης:
     Δυστυχώς τα ευκόλως εννοούμενα για μας τους κατ' ευφημισμόν Ορθοδόξους συχνά γίνονται γενώσιμα ψεύδη. Είμαστε ακατήχητοι, γιατί παραδοθήκαμε στη θέα του-ρεαλιστικά- ''Ωραίου'' και διαζευθήκαμε την εικόνα του-υπερφυσικά-Ορθού. Στην αιρετική, αυτή εικόνα, εκλίπει παντελώς το αειπάρθενον της Θεομήτορος και, ως εκ τούτου καταστρατηγείται, όχι μόνο η Θεία ενανθρώπιση του Χριστού μας, αλλά ουσιαστικά και όλη η θεόδρομη, χοϊκή ζωή Του. Εικονίζεται ένας Χριστός της γειτονιάς, που κατέρχεται, υποβιβάζεται και εξουδετερώνεται εντέλει από την μίζερη κοσμικότητα, που -βλασφήμως- Του αποδίδουνε και μια Παναγία, που συρρικνώνεται, σμικρύνεται και ταυτοποιείται με την γυναίκα της διπλανής πόρτας, με μια γυναίκα που ερωτεύεται με πάθος, γεννοβολά με ανέκφραστες ωδίνες και πεθαίνει ανέξοδα με την ψυχή στο στόμα. Μεγαλόσχημη και πλάνα βλασφημία, όσο και η άλλη ''εικόνα'' του Μυστικού Δείπνου του dan vinci, που ακόμα δυστυχώς ''μολύνει'' τα αποστασιοποιημένα σπίτια των κατ' όνομα Ελλήνων. Σ' ευχαριστώ Σοφία, καλό απόγευμα σε όλους. 26 Αυγούστου 2014 στις 8:09 μ.μ. 
  • Irini Xenitidou π.Ιγνάτιος ΚαζάκοςSophia Siglitiki Drekou και πάλι σάς ευχαριστώ... ζω στο εξωτερικό, την επόμενη φορά που θα έρθω Ελλάδα θα την πάρω μαζί. Όσο για την εικονα της Αγίας Τριάδας βρίσκεται στο Τέμπλο της ενορίας μας...26 Αυγούστου 2014 στις 8:05 μ.μ. 
  • Πορφύριος Νικόλαος Μπατσαράς πάντως, χρειάζεται πολύ προσοχή και πολλές γνώσεις γιά να μιλάμε. πριν χρόνια, σε μία Ακολουθία που είχαμε συντάξει γιά έναν άγιο, τον Ιωσήφ Τιμισοάρας, χρησιμοποιήσαμε την φράση: "τοῦ πατροθέου ὁμώνυμος...". Τότε στην επιτροπή ήταν ο π. Δ. Τζ. και ο καθηγητής Γρ. ΣΤ., ο οποίος στην σύναξη της Επιτροπής, χαρακτήρισε αιρετική την λέξη πατρόθεος. Ο μακαριστός π.Δ. μας τηλεφώνησε στο Όρος, στο Μοναστήρι μας, και με νουθέτησε να προσέχω στις εκφράσεις όταν γράφω ακολουθίες. Δεχθήκαμε με ταπείνωση τις πατρικές του συμβουλές, και του είπαμε πολύ απλά ότι η λέξη πατρόθεος ανήκει στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, μάλιστα του είπαμε και τα χωρία όπου βρίσκεται, ένα υμνογραφικό και ένα στα θεολογικά. Παρόλα αυτά αλλάξαμε την λέξη, γιά να μην σκανδαλίζουμε τον καθηγητη της βυζαντινής μουσικολογίας. Γι αυτό ας μην μεγαλορρημονούμε, χαρακτηρίζοντας μάλιστα κάτι αιρετικό. απλά, να σταματήσει η "παραγωγή" της συγκεκριμένης εικόνας. Βλέπετε όμως τί γίνεται με την Κοίμηση της Κυρίας Θεοτόκου; Άκρατος συναισθηματισμός, φόρτιση κλπ, αν και το Οικουμενικό Πατριαερχείο την έχει απαγοέψει. Η Μαριολογία σε όλο της το μεγαλείο. Ο συναισθηματισμός ελκύει, και δήθεν γιά ιεραποστολικούς λόγους, τον καλλιεργούν αρκετοί άκριτα. Ευχαριστώ γιά την φιλοξενεία 26 Αυγούστου 2014 στις 8:36 μ.μ.
  • Paraskevi Arvaniti ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ,ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΥΤΗ Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΕΙΚΟΝΑ 26 Αυγούστου 2014 στις 8:42 μ.μ.
  • Virginia FirikiΆλλο ζωγραφική, άλλο βυζαντινή τεχνοτροπία μέσα από την οποία ξεπηδούν νοήματα και αξίες!!! Κάθε έκφραση, κάθε κίνηση, κάθε χρώμα στην βυζαντινή εικόνα αποτελεί ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό και εκφράζει το μοναδικά δικό του νόημα! Τη σύνεση, την ταπείνωση, την εγκράτεια, την υπομονή που ομολογώ πως δεν μπορώ να βρω στη συγκεκριμένη εικόνα! Η βυζαντινή αγιογραφία είναι έκφραση ορθοδοξίας και ουδόλως μπορεί να συγκριθεί με οτιδήποτε άλλο!!! 26 Αυγούστου 2014 στις 9:39 μ.μ.

    Maria Ioannidou
     Ε
    ΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤIΑΙΣΘΗΤΙΚΗ Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΚΑΛΙΤΕΧΝΗ ...ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΟΨΗ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΗ ΝΟΜΙΖΩ. 26 Αυγούστου 2014 στις 11:27 μ.μ. 
  • Γιώργος ΙορδανίδηςΜόνη λέξη γραμμένη με κεφαλαία είναι η λέξη "Λεφτά". Κ το μόνο αναφερόμενο ποσό είναι το κόστος του βιβλίου (4,35€). Δεν είναι κακό το εμπόριο!!!! 26 Αυγούστου 2014 στις 11:26 μ.μ. 
  • Fedon Panos Christodoulakis: Όντως απόλυτα ανορθόδοξη και πέραν της Ορθόδοξου Παραδόσεως... 27 Αυγούστου 2014 στις 2:26 π.μ. 
  • Kyriakos BluesΜία προφητεία από το προφητικό βιβλίο του Ιεζεκιήλ, για την Παρθενία της Παναγίας....
    Και ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς, καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη. καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, ΟΥΚ ΑΝΟΙΧΘΗΣΕΤΑΙ, ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΜΗ ΔΙΕΛΘΗ ΔΙ'ΑΥΤΗΣ, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ εἰσελεύσεται δι' αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη· διότι ὁ ἡγούμενος, οὗτος καθήσεται ἐν αὐτῇ τοῦ φαγεῖν ἄρτον ἐναντίον Κυρίου. κατὰ τὴν ὁδὸν αἰλὰμ τῆς πύλης εἰσελεύσεται καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐξελεύσεται. (Ιεζεκιήλ 44, 1-3)

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ------->>>
    Επειτα με έφερε πάλιν εις την οδόν της πύλης, που οδηγεί στους ιερούς χώρους του ναού, εις αυτήν, που βλέπει προς την εξωτερικήν ανατολικήν πύλην. Αυτή ήτο κλειστή.
    Ο Κυριος μου είπε· “αυτή η πύλη θα είναι κλειστή, δεν θα ανοιχθή ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΗΣ, διότι ο Κυριος ο Θεός του Ισραήλ θα εισελθη δι' αυτής ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ.
    Διότι ο Αρχων αυτός θα καθίση εις αυτήν και θα φάγη τον άρτον ενώπιον του Κυρίου. Θα εισελθη από την είσοδον της στοάς της πύλης αυτής και δια της αυτής πάλιν οδού θα εξέλθη”.

    Η παρθενία της Παναγίας παρέμεινε εώς τέλος....
    Θα ήταν βλασφημία να λέγαμε το αντίθετο....!!

    Και μην ξεχνάμε πως ο Χριστός έδωσε την Παναγία στον Ιωάννη για να την προστατεύει....
    Αν είχε δικά της παιδιά σαρκικά, δεν θα έλεγε σ'αυτά να την προστατεύσουν;;

    Γεια σου Σοφία μου.... και σ'ευχαριστώ.... 27 Αυγούστου 2014 στις 2:34 π.μ. 
  • Giorgis Hatzis: Οι δυτικοί ποτέ δεν χαρακτηρίζονταν από θεολογική οξύνοια.
  • Ηλίας ΥφαντήςΠροβληματική και παμπόνηρη κατ' εικόνα και ομοίωση του εμπνευστού και δημιουργού της. Ασφαλώς και δεν μπορεί να έχει σχέση με την ορθόδοξη εικονογραφία, Και καμία θέση στους ορθόδοξους ναούς και τα σπίτια μας...27 Αυγούστου 2014 στις 12:21 μ.μ.

    Ηλίας Αλεξανδρίδης
    Στον αρραβώνα μου προ 2 ετίας μου έφερε ο κουμπάρος την συγκεκριμένη εικόνα(δώρο)..μετά τον αρραβώνα πήγα την εικόνα στην εκκλησία για να την ευλογήσουμε στην Αγία Τράπεζα. Μετα από καιρό (τυχαίο?) πήγαμε να την παραλάβουμε αλλά η εικόνα δεν βρέθηκε ποτέ...Είχα πάντα στο νου μου κάποια στιγμή να την αγοράσω αλλά ευτυχώς που κάνατε την συγκεκριμένη ανάρτηση... 27 Αυγούστου 2014 στις 5:33 μ.μ.
  • Nik Vythoulkas: Sophia Siglitiki Drekou Σε ευχαριστούμε για την διαφωτιστική ανάρτηση ! Ο Θεός ανάμεσα μας! 28 Αυγούστου 2014 στις 11:02 π.μ. 
  • Ann WelchThis is not Byzantine, it is not Orthodox. 28 Αυγούστου 2014 στις 11:58 π.μ. 
  • Δήμητρα Κόρδα-Κωτσάκη: ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΟΦΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΟΥ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ!!!!
★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★⋰⋱ ★


Σοφία Ντρέκου: Καλημέρα σας π.Χρήστο και σας ευχαριστώ. Χριστός Ανέστη!
8 Μαΐου στις 8:27 π.μ.

Χρήστος Βαρδαξης: Χριστός Ανέστη Σοφία, σας παρακολουθώ κι ας μην συμμετέχω τόσο ενεργά!! Εμείς ευχαριστούμε για τις μεστές αναρτήσεις! Η συγκεκριμένη μάλιστα θεωρώ πως είναι πολύ σημαντική και για το λόγο αυτό την κοινοποίησα! Όχι πως οι άλλες δεν είναι!!!! Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με υπόγεια νόθευση βασικών δογματικών Χριστολογικών στοιχείων με πολιορκητικό κριό το συναίσθημα! 8 Μαΐου στις 9:46 π.μ.

Σοφία Ντρέκου: Σας ευχαριστώ πολύ π. Χρήστο. Θα χαιρόμουν να συμμετείχατε διότι οι απόψεις σας είναι άκρως ενδιαφέρουσες. Με τιμούν τα λόγια σας και σας ευχαριστώ. Να έχετε μια όμορφη μέρα και μεις την ευχή σας. 8 Μαΐου στις 9:49 π.μ.
Ελισάβετ Αγγελιδη: Σας ευχαριστώ π. Χρήστος. Χαίρομαι που συμμετέχετε σε όλα αυτά με τιμούν τα λόγια σας. Να έχετε μια όμορφη μέρα. 8 Μαΐου στις 10:31 π.μ.
Χρήστος ΒαρδαξηςΕλσα μου αναφέρομαι στο ιστολόγιο της Σοφίας βασικά το οποίο κάνει ωραίες αναρτήσεις πνευματικού περιεχομένου! Απλά είπα για οικονομία χώρου μια και με χαιρετίσατε μαζί να σας απαντήσω και μαζί! 8 Μαΐου στις 10:33 π.μ.
Χρήστος Βαρδαξης: Σοφία μου το να συμμετέχω είναι λίγο δύσκολο πρακτικά γιατί γράφω αργά και ειδικά σε συζητήσεις δυσκολεύομαι να απαντώ γρήγορα! Άλλωστε υπάρχουν αδελφοί και λογιότεροι και με πιο ενδιαφέρουσα θεολογική σκέψη απο εμένα και πιο ταχείς στο γράψιμο!!!!!

Σοφία Ντρέκου Έχω δεί την γραφίδα σας και δεν συμφωνώ, αλλά γνωρίζω την σεμνότητά σας και δεν επιμένω. Όπως αναπαύεστε πάτερ μου. Σας ευχαριστώ και πάλι. 8 Μαΐου στις 11:27 π.μ. 

αέναη επΑνάσταση 7 Μαΐου στις 6:25 μ.μ. 

Ανδρέας Τσόλιας: Προβληματική για να μη πω αιρετική είναι επίσης και η απεικόνιση της Αγίας Τριάδος, η οποία εμφανίζει τον Πατέρα ως γέροντα, δίπλα του τον Υιό και υπεράνω το Άγιο Πνεύμα με την μορφή περιστεράς. Τον Πατέρα ουδείς εώρακε πώποτε και μάλιστα με την μορφή γέροντος και δεν επιτρέπεται μια τέτοια απεικόνιση, Η ορθόδοξη απεικόνιση της Αγίας Τριάδος είναι η παράσταση της φιλοξενείας του Αβραάμ, στην οποία απεικονίζεται η Αγία Τριάς, με τη μορφή τριών Αγγέλων·  11 Μαΐου 2015 στις 10:34 π.μ. 

★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★⋰⋱ ★

2 σχόλια:

P. MICHALOPOULOS είπε...

Η εικόνα της αγίας οικογένειας

http://xairete.blogspot.gr/2014/08/blog-post_176.html

Sophia Siglitiki Drekou είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ κ.Μιχαλόπουλε!!