Παρασκευή, Οκτωβρίου 3

Κατερίνα Γώγου: Θα'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα... Μια κραυγή πόνου που έγινε ποίηση.

tharthei-kairos-pou-tha-allaxoun-ta-pragmata«S.Drekou»aenai.EpAnastasi


Κ. Γώγου: Θα'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα...
Μια κραυγή πόνου που έγινε ποίηση - Σοφία Ντρέκου

Όταν χορεύεις, γράφεις στη γη αυτά που θέλει να πει η ψυχή σου, είχε πει ο μεγάλος μας ποιητής Κ. Καβάφης. Γι' αυτόν τον χορό λοιπόν, Θα' ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα, μας είχε πει επίσης η συγκλονιστική ποιήτρια Κατερίνα Γώγου.

Αφιερωμένη δημοσίευση στις μοναχικές μου ώρες στον δρόμο, σε παγκάκια και στα μονοπάτια της νοητικής περιπλάνησης. Όποιος δεν έχει τίποτα, μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα. Καμιά κουβέντα από κανέναν άλλο... Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε; Η οργή, το πάθος και παράλληλα η απέραντη ευαισθησία που εκπέμπει η φωνή της Κατερίνας, φέρνει ρίγη.

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ 
είναι μη γίνω «ποιητής». 
Μην κλειστώ στο δωμάτιο 
ν' αγναντεύω τη θάλασσα 
κι απολησμονήσω...
  • Το πρώτο βιβλίο της Κατερίνα Γώγου εκδόθηκε με τίτλο «Τρία κλικ αριστερά» από τις Εκδόσεις «Καστανιώτη» στις 12 Μαΐου 1978 και πούλησε όσο και του Οδυσσέα Ελύτη.

«Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναι στη ζωή… Γράφω για να μην αυτοκτονήσω…» …αλλά η Κατερίνα Γώγου σε λίγους μήνες αυτοκτόνησε στα 53 της χρόνια, στις 3 Οκτωβρίου 1993. Πρόσφερε στον εαυτό της μιαν οργισμένη κάθαρση. Χωρίς να είναι άοπλη. Κι ας έλεγε το αντίθετο… Ράγισε τη φωνή της. Έπρεπε να μείνει για να προλάβει. Γιατί οι ποιητές που δεν φεύγουν πάντα κάτι προλαβαίνουν… Είναι όμως κι άλλοι που με τη φυγή τους προλαβαίνουν περισσότερα. Ίσως ανήκει και σ’ αυτούς. Όμως το θάνατο και τα χάπια δεν της τα έδωσε ο εαυτός της αλλά ο ανεκπλήρωτος έρωτας για τη ζωή των άλλων.

Είχε η ίδια «Έρωτα θανάτου»;



Σύντομη βιογραφία της Κατερίνας Γώγου 
1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου 1993. Ξεκίνησε από μικρή καριέρα στην ηθοποιία αλλά αργότερα στράφηκε στην ποίηση. Τα ποιήματα της είναι γνωστά για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό χαρακτήρα τους καθώς και τις αναρχικές ιδέες που πρόβαλε. Είχε μια κόρη, την Μυρτώ.

Εργάστηκε από μικρή ηλικία σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμς. Σπούδασε στην δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη και στην σχολή χορού Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη. Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο Ντίνου Ηλιόπουλου, το 1961, στο έργο των Ευαγγελίδη - Μαρή «Ο Κύριος πέντε τοις εκατό». Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ασχολήθηκε με την ποίηση, εγκαταλείποντας τον κινηματογράφο.



Ελάχιστοι είναι οι δίσκοι LP (μαζί με το «Κύριε Των Δυνάμεων») που αγάπησα στην ζωή μου εκλεκτοί μου αναγνώστες. Ένας από αυτούς είναι το άλμπουμ «Στο Δρόμο» (1981) σε μουσική Κυριάκου Σφέτσα (Α' Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1980) και στίχους της Κατερίνας Γώγου. Πολλές, μα πολλές ώρες σε χρόνια περασμένα, μου κράτησε συντροφιά τις μοναχικές μου ώρες στον δρόμο, σε παγκάκια και σε μονοπάτια νοητικής περιπλάνησης, για τον εαυτό μου, από αγανάκτηση για το κακό και από αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή.





Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού `χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.


  1. Katerina Gogou - It is all gone. That was it. (Πάει. Αυτό ήταν.) + english subtitles

    Excerpt from the movie "Special request" (Παραγγελιά) released in 1980 with Katerina Gogou reciting her poem 





Θα 'ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη;
tharthei-kairos-pou-tha-allaxoun-ta-pragmata«S.Drekou»aenai.EpAnastasi
Άκου, θα ‘ρθει καιρός που τα παιδιά
θα διαλέγουν γονιούς
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε...

Μη βλέπεις εμένα, μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα.

Άκου, θα ‘ρθεί καιρός 
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς 
δεν θα βγαίνουν στην τύχη,
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω 
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε, 
δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές:

απροσάρμοστη, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας.

Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά.
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.

Θα την αλλάξουμε τη ζωή

παρ’ όλα αυτά Μαρία...


Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω ποιητής.
Μην κλειστώ στο δωμάτιο ν' αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις
και ειδήσεις της ΕΡΤ μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.

Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν» έγραφε.

www.sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση

σε μουσική Ευανθίας Ρεμπούτσικας.







ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ (1981)
Μουσική: Κυριάκος Σφέτσας, Απαγγέλλει η Κατερίνα Γώγου
Ποίηση: Κατερίνα Γώγου («Τρία κλικ αριστερά», «Ιδιώνυμο»)

tharthei-kairos-pou-tha-allaxoun-ta-pragmata«S.Drekou»aenai.EpAnastasi

Track list
01. Η ζωή μας είναι σουγιαδιές
02. Θέλω να κουβεντιάσω
03. Μοναξιά
04. Κανείς δε θα γλιτώσει
05. Πάει αυτό ήταν
06. Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι
07. Καμιά φορά
08. Πόσο νωρίς φεύγει το φως
09. Θα 'ρθει καιρός
ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ! (αποσπάσματα απ' την ταινία του Παύλου Τάσσιου)* 1980 
10. Παραγγελιά (Τίτλοι) [Ποιος θα με πληροφορήσει] - Στέλιος Καζαντζίδης (μουσική: Απόστολος Καλδάρας, στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου)
11. Θέλω να κουβεντιάσω
12. Τρελοκόριτσο (μουσική - στίχοι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης) - Αντιλαλούν οι φυλακές (μουσική - στίχοι: Μάρκος Βαμβακάρης) - Γιώργος Καμπουρίδης / Η ζωή μας είναι σουγιαδιές - Κατερίνα Γώγου
13. Η μοναξιά
14. Κανείς δε θα γλιτώσει
15. Καμιά φορά
16. Πάει αυτό ήταν (ορχηστρικό)
17. Θα 'ρθει καιρός

♬♪ Επιλεγμένα 💕 Βίντεο 
από το αχανές ★ διαδίκτυο ♪♫
  1. Ένα ντοκιμαντέρ που χωρίζεται σε 3 αυτοτελή μέρη, αφιερωμένο στους (κατά την γνώμη μου) τρεις πιο αυθεντικού...



  1. Νίκος Κοεμτζής -- Η παραγγελιά και το «μακρύ ζεϊμπέκικο» του θανάτου Η "Παραγγελιά" είναι ένα παλιό ελληνικό...



  1. Μελοποιημένο ποίημα της Κατερίνας Γώγου -μελοποίηση: Νίκος Μαϊντάς, ερμηνεία: Magic De Spell, Σωκράτης Μάλαμας,...











Από την ταινία "Παραγγελιά"του Παύλου Τάσιου (1980). Η Κατερίνα Γώγου στο ποίημά της "Θέλω να κουβεντιάσω"



Από την εκπομπή της Σεμίνας Διγενή "Made in Greece", το 1993 στο ΑΝΤ1 Για την Κατερίνα Γώγου μιλάνε: Μυρτώ Τάσιου (η κόρη της) 







Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε; Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις. Φοράς κάτασπρο...



Sono libera libera libera e quando giungerà il momento in cui la mia pellaccia, come una carogna, sarà appesa








Κατερίνα Γώγου: Θα'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα... Μια κραυγή πόνου που έγινε ποίηση.

Κατερίνα Γώγου: Θα'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα... Μια κραυγή πόνου που έγινε ποίηση.

«Έφυγε» η Μυρτώ Τάσιου.


Η Μυρτώ Τάσιου, κόρη της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου και του σκηνοθέτη Παύλου Τάσιου, βρέθηκε νεκρή σε ηλικία 48 ετών. Βρισκόταν σε ταξίδι στην Αθήνα, ύστερα από πολλά χρόνια διαμονής στο Ουτζέντο της Ιταλίας.

Η Μυρτώ για την Μυρτώ, όπως συστηνόταν στο βιογραφικό της που συνόδευε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Η Αλίκη δε μένει πια εδώ»:

«Γεννήθηκα στις 10 Οκτωβρίου 1967. Μητέρα μου είναι η Κατερίνα Γώγου, ηθοποιός και ποιήτρια. Πατέρας μου είναι ο Παύλος Τάσιος, σκηνοθέτης. Και οι δύο πέθαναν νέοι.

»Όταν ήμουν μικρή, πήγα στη Σχολή Μοντεσόρι και μετά έβγαλα μια καλών τεχνών, γιατί είχα πάθος για τη ζωγραφική. Μετά ειδικεύτηκα στη βυζαντινή τέχνη. Άρχισα να δουλεύω με τον Μιχάλη Αγγελιδάκη.

»Στο μεταξύ έκανε μπαμ η επιτυχία της Κατερίνας. Δυστυχώς έφερε αντίθετα αποτελέσματα. Άρχισε να πίνει και να αυτοκαταστρέφεται με όλους τους τρόπους. Ένιωθα ενοχές που δεν μπορούσα να τη βοηθήσω και μπλέχτηκα κι εγώ μέσα.

»Ο πατέρας μου με παρακολουθούσε διακριτικά. Μου έκανε την πρόταση να πάω στην κοινότητα Saman στο Παλέρμο κι εγώ δέχτηκα.

»Ένα χρόνο μετά το θάνατο της Κατερίνας άρχισα να παίρνω τα πάνω μου. Ξανάρχισα να ζωγραφίζω και να γράφω. Έβλεπα το μέλλον μου με διαφορετικό τρόπο. Όλες οι αναμνήσεις έγιναν πεταλούδες, πέρασαν. Είκοσι χρόνια πέταξαν. Το μόνο που ζητάω είναι να ζήσω ελεύθερη χρωματιστά».


Δεν υπάρχουν σχόλια: