3/10/14

Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου: Μια κραυγή πόνου που έγινε ποίηση (Βίντεο)

Κατερίνα Γώγου: Θα' ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα... Μια κραυγή πόνου που έγινε ποίηση (Βίντεο)

της Σοφίας Ντρέκου


Όταν χορεύεις, γράφεις στη γη αυτά που θέλει να πει η ψυχή σου, είχε πει ο μεγάλος μας ποιητής Κ. Καβάφης. Γι' αυτόν τον χορό λοιπόν, Θα' ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα, μας είχε πει και η συγκλονιστική ηθοποιός και συγγραφέας Κατερίνα Γώγου.
Αφιερωμένη δημοσίευση στις μοναχικές μου ώρες στον δρόμο, σε παγκάκια και στα μονοπάτια της νοητικής περιπλάνησης. Όποιος δεν έχει τίποτα, μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα. Καμιά κουβέντα από κανέναν άλλο... Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε;

Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της.
Με τους οργισμένους στίχους της καταδίκαζε τον πόνο και την αθλιότητα γύρω της. Τα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου εξέπεμπαν τη διαμαρτυρία και την αγανάκτησή της για τις τερατώδεις δυνατότητες του κοινωνικού μηχανισμού να καταστρέφει τον άνθρωπο και τη ζωή. Το ποιητικό έργο της «συναντιέται» με το σήμερα, με το «μαύρο», την κραυγή αγωνίας, τις σημερινές ανάγκες και οραματίζεται το μέλλον. 


Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα αληθινοί. Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο «συνομίλησε».


Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε 
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους 
βρώμικα τζάμια 
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς. 

Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού 'χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Η οργή, το πάθος και παράλληλα η απέραντη ευαισθησία που εκπέμπει η φωνή της Κατερίνας, φέρνει ρίγη.

  • Το πρώτο βιβλίο της Κατερίνα Γώγου εκδόθηκε με τίτλο «Τρία κλικ αριστερά» από τις Εκδόσεις «Καστανιώτη» στις 12 Μαΐου 1978, πούλησε όσο και του Οδυσσέα Ελύτη.
«Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναι στη ζωή… Γράφω για να μην αυτοκτονήσω…» …αλλά η Κατερίνα Γώγου σε λίγους μήνες αυτοκτόνησε στα 53 της χρόνια, στις 3 Οκτωβρίου 1993. Πρόσφερε στον εαυτό της μιαν οργισμένη κάθαρση. Χωρίς να είναι άοπλη. Κι ας έλεγε το αντίθετο… Ράγισε τη φωνή της. Έπρεπε να μείνει για να προλάβει. Γιατί οι ποιητές που δεν φεύγουν πάντα κάτι προλαβαίνουν… Είναι όμως κι άλλοι που με τη φυγή τους προλαβαίνουν περισσότερα. Ίσως ανήκει και σ’ αυτούς. Όμως το θάνατο και τα χάπια δεν της τα έδωσε ο εαυτός της αλλά ο ανεκπλήρωτος έρωτας για τη ζωή των άλλων. Είχε η ίδια «Έρωτα θανάτου»;


φώτο: η Κατερίνα Γώγου, το 1978, στην Πατησίων. 
Φωτογραφία Διονύσης Πετρουτσόπουλος.

Σύντομη βιογραφία της Κατερίνας Γώγου
1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου 1993. Ξεκίνησε από μικρή καριέρα στην ηθοποιία αλλά αργότερα στράφηκε στην ποίηση. Τα ποιήματα της είναι γνωστά για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό χαρακτήρα τους καθώς και τις αναρχικές ιδέες που πρόβαλε. Είχε μια κόρη, την Μυρτώ (βλ. παρακάτω).


Εργάστηκε από μικρή ηλικία σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμς. Σπούδασε στην δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη και στην σχολή χορού Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη. Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο Ντίνου Ηλιόπουλου, το 1961, στο έργο των Ευαγγελίδη - Μαρή «Ο Κύριος πέντε τοις εκατό». Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ασχολήθηκε με την ποίηση, εγκαταλείποντας τον κινηματογράφο.


Ελάχιστοι είναι οι δίσκοι LP (μαζί με το «Κύριε Των Δυνάμεων») που αγάπησα στην ζωή μου εκλεκτοί μου αναγνώστες. Ένας από αυτούς είναι το άλμπουμ «
Στο Δρόμο» (1981) σε μουσική Κυριάκου Σφέτσα (Α' Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1980) και στίχους της Κατερίνας Γώγου. Πολλές, μα πολλές ώρες σε χρόνια περασμένα, μου κράτησε συντροφιά τις μοναχικές μου ώρες στον δρόμο, σε παγκάκια και σε μονοπάτια νοητικής περιπλάνησης, για τον εαυτό μου, από αγανάκτηση για το κακό και από αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή.


«Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω «ποιητής».
Μην κλειστώ στο δωμάτιο ν' αγναντεύω τη θάλασσα 
κι απολησμονήσω...» έγραφε η Κατερίνα. sophia-ntrekou.gr


ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ (1981) Πρώτο βραβείο μουσικής 
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1980 
για την ταινία «Παραγελλιά» του Παύλου Τάσιου.
Μουσική: Κυριάκος Σφέτσας, Απαγγέλλει η Κατερίνα Γώγου

tharthei-kairos-pou-tha-allaxoun-ta-pragmata«S.Drekou»aenai.EpAnastasi

Η Κατερίνα Γώγου διαβάζει ποιήματα από τα βιβλία της «Τρία κλικ Αριστερά» και «Ιδιώνυμο». Ο Κυριάκος Σφέτσας «έντυσε» τα ποιήματα με μιαν ατμόσφαιρα κινηματογραφική και ηθελημένα ουδέτερη ώστε να μην αποδραματίσει την ουσία του λόγου.
Track list

01. Η ζωή μας είναι σουγιαδιές
02. Θέλω να κουβεντιάσω
03. Μοναξιά
04. Κανείς δε θα γλιτώσει
05. Πάει αυτό ήταν
06. Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι
07. Καμιά φορά
08. Πόσο νωρίς φεύγει το φως
09. Θα' ρθει καιρός


10. «Παραγγελιά» 1980 ταινία του Παύλου Τάσσιου) (Τίτλοι) [Ποιος θα με πληροφορήσει] - Στέλιος Καζαντζίδης (μουσική: Απόστολος Καλδάρας, στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου)



11. Θέλω να κουβεντιάσω 
12. Τρελοκόριτσο (μουσική - στίχοι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης) - Αντιλαλούν οι φυλακές (μουσική - στίχοι: Μάρκος Βαμβακάρης) - Γιώργος Καμπουρίδης / Η ζωή μας είναι σουγιαδιές - Κατερίνα Γώγου
13. Η μοναξιά
14. Κανείς δε θα γλιτώσει
15. Καμιά φορά
16. Πάει αυτό ήταν (ορχηστρικό)
17. Θα 'ρθει καιρός 

Κλικ στην παρακάτω εικόνα ή σύνδεσμο
για να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ.




Επιλεκτικά Βίντεο για την Ποιήτρια Κατερίνα Γώγου
Κλικ στην εικόνα ή τον σύνδεσμο για να δείτε τα Video.

Βίντεο: Excerpt from the movie "Special request" (Παραγγελιά) released in 1980 with Katerina Gogou reciting her poem.




Κατερίνα Γώγου, βιογραφία (προφίλ) Από την εκπομπή ''πρωταγωνιστές'' του Σταύρου Θεοδωράκη (Mega), Κατερίνα Γώγου. ''Οι Άγιοι των Εξαρχείων''.


Η παραγγελιά - Κατερίνα Γώγου: Νίκος Κοεμτζής - Η παραγγελιά και το «μακρύ ζεϊμπέκικο» του θανάτου. Η "Παραγγελιά" είναι ένα παλιό ελληνικό έθιμο. Όταν κάποιος σε ένα πανηγύρι ή σε ένα νυχτερινό κέντρο πληρώσει την ορχήστρα να παίξει μια ιδιαίτερη επιθυμία του, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χορέψει εκτός από αυτόν που έκανε την παραγγελιά.

Η ταινία βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός. Το 1973 σε ένα νυχτερινό κέντρο, ο Νίκος Κοεμτζής, με τη βοήθεια του αδελφού του, έσφαξε τρεις αστυνομικούς για μια παραγγελιά. Ο σκηνοθέτης δίνει τη δική του ερμηνεία για αυτό το γεγονός, αποδεικνύοντας ότι η πράξη του δεν ήταν τίποτα άλλο, από μια απελπισμένη αντίδραση κατά του συστήματος που τον καταπίεζε και στόχευε στην τελική του εξόντωση. Το νυχτερινό κέντρο όπου έγινε η σφαγή, έμοιαζε με νεκροταφείο όπου οι ελπίδες των απελπισμένων Ελλήνων είναι θαμμένες. Σκηνές που θυμίζουν αρχαία τραγωδία τονίζουν την μοίρα ενός έθνους που χαραμίζεται σε φονικούς τσακωμούς, παραγγελιές μέσα σε νυχτερινά κέντρα γεμάτα χαφιέδες, ιερόδουλες, νταβατζήδες και σκληρούς «άντρες».

«Εμένα οι φίλοι μου» Μελοποιημένο ποίημα της Κατερίνας Γώγου σε μελοποίηση Νίκου Μαϊντά, ερμηνεία: Magic De Spell και Σωκράτης Μάλαμας,


ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου του διαδικτυακού ρ/σ στην Κατερίνα Γώγου που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1940 (Ηχητικό) Σαν σήμερα 1 Ιούνη 1940 γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός, στιχουργός και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου. Στο σύντομο διάστημα της ζωής της εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Tρία κλίκ αριστερά "1978, "Ιδιώνυμο"1980, "Το Ξύλινο Πάλτο"1982, "Απόντες" 1986, "Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών" 1988, "Νόστος"1990.Η οργή που την πλημμύριζε για την σαπίλα του κατεστημένου, και ο ασυμβίβαστος καταγγελτικός λόγος είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γραπτών της κειμένων.

Έζησε τα τελευταία χρόνια της μέσα στην απομόνωση και στα ναρκωτικά. Γιατί κάποια ανοιχτά μυαλά δε βολεύονται με τις πλάνες των απλών ανθρώπων, χρειάζονται πιο δραστικές ουσίες για να νανουριστούν. Η Κατερίνα βάδισε στα χνάρια του Άσιμου, ακολούθησε κι ο Παυλάκης. Στις 3 Οκτώβρη του 1991 έδωσε τέλος στην ζωή της με χάπια και αλκοόλ.

Η Γώγου όπως κι ο Σιδηρόπουλος δεν ήταν "μπροστά" από την εποχή τους όπως λέγεται πολλές φορές για να τους ξορκίσουν... Ήταν η συνείδηση της εποχής τους στην πιο καθαρή κι ανθρώπινη μορφή της ίσως.Λιγότερο πολιτικοποιημένοι από τον Άσιμο αλλά και πιο "μοντέρνοι" από τους άλλους ιδανικούς αυτόχειρες ποιητές όπως ο Λαπαθιώτης, ο Καρυωτάκης, η Πολυδούρη επέλεξαν μια αργή αυτοκτονία παιδί της εποχής τους, μιας εποχής που οι κρατούντες ακόμα και στην αυτοκτονία έχουν πετύχει έναν καταναλωτικό δημοκρατικό πλουραλισμό.Όχι θηλιές που κρέμονται από τα ταβάνια, πτώματα που τα ξερνάει η θάλασσα. Μια αυτοκτονία, σήμερα, μπορεί να μοιάζει με ένα βεγγαλικό που σκάει μέσα στο σκοτάδι ή με ένα άστρο που σβήνει σιγά σιγά".



Στο ηχητικό που παραθέτουμε είναι το αφιέρωμα που παρουσιάστηκε στον διαδικτυακό μας σταθμό αφιερωμένο στην προσωπική διαδρομή και το καλλιτεχνικό έργο της Κατερίνας Γώγου. Το επιμελήθηκε και το παρουσιάζει ο σύντροφος Φώτης Γ.


Από την εκπομπή "πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη αφιερωμένη στους 3 "αγίους της πλατείας". Η ποιήτρια Κατερίνα Γώγου. Η ζωη της, η σύντομη πορεία και ο θάνατός της.






Από την ταινία "Παραγγελιά" του Παύλου Τάσιου (1980). Η Κατερίνα Γώγου στο ποίημά της "Θέλω να κουβεντιάσω"






Από την εκπομπή της Σεμίνας Διγενή "Made in Greece", το 1993 στον ΑΝΤ1. Για την Κατερίνα Γώγου μιλάνε: Μυρτώ Τάσιου (η κόρη της). 


«Κάθε φορά που μιλάω για σένα 
δάκρυα ποτάμια· είσαι η ψυχή κι η βροχή 
ψυχούλα μου». Μυρτώ Τάσιου

Η Μυρτώ Τάσιου, κόρη της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου και του σκηνοθέτη Παύλου Τάσιου, βρέθηκε νεκρή σε ηλικία 48 ετών. Βρισκόταν σε ταξίδι στην Αθήνα, ύστερα από πολλά χρόνια διαμονής στο Ουτζέντο της Ιταλίας. Εκδόσεις Καστανιώτη 18 Σεπτεμβρίου 2015


Η Μυρτώ για την Μυρτώ, όπως συστηνόταν στο βιογραφικό της που συνόδευε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Η Αλίκη δε μένει πια εδώ»:

«Γεννήθηκα στις 10 Οκτωβρίου 1967. Μητέρα μου είναι η Κατερίνα Γώγου, ηθοποιός και ποιήτρια. Πατέρας μου είναι ο Παύλος Τάσιος, σκηνοθέτης. Και οι δύο πέθαναν νέοι.


»Όταν ήμουν μικρή, πήγα στη Σχολή Μοντεσόρι και μετά έβγαλα μια καλών τεχνών, γιατί είχα πάθος για τη ζωγραφική. Μετά ειδικεύτηκα στη βυζαντινή τέχνη. Άρχισα να δουλεύω με τον Μιχάλη Αγγελιδάκη.


»Στο μεταξύ έκανε μπαμ η επιτυχία της Κατερίνας. Δυστυχώς έφερε αντίθετα αποτελέσματα. Άρχισε να πίνει και να αυτοκαταστρέφεται με όλους τους τρόπους. Ένιωθα ενοχές που δεν μπορούσα να τη βοηθήσω και μπλέχτηκα κι εγώ μέσα.


»Ο πατέρας μου με παρακολουθούσε διακριτικά. Μου έκανε την πρόταση να πάω στην κοινότητα Saman στο Παλέρμο κι εγώ δέχτηκα.


»Ένα χρόνο μετά το θάνατο της Κατερίνας άρχισα να παίρνω τα πάνω μου. Ξανάρχισα να ζωγραφίζω και να γράφω. Έβλεπα το μέλλον μου με διαφορετικό τρόπο. Όλες οι αναμνήσεις έγιναν πεταλούδες, πέρασαν. Είκοσι χρόνια πέταξαν. Το μόνο που ζητάω είναι να ζήσω ελεύθερη χρωματιστά».








  • Μυρτώ Τάσιου5 ποιήματα για τη μάνα της. Έτσι μιλούσε στην ποίησή της για την Κατερίνα Γώγου η Μυρτώ Τάσιου. Δεν έπαψε ποτέ να την αναζητά. «Σ’ αγάπησα – ο Θεός το ξέρει πόσο», έγραφε σπαρακτικά και απεγνωσμένα. [εδώ]
«Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ»



Κι εκείνη όλη της τη ζωή πέρασε 
ελπίζοντας πως θα αλλάξουν τα πράγματα· 
το θυμάμαι, Κατερίνα ήσουν εσύ που περίμενες ώρες ατελείωτες 
ένα σημάδι πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. 
Σου γράφω γιατί έμεινες μόνη σου με τα φαντάσματα 
εγώ δεν μπόρεσα, πήγα σε άλλη γη 
που το πάθος για τη ζωή 
γίνεται ένα με τη μουσική 
και οι πληγές μένουν ένα ενθύμιο 
στον μπουφέ με τις φωτογραφίες 
των συγγενών που πέθαναν. 
Κάθε φορά που μιλάω για σένα 
δάκρυα ποτάμια· είσαι η ψυχή κι η βροχή ψυχούλα μου. 

«Είμαι έτοιμη» 

Πες μου με ποιον είσαι. 
Ποιο είναι το μυστικό. 
Δεν θέλω καραμέλες. 
Έμαθα να χάνω. 
Οι λέξεις πονάνε. 
Κάθε σιωπή μιλάει για ένα όνειρο. 
Όπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω 
είσαι παντού. 
Σ’ ακούω που σφυρίζεις το αγαπημένο σου 
τραγούδι. 
Είμαι έτοιμη. Φεύγω. 
Πάω στον Ινδικό Που κάνει ζέστη όλο το χρόνο. 
Οι ενοχές πνίγονται στ’ αλμυρό νερό και χάνονται. 
Οι θύμησες φωτογραφίες μιας ζωής ξεχασμένες. 
Εγώ φεύγω. Αφήνω πίσω μου 
προδότες τα πιστεύω μου. 
Κουράστηκα, η καρδιά μου είναι κομματάκια 
πρέπει να φύγω αν θέλω να σώσω ό,τι καλύτερο 
μου έμεινε, καθαρή φαντασία, καθαρή ψυχή. 
Εγώ φεύγω.

Απόσπασμα από το ποίημα της Μυρτώ Τάσιου, «Είμαι έτοιμη», από την ποθητική συλλογή «Η Αλίκη δε μένει πια εδώ».

Κατερίνα Γώγου, [...Μυρτώ...]

Το σπίτι μου όπως και το δικό σας
μπαίνει στα σπίτια των άλλων ανθρώπων
έτσι στενοί πού' ναι οι δρόμοι
έτσι πολλοί πού' ναι οι άνθρωποι.

Είναι φορές κολλητά όπως ζούμε
που θαρρώ πως κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι
πλένουμε τα δόντια μας με το ίδιο βουρτσάκι
και τρώμε το ίδιο φαΐ.

Μόνο που όταν φεύγετε
αφήνετε τα πιάτα σας άπλυτα
δεν εξηγείται αλλιώς
έτσι βρώμικος που είναι πάντα ο νεροχύτης.

Δεν πειράζει όμως. Και κάνω ό,τι μπορώ
για να σας δείξω πόσο σας αγαπάω.

Γι’ αυτό κολλάω το μουστάκι
και βγαίνω με τη βεντάλια στην βροχή.

Για να γελάσουν τα παιδιά σας.

Μονάχα σας παρακαλώ μην μας κουτσομπολεύετε.

Κι αφήστε τη δική μου τη Μυρτώ ήσυχη.
Έτσι γεννήθηκε... Λυπημένη.

[Τρία κλικ αριστερά, 1978] 
FaceBook Σχόλια:
υιος ασσωτος (Sotirios Laliotis) 
3 Οκτωβρίου 2018Κραυγές της νύχτας, πόνος και αδιέξοδα. Και εσύ να κοιτάζεις χαμηλά, δεμένη σε έναν χορό, που μόνον τα μάτια της ψυχής μπορούν να νοιώσουν και ένα κλάμα βουβό, που μόνο από το φως μπορεί να ακουστεί.


Fedon-Panos Christodoulakis: Συγκλονιστική κι υπαρξιακή... ευχαριστώ άγγελε μου!! Μόνο εσύ.... 4 Οκτωβρίου 2014

Karolina Palaiologou: Ἐκτός ἀπό ἀντισυμβατική καί ἀντι-κατεστημένη ἡ ποίησή της, ἔχει και προφητικά στοιχεῖα !!! Πολύ προσεγμένο τό ἀφιέρωμά σου, ὅπως πάντα ἄλλωστε, Σοφία μου !!!! 4 Οκτωβρίου 2014

Σοφία Ντρέκου: Θα το επεκτείνω... το βιάστηκα λίγο για να προλάβω πριν περάσει 3 Οκτωβρίου. Ευχαριστώ πολύ καλοί μου φίλοι 4 Οκτωβρίου 2014

Maria Ioannidou Ioannidou: ΕΙΣΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ....ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ...ΜΟΝΑΔΙΚΗ....ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΜΕ ΠΑΝΕΛΑΔΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΣΟΦΙΑ ...ΠΟΥ ΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ..ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΑ...ΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΕΝΝΟΩ...ΑΘΗΝΑ 89-90..ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ...ΩΡΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ 4 Οκτωβρίου 2014

Nicholas Michaloliakos Ν.Ι.Μιχαλολιάκος: Συγκλονιστικό ! Σε ευχαριστοῦμε Σοφούλα ! παντα οι αλήθεια και η αυθεντικότητα μᾶς ζωογονοῦν..Μας βγάζουν από την λήθη τοῦ χρεους μας και μας αφυπνίζουν ευεργετικά... 4 Οκτωβρίου 2014

Σοφία Ντρέκου: Nicholas μου, είσαι μοναδικός και καταπληκτικός. Αφού ήρθες και σε αυτή την ανάρτηση, υποκλίνομαι στο ευρύ πνεύμα σου και στην γενναιόδωρη καρδιά σου. Σ'ευχαριστώ. 4 Οκτωβρίου 2014 ·

Nicholas Michaloliakos Ν.Ι.Μιχαλολιάκος Αντί απαντήσεως θα εκφραστῶ με το σχολιο της Ιωαννίδου Μαριαμ .. ῞Τι θα κάναμε χωρίς Σοφία ; ...῞ Ας την εκμεταλλευτοῦμε ὃσο μποροῦμε ! <3 4 Οκτωβρίου 2014

ιφιγένεια γεωργιάδου: Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα, δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά... τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά. Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος>>> Sophia και όσο παραμένεις κοντά στις ανθρώπινες αγάπες η ζωή σου χαμογελά χωρίς νέες αυταπάτες... 4 χρόνια

Pan Kartsonakis: Υπήρξε εποχή που οι ποιητικές της συλλογές πουλιόντουσαν στα καροτσάκια (οπότε ποτέ δε θα μάθουμε πόσα βιβλία πούλησε) όπως και του Λουντέμη τα βιβλία. 3 Οκτωβρίου 2015

Aggelos Aslanidis: Άπλωσε τα χέρια Κατερίνα και χόρεψε το ζεϊμπέκικο, έτσι να σε θυμόμαστε όλοι φίλοι, σαν αδελφούλα που έφυγες πικραμένη από αυτό τον μάταιο κόσμο και ταξίδεψες μακρυά αφήνοντας μια ευχή και ένα παράπονο για όλους εμάς να καρτερούμε μέρα νύχτα ότι «Θα'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα...» · 2 χρόνια

Σοφία Ντρέκου: κ. Άγγελε !!! Απλώνοντας τα χέρια κι εμείς ικετευτικά στον Ουράνιο Πατέρα μας, να έχει αναπαυμένη την ψυχή της Κατερίνας μας! Σας ευχαριστώ με συγκίνηση για το σχόλιό σας. · 2 χρόνια

Aggelos Aslanidis: Χορεύει και δεν φοβάται χάρο!!!· 2 χρόνια

Σοφία Ντρέκου: Έχω χάσει τη φαντασία μου κ Άγγελε... κι όταν ακούω "Κατερίνα" τρομάζω... ♪♬ · 2 χρόνια




Σοφία Ντρέκου: κ. Aggelos Aslanidis, Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούν και το όνειρο παραμένει ανεκπλήρωτο! Οι καταστάσεις χειροτερεύουν και δεν αλλάζουν χειροτερεύουν!!! Τα παιδιά τώρα πεθαίνουν στη Μεσόγειο δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν! Όμως, Κατερίνα η ελπίδα δεν έχει πεθάνει και ελπίζουμε ότι «Θα'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράγματα...» · 2 χρόνια

Aggelos Aslanidis: Ο πόνος και το άδικο χαράσσουν την μνήμη μας και γίνονται ορόσημο που μας καθοδηγούν προς βελτίωση της συμπεριφοράς μας · 2 χρόνια

υιος ασωτος υιος ασσωτος: Είχε δρομολογήσει την πορεία της και εδώ είναι το κρίμα. Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Σίγουρα. Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά πολλές οι επιλογές και τα ταλέντα της πάμπολλα. Δεν φτάνει μόνον ο όποιος στόχος, δεν είναι το ζητούμενο, δεν είναι αυτοσκοπός, ναι μπορεί να γίνει καθαρτήριο, μπορεί να γίνει φάρος ανάσας και οδηγός, ώστε οι " φευγάτοι" μαζί με τον μίτο της Αριάδνης να βρουν το δρόμο του γυρισμού, να μην είναι βορά της εξάρτησης, να στέκονται απέναντι στην ζωή και να τους φοβάται..... Καληνύχτα Κατερίνα αγαπημένη και έτσι φάρος γίνεσαι. Εκείνο που μένει είναι η δική μας πίκρα και η παρηγοριά της ανάμνησης. Το ζεϊμπέκικο δεν είναι για πολλούς, είναι για λίγους, θέλει ψυχή και τόλμη, να περνάς τα εσκαμμένα, όμως αλώβητα και η ζωντάνια της ψυχής να μην σε αφήνει. Καληνύχτα Κατερίνα Αγαπημένη.· 2 χρόνια

Σοφία Ντρέκου: Σωτήρη μου, αγαπημένε μου... «Το ζεϊμπέκικο δεν είναι για πολλούς, είναι για λίγους, θέλει ψυχή και τόλμη, να περνάς τα εσκαμμένα, όμως αλώβητα και η ζωντάνια της ψυχής να μην σε αφήνει.» Σ' ευχαριστώ.· 2 χρόνια

Maria Ioannidou Ioannidou: Μας λείπει .....Και μέσα σ'αυτή την πολιτισμική κατάντια που βιώνουμε μας λείπουν περισσότερο τέτοιες φυσιογνωμίες ....Καλό Παράδεισο και καλή Αντάμωση Κατερίνα..· 2 χρόνια

Popi Kaimaki Μακάρι η ψυχούλα της να βρει εκεί πάνω ό,τι δεν κατάφερε να βρει εδώ!
Ήταν ευαίσθητος άνθρωπος! Ας είναι αναπαυμένη! · 2 χρόνια

Anastasia Kalliontzi A: Όσο περνούν τα χρόνια, αρχίζω να συνειδητοποιώ τούτο: όταν είσαι αληθινός, ή θα φύγεις νέος και θα περάσεις στη σφαίρα του μύθου, ή θα επιτρέψει ο Θεός  να μείνεις δω κάτω τελευταίος, να παρακολουθεις όλους τους άλλους να φεύγουν πριν από σένα, ώσπου στο τέλος, να απομείνεις ολομόναχος, για να φανεί αν έλεγες αλήθεια όταν έλεγες ότι Εκείνος, ειναι ο,τι αγάπησες πιότερο στη ζωή σου, κι ότι από τότε που Τον γνώρισες και Τον αγάπησες δεν μένεις μόνος ποτέ...· 2 χρόνια

Σοφία Ντρέκου Αναστασία μου το ήξερα ότι θα απαντούσες βλέποντας και τις δύο όψεις του νομίσματος. Αλήθεια είναι ότι, όταν Τον Γνωρίζεις όλα είναι ΦΩΣ! · 2 χρόνια


Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία 1 Ιουνίου 2016Aggelos Aslanidis: Πολύ συγκινητική η ιστορία της Κατερίνας Γώγου! Έζησε στο προσκήνιο με τον κινηματογράφο αλλά και την ζωή των περιθωριακών όταν έπεφτε η αυλαία. Καλλιεργούσε την μοναξιά μέσα της, τραγική μορφή, όπως χιλιάδες άνθρωποι που ζουν γύρω μας. · 1 Ιουνίου 2016


Σοφία Ντρέκου: Ποιήτρια της Φυγής και του πόνου θα την έλεγα και της αγάπης για τον άνθρωπο, που πηγάζει από την συγκλονιστική ποίησή της. Ξεχωρίζει κατά την άποψή μου βέβαια, από τους χιλιάδες που λέτε κ.Άγγελε. Δεν ανήκει στην μάζα η ποίησή της. Καλημέρα και σας ευχαριστώ που σχολιάζουμε και λογοτεχνικά. Με χαροποιεί.· 1 Ιουνίου 2016


Aggelos Aslanidis: Σοφία, οι ακραίες και οι αδιέξοδες καταστάσεις είναι που συγκινούν και ιδιαίτερα αυτέ που είναι πλησίον του θανάτου, διότι διότι βιώνουν το ανέλπιδο! όπως Κ. Καρυωτάκης, Ν. Άσιμος, Κατερίνα Γώγου....... Επίσης η λογοτεχνία των περιθωριακών ανθρώπων είναι εξαίρετη διότι πηγάζει μέσα από το ανεκπλήρωτο!!!!! · 1 Ιουνίου 2016


υιος ασσωτος (Sotirios Laliotis) 28 Σεπτεμβρίου 2012: Ναι διαφωνώ με τον δρόμο σου, τον δρόμο που πήρες, όμως είμαι ο τελευταίος που θα σε κρίνω και όχι για το ότι λείπεις, όχι γιαυτό, αλλά γιατί θα μπορούσες, που θα μπορούσες και δεν άφησες, το τραγούδι που λεύτερα, πηγαία αβασάνιστα έβγαζες, που ήταν πέρα και έξω από την προσωπική σου ζωή, που όμως έδειχνε στους ψαγμένους τα πρέπει που δεν τους πρέπουν και τις παγίδες που βάνει η ζωή και οι (φίλοι), αυτοί, τα κίτρινα πρόσωπα, που φοράνε την οσμή του θανάτου της κακίας και της διαβρώσεις. 28 Σεπτεμβρίου 2012

Σοφία Ντρέκου: Κι εγώ τι να πω τώρα.... μετά τον δυνατό κρότο μέσα στην σιωπηλή κραυγή του μηνύματός σου; Ας ήταν τα μουσικά, ποιητικά της λόγια... εδώ. 28 Σεπτεμβρίου 2012




Δεν υπάρχουν σχόλια: