4/11/14

Να μάθεις να φεύγεις... Σοφία Ντρέκου (+Βίντεο)


Σοφία Ντρέκου

Να μάθεις να φεύγεις...
Σε κάθε είδους αξιολόγηση, 
η ικανότητά σου να «φεύγεις» 
είναι το δυνατό σου εργαλείο.

Όταν οι άνθρωποι αξιοποιούν ένα πολύ μικρό μέρος των ικανοτήτων τους, αξιοποιούν ελάχιστα και τις σχέσεις τους. Πολλά ζευγάρια για παράδειγμα, χωρίζουν χωρίς να ξέρουν σε βάθος πολλά ο ένας για τον άλλον, που αν ήξεραν, η ζωή θα τους φαινόταν μικρή για να προλάβουν να ενσωματώσουν σ' αυτή. Μια όμορφη επιλογή φυγής που έφθασε στο χρόνο της. [1]

«Να μάθεις να φεύγεις...
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας

Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας -αποδέξου το)

Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας

Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι -από κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες

Δεν έχεις τόσο περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, τον χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να μη συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία, κοροϊδία

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και... Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.»[2]


Ανθρώπινες σχέσεις και αλληλεπίδραση

«Χαράς τον άνθρωπο, που μεθάει από αγάπη και μπορεί να δει την αγάπη του Θεού, όχι στην χαρά και λεγόμενη ευτυχία, αλλά στον πόνο και τη στέρηση...!

Το κείμενο είναι υπέροχο και δείχνει το δρόμο ακόμα και στις σχέσεις καθώς το «μάθε να φεύγεις» δεν αφορά την ατομικότητα που δεν τα κατάφερε, αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες θα πρέπει να μάθουν κι αυτές να «φεύγουν» από το σημείο στο οποίο δεν έχουν πια τίποτα να πάρουν. Έτσι και με αυτό τον τρόπο ευνοούνται στο να μετατρέπονται προοδευτικά σε δεσμούς και όχι δεσμά.

Η συνειδητοποίηση της «αγάπης του θεού» ακόμη και στον πόνο αλλά και την ενδεχόμενη στέρηση απαιτεί υψηλή συνειδητότητα, που επιτυγχάνεται μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις και την αλληλεπίδραση και διαφέρει θεμελιακά από την εξαναγκαστική και επινοημένη αυτομαστίγωση ενός φανατικού καθολικού μεσαιωνικού Ιερέα.

Κατά μια ισομορφική μετατροπή της φράσης «πιστεύω στο θεό που έπλασε την ανθρώπινη νοημοσύνη και όχι στον θεό που έπλασε η μη ύπαρξη νοημοσύνης». Πιστεύω στην αποκάλυψη της Αγάπης του θεού ακόμη και στον πόνο και τη στέρηση που επιφέρει ο φυσικός θάνατος αλλά. όχι στον πόνο και στην στέρηση που επέβαλε ο άνθρωπος, ακόμη και δια θανάτου.

...Και το να παλεύεις.
εκτός αν παρασυρμένος από το εγώ, 
ψάχνεις τα ηττημένα, 
τα σαθρά υλικά να κάνεις το καινούργιο. 
με το εγώ, Τίποτα δεν φτιάχνεται 
και τίποτα δεν μπορεί να αναγνωρισθεί, 
σαν διαθέσιμο, σαν υπαρκτό. 
Οι ανεμόμυλοι υπάρχουν, 
όπως και η Δουλτσινέα*.»[1]

«Εδώ είμαι σε κάθε περίπτωση δίχως δεσμά
μόνο με τον δεσμό που αγγίζει το είναι μου
κι αν δεν σε βλέπω κι αν μου λείπεις
μόλις φεύγεις πρέπει να ξέρεις
ότι σε περιμένω δίχως δισταγμό
κι ας είναι να ζήσουμε μαζί
μόνο στιγμές της αθανασίας.»[3]

*Η Δουλτσινέα είναι ένας αστεροειδής και πήρε το όνομά του από την αγαπημένη τού «Δον Κιχώτη» στο ομώνυμο μυθιστόρημα (1615) του Μιγκέλ ντε Θερβάντες (1547 - 1616).

Παραπομπές:
[1] «Να μάθεις να φεύγεις... Σοφία Ντρέκου - Ανθρώπινες σχέσεις και αλληλεπίδραση»
[2] «Να μάθεις να φεύγεις... Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών» το κείμενο είναι της Χριστίνας και όχι του Μενέλαου Λουντέμη. «Γράφει η τάδε April 8, 2015 at 10:15 PM: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (Να μάθεις να φεύγεις...) ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Θέλετε να με ονομάσετε η τάδε, θέλετε να με ονομάσετε Χριστίνα, δεν αλλάζει κάτι. Το έγραψα ΕΓΩ, η κάτοχος αυτού του μπλογκ messornot.blogspot.gr, στις αρχές του Ιουλίου του 2014 και το δημοσίευσα λίγο αργότερα. Το έγραψα σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για μένα (ίσως κάτι να αχνοφαίνεται) με συγκεκριμένες αφορμές και συγκεκριμένα συναισθήματα και σκέψεις.
[3] www.lygeros.org «Εδώ είμαι» Ν. Λυγερός nikos-lygeros-poihsh.blogspot.gr 
[4] Πηγή: www.sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση

Δείτε και...
Βίντεο από την ταινία Καζαμπλάνκα (Casablanca) του 1942, σκηνοθετημένο από τον Μάϊκλ Κερτίζ. Πρωταγωνιστούν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και η Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Η ταινία έλαβε οκτώ υποψηφιότητες και κέρδισε τρία Όσκαρ, Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου.[2www.sophia-ntrekou.gr 


FaceBook
Σοφία Ντρέκου 10 Ιουνίου 2015 στις 9:11 μ.μ.
Σοφία Ντρέκου 10 Ιανουαρίου 2015
Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία 13 Ιουνίου 2015
● π. Άνθιμος Παπαλεξοπουλος 27 Νοεμβρίου 2014 pateranthimos@yahoo.gr
Sophia Drekou 4 Νοεμβρίου 2014 στις 6:09 μ.μ.
υιος: Αν είναι να φύγω να χαθώ, με τις στιγμές θα μείνω, θα σε κρατώ στο όνειρο, στην άδεια αγκαλιά μου, ποτέ μου δεν θα απαρνηθώ τα ίδια τα φιλιά μου. 4 Νοεμβρίου 2016 στις 3:43 μ.μ.

Εύη Θεοχάρη: Τα εμπόδια είναι αφορμή για να αναθεωρήσουμε παγιωμένες απόψεις, να σκεφτούμε πέρα από τα όρια και να μη χάσουμε το κέφι και την αυτοπεποίθησή μας. Άσχετο αλλά στο πνεύμα των ημερών η μάσκα ... και επιμένω το άλογο παρδαλό για τη φετινη Αποκριά ΑΑΑΑκουστε και αυτό... 12 Φεβρουαρίου στις 2:58 μ.μ.

1 σχόλιο:

Georgette B. είπε...

Να φεύγεις και να μη κοιτάς πίσω κι ας έχεις τη ψυχή στα χέρια να αιμορραγεί..."να φεύγεις αθόρυβα και σιωπηλά"..δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει κανείς, να καταλαβαίνεις εσύ και φτάνει..
Υπέροχο!