Για τους Άστεγους όπου Γης: Η κορυφαία πράξη αντίστασης


Επιμέλεια, Έρευνα Σοφία Ντρέκου

Αν δείτε άστεγο καλέστε στο 1595 για Αθήνα 
και 197 για επαρχία. Η υπηρεσία του Δήμου 
έρχεται και παραλαμβάνει τον άνθρωπο
προκειμένου να φάει και να κοιμηθεί στα ζεστά.

Τελευταία ενημέρωση και έλεγχος συνδέσμων:
16 Δεκεμβρίου 2018 www.sophia-ntrekou.gr

Ἐπάνω ἐκινοῦντο φῶτα καὶ ἄνθρωποι. 
Ἴσως ἐγίνοντο ἑτοιμασίαι. Χριστούγεννα, 
Ἅις-Βασίλης, Φῶτα, παραμοναί. 
Καρδιὰ τοῦ χειμῶνος. Παπαδιαμάντης

Το τηλεφωνικό κέντρο του ΚΥΑΔΑ (Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων) λειτουργεί σε 24ωρη βάση στα νούμερα 210 5246515 και 210 5246516 για να δέχεται τις αναφορές πολιτών σχετικά με τον εντοπισμό αστέγων που έχουν ανάγκη από βοήθεια.

Δήμου Πειραιά ο Ξενώνας Αστέγων «Η Ανακούφιση» (βλ. εδώ) δέχεται για φιλοξενία τους άστεγους της πόλης. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 4133187.

φώτο: Παρατηρήστε τις εικόνες των Αγίων πίσω του.
φώτο: Παρατηρήστε τις εικόνες των Αγίων πίσω του.

Η κορυφαία πράξη αντίστασης

Πιό άστεγος γίνεται; Ναι! Όταν απομονωθούμε εμείς από συναισθήματα κι ανθρωπιά! Τότε κι ο άστεγος γίνεται πιο άστεγος! Πάρα πολύ άστεγος! Εν τελώς άστεγος! Όταν τον βγάλουμε από την ζωή μας, όταν αποτρέψουμε το βλέμμα, όταν ξεχάσουμε την ύπαρξή του, ναι, τότε ο άστεγος γίνεται πιο άστεγους! Και μαζί του κι εμείς, εν τελώς άστεγοι! 

Ας σταθούμε δίπλα στους συνανθρώπους μας αυτές τις δύσκολες μέρες του χειμώνα. Ζούμε σε δύσκολες εποχές υποκρισίας και πουριτανισμού και αυτοί πού απολαμβάνουν μια σχετική οικονομική ασυλία θεωρούν πώς οι καταποντισμένοι του βίου δικαίως πάσχουν. Από την άλλη η ανέχεια φέρνει γκρίνια και καχυποψία. Σε αυτές τις δύσκολες εποχές, λοιπόν, το να δίνεις τροφή στον πεινασμένο, στέγη στον άστεγο, ρούχο στον γυμνό, ελπίδα στον απελπισμένο είναι η μ ο ν α δ ι κ ή και κορυφαία πράξη αντίστασης. Δεν γίνονται οι ρωγμές με την γροθιά αλλά με την αγάπη. Το σύστημα σήμερα πάσχει από καπιταλιστική ηθική προτεσταντισμού. Η ηθική αυτή είναι η χειρότερη τυραννία γιατί αγγίζει από τον άρχοντα ως τον ζητιάνο.



Ο ποιητής μας Νικηφόρος Βρεττάκος, στέκεται πλάι στους καταφρονεμένους, τους δυστυχείς, τους παρίες της ζωής. Ίσως νιώθει πως κι ο ίδιος είναι ένας απ' αυτούς. Υπάρχει στους τρεις αστέγους αυτούς μια υπερηφάνεια, μια αδιαλλαξία, μια εναντίωση στους ανθρώπους και την κοινωνία τους, στο ίδιο το πεπρωμένο, που τους προσδίδει μια διάσταση τραγική. 


Νικηφόρος Βρεττάκος «Οι τρεις άστεγοι»


Μια χειμωνιά, τρεις άστεγοι, που απ’ τον πάγο σβήναν
σε μια ταβέρνα που έκλεινε μπήκαν ορμητικοί.

Κι ενώ πολύ διψούσανε, καθόλου αυτοί δεν πίναν,
Αλλά το χώμα κοίταζαν κ’ οι τρεις τους σκεφτικοί.

Κι ο ταβερνιάρης που άλλοτε την ώρα αυτή σφαλούσε,
γιατί είχε σπίτι ερημικό και φαμελιά πολλή
να τους ειπεί πως πέρασεν η ώρα δεν τολμούσε
γιατί ήτανε παράξενοι και σκοτεινοί πολύ.

Κι όταν σαν άχνιζε η αυγή τον απαχαιρετήσαν
ένα κρασί τους πρόσφερε κι’ αυτός να ζεσταθούν,
ενώ από οίχτο κι ανθρωπιά τα μάτια του δακρύσαν.
Μ’ αυτοί, κ’ οι τρεις, περήφανοι, δεν πήρανε να πιουν.


Οι άστεγοι αυξάνονται και πληθύνονται…

«-Έως πριν από μερικά χρόνια οι άστεγοι ήταν μια μειονότητα σαλών, ανθρώπων που δραπέτευαν από την κοινωνία και τα δεσμά της, που έσπαγαν τους δεσμούς με την κανονικότητα, που τους είχε βρει μια τεράστια ατυχία.

Ήταν μια ελάχιστη εξαίρεση. Ήταν σαν τα αδέσποτα στο αστικό δίκτυο: δεν πείραζαν κανέναν, δεν τους πείραζε κανένας και κανείς δεν τους έβλεπε: ήταν λίγοι, τόσο λίγοι που δεν απειλούσαν τη βιτρίνα της κανονικότητας, της αιωνίας προόδου, της διαρκώς αυξανόμενης ευημερίας.

Ήταν λίγοι και ήταν σαλοί. Σήμερα, οι άστεγοι είναι χιλιάδες, εν μέσω οικονομικής κρίσης συνεχώς αυξάνονται, και δεν είναι σαλοί. Βρισκόμαστε ενώπιον ιστορικού ρήγματος. Φτώχεια υπήρχε πάντα. Μαζική πτώχευση και ταχεία καταστροφή μικρομεσαίων στρωμάτων, δεν υπήρχε.


Κι είναι γενετικά άλλο να γεννιέσαι φτωχός, να μεγαλώνεις με μειωμένες προσδοκίες, αλλά να μπορείς να ελπίζεις ότι θα βελτιώσεις τη θέση σου, να μπορείς να λογαριάζεις ότι σε μια ατυχία θα υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας, για να μην καταστραφείς, το δίχτυ της διευρυμένης οικογένειας ή της κοινότητας, το δίχτυ του κράτους-πρόνοιας, το δίχτυ της κοινωνικής αλληλεγγύης.


«Ήταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο, 
χειμώνας, κρύωνε. «τι περιμένεις;» του λέω... 
«τον άλλο αιώνα» μου λέει. Και χιόνιζε 
ήσυχα, ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο.» Τ.Λ.

Gia-tous-astegous«Sophia Drekou»Aenai-EpAnastasi-astegos
Μη ξεχνάμε αυτή την εικόνα όταν χιονίζει... ή βρέχει ☂

Και είναι άλλο να ζεις σε μια σχετική ευημερία, να μην ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει απόλυτη ένδεια, και αίφνης, με μια «στραβή», να τα χάνεις όλα, να χάνεις και τα ολίγα που σε κρατάνε εντός της κανονικότητας, υπό μία στέγη, και να βρίσκεσαι στην ουρά του συσσιτίου, στις λίστες απορίας, στον δρόμο, ντροπιασμένος… Πίσω από τους αριθμούς των ανέργων ή των πτωχευμένων νοικοκυριών που δίνει η Στατιστική Αρχή, βρίσκονται ανθρώπινα πρόσωπα, δράματα, καταστροφές.

Στα πρόσωπα των ηττημένων νεοαστέγων βρίσκεται χαραγμένο το μέλλον, σαν σκοτεινό ενδεχόμενο ημών των «κανονικών». Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι το μέγιστο: δίκτυα αλληλεγγύης. Είναι ένα κάποιο ανάχωμα μπρος στην κοινωνική αποσάθρωση, στην κοινωνία της «στραβής».» 


Βίντεο: «Οι άστεγοι των Αθηνών» Οδοιπορικό στα χαρτόκουτα της Αθήνας. Στα πεζοδρόμια, στις στοές, κάτω από τις γέφυρες και στα πάρκα, εκεί όπου σαν χελώνες χωρίς τα καβούκια τους, ζουν οι περίπου 20.000 άστεγοι της πόλης. 


Μπέρτολτ Μπρεχτ «Καταφύγια για τη νύχτα» 

Ακούω πως στη Νέα Υόρκη
Στη γωνιά της 26ης Οδού και του Μπρόντγουεϊ
Στέκει ένας άντρας κάθε βράδυ 
τους μήνες του χειμώνα.
Και στους άστεγους που μαζεύονται
βρίσκει ένα καταφύγιο για τη νύχτα
Κάνοντας εκκλήσεις στους διαβάτες.
Ο κόσμος έτσι δε θ’ αλλάξει.

Δε θα καλυτερέψουνε ανάμεσα στους ανθρώπους οι σχέσεις
Δε συντομεύει έτσι η εποχή της εκμετάλλευσης
Μα ωστόσο λίγοι άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο για τη νύχτα
Για μια νύχτα τους φυλάγεις απ’ τον άνεμο
Το χιόνι που προορίζονταν γι’ αυτούς πέφτει στο δρόμο.

Σαν διαβάσεις τούτο ‘δω, μην κλείσεις το βιβλίο, άνθρωπε.
Λίγοι άνθρωποι βρίσκουνε καταφύγιο για τη νύχτα
Για μια νύχτα τους φυλάγεις απ’ τον άνεμο
Το χιόνι που προορίζονταν γι αυτούς πέφτει στο δρόμο
Μα ο κόσμος έτσι δε θ’ αλλάξει
Δε θα καλυτερέψουνε ανάμεσα στους ανθρώπους οι σχέσεις
Δε συντομεύει έτσι η εποχή της εκμετάλλευσης.

Εξαιρετικό βίντεο «Για τους άστεγους», για να ευαισθητοποιήσουμε όσο γίνεται περισσότερο, τους συμπολίτες μας για το θέμα των αστέγων. Κάποτε το θέμα αυτό ήταν μακρινό, τώρα είναι δίπλα μας και αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια. Ας τους βοηθήσουμε λοιπόν! Μουσική υπόκρουση, το όμορφο τραγούδι του Phil Collins - Another Day In Paradise (Φίλ Κόλινς - Άλλη μια μέρα στον παράδεισο).


ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ: H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Μάθετε σε ποιους ξενώνες δεχόμαστε απόρους, 
αστέγους και κακοποιημένες γυναίκες. 

Δωρεάν Φαγητό από την Εκκλησία της Ελλάδος
ανανεώνεται καθημερινά. Μάθετε σε ποιά ενορία 
μπορείτε να βρείτε δωρεάν φαγητό ΕΔΩ:

Βαθιά στηρίζει αιώνες τώρα...

Ασυναίσθητα λειτουργεί η ομορφιά 
της ανθρώπινης φύσης
η ηρωϊκή μνήμη 
της συντροφιάς και της αλληλεγγύης
που βαθιά στηρίζει αιώνες τώρα 
την ανθρώπινη συνοχή
την πολύτιμη αυτή στοργική ευθύνη. 

Gia-tous-astegous«Sophia Drekou»Aenai-EpAnastasi-astegos

Αν ήξερες ότι είναι τιμή
να μαγειρεύεις για τον άλλο
αφού σου εμπιστεύεται
τη ζωή του και την ιστορία του
τότε θα κοίταζες καλύτερα
τις συνταγές της ανθρωπιάς
και θα ετοίμαζες τα υλικά
που ένα μυαλό θα τα μετέτρεπε
σε σκέψεις που αλλάζουν το μέλλον. 

Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος»

Gia-tous-astegous«Sophia Drekou»Aenai-EpAnastasi-astegos

Μαγειρεύουμε και τρώμε μαζί στον δρόμο 
για να σπάσουμε τη ντροπή

Δράση από το 2011 -στις 7 Δεκεμβρίου η Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» (βλ. εδώ) είχε γενέθλια- περισσότερες από 1 εκατ. μερίδες φαγητού, ένα βραβείο (το Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη 2015 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον περασμένο Σεπτέμβριο) που αρνήθηκε επειδή «… είναι σαν να με κοροϊδεύουν», μια ιδέα που ξεκίνησε όταν ο εμπνευστής της βρέθηκε στην ανεργία σε ηλικία 45 χρονών, μία δράση που με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης βρήκε ανταπόκριση από πολίτες της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, ένα καζάνι που στήνεται καθημερινά στον δρόμο, στις γειτονιές όλης της Ελλάδας, για να χορτάσει καρδιές και σώματα.

Ανήμερα Χριστουγέννων η Κοινωνική Κουζίνα ήταν στο Θησείο, στο παρκάκι που βρίσκεται κοντά στον σταθμό. Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 8 το βράδυ, γύρω από το γεύμα των Χριστουγέννων στήθηκε μια μικρή γιορτή: Μουσικές, ένα δέντρο με γλυκά που μοιράστηκαν στα παιδιά, ένα «χαριστικό παζάρι» με ρούχα, βιβλία και παιχνίδια, δράσεις, ευχές και χαρά.

O Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, η «ψυχή» της Κοινωνικής Κουζίνας μιλά στο Tvxs, τέσσερα χρόνια μετά από τη στιγμή που είδε στις λαϊκές αγορές της Αθήνας, ανθρώπους όλων των ηλικιών, εθνικοτήτων και κοινωνικών στρωμάτων, να ψάχνουν τα σκουπίδια για να μαζέψουν τρόφιμα που δεν μπορούσαν πια να αγοράσουν και αποφάσισε να γίνει «Ο Άλλος Άνθρωπος».

-Η ιδέα είχε την αρχή της στη δική σας προσωπική περιπέτεια, όταν μετά από 25 χρόνια εργασίας βρεθήκατε  άνεργος. Ποια ήταν η δουλειά σας;

Κ.Π.: Μάρκετινγκ σε πολυεθνικές, προβολή και προώθηση προϊόντων και υπηρεσιών, εκπαίδευση πωλητών.

-Και βρεθήκατε ξαφνικά στο πουθενά…

Κ.Π.: Εντελώς, όμως… Συνέβη τον Σεπτέμβριο του 2009, επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές διακοπές. Στην αρχή δεν με ένοιαζε, είχα ούτως ή άλλως, καλές επαφές με διάφορες εταιρείες, οπότε σκέφτηκα, δεν πειράζει, θα πάω σε άλλη. Έλα, όμως, που ήμουν πολύ μεγάλος για «αυτές»… Ήμουν 45 χρονών. Μεγάλος στα 45;!…

-Παραμένει η Κοινωνική Κουζίνα χωρίς νομική μορφή; Είχατε πει «εμείς δεν είμαστε ΜΚΟ και δεν πίστεψα ποτέ ότι η αλληλεγγύη χρειάζεται σφραγίδα».

Κ.Π.: Βεβαίως. Και θα ισχύει όσο υπάρχω. Όσο υπάρχει το πανό του Άλλου Ανθρώπου.

-Μήπως όμως, αυτό δημιουργεί -ενδεχομένως- πρακτικά προβλήματα σε κάποιους οι οποίοι θέλουν να σας συνδράμουν;

Κ.Π.: Δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα. Κάποιος που θέλει να συνδράμει, θα συνδράμει. Όπως γίνεται ανελλιπώς, τέσσερα χρόνια τώρα… Πρόβλημα έχουν όσοι θέλουν να συνδράμουν και να δικαιολογήσουν τα χρήματα που θα δώσουν. Ουδόλως με ενδιαφέρει αυτό. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να έρθει κοντά μας κάθε ένας ως φυσικό πρόσωπο, όχι ως εταιρεία. Τους ανθρώπους θέλω. Γιατί οι εταιρείες μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Είτε κρατικές, είτε ιδιωτικές, είτε πολυεθνικές, είτε τράπεζες –εταιρείες είναι όλες.

-Το Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη 2015 -με το οποίο σας τίμησε η Ε.Ε. τον περασμένο Σεπτέμβριο- για ποιόν λόγο το αρνηθήκατε;

Κ.Π.: Πώς ήταν δυνατόν να δεχτούμε ένα βραβείο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο ψηφίζει τα μέτρα λιτότητας που έχουν φέρει την Ελλάδα, τους πολίτες της, τους ανθρώπους της, στην κατάσταση αυτή; Εγώ, παρότι δεν έχω δουλειά, προσπαθώ να καλύψω κάποιες ανάγκες. Δεν είναι δυνατόν το 63,3% των Ελλήνων να ζει με εισοδήματα τα οποία κυμαίνονται από μηδέν μέχρι 420 ευρώ. Και τα στοιχεία που αναφέρω είναι δικά τους, της Eurostat. Και μου δίνουν ένα βραβείο παρότι γνωρίζουν, όχι μόνο τι έχει συμβεί και συμβαίνει, αλλά ενόσω ακόμη επιβάλλουν και άλλους φόρους και άλλες μειώσεις μισθών και άλλες απολύσεις και άλλες εξώσεις και πλειστηριασμούς και επιπλέον περικοπές στην Υγεία; Είναι σαν να με κοροϊδεύουν…

-Από τα προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας μέχρι το Θησείο, την Καπνικαρέα, τη Λέσβο και τον Βόλο, το γεγονός ότι η Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» στήνεται πλέον, παντού, θυμίζει το «είμαστε δυό, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς…». Το δίκτυο των εθελοντών πόσο μεγάλο είναι τελικά; 

Κ.Π.: Η Κοινωνική Κουζίνα δεν είναι ούτε δίκτυο, ούτε ομάδα, ούτε συλλογικότητα. Είναι μια ιδέα. Μία ιδέα η οποία έχει στόχο την αφύπνιση συνειδήσεων όλων ανεξαιρέτως, είτε πρόκειται για Έλληνα, είτε για Πακιστανό, άστεγο, εργοστασιάρχη, είτε κάποιον που ζει στην Εκάλη, είναι συνταξιούχος ή, φοιτητής. Και δόξα των Θεώ οι άνθρωποι εμπιστεύτηκαν την ιδέα και με στηρίζουν συνέχεια. Έχουμε ξεπεράσει το 1 εκατ. μερίδες στα 4 χρόνια καθημερινής δράσης, με μοναδικό «χορηγό» τον Άνθρωπο. Τον κάθε έναν ξεχωριστά. Έχουμε έναν χώρο 230 τ.μ. στο Μεταξουργείο, το οποίο είναι η αποθήκη μας, η αποθήκη του Άλλου Ανθρώπου -πρόκειται για το σπίτι μου που ενοικιάστηκε - και το οποίο λειτουργεί ως Κέντρο Ημέρας. Έρχονται καθημερινά άνθρωποι να πιουν καφέ, να πάρουν πρωϊνό, να κάνουν μπάνιο, να αλλάξουν ρούχα, να πλύνουν τα ρούχα τους, έρχονται τρεις φορές την εβδομάδα παιδιά στα οποία κάνουμε ενισχυτική διδασκαλία, μαθητές δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου -και εφέτος, τώρα που τελείωσε το πρώτο τρίμηνο, οι επιδόσεις τους στα μαθήματα είναι πολύ καλύτερες σε σχέση με πέρυσι.

Όλα αυτά έχουν γίνει από τον Άνθρωπο για τον Άνθρωπο. Χωρίς νομική μορφή. Επειδή άνθρωποι εμπιστεύτηκαν αυτό που βλέπουν. Έχω μία αρχή: Δεν δέχομαι τίποτα από κάποιον που δεν έχει έρθει να δει τι κάνουμε. Για να δεχτώ μία προσφορά, πρέπει εκείνος που θέλει να βοηθήσει, να έρθει οπωσδήποτε στη δράση, να συμμετέχει και στο τέλος να φάει από το ίδιο καζάνι που τρώμε όλοι –οι άστεγοι, όσοι έχουν ανάγκη κι εγώ μαζί. Γιατί αυτό σημαίνει σεβασμός, αλληλεγγύη, αγάπη. ‘Ο Άλλος Άνθρωπος’ δεν έχει καμία σχέση με φιλανθρωπία, δεν έχει καμία σχέση με συσσίτιο (με τη σημερινή χρήση της λέξης, αφού συσσίτιο δεν σημαίνει παρά, συντρώγω με έναν άλλο άνθρωπο) ή, με ελεημοσύνη.

-Τελικά, σε πόσες πόλεις υπάρχουν εθελοντές;

Κ.Π.: Σε κάθε πόλη της Ελλάδας υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν την ιδέα. Και όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά και στην Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Δανία, τη Νορβηγία, την Αυστρία, το Βέλγιο, την Ελβετία, ακόμη και στις ΗΠΑ. Και όλα αυτά μέσω διαδικτύου -με το blog- και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και επιπλέον, οι άνθρωποι από το εξωτερικό που στηρίζουν την ιδέα, είτε οι ίδιοι, είτε φίλοι τους, έχουν έρθει εδώ. Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 2015, πήγαμε και μαγειρέψαμε σε όλες τις μεγάλες πόλεις ανά την Ελλάδα.

-Οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες στην Αθήνα ή στην περιφέρεια;

Κ.Π.: Στην Αθήνα. Αλλά, νομίζω ότι, το μεγάλο πρόβλημα της περιφέρειας ξεκινάει τώρα. Η περιφέρεια μέχρι και πριν από ένα, δύο χρόνια δεν είχε πρόβλημα.

-Η εντύπωση ότι η επαρχία διασώζεται, έστω και εξαιτίας της απλής δυνατότητας να έχει κάθε σπίτι το κηπάκι του και τις κοτούλες του, είναι λανθασμένη;

Κ.Π.:  Δεν είναι έτσι, δυστυχώς. Γιατί μπορεί όντως, να υπάρχει το κηπάκι, αλλά όταν πάρει το σπίτι και το χωράφι η τράπεζα, δεν θα έχουν ούτε αυτά. Και ξέρεις, στην επαρχία είναι πιο δύσκολα από ό,τι στην Αθήνα. Η Αθήνα είναι μεγαλούπολη, χάνεσαι. Δεν σε νοιάζει. Στην επαρχία είναι κλειστή η κοινωνία και ο άνθρωπος που έχει ανάγκη, ντρέπεται να ζητήσει βοήθεια. Το υπομένει σιωπηλά, πηγαίνει στην εκκλησία με το κοστουμάκι του χωρίς κανείς να υποψιάζεται τι τού συμβαίνει ή, κατεβαίνει από το χωριό του στη πλησιέστερη πόλη για να βρει ένα κοινωνικό ιατρείο και να πάρει φάρμακα ή να περάσει από ένα κοινωνικό παντοπωλείο για λίγα τρόφιμα. Πάντα, χωρίς να το ξέρει κανείς… Άλλωστε, αυτός ήταν και ο δικός μας σκοπός: Να «σπάσουμε» τη ντροπή που αισθάνεται όποιος είναι σε δύσκολη θέση. Γι αυτό μαγειρεύουμε και τρώμε όλοι μαζί. Για να δείξουμε ότι, δεν είναι τίποτα, ένα γεύμα μόνο, όπως θα κάναμε και στο σπίτι μας. Ένα γεύμα που απλά, μαγειρεύουμε στον δρόμο. Σαν να είναι γιορτή.
-Το πρόγραμμα των επομένων ημερών;

Κ.Π.: Το Σάββατο 26 και την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου μαγειρεύουμε για τους αστέγους του Πειραιά, στο λιμάνι -μιλώντας για την Αθήνα, γιατί εντωμεταξύ μαγειρεύουμε και στη Σαλαμίνα και στη Μυτιλήνη- Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου είμαστε στον Κεραμεικό, συμμετέχουμε σε μία εκδήλωση με έναν τραγουδιστή από την Κρήτη που έχει γράψει ένα τραγούδι για τους αστέγους, 30 Δεκεμβρίου είμαστε στην κεντρική πλατεία της Νέας Φιλαδέλφειας όπου θα μαγειρέψουμε για 1000 άτομα παρέα με δημοτικά σχολεία και παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα είμαστε ή στο Σύνταγμα ή στο Θησείο, θα δούμε…. Έχω σημειώσει το Σύνταγμα, αλλά μπορεί να είμαστε και στο Θησείο…

-Τα λόγια που σας γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από την προσφώνηση «καλέ μου άνθρωπε», μέχρι τους χαρακτηρισμούς ιεραπόστολοι των εθνών» είναι ενδεικτικά της ευγνωμοσύνης που νιώθουν οι άνθρωποι.

Κ.Π.: … Δεν είμαι άγιος, τα ελαττώματα μου είναι πολλά. Κι αν θέλεις, όλο αυτό το κάνω για μένα. Για μένα το ξεκίνησα. Για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν είμαι άχρηστος όταν οι άλλοι έλεγαν ότι στα 45 μου χρόνια είχε τελειώσει η ζωή μου… Και ξέρεις, όπως δεν σου αρέσει να σε λυπούνται οι άλλοι, δεν πρέπει να λυπάσαι και εσύ. Μην λυπάσαι. Και όπως θέλεις να σε σέβονται, κατά τον ίδιον τρόπο, να σέβεσαι και εσύ.







Βίντεο: ΣΟΚ και ΔΕΟΣ: Άστεγοι στην Αθήνα

Οι άστεγοι έχουν κατακλύσει τα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας. Η οικονομική κρίση τους έχει οδηγήσει, να ζούνε στο δρόμο. Περιφέρονται σαν σκιές και κοιμούνται όπου βρουν, σε υπόστεγα και σε παγκάκια. Ενώ πολλοί, τις νύκτες επισκέπτονται κάποιο νοσοκομείο της πόλης προκειμένου να βρουν λίγη ζεστασιά.

Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Praxis, οι άστεγοι στην Ελλάδα υπολογίζονται πια στους 25.000, από 11.000 που ήταν το 2009.

ΣΟΚ προκαλεί το ρεπορτάζ του CNN για τους άστεγους της Αθήνας (video). Η Elinda Labropoulou μετέδωσε σε όλον τον κόσμο θλιβερές εικόνες από τη φτώχεια.

Μια γωνιά, που δεν την πιάνει ο αέρας, δυο κουβέρτες για προστασία από το κρύο και αδιαφορία για τα βλέμματα των περαστικών.

Το πολικό ψύχος φέρνει για μία ακόμη φορά στην επιφάνεια τις δραματικές συνθήκες με τις οποίες αναγκάζονται να ζουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν έχουν στέγη. Το κοινωνικό αυτό φαινόμενο έχει πάρει πλέον τεράστιες διαστάσεις στη χώρα μας, με τους περισσότερους από αυτούς μάλιστα, να είναι Έλληνες.

Ειδικά όμως αυτές τις ημέρες, που το κρύο είναι τσουχτερό, καλούνται να επιβιώσουν με θερμοκρασίες κοντά στους μηδέν βαθμούς, με αποτέλεσμα να χρειάζονται περισσότερο από ποτέ, βοήθεια.Να τι πρέπει να κάνουμε όσοι συμπολίτες μπορούμε!


Παραπομπές, αναφορές:
Η κορυφαία πράξη αντίστασης - Σοφία Ντρέκου
Τάσος Λειβαδίτης «Επίλογος (Φυσάει)» Ο Τυφλός με το λύχνο (1983) Απόσπασμα
Οι άστεγοι αυξάνονται και πληθύνονται… Λόγος Παράταιρος itzikas.wordpress.com
Τα Βίντεο από www.YouTube, εταιρεία της Google.
Δωρεάν Φαγητό... Εκκλησίας της Ελλάδος ανανεώνεται καθημερινά ΕΔΩ
Αν ήξερες - Ν. Λυγερός http://nikos-lygeros-poihsh.blogspot.com
TVXS - TV Χωρίς Σύνορα - tvxs.gr / Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος»
Πηγή: http://www.sophia-ntrekou.gr/2014/12/Gia-tous-astegous.html


FaceBook Διάλογοι:
Σοφία Ντρέκου 26 Ιανουαρίου 2015 Ειδικά Απόψε Σπέσιαλ αφιέρωση... Ας χαιρετίσουν τις χρυσές καρέκλες όποιοι έφαγαν... έφαγαν. Από τους Άστεγους όπου Γης Από το Σκοτάδι στο Φως... Αργά το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου 2015  στην βροχή και στο κρύο, τους το αφιερώνουμε. Στην ευχή του Χριστού και της Παναγίας να πάνε και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ. 


Ο Στέλιος τραγουδά στην αυλή 
του σπιτιού του στον άγιο Κωνσταντίνο.





Σοφία Ντρέκου 31 Δεκεμβρίου 2014 στις 2:22 π.μ. ΑΝΟΙΞΑΝ ΧΩΡΟΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΣΤΕΓΩΝ!

Σοφία Ντρέκου 20 Νοεμβρίου 2014 στις 1:09 π.μ. Βίντεο: «Midnight Choir - Mercy of Maria» ♪♬ Στο Έλεος Της Παρθένου Μαρίας. ΦΩΤΟ: Μία άστεγη κοντά στην πλατεία Μοναστηρακίου. Το φαινόμενο των αστέγων έχει αυξηθεί κατά περίπου 25% από το 2009.








Σοφία Ντρέκου 8 Ιανουαρίου 2012 Βρέθηκε νεκρός σε παγκάκι 62χρονος άστεγος!

Σοφία Ντρέκου 8 Ιανουαρίου 2012 Ο πρώτος νεκρός άστεγος, από το κρύο!

Σοφία Ντρέκου 22 Δεκεμβρίου 2011 Πιό ἄστεγος ἀπό ἄστεγος γίνεται;

Σοφία Ντρέκου 20 Δεκεμβρίου 2011: «Ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα» «Η σίτιση, η στέγη και οι παροχές Υγείας είναι οι τρεις βασικοί πυλώνες της κοινωνικής πρόνοιας, που όταν πλήττονται μιλάμε για ανθρωπιστική κρίση», εξηγεί στον Δρόμο ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης.

Σοφία Ντρέκου 14 Ιανουαρίου 2012: «Έκανα πρόβα άστεγου, προτού βγω οριστικά στο δρόμο» Αυτή η δήλωση ενός ανθρώπου στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA ομολογώ ότι από χθες με έχει συγκλονίσει! Είναι τα λόγια ενός ανθρώπου που η οικονομική κρίση, η ανεργία, οι λάθος χειρισμοί ενδεχομένως, τον οδήγησαν στο δρόμο… Τον έκαναν άστεγο!


Αναστασία γεωργακοπουλου: να τους έχει ο Θεός καλά, όλους όσους κρυώνουν και υποφέρουν τέτοιες μέρες και να μας έχει ο Θεός καλά αν και όσο μπορούμε να βοηθάμε. 3 χρόνια

Θάλια Ευθαλία: Ναι ρε γτ... γι αυτούς και μόνο αξίζει κάθε προσπάθεια, κάθε μάχη, κάθε επανάσταση!!!!!!! Σοκαρίστηκα από την φωτό... 3 χρόνια

Στυλιανός Ματθαίου: Όταν μπορεί κανείς, κάνοντας το ανθρώπινο, να διορθώσει μιά κατάσταση επιβάλλεται να το κάνει, αλλιώς δεν είναι Χριστιανός...Αν δεν μπορεί, τότε ηρεμεί και το παίρνει ως θέλημα Θεού, όπως ο Λάζαρος της παραβολής......! 3 χρόνια

Τσίτσος Βασίλειος: Και στους νεκρούς με άσπρο σεντόνι τους σκεπάζουμε... 3 χρόνια ομάδα Αέναη επΑνάσταση 11 Φεβρουαρίου 2015