15/6/15

Στην σιωπηλή νύχτα του απείρου


Σοφία Ντρέκου

Σαν ένα φίλο που μιλάει με το φίλο του, μιλάει ο άνθρωπος με το Θεό, και πλησιάζοντας μ' εμπιστοσύνη στέκεται μπροστά στο πρόσωπο του Ενός, που κατοικεί απρόσιτος μες το φως.[1] Η αξία του πόνου, μάς δίνει την εμπειρία να δούμε το αποφεύγειν και απομακρύνειν, όταν πλησιάζεις την αλήθεια μέσα από την σιωπηλή νύχτα του απείρου.

Με νηφαλιότητα να τιθασεύσουμε τα πάθη μας και με ψυχραιμία να κρίνουμε, αν όχι το βέλτιστο, ό,τι είναι καλύτερο για το μέλλον μας, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν διακρίνεται, τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να επιλέξουμε το έλασσον, αυτό που κρίνουμε ως το λιγότερο ένοχο και μας παρέχει ελπίδα, έστω και αμυδρά.

Λυτρωτικός παρατηρητής η νηφάλια σκέψη του προσώπου να έρχεται σε στοχαστική περισυλλογή, να μεγεθύνει πονετικά τα αδιέξοδα του κόσμου τούτου, μέσα στο πνεύμα της καλοσύνης και της αλληλοσυμπαράστασης, που μας αποπνέει το βιβλίο του σύμπαντος κόσμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: