24 Φεβ 2015

Τ. Λειβαδίτης: Αγαπημένη μου...


Μακάριοι όσοι πονώντας κλέβουν από τη νυχτιά
του έρωτα το Αλφαβητάρι. Σοφία Ντρέκου

Το ερωτικό ποίημα είναι εντυπωσιακά λυρικό και δυνατό ταυτόχρονα. 
Ένα ποίημα για την ανάγκη του έρωτα και της παρουσίας αγαπημένου.

Αγαπημένη μου (Τάσος Λειβαδίτης)

Δος μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ έβρισκα, αγαπημένη,
στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Ύστερα έρχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας.
Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη.
Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Oλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου,
τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου,
έζησα όλη τη ζωή.

Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου.
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θάναι δικά μας.

Θά ’θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου,
αγάπη μου, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου,
αγαπημένη μου…

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα
και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Θα’ θελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Να τ’ ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές
και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές
και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μη φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές,
τα τρυγόνια στους φράχτες…

Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Να τα’ ακούσει ο χρόνος και να μη σ’ αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ.
Μες στην αγάπη μας είναι ένα δροσερό κλωνάρι
ένα σπουργίτι μια φυσαρμόνικα…

Καλημέρα γειτόνισσες
να και κει, αγάπη μου, εκεί στη γωνιά,
κοίταξε την άνοιξη που έρχεται
κοίταξε αυτά τα παλικάρια που γνέφουνε με τα δρεπάνια
και τα κορίτσια πίσω τους που δένουν σε δεμάτια τις ακτίνες του ήλιου
κοίταξε... μάς γνέφουν. Όλα μας γνέφουν. Καλημέρα.

Καλημέρα όλα εσείς κοντινά και μακρινά μου αδέρφια.
Ελάτε να σας γνωρίσω την αγαπημένη μου.
Πέστε μου, δεν είναι όμορφη;
Σαν τη ζωή και το τραγούδι, αδέρφια μου, την αγαπάω.

Και πιο πολύ.
Καλημέρα ουρανέ, καλημέρα ήλιε, καλημέρα άνοιξη.
Ελάτε λοιπόν να σας γνωρίσω την αγαπημένη μου.
Καλημέρα ευτυχία.

Δώσ’ μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ όλους τους τοίχους απόψε ντουφεκίζεται η ζωή.
Aνάμεσά μας ρίχναν οι άνθρωποι το μεγάλον ίσκιο τους.

Tι θα απογίνουμε, αγαπημένη;
…μια φέτα ψωμί που δε θα τη μοιραζόμαστε πως να την αγγίξω;

Πως θ’ άνοιγα μια πόρτα όταν δε θα ‘τανε για να σε συναντήσω
πως να διαβώ ένα κατώφλι αφού δε θα ‘ναι για να σε βρω.
Ήταν σα να ‘χε πεθάνει κι η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη.

Που είναι λοιπόν ένα χαμόγελο να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε…
…ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι
και να σφίγγει το δικό σου χέρι.

Kι ήταν σα να ‘χε γεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στη γη.
…έτσι λέει ο Ηλίας: «εγώ θα βρω τον τρόπο να παίζω φυσαρμόνικα»
κι ας τού χουν κόψει και τα δυο του χέρια.

Kι έτσι κάθε βράδυ η λάμπα έσβηνε τη μέρα μας.
Kι όταν ήτανε να πεθάνουμε αυτοί μας μίλησαν για τη ζωή.
Tότε κι εμείς μπορέσαμε να πεθάνουμε.
Σ’ εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.

Mα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός 
και τα μάτια σου τόσο μεγάλα.

Ύστερα ερχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας. Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη. 
Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Tο παιδί μας, Mαρία, θα πρέπει να μοιάζει με όλους τους
ανθρώπους που δικαιώνουν τη ζωή.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε
φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε
φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του
παιδιού μας
φοβούνται τα χέρια σου, που ξέρουν ν’ αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά…

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θα ‘ναι δικά μας.
Θα ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου, αγάπη, 
μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.
Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν
στο ήρεμο ψωμί,
στα δίκαια χέρια,
στην αιώνια ελπίδα,
πώς θα μπορούσαμε, αγαπημένη μου,
να ‘χουμε πεθάνει...

Συχώρα με, αγάπη μου,
που ζούσα πριν να σε γνωρίσω...

Μισώ τα μάτια μου, που πια
δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..

Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
ακούγοντας μακριά
τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ' αναζητάω σαν τον τυφλό,
που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
σ' ένα σπίτι που' πιάσε φωτιά...

α, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ
για να σε συναντήσω
γι' αυτό έγινε ο κόσμος...

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
είμαστε κιόλας νεκροί...

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
έξω απ' την πόρτα σου,
εσύ θα ξέρεις, πως πέθανε
σφαγμένος απ' τα μαχαίρια του φιλιού,
που ονειρευότανε για σένα...

Ποδοπάτησε με, να έχω τουλάχιστον
την ευτυχία να μ'αγγίζεις.


Θε μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο



Συμφωνία Αρ.1 [1957]

Συχώρα με, αγάπη μου, που 
ζούσα πριν να σε γνωρίσω...

Μισώ τα μάτια μου, που πια
δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..

Θα σ' ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
ακούγοντας μακριά
τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ' αναζητάω σαν τον τυφλό,
που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
σ' ένα σπίτι που' πιάσε φωτιά...

α, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ
γι' αυτό έγινε ο κόσμος...

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απ' την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
είμαστε κιόλας νεκροί...

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
έξω απ' την πόρτα σου,
εσύ θα ξέρεις, πως πέθανε
σφαγμένος απ' τα μαχαίρια του φιλιού,
που ονειρευότανε για σένα...

Ποδοπάτησε με, να έχω τουλάχιστον
την ευτυχία να μ'αγγίζεις.

Κάπου ανάμεσα η γυναίκα του ποιητή

Στην αρχή της ποιητικής του παραγωγής, κάπου στο 1952, όταν εκδίδει το «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (1952)». Για το συγκεκριμένο έργο, του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο Ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Nεολαίας στη Bαρσοβία, το 1955. Στις 10 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, βρίσκεται κατηγορούμενος για το περιεχόμενο του ποιήματος. Ωστόσο, αθωώνεται.

Η αντίθεση που γίνεται ευδιάκριτη στην ποίηση του Λειβαδίτη, βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή της και στην ζωή του. Βραβείο και εδώλιο του κατηγορημένου συνιστούν τις γκρίζες αποχρώσεις του ποιήματος.

Η εγκατάλειψη της Νομικής για την ένταξη του στην Αντίσταση, το 1940, καθώς και η εξορία του στα έτη 1948-1952 στο Μούδρο, τον Άη Στράτη και την Μακρόνησο για τις πολιτικές του ιδέες, έθεσαν τις βάσεις των πρώτων ποιητικών συλλογών, Μάχη στην άκρη της νύχτας, Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου.

Στο ποιητικό έργο, Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, βλέπουμε τον, έντονα, βιωματικό χαρακτήρα που αναφλέγεται και ξεπηδά σε κάθε στίχο. Στην αρχή, οι φαντάροι που θα γέμιζαν τα τρένα, ο αγέρας του πολέμου, η δυστυχία του φανερωμένη σε κάθε πτυχή του δρόμου. Κάπου ανάμεσα η γυναίκα του ποιητή, αυτή που ενσαρκώνει την ατομική και συλλογική ελπίδα στα μάτια του.[2]


Παραπομπές:
1. Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988) αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Αθήνα, Κέδρος, 1952. ΠΟΙΗΜΑΤΑ, greekpoems.
2. Ανασκάπτοντας το παρελθόν, anaskaptontas.blogspot.gr
3. Το ποίημα στο βίντεο, αποδίδει ο ηθοποιός Πλάτων Τσιπίδης σε μουσική Ευανθία Ρεμπούτσικα. Το οπτικοακουστικό υλικό (Βίντεο) από το www.YouTube της Google.
4. Πηγή, επιμέλεια: www.sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση


Τελευταία ενημέρωση και έλεγχος συνδέσμων:
30 Οκτωβρίου 2017 στις 10:21

Δείτε:

Σοφία Ντρέκου 30 Οκτωβρίου 2016: 30 Οκτωβρίου 1988 έφυγε για την ποιητική, ουράνια Πολιτεία ο ποιητής της ανθρωπιάς, του ονείρου και του έρωτα, Τάσος Λειβαδίτης. Ο ποιητής με τα περισσότερα μελοποιημένα ποιήματα. Με την ποίησή του, άφησε την ανθρωπότητα ομορφότερη. Ας είναι αναπαυμένη η ωραία και βαθειά αγωνιστική ψυχή του 

1. Η Περιπέτεια του Τάσου Λειβαδίτη (Λογοτεχνική ανάλυση) [+Βίντεο «Λειβαδίτης, ο ποιητής των μεγάλων ονείρων»] Σύντομο βιογραφικό: Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988)

2. Απόσπασμα από το ποίημα του Τ. Λειβαδίτη «Η δίκη του αιώνος». Συλλογή «Μικρό βιβλίο για μεγάλα Όνειρα». «Η σιωπή της νύχτας στην φωτιά» Σοφία Ντρέκου [+Βίντεο] 

3. «Συγχώρα με, Αγάπη μου, που Ζούσα Πριν σε Γνωρίσω» αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Αθήνα, Κέδρος, 1952.

4. Το Θλιμμένο Γραμματοκιβώτιο – Τάσος Λειβαδίτης (Ο Νέος Χρόνος, Οδηγός στο Φως της του Χριστού Ελευθερίας)

5. Αποσπάσματα από το «Μικρό Βιβλίο για Μεγάλα Όνειρα» (Ο Αη-Λαός: Θα με δικάσει o κούκος και τ' αηδόνι (ιστορική ανάλυση τραγουδιού + Βίντεο)

6. Απόσπασμα: Τάσος Λειβαδίτης «Επίλογος (Φυσάει)» Ο Τυφλός με το λύχνο (1983) Για τους άστεγους... όπου γης + Βίντεο

Περισσότερες Λογοτεχνικές αναλύσεις:
Δείτε:

αρχείο facebook
Sophia Drekou 22 Φεβρουαρίου 2015 στις 10:56 μ.μ.
αέναη επΑνάσταση 22 Φεβρουαρίου 2015 στις 11:16 μ.μ.
Σοφία Ντρέκου 16 Μαΐου 2016 στις 8:25 μ.μ.
υιός άσωτος(Sotirios Laliotis) 17 Μαΐου 2016: Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. Έρωτας που πέρα από όλα τα άλλα εμπεριέχει την κατανόηση, την στοργή την συντροφικότητα, την μεγάλη καρδιά. Έρωτα που δεν έχει χώρο η απελπισία, που και μόνον το δόσιμο, σε κάνει άνθρωπο, άνθρωπο για όλα. Για όλα εκείνα που ανεβάζουν την ζωή εκεί που της πρέπει. Εκεί όπου ο συμβιβασμός με σήμα απαγορευτικό, δεν έχει χώρο, εκεί που τα πρέποντα είναι μόνον η αγάπη και η αυταπάρνηση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: