Αφηρημένη τέχνη με ρολόι και γρανάζια
Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων - ή
Μια σακούλα καραμέλες (του Μάριο ντε Αντράντε)
✍🏻 Ανάλυση - Σχολιασμοί: Σοφία Ντρέκου
(Sophia Drekou, Columnist in Psychology)
Ένα κείμενο του Βραζιλιάνου ποιητή Μάριο ντε Αντράντε (1893 -1945). Ιδανικό για όσους από μια ηλικία και μετά συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος τους είναι πολύτιμος και δεν θέλουν να τον σπαταλούν σε ανοησίες. Ένα κείμενο για την σπατάλη του χρόνου. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων δεν μετριέται πια σε ώρες, αλλά σε νόημα. Το κείμενο του Μάριο ντε Αντράντε, γνωστό ως The Valuable Time of Maturity, αποτελεί έναν βαθύ στοχασμό για τη σπατάλη του χρόνου, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη συνειδητή επιλογή της ουσίας αντί της επιφάνειας. Καθώς περνούν τα χρόνια, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος ζωής λιγοστεύει και ότι δεν αξίζει να τον ξοδεύει σε μετριότητες, εγωισμούς, ανούσιες συγκρούσεις και κενές συζητήσεις.
Η ωριμότητα δεν φέρνει βιασύνη· φέρνει διάκριση. Ο ώριμος άνθρωπος μαθαίνει να αποσύρεται από περιβάλλοντα που εξαντλούν την ψυχή και να επιλέγει πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση, ειλικρίνεια και σεβασμό. Ο χρόνος γίνεται πολύτιμος γιατί συνδέεται με την ποιότητα των σχέσεων, την εσωτερική ειρήνη και την αλήθεια. Όπως το παιδί που φυλά τις τελευταίες καραμέλες για να τις γευτεί αργά, έτσι και ο άνθρωπος της ωριμότητας μαθαίνει να ζει με ένταση, αλλά χωρίς θόρυβο.
Το ουσιώδες στη ζωή δεν βρίσκεται στους τίτλους και στις επικεφαλίδες, αλλά στην καρδιά, στην αξιοπρέπεια και στη συμφιλίωση με τη συνείδηση. Αυτό το κείμενο μιλά σε όσους, από μια ηλικία και μετά, επιλέγουν να μην σπαταλούν άλλο τον χρόνο τους.
Η ωριμότητα δεν είναι παραίτηση· είναι διάκριση. Δεν αποσύρεται ο άνθρωπος επειδή κουράστηκε, αλλά επειδή έμαθε να ξεχωρίζει. Έμαθε ότι ο χρόνος δεν επιστρέφεται και ότι η ψυχή δεν αντέχει να ζει σε μόνιμη άμυνα απέναντι στην ανοησία, τη ματαιοδοξία και την επιφανειακή σύγκρουση.
Ο ώριμος άνθρωπος δεν αναζητά πλήθη· αναζητά αλήθεια. Δεν εντυπωσιάζεται από τίτλους και ρόλους· συγκινείται από την ανθρώπινη υπόσταση. Κι όσο λιγοστεύουν οι «καραμέλες» της ζωής, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη να γευτεί κανείς κάθε στιγμή με καθαρότητα, ουσία και εσωτερική ειρήνη.
Δεν πρόκειται για φυγή από τον κόσμο, αλλά για μια σιωπηλή επανάσταση απέναντι στη σπατάλη του νοήματος. Για μια επιλογή ζωής όπου ο χρόνος αφιερώνεται σε ό,τι αξίζει πραγματικά: στην αξιοπρέπεια, στη συνείδηση, στις σχέσεις που δεν εξαντλούν αλλά φωτίζουν.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη ωριμότητα να είναι αυτή:
να φτάσεις ως το τέλος όχι θορυβώδης, αλλά πλήρης.
Όχι κουρασμένος, αλλά συμφιλιωμένος.
Και σε ειρήνη... με τον εαυτό σου και με όσους αγάπησες.
🎄🎅 Όταν ο χρόνος γίνεται προσευχή χωρίς λέξεις
Κάποτε νομίζουμε πως ωριμάζουμε όταν αντέχουμε περισσότερα. Μα ίσως ωριμάζουμε όταν αντέχουμε λιγότερα... όχι από αδυναμία, αλλά από καθαρή επίγνωση. Γιατί ο χρόνος, όταν μικραίνει, δεν «τελειώνει»· αποκαλύπτεται. Και τότε ζητά να κατοικήσει σε σχέσεις που δεν πληγώνουν, σε λόγια που δεν ακυρώνουν, σε αλήθειες που δεν κάνουν θόρυβο.
Η ωριμότητα είναι να γεύεσαι τις τελευταίες «καραμέλες» αργά: όχι από φόβο, αλλά από ευγνωμοσύνη. Να διαλέγεις το ουσιώδες—και να το υπηρετείς με ήσυχη συνέπεια. Λίγες καραμέλες, πολλή ουσία… και λίγη αστερόσκονη ✨
Σημειώσεις:
Ο Μάριο ντε Αντράντε (Mario Raul de Morais Andrade 9 Οκτωβρίου 1893 - 25 Φεβρουαρίου 1945), Βραζιλιάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, μουσικολόγος, φωτογράφος, κριτικός, ιστορικός Τέχνης αλλά και δοκιμιογράφος.
Ανάμεσα σε άλλα θαυμάσια πράγματα που κατάφερε, θεωρείται ουσιαστικά ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης βραζιλιάνικης ποίησης και βασικός εκπρόσωπος του μοντερνισμού στη Βραζιλία τα 20 χρόνια του μεσοπολέμου (ενδιαμέσως των δύο παγκοσμίων πολέμων).
O Mário Raul de Morais Andrade γεννήθηκε το 1893 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας και έζησε εκεί και τα 52 χρόνια του σχετικά σύντομου βίου του.
Και το πρωτότυπο κείμενο, στην όμορφη μητρική του γλώσσα.
elniplex.com - MATURIDADE - Mário de Andrade
Contei meus anos e descobri que terei menos tempo para viver daqui para a frente do que já vivi até agora.
Tenho muito mais passado do que futuro.
Sinto-me como aquele menino que ganhou uma bacia de jabuticabas.
As primeiras, ele chupou displicente, mas percebendo que faltam poucas, rói o caroço.
Já não tenho tempo para lidar com mediocridades.
Não quero estar em reuniões onde desfilam egos inflados.
Inquieto-me com invejosos tentando destruir quem eles admiram, cobiçando seus lugares, talentos e sorte.
Já não tenho tempo para conversas intermináveis, para discutir assuntos inúteis sobre vidas alheias que nem fazem parte da minha.
Já não tenho tempo para administrar melindres de pessoas, que apesar da idade cronológica, são imaturos.
Detesto fazer acareação de desafetos que brigaram pelo majestoso cargo de secretário geral do coral.
As pessoas não debatem conteúdos, apenas os rótulos.
Meu tempo tornou-se escasso para debater rótulos, quero a essência, minha alma tem pressa…
Sem muitas jabuticabas na bacia, quero viver ao lado de gente humana, muito humana, que sabe rir de seus tropeços, não se encanta com triunfos, não se considera eleita antes da hora, não foge de sua mortalidade…
Só há que caminhar perto de coisas e pessoas de verdade.
O essencial faz a vida valer a pena.
E para mim, basta o essencial...
Πηγή: Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα Θέματα: Δοκίμια, Λογοτεχνία-Ποίηση,
Πολιτισμός, Πρωτοχρονιά, Τέχνες, Φιλοσοφία
Keywords: πολύτιμος χρόνος, ώριμοι άνθρωποι, ωριμότητα ζωής, σπατάλη χρόνου, Μάριο ντε Αντράντε, αξιοπρέπεια, ουσία στη ζωή, ωριμότητα, σακούλα καραμέλες, ουσία, σχέσεις, αλήθεια, εσωτερική ειρήνη, σπατάλη χρόνου
Μια σακούλα καραμέλες (του Μάριο ντε Αντράντε)
✍🏻 Ανάλυση - Σχολιασμοί: Σοφία Ντρέκου
(Sophia Drekou, Columnist in Psychology)
🟡 Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων Ανθρώπων – «Μια σακούλα καραμέλες» του Μάριο ντε Αντράντε
Ένα κείμενο του Βραζιλιάνου ποιητή Μάριο ντε Αντράντε (1893 -1945). Ιδανικό για όσους από μια ηλικία και μετά συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος τους είναι πολύτιμος και δεν θέλουν να τον σπαταλούν σε ανοησίες. Ένα κείμενο για την σπατάλη του χρόνου. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων δεν μετριέται πια σε ώρες, αλλά σε νόημα. Το κείμενο του Μάριο ντε Αντράντε, γνωστό ως The Valuable Time of Maturity, αποτελεί έναν βαθύ στοχασμό για τη σπατάλη του χρόνου, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη συνειδητή επιλογή της ουσίας αντί της επιφάνειας. Καθώς περνούν τα χρόνια, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος ζωής λιγοστεύει και ότι δεν αξίζει να τον ξοδεύει σε μετριότητες, εγωισμούς, ανούσιες συγκρούσεις και κενές συζητήσεις.
Η ωριμότητα δεν φέρνει βιασύνη· φέρνει διάκριση. Ο ώριμος άνθρωπος μαθαίνει να αποσύρεται από περιβάλλοντα που εξαντλούν την ψυχή και να επιλέγει πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση, ειλικρίνεια και σεβασμό. Ο χρόνος γίνεται πολύτιμος γιατί συνδέεται με την ποιότητα των σχέσεων, την εσωτερική ειρήνη και την αλήθεια. Όπως το παιδί που φυλά τις τελευταίες καραμέλες για να τις γευτεί αργά, έτσι και ο άνθρωπος της ωριμότητας μαθαίνει να ζει με ένταση, αλλά χωρίς θόρυβο.
Το ουσιώδες στη ζωή δεν βρίσκεται στους τίτλους και στις επικεφαλίδες, αλλά στην καρδιά, στην αξιοπρέπεια και στη συμφιλίωση με τη συνείδηση. Αυτό το κείμενο μιλά σε όσους, από μια ηλικία και μετά, επιλέγουν να μην σπαταλούν άλλο τον χρόνο τους.
Η ωριμότητα ως άσκηση ελευθερίας
(Το κείμενο του Μάριο ντε Αντράντε λειτουργεί σαν «κανόνας διάκρισης»: δεν υμνεί την απόσυρση από τη ζωή, αλλά την απελευθέρωση από τον θόρυβο της ματαιότητας. Η ωριμότητα δεν είναι κυνισμός· είναι καθαρότητα: να σταματάς να χαρίζεις χρόνο σε μετριότητες, σε εγωισμούς, σε ατέρμονες διαδικασίες που δεν γεννούν αλήθεια. Ο χρόνος, όταν γίνεται λιγοστός, αποκαλύπτεται ως ιερή ύλη: ζητά να μετατραπεί σε νόημα, σε αγάπη, σε πρόσωπα που «έχουν υπόσταση», σε σιωπηλή αξιοπρέπεια. Αυτή η στάση έχει θεολογικό βάθος, γιατί μοιάζει με μετάνοια στην πράξη: αλλαγή νου, αλλαγή προτεραιοτήτων, επιστροφή στο ουσιώδες. Δεν είναι «λιγότερη ζωή»· είναι ζωή πιο αληθινή ζωή που δεν σκορπίζει την ψυχή.)
λίγες καραμέλες, πολλή ουσία, και λίγη αστερόσκονη
🟢🟥 Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας - The Valuable Time of Maturity of Mário Raul de Morais Andrade
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής, απ' ό, τι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε, ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις, όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις, όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν έχω πια χρόνο να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά την χρονολογική τους ηλικία δεν έχουνε μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο να λογομαχώ με μετριότητες. Δεν ανέχομαι τους εριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούνε να υποτιμήσουνε τους ικανότερους, για να οικειοποιηθούν την θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων, που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούνε πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος, για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται... Μου μένουνε λίγες καραμέλες στην σακούλα...
- Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
- Που μπορούνε να γελάνε με τα λάθη τους.
- Που δεν επαίρονται για τον θρίαμβό τους.
- Που δε θεωρούνε τον εαυτό τους εκλεκτό πριν από την ώρα τους.
- Που δεν αποφεύγουνε τις ευθύνες τους.
- Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο, που επιθυμούν, είναι να βαδίζουνε μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
- Το ουσιώδες είναι αυτό, που αξίζει τον κόπο στην ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα, που ξέρουνε να αγγίζουνε την καρδιά των ανθρώπων...Άνθρωποι στους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής δίδαξαν, πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά για να ζήσω με την ένταση, που μόνον η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...
Είμαι σίγουρος, ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες, απ' όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι, να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με την συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»
🌕 Η σοφία του να επιλέγεις πού σπαταλάς τον χρόνο σου✒️ Σοφία Ντρέκου
Η ωριμότητα δεν είναι παραίτηση· είναι διάκριση. Δεν αποσύρεται ο άνθρωπος επειδή κουράστηκε, αλλά επειδή έμαθε να ξεχωρίζει. Έμαθε ότι ο χρόνος δεν επιστρέφεται και ότι η ψυχή δεν αντέχει να ζει σε μόνιμη άμυνα απέναντι στην ανοησία, τη ματαιοδοξία και την επιφανειακή σύγκρουση.
Ο ώριμος άνθρωπος δεν αναζητά πλήθη· αναζητά αλήθεια. Δεν εντυπωσιάζεται από τίτλους και ρόλους· συγκινείται από την ανθρώπινη υπόσταση. Κι όσο λιγοστεύουν οι «καραμέλες» της ζωής, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη να γευτεί κανείς κάθε στιγμή με καθαρότητα, ουσία και εσωτερική ειρήνη.
Δεν πρόκειται για φυγή από τον κόσμο, αλλά για μια σιωπηλή επανάσταση απέναντι στη σπατάλη του νοήματος. Για μια επιλογή ζωής όπου ο χρόνος αφιερώνεται σε ό,τι αξίζει πραγματικά: στην αξιοπρέπεια, στη συνείδηση, στις σχέσεις που δεν εξαντλούν αλλά φωτίζουν.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη ωριμότητα να είναι αυτή:
να φτάσεις ως το τέλος όχι θορυβώδης, αλλά πλήρης.
Όχι κουρασμένος, αλλά συμφιλιωμένος.
Και σε ειρήνη... με τον εαυτό σου και με όσους αγάπησες.
🎄🎅 Όταν ο χρόνος γίνεται προσευχή χωρίς λέξεις
Κάποτε νομίζουμε πως ωριμάζουμε όταν αντέχουμε περισσότερα. Μα ίσως ωριμάζουμε όταν αντέχουμε λιγότερα... όχι από αδυναμία, αλλά από καθαρή επίγνωση. Γιατί ο χρόνος, όταν μικραίνει, δεν «τελειώνει»· αποκαλύπτεται. Και τότε ζητά να κατοικήσει σε σχέσεις που δεν πληγώνουν, σε λόγια που δεν ακυρώνουν, σε αλήθειες που δεν κάνουν θόρυβο.
Η ωριμότητα είναι να γεύεσαι τις τελευταίες «καραμέλες» αργά: όχι από φόβο, αλλά από ευγνωμοσύνη. Να διαλέγεις το ουσιώδες—και να το υπηρετείς με ήσυχη συνέπεια. Λίγες καραμέλες, πολλή ουσία… και λίγη αστερόσκονη ✨
Σημειώσεις:
Ο Μάριο ντε Αντράντε (Mario Raul de Morais Andrade 9 Οκτωβρίου 1893 - 25 Φεβρουαρίου 1945), Βραζιλιάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, μουσικολόγος, φωτογράφος, κριτικός, ιστορικός Τέχνης αλλά και δοκιμιογράφος.
Ανάμεσα σε άλλα θαυμάσια πράγματα που κατάφερε, θεωρείται ουσιαστικά ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης βραζιλιάνικης ποίησης και βασικός εκπρόσωπος του μοντερνισμού στη Βραζιλία τα 20 χρόνια του μεσοπολέμου (ενδιαμέσως των δύο παγκοσμίων πολέμων).
O Mário Raul de Morais Andrade γεννήθηκε το 1893 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας και έζησε εκεί και τα 52 χρόνια του σχετικά σύντομου βίου του.
Και το πρωτότυπο κείμενο, στην όμορφη μητρική του γλώσσα.
elniplex.com - MATURIDADE - Mário de Andrade
Contei meus anos e descobri que terei menos tempo para viver daqui para a frente do que já vivi até agora.
Tenho muito mais passado do que futuro.
Sinto-me como aquele menino que ganhou uma bacia de jabuticabas.
As primeiras, ele chupou displicente, mas percebendo que faltam poucas, rói o caroço.
Já não tenho tempo para lidar com mediocridades.
Não quero estar em reuniões onde desfilam egos inflados.
Inquieto-me com invejosos tentando destruir quem eles admiram, cobiçando seus lugares, talentos e sorte.
Já não tenho tempo para conversas intermináveis, para discutir assuntos inúteis sobre vidas alheias que nem fazem parte da minha.
Já não tenho tempo para administrar melindres de pessoas, que apesar da idade cronológica, são imaturos.
Detesto fazer acareação de desafetos que brigaram pelo majestoso cargo de secretário geral do coral.
As pessoas não debatem conteúdos, apenas os rótulos.
Meu tempo tornou-se escasso para debater rótulos, quero a essência, minha alma tem pressa…
Sem muitas jabuticabas na bacia, quero viver ao lado de gente humana, muito humana, que sabe rir de seus tropeços, não se encanta com triunfos, não se considera eleita antes da hora, não foge de sua mortalidade…
Só há que caminhar perto de coisas e pessoas de verdade.
O essencial faz a vida valer a pena.
E para mim, basta o essencial...
Πηγή: Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα Θέματα: Δοκίμια, Λογοτεχνία-Ποίηση,
Πολιτισμός, Πρωτοχρονιά, Τέχνες, Φιλοσοφία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου