17/5/13

Ορθογραφία: Πως γράφεται η λέξη μέλλον;


Ορθογραφία

«Ένα χαρτομάντηλο;» μια φωνή έκοψε σε χίλια κομμάτια τις σκέψεις μου. Έπιασα να τις μαζέψω. Δύσκολο. Κοίταξα τριγύρω. Να βρω τον υπαίτιο. Να ζητήσω το λόγο.

Οι σκέψεις πέταξαν. Λέφτερες.

«χαρτομάντηλο;» ακούστηκε ξανά η παιδική φωνή...

Και νάτος που καθόνταν πάνω σε ένα κομμάτι χαρτόνι μπροστά μου.
Τραντάχτηκε το βλέμμα μου. Ή μήπως ήταν η καρδιά μου;
Μπροστά μου καθισμένος ο μικρός, μισοβουτηγμένος στην τσαλακωμένη σελίδα του μοναδικού του τετραδίου.

«Ξέρεις γράμματα;» με ρωτάει...«Λίγα..» πήγα να κάνω τον έξυπνο...«Άμα είναι λίγα δεν μου κάνουν…λίγα ξέρω κι εγώ» μου λέει και ξανασκύβει στο τετράδιο του.
Τα μάτια του φώτιζαν μια το βιβλίο και μια το τετράδιο...

«Τι κάνεις;» του λέω και σκύβω κοντά του...
«Αντιγραφή» μου είπε κοφτά. «Έχω και ορθογραφία μερικές λέξεις, και…»
«Πας στο σχολείο;»
-«Δεν προλαβαίνω πάντα, αλλά όποτε λείπω παίρνω τα μαθήματα από τον Χάρη» μου λέει...

Για λίγο έμεινα σιωπηλός. Τι μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις για κείνα που μόνο η γλώσσα της ψυχής γνωρίζει;

Τούτος εδώ ο νεαρός φτέρωσε τις ελπίδες μου.

«Να σε ρωτήσω κάτι, άμα ξέρεις;» μου λέει «Για πες...»

«Πως γράφεται η λέξη μέλλον;»

«Με αγώνα μικρέ μου φίλε» του λέω δακρυσμένος...

«με αγώνα»! dkaravasilis.gr


Sotirios Laliotis: Πικρή η αλήθεια. Στέκεται εμπρός μας και μας βγάζει την γλώσσα. Μας κοροϊδεύει. Αλλιώς μας ήθελε και εμείς κοιτάζουμε αυτό που μας έμεινε... δεν ζητούμε το χαμένο, αυτό που μας πήραν και που δεν μας το είχαν χαρίσει... ναι, το είχαμε κατακτήσει και το δώσαμε στον έμπορα για δυο ψωμιά, φοβισμένα ανθρωπάκια στην βόλεψη μας, μας βολεύει που ανασαίνουμε. ΚΑΤΑΝΤΙΑ. www.sophia-ntrekou.gr

Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου

12 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου (International Day for Street Children) καθιερώθηκε το 2011, με πρωτοβουλία του Consortium for Street Children (CSC), μιας διεθνούς μ.κ.ο. (Μη Κυβερνητικός Οργανισμός) με έδρα το Λονδίνο και γιορτάζεται κάθε χρόνο. Στόχος της Ημέρας είναι να φέρει στο προσκήνιο τα προβλήματα των παιδιών του δρόμου, που περιφέρονται μόνα και έρημα χωρίς γονική υποστήριξη στις μεγαλουπόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου και όχι μόνο, αλλά και να υπενθυμίσει στους κρατούντες ότι η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί νομική δέσμευση για τις χώρες που την έχουν υπογράψει.

Στην Ελλάδα, μέλη της CSC είναι οι μ.κ.ο. Πράξις και Άρσις.


Βίντεο: Κορίτσια που πουλούν χαρτομάντιλα και λουλούδια, αγόρια που καθαρίζουν τα τζάμια των αυτοκινήτων στα φανάρια, παιδιά που ζητιανεύουν στους δρόμους. Για εκατοντάδες παιδιά, ο δρόμος είναι το σπίτι τους, η ζωή τους. Παρά τη σοβαρότητα του φαινομένου της παιδικής εργασίας, δεν έχει οριστεί Παγκόσμια Ημέρα που θα υπενθυμίζει, θα ενημερώνει και θα ευαισθητοποιεί για την κατάσταση που βιώνουν τα παιδιά του δρόμου. Γι αυτό, ο οργανισμός «MOBILE SCHOOL» έχει ξεκινήσει μία παγκόσμια προσπάθεια για να ανακηρυχθεί η 12η Απριλίου ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου. Οι δύο μη κυβερνητικές οργανώσεις Αρσις και Πράξις, πραγματοποίησαν δράσεις στην Θσεσαλονίκη.





Το «κινητό σχολείο» απευθύνεται σε παιδιά που βρίσκονται στο δρόμο. Παιδιά που επαιτούν, που περιφέρονται, που πολύ συχνά είναι θύματα εκμετάλλευσης. Μόνο στη Θεσσαλονίκη υπολογίζεται ότι καθημερινά είναι περίπου 100 ενώ σε όλη την Ελλάδα ο αριθμός τους αγγίζει τα 6.000. Σήμερα, η δράση αυτή παρουσιάζεται στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία Αριστοτέλους, συμμετέχοντας στην παγκόσμια προσπάθεια να οριστεί η 12η Απριλίου ως «Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου».




12 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου
Διερμηνεία στη νοηματική: Γιώργος Στάθης. hands-up.org
Στίχοι, Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Εκτέλεση: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΣΑΚΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Το Γυρίζω τις Πλάτες μου στο Μέλλον, γράφτηκε, δηλαδή απομνημονεύτηκε, περιμένοντας το ασανσέρ και ανεβαίνοντας στον όροφο του σπιτιού μιας φίλης που με φιλοξενούσε, όταν ερχόμουνα στην Αθήνα. Είχε ήδη αρχίσει η ιδιωτική ραδιοφωνία (αρχές νομίζω του 1988) σε εποχές σκανδάλων και πολιτικών ανακατατάξεων και στα μικρόφωνά της, παρήλαυναν καθημερινά, πολιτικοί και «ρήτορες» κάθε είδους. Αγαπημένη τους αναφορά το... μέλλον. Η συνέχεια γνωστή. Το άκουσαν ο Χάρης και ο Πάνος και ενθουσιάστηκαν. Έτσι τους φιλοξένησα στο δίσκο μου «φταίνε τα τραγούδια». Δυστυχώς, και το εννοώ αυτό που λέω, το τραγούδι είναι τραγικά επίκαιρο και στις μέρες μας. Ας ελπίσουμε να το «καταργήσουν» μέλλοντες καιροί.

Διονύσης Τσακνής, Μαρτυρία στον Μανώλη Νταλούκα για το βιβλίο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ. Σεπτέμβριος 2011.

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον 
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε 
αφού η ιστορία σας ανήκει 
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε...