Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Το παγκάκι που βρυχάται... Παγκάκι αλαργινό

Το.παγκάκι.που βρυχάται«S.Drekou»Aenai-EpAnastasi

Το παγκάκι που βρυχάται
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

«Καταριέμαι την ποίηση που περνά τον εαυτό της για πολυτέλεια,
πολιτιστικό στολίδι των ουδέτερων εκείνων
που νίπτουν τα χέρια τους και απέχουν για να ξεφύγουν.
Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δε συμμετέχουν
μέχρι να βρωμίσουν ολάκεροι».[1]

Το παγκάκι που βρυχάται 

«Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν οι στίχοι και οι όρκοι της αιώνιας αγάπης. Κάποιοι ανεμοδαρμένοι απαγκιάζουν πλέον στα παγκάκια μας.

Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας. Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα, τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται.

Εκεί που κάποτε ανταμώναμε τον έρωτα, τώρα κάποιος την πείνα και την φτώχεια βάζει τις νύχτες προσκεφάλι. Κάποιος θα ξαποσταίνει τις άδειες ώρες του μέσα στις μικρές αγγελίες και στα «ζητείται». Κάποιος θα δραπετεύει από τα είκοσι υπόγεια τετραγωνικά της Καλλιφρονά για λίγο ανοιξιάτικο φως.

Κατειλημμένα τα παγκάκια μας από περιττές υπάρξεις, που κάθε φορά που σηκώνονται αφήνουν πίσω τους και μια ενοχλητική ιστορία για να καθίσει επάνω της ο επόμενος. Μια ιστορία γεμάτη αγκάθια που τσιμπάνε και ματώνουν σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

Εκεί, κάτσε και μάτωσε. Όχι με τα οπίσθια όμως. Κάτσε με το μυαλό σου. Στριμώξου πάνω στους εφιάλτες του προηγούμενου και αφουγκράσου αυτά που άφησε φεύγοντας. Πάρε τον βρυχηθμό του και κάνε τον στίχο. Χάραξέ τον με τον σουγιά της γλώσσας σου πάνω στο παγκάκι για να τον βρει ο επόμενος. Κι εγώ σε αυτή την ποίηση θα υποκλιθώ και όχι στα βραβεία σου. Εκεί θέλω τους στίχους σου. Να λερωθείς και να ματώσεις σε ένα παγκάκι που βρυχάται.»[2]

1. του Γκαμπριέλ Θελάγια, Η ποίηση είναι ένα όπλο που γεμίζει το μέλλον
2. «Το παγκάκι που βρυχάται» Πέτρος Κατσάκος, left.gr/pagkaki-poy-vryhatai
www.sophia-ntrekou.gr / αέναη επΑνάσταση

♪♫ «Άνθρωποι μονάχοι» ♪♫
Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης Μουσική: Γιάννης Σπανός


Παγκάκι αλαργινό - Κυριάκος Σαμαράς

Παγκάκι αλαργινό, Είχα ένα μικρό μυστικό.
Τις ώρες που χάνομαι, κι ο αέρας μόνο θα μπορεί ν' ανταμωθεί
με την ανάσα μου που βγαίνει σιωπηλή, μην προδωθεί κάθε μου
στίχος που το δρόμο του γυρεύει... Να κρύβομαι.

Μη φανταστείς, κάτι απλό. Ένα φτωχό παγκάκι,
απ' τους καιρούς κι απ' τα ταξίδια φαγωμένο το σκαρί του.

Μια βάρκα ξύλινη μικρή, μ' αυτήν ταξίδεψαν αμέτρητοι στο χρόνο αναγκεμένοι.
Ελπίδες κι όνειρα, για τη ζωή και για το θάνατο.

Φτωχοί και πρόσφυγες, με μια γωνίτσα του ψωμιού για λίγο ευτυχισμένοι.
Δειλοί αυτόχειρες που θέλησαν του χάρου το δικαίωμα να κλέψουν.

Κάτω απ' το φως των αστεριών,
τις νύχτες έρωτες γιομάτοι λόγια του μελιού στη γεύση φορτωμένα.

Κι αγάπες ψεύτικες, μ' ένα σκοπό που ασχημονεί κι ανίερα προσβάλλει την ιδέα.

Μ' ένα παγκάκι που γυρνώ στα πέρατα του χρόνου,
στου πόνου το λυγμό ακουμπισμένος θα στέκομαι να κλαίω.

Την πιο μεγάλη της ντροπής την αίσθηση,
το πανωφόρι μου θα βγάζω μην τη δει κανείς να την σκεπάσω.

Με τα μάτια ανοιχτά τι να δεις... τα πάθη του κόσμου.

Κλείσε τα μάτια να δεις τις ανάγκες του κόσμου,
κι αγάπησέ τον, γιατί σου μοιάζει εαυτέ μου.

Είχα ένα μικρό μυστικό, ένα μικρό παγκάκι. 

Δείτε και... 
Δείτε αν επιθυμείτε...

Δεν υπάρχουν σχόλια: