Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Ελευθερία έκφρασης - Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι


Ελευθερία έκφρασης - Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε και κλέβουν 
ένα λουλούδι από τον κήπο μας και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον 
περπατούνε στα λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα -την πιο διάφανη απ’ όλες- 
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας
ληστεύουν το φεγγάρι μας 
γιατί ξέρουνε το φόβο μας 
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.
Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα.

Σύντομο βιογραφικό του ποιητή

Ο Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Μαγιακόφσκι (19 Ιουλίου 1893 – 14 Απριλίου, 1930) ήταν Ρώσος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, ένας από τους κατεξοχήν εκπροσώπους του Ρωσικού Φουτουρισμού στις αρχές του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1893 στην Γεωργία, στο χωριό Μπαγδατί όπου ο πατέρας του υπηρετούσε σαν δασάρχης.

Η βιογραφία του βρίθει από πολιτική δράση κάτι που θα τον κάνει να ασπαστεί το σοσιαλισμό (στη συνέχεια βέβαια υποστήριξε και τη διαστρεβλωμένη σοβιετική εκδοχή του, αφου γενικά υποστήριξε με πολλούς τρόπoυς το καθεστώς που διαμορφώθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση).

Σε νεαρή ήδη ηλικία, το 1908, εντάσσεται στο σοσιαλδημοκρατικό (μπολσεβικικό) κόμμα και το 1909 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για ένα χρόνο. Μετά την αποφυλάκιση του, γράφεται στη Σχολή Ζωγραφικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, προσχωρεί στους κυβοφουτουριοτές και επιτίθεται, με την προκλητική του συχνά συμπεριφορά και με έντονα τα στοιχεία της υπερβολής, της υπεροψίας και της αυτοαναφοράς στη ποίησή του, στο πολιτικό και καλλιτεχνικό κατεστημένο της χώρας του. Το 1914 αποβάλλεται από τη Σχολή Ζωγραφικής και τον επόμενο χρόνο εγκαθίσταται στην Πετρούπολη.

Με την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης (1917), ο Μαγιακόφσκι τάσσεται δραστήρια στο πλευρό των μπολσεβίκων. Αναδείχτηκε αμέσως ο σημαντικότερος -και ο επίσημος- ποιητής της Σοβιετικής Επανάστασης, την οποία εξύμνησε με το έργο του και υπηρέτησε με ποιήματα όπως το «Ξελασπώστε το μέλλον».

Ταξίδεψε σε πολλές χώρες της Ευρώπης ως ανταποκριτής σοβιετικών εφημερίδων και έγραψε σενάρια για τον κινηματογράφο (πρωταγωνίστησε μάλιστα σε τρεις ταινίες). Παρά την πίστη του στην προλεταριακή τέχνη, η ιδεολογική καθαρότητα του έργου του αμφισβητήθηκε έντονα από το κομματικό κατεστημένο της χώρας του. Τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του εξέδωσε δύο θεατρικά έργα, τον Κοριό και το Λουτρό, ασκώντας κριτική στη σοβιετική γραφειοκρατία. Αυτοκτόνησε στη Μόσχα, τον Απρίλη του 1930, στα τριανταεπτά του χρόνια.

Κύρια ποιητικά του έργα: Σύννεφο με παντελόνια (1915), Ο πόλεμος και ο κόσμος (1917), 150.000.000 (1921), Βλαντψίρ ΊλιτςΛένιν (1925). Θεατρικά: Μυστήριο Μπούφφο (1917-18), Ο κοριός (1928). Το λουτρό (1929).


Στην παραπάνω φωτογραφία η Λίλη Γιούρεβνα Μπρικ και ο ποιητής Μαγιακόφσκι,που θα συνδέσει όλη του τη ζωή μαζί της μέχρι το τέλος του. Στο τελευταίο του σημείωμα, που βρέθηκε μετά την αυτοκτονία,γράφει: «Λίλη αγάπα με.»

Στη ζωή του είχε δυο έρωτες: τον Έρωτα και την Επανάσταση. Έστεκε θαμπωμένος μπροστά στο θαύμα του έρωτα και της ζωής και τον γοήτευε το παιγνίδι με το θάνατο. Βαθιά του ήξερε πως θα αυτοκτονούσε, και δεν ήθελε να το πιστέψει. Έπαιζε με το θάνατο και ποθούσε την αθανασία: Ε! διαβάτη, Η οδός Ζουκόφσκι; «Εδώ και χίλια χρόνια ονομάζεται οδός Μαγιακόφσκι, εκείνος είχε αυτοκτονήσει μπρος στην πόρτα της αγαπημένης του». ποιος; εγώ; έχω αυτοκτονήσει; βρε, βρε, τι παραμύθια σου σκαρώνουν! Σμίλευε τη χαρά καρδιά μου… έγραφε το 1917, στο ποίημά του Άνθρωπος, όπως το απέδωσε στα ελληνικά ο Γιάννης Ρίτσος.
ΒΙΝΤΕΟ: «Φωτεινή Βελεσιώτου - Γυάλινη χαρά» 
(http://youtu.be/VEyPMWvpxrg)«Έρχεται η ώρα που φουντώνω απ' τα ψέμματα
ταξιδεύω σ' άλλο δρόμο μ' άλλα ρεύματα...
Στην αλήθεια σου φυλάξου μην παρεκτραπείς
στο αληθινό σου ψέμα μέσα θα καείς...
θα πονάς και θα υποφέρεις μέσα στην ζωή
θα σαι πάντα ένα τραγούδι σ' άσχημη στιγμή»

SOPHIA-SIGLITIKI.BLOGSPOT.COM|ΑΠΟ SOPHIA SIGLITIKI DREKOU

  • Σχόλια
    • ιφιγένεια γεωργιάδου: Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα>>> Sophia, όταν μιλάμε ...ακούνε ότι εκείνοι καταλαβαίνουν... έτσι το ζήτημα γίνεται μία υπόθεση θλιβερή... θράσους και απροσδιοριστίας... του καλύτερου εγώ ...που κινείται με αδυσώπητη απληστία... 4 Ιουνίου 2014 στις 11:30 μ.μ.
    • Σοφία Ντρέκου: Γι' αυτό έλεγα καλή μου Ιφιγένεια αν θυμάσαι, δεν πιστεύω πως υπάρχει στον κόσμο άλλη σιωπή πιο βαθιά από τη σιωπή του νερού, του γνοφερού βυθού της θάλασσας, αυτής της υδάτινης μήτρας του κόσμου, με συναρπάζει και με συγκινεί. Γι' αυτό βυθίζομαι και εγώ στην άγνωστη κι απέραντη αυτή θάλασσα· αναμένοντας το φως... 4 Ιουνίου 2014 στις 11:44 μ.μ.
    • Virginia FirikiΦραγμό στην έκφρασή μας…στη ζωή μας!! Είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι για την επιλογή μας! Θα μπορούσαμε να λιώσουμε τον πάγο του φόβου μας και να αντιδράσουμε στην έφοδο αρπαγής της καρδιάς μας! Έχοντας περισσότερη εμπιστοσύνη στα πιστεύω μας...να δώσουμε στη σκέψη και στο συναίσθημά μας χώρο έκφρασης και επικοινωνιακής αγάπης!!! 4 Ιουνίου 2014 στις 11:49 μ.μ.
    • Virginia Firiki...ίσως γιατί αυτή η σιωπή αποτελεί το πέρασμά μας από το πολυάνθρωπο στην ησυχαστική μοναξιά μας...όπου μπορεί να ζει ο άνθρωπος την απόλυτη επικοινωνία του με τον Θείο Δημιουργό του!!! 4 Ιουνίου 2014 στις 11:54 μ.μ.
    • Σοφία ΝτρέκουΑναγωγή σκέψης στο Θείο... ευχαριστώ πολύ Βιργινία! 4 Ιουνίου 2014 στις 11:56 μ.μ.
    • Θεοδώρα ΑλεξάνδρουΚαλησπέρα σας και καλώς μας ήρθες και πάλι, Σοφία μου! Είμαι της γνώμης πως, η σιωπή μας άλλοτε μπορεί να εκφράζει ταπεινότητα, άλλοτε όμως συνενοχή. Όπως και να 'χει, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον τρόπο αντίστασής του, αλλά και για τον τρόπο δικαίωσής του. 5 Ιουνίου 2014 στις 12:06 π.μ.
    • Σοφία ΝτρέκουΚαλώς σε βρήκα Δώρα μου και σ'ευχαριστώ πολύ! 5 Ιουνίου 2014 στις 12:08 π.μ.


2 σχόλια:

IFIGENEIA GEORGIADES είπε...

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα>>> Sophia όταν μιλάμε ...ακούνε ότι εκείνοι καταλαβαίνουν... έτσι το ζήτημα γίνεται μία υπόθεση θλιβερή... θράσους και απροσδιοριστίας... του καλύτερου εγώ ...που κινείται με αδυσώπητη απληστία...

Sophia Siglitiki Drekou είπε...

Γι' αυτό έλεγα Ιφιγένεια αν θυμάσαι, δεν πιστεύω πως υπάρχει στον κόσμο άλλη σιωπή πιο βαθιά από τη σιωπή του νερού, του γνοφερού βυθού της θάλασσας, αυτής της υδάτινης μήτρας του κόσμου, με συναρπάζει και με συγκινεί. Γι' αυτό βυθίζομαι και εγώ στην άγνωστη κι απέραντη αυτή θάλασσα· αναμένοντας το φως...