13 Οκτ 2013

Ο Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι στην ελευθερία έκφρασης στη πιο διάφανη μέρα...!!! by Αέναη επΑνάσταση


Το διαβάζουμε το ποίημα και νομίζουμε ότι γράφτηκε χθες, κι ας έχουν περάσει κοντά 100 χρόνια. Ήταν μια νύχτα που κρατάει χρόνια τώρα και ποιος ξέρει πόσα ακόμα. Στην αρχή ακούγονταν μόνο κάτι ψίθυροι, αρκετά δυνατοί όμως, Τώρα ίσως όμως είναι αργά. Το λάθος το κάναμε την πρώτη φορά. Τότε ήταν που έπρεπε να τιναχτούμε, να αναρωτηθούμε, να θορυβηθούμε. Δεν το κάναμε. Ήταν πολύ γλυκός ο ύπνος και το όνειρο... Πιστέψαμε. Αργήσαμε...

Ελευθερία έκφρασης 

Τη πρώτη νύχτα
πλησιάζουνε και κλέβουν ένα λουλούδι
από τον κήπο μας και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα
δε κρύβονται πλέον
περπατούνε στα λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας
και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα 
-την πιο διάφανη απ’ όλες-
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας
ληστεύουν το φεγγάρι μας 
γιατί ξέρουνε το φόβο μας
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα.


Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Μαγιακόφσκι
Vladimir Vladimirovich Mayakovsky

Ο Ρώσος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Μαγιακόφσκι (19 Ιουλίου 1893 – 14 Απριλίου, 1930) ήταν ένας από τους κατεξοχήν εκπροσώπους του Ρωσικού Φουτουρισμού στις αρχές του 20ου αιώνα. [...] Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1893 [..] Στις 14 Απριλίου του 1930 το βράδυ, Αυτοκτόνησε στο γραφείο του στη Μόσχα στα τριανταεπτά του χρόνια, με αυτοπυροβολισμό στο στήθος. Το ημιτελές κείμενο του ποιήματος της αυτοκτονίας του σημείωνε, μεταξύ άλλων: Διαβάστε περισσότερα »


ιφιγένεια γεωργιάδου Σοφία Ντρέκου

Διάλογοι στο FaceBook:

Σοφία Ντρέκου 4 Οκτωβρίου 2014

Nicholas Michaloliakos Ν.Ι.Μιχαλολιάκος: Τόσα πολλά ψέματα που έφθασε η ευαίσθητη αυτή ψυχούλα, στην αυτοκτονία ..Και όμως υπάρχουν 'ακόμα και σήμερα νοσταλγοί εκείνων των ψεμάτων... 5 Οκτωβρίου 2014 στις 12:13 π.μ.

Σοφία Ντρέκου: Νικόλα μας, ευαίσθητη, καλοσυνάτη παρουσία. Δίνεις ευγένεια και ήθος στα σχόλια. Σ'ευχαριστώ. 5 Οκτωβρίου 2014 στις 12:18 π.μ.

Σοφία Ντρέκου: «Το μεν αληθές εν, το δε ψεύδος πολυσχιδές.» (Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός, 327-390) 5 Οκτωβρίου 2014 στις 12:22 π.μ.

Βούλα Σταυροπούλου: Εκτιμώ, ότι όλοι ξέρουμε τήν πορεία μας... Ίσως νά παίρνουμε διαφορετικά μονοπάτια, ίσως νά χάνουμε κάποια στιγμή τό βηματισμό μας, ίσως νά κοντοστεκόμαστε καί νά κοιτάμε πίσω, αλλά τό ανηφορικό μονοπάτι οδηγεί ΠΑΝΤΑ στό ΦΩΣ.... Καλή Κυριακή! 5 Οκτωβρίου 2014 στις 8:05 π.μ.

Σοφία Ντρέκου: Καλή Κυριακή και Καλή εβδομάδα Βούλα μου με ΑΓΑΠΗ και ΚΑΛΟΣΥΝΗ για να δούμε το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στο ΦΩΣ. 5 Οκτωβρίου 2014 στις 1:05 μ.μ.

Σοφία Ντρέκου: Καλή Κυριακή σε όλους! 5 Οκτωβρίου 2014 στις 1:06 μ.μ.

Σοφία Ντρέκου 4 Ιουνίου 2014 στις 11:24 μ.μ.

ιφιγένεια γεωργιάδου: Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα>>> Sophia, όταν μιλάμε ...ακούνε ότι εκείνοι καταλαβαίνουν... έτσι το ζήτημα γίνεται μία υπόθεση θλιβερή... θράσους και απροσδιοριστίας... του καλύτερου εγώ ...που κινείται με αδυσώπητη απληστία... 4 Ιουνίου 2014 στις 11:30 μ.μ.

Σοφία Ντρέκου: Γι' αυτό έλεγα καλή μου Ιφιγένεια αν θυμάσαι (εδώ), δεν πιστεύω πως υπάρχει στον κόσμο άλλη σιωπή πιο βαθιά από τη σιωπή του νερού, του γνοφερού βυθού της θάλασσας, αυτής της υδάτινης μήτρας του κόσμου, με συναρπάζει και με συγκινεί. Γι' αυτό βυθίζομαι και εγώ στην άγνωστη κι απέραντη αυτή θάλασσα· αναμένοντας το φως... 4 Ιουνίου 2014 στις 11:44 μ.μ.

Virginia Firiki (Βιργινία Μαυρίδου Virginia Mavridou): Φραγμό στην έκφρασή μας…στη ζωή μας!! Είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι για την επιλογή μας! Θα μπορούσαμε να λιώσουμε τον πάγο του φόβου μας και να αντιδράσουμε στην έφοδο αρπαγής της καρδιάς μας! Έχοντας περισσότερη εμπιστοσύνη στα πιστεύω μας...να δώσουμε στη σκέψη και στο συναίσθημά μας χώρο έκφρασης και επικοινωνιακής αγάπης!!! 4 Ιουνίου 2014 στις 11:49 μ.μ.

Virginia Firiki (Βιργινία Μαυρίδου (Virginia Mavridou)): ...ίσως γιατί αυτή η σιωπή αποτελεί το πέρασμά μας από το πολυάνθρωπο στην ησυχαστική μοναξιά μας...όπου μπορεί να ζει ο άνθρωπος την απόλυτη επικοινωνία του με τον Θείο Δημιουργό του!!! 4 Ιουνίου 2014 στις 11:54 μ.μ.

Σοφία Ντρέκου: Αναγωγή σκέψης στο Θείο... ευχαριστώ πολύ Βιργινία! 4 Ιουνίου 2014 στις 11:56 μ.μ.

Θεοδώρα Αλεξάνδρου: Καλησπέρα σας και καλώς μας ήρθες και πάλι, Σοφία μου! Είμαι της γνώμης πως, η σιωπή μας άλλοτε μπορεί να εκφράζει ταπεινότητα, άλλοτε όμως συνενοχή. Όπως και να 'χει, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον τρόπο αντίστασής του, αλλά και για τον τρόπο δικαίωσής του. 5 Ιουνίου 2014 στις 12:06 π.μ.

Σοφία Ντρέκου: Καλώς σε βρήκα Δώρα μου και σ' ευχαριστώ πολύ! 5 Ιουνίου 2014 στις 12:08 π.μ.

2 σχόλια:

Ιφιγένεια Γεωργιάδου είπε...

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα>>> Sophia όταν μιλάμε ...ακούνε ότι εκείνοι καταλαβαίνουν... έτσι το ζήτημα γίνεται μία υπόθεση θλιβερή... θράσους και απροσδιοριστίας... του καλύτερου εγώ ...που κινείται με αδυσώπητη απληστία...

Sophia Drekou είπε...

Γι' αυτό έλεγα Ιφιγένεια αν θυμάσαι, δεν πιστεύω πως υπάρχει στον κόσμο άλλη σιωπή πιο βαθιά από τη σιωπή του νερού, του γνοφερού βυθού της θάλασσας, αυτής της υδάτινης μήτρας του κόσμου, με συναρπάζει και με συγκινεί. Γι' αυτό βυθίζομαι και εγώ στην άγνωστη κι απέραντη αυτή θάλασσα· αναμένοντας το φως...