Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Αυτός που φοβάται δεν είσαι εσύ...


Αυτός που φοβάται δεν είσαι εσύ
Σοφία Ντρέκου

«Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ,
ἀλλ' ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» 
Επιστολή Α' Ιωάννου, 4, 18-21

«Δεν φοβάσαι εσύ. Δεν αγχώνεσαι εσύ. Δεν είσαι εσύ που τρέμεις και τρελαίνεσαι κάτω από τα βάρη και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, μα οι ρόλοι που έχεις επωμιστεί. Εάν βγάλεις το κουστούμι που σου έβαλαν και σκίσεις την μάσκα που φοράς, υποδυόμενος κάτι που δεν είσαι, τότε θα δεις ότι εσύ ποτέ δεν φοβήθηκες. Ότι ποτέ δεν μελαγχόλησες.

Η θλίψη σου, δεν σου ανήκει. Ανήκει στους ρόλους σου. Όχι σε εσένα. Εσύ είσαι χαρούμενος. Το πνεύμα, η ψυχή που ζεί μέσα σου, δεν ξέρει από θλίψη, είναι δώρο Θεού γεμάτο φως και χαρά. Η θλίψη είναι αντίδραση στο ψέμα που ζεις. Το άγχος σε εκείνο που προσπαθείς να υποδυθείς, ο φόβος ενοχή όχι γι’ αυτά που έκανες, μα για εκείνα που ξέχασες και αρνήθηκες να ζήσεις…

Αυτός που φοβάται δεν είσαι εσύ, αλλά οι φόβοι εκείνων που σε μεγάλωσαν.

Οι γονείς δεν ειναι απλώς βιολογικές πραγματικότητες, αλλά κυρίως ψυχικές. Πάντως η ψυχή δεν γεννιέται με φόβους και προβολές. Μέσα μας ζούνε οι πρόγονοι μας, όπως έλεγε το Άγιος Πορφύριος. Δική μας αποστολή να τους θεραπεύσουμε.

«Να ξέρετε απλά, ότι δεν γράφω τίποτε μα τίποτε που να μην το έχω ζήσει ή έστω πονέσει. Προσπαθώ να μιλάω μέσα από την καρδιά μου και να ανοίγω τα παράθυρα να φύγει η μοναξιά. Μιλάω και γράφω για να γλιστρήσουν στις λέξεις οι καημοί μου και προσεύχομαι έστω και ελάχιστα για να ηρεμήσει η ψυχή.» [1]

«Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη 
και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.»
Κώστας Ουράνης, 1890-1953



Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (της Κλίμακος): «Ὁ φόβος εἶναι κίνδυνος ποὺ προμελετᾶται. Ἢ διαφορετικά, ὁ φόβος εἶναι μία ἔντρομη καρδιακὴ αἴσθησις, ποὺ συγκλονίζεται καὶ ἀγωνιᾶ ἀπὸ ἀναμονὴ ἀπροβλέπτων συμφορῶν. Ὁ φόβος εἶναι μία στέρησις τῆς ἐσωτερικῆς πληροφορίας. Ἡ ὑπερήφανη ψυχὴ εἶναι δούλη τῆς δειλίας· ἔχοντας πεποίθησι στὸν ἑαυτόν της καὶ ὄχι στὸν Θεόν, φοβεῖται τοὺς κρότους τῶν κτισμάτων καὶ τὶς σκιές.» (Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου - Ουρανοδρόμος Κλίμαξ - Λόγος 20ος - Περὶ δειλίας)

Αριστοτέλης (Λόγος περὶ παθῶν) Φόβος και θάρρος: «Ποῖα δὲ φοβοῦνται καὶ τίνας καὶ πῶς ἔχοντες, ὧδ’ ἔσται φανερόν. ἔστω δὴ ὁ φόβος λύπη τις ἢ ταραχὴ ἐκ φαντασίας μέλλοντος κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ· οὐ γὰρ πάντα τὰ κακὰ φοβοῦνται, οἷον εἰ ἔσται ἄδικος ἢ βραδύς, ἀλλ’ ὅσα λύπας μεγάλας ἢ φθορὰς δύναται, καὶ ταῦτα ἐὰν μὴ πόρρω(25)»

Πλάτων: «Ο φόβος είναι ένα είδος λύπης ή μια μορφή αναστάτωσης, που προκαλεί η ιδέα κάποιου καταστρεπτικού ή οδυνηρού κακού που πρόκειται να συμβεί».

Ντοστογιέφσκι (Το υπόγειο): «Ο φόβος να αγαπάς είναι ο φόβος να είσαι ελεύθερος».

Καινή Διαθήκη Α' Ιωάννου, 4, 18-21 18: Φόβος δεν υπάρχει μέσα στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο, γιατί ο φόβος έχει σχέση με τιμωρία, και αυτός που φοβάται δεν έχει τελειοποιηθεί στην αγάπη. Εμείς αγαπούμε, γιατί αυτός πρώτος μάς αγάπησε. Αν κάποιος πει: «Αγαπώ το Θεό», και τον αδελφό του τον μισεί, είναι ψεύτης. Γιατί αυτός που δεν αγαπά τον αδελφό του, που έχει δει, δε δύναται να αγαπά το Θεό, που δεν έχει δει. Και αυτήν την εντολή έχουμε από Αυτόν: όποιος αγαπά το Θεό να αγαπά και τον αδελφό του. (Πρωτότυπο κείμενο εδώ)

Εάν κάτι συγκινούσε και συγκινεί τον Χριστό, ήταν οι ερωτικές υπάρξεις. Εκείνες που έχουν καρδιά. Νιώθουν, πάσχουν, αισθάνονται τον πόνο, την χαρά, την ζωή, το πένθος, τον έρωτα και την αγάπη. Οι Μυροφόρες είναι οι πρώτες που βλέπουν τον Αναστημένο Χριστό, γιατί είχαν έντονο πόθο για Εκείνον. Είχαν την αγάπη που ξεπερνάει τον φόβο και τις ανασφάλειες, τις δικαιολογίες και τις προφάσεις. Είχαν την καρδιά εκείνη που όταν αγαπάει δεν ξέρει να υπολογίζει παρά μονάχα να δίνει...

Όταν η αγάπη έχει εμπόδια, μερικές φορές ένα τραγούδι, ένα ποίημα, ακόμα και μια πρόταση ελπίδας, μπορεί να της δείξει το δρόμο. Η Ακουστική ΨυχοΈκφραση, είναι εδώ για να σας ακούσει, να προβληματιστεί μαζί σας και ΙΣΩΣ και να σας βοηθήσει στο να δείτε και να δρομολογήσετε εσείς την δική σας έκφραση ψυχής.

Σοφία Ντρέκου


♫♪ Βίντεο: «I'm So Afraid» Ιδιαιτέρως my very best song, παλαιόθεν!
(Live Rosebud, 1976) is a song written by Lindsey Buckingham 
for the British/American rock band Fleetwood Mac's tenth album, 
Fleetwood Mac, February 1975.


1. π. Λίβυος / Xaralampos Libyos Papadopoulos

Δείτε αν επιθυμείτε...
αρχείο facebook 
Ο Dimitris Marinakos κοινοποίησε τη φωτογραφία της Σοφία Ντρέκου4 Μαΐου · 
ένα πανέμορφο άρθρο μια θαρραλέα ζεύξη και εντέλη μια πανέμορφη σύνθεση από τη φίλη Σοφία Ντρέκου η οποία ουσιαστικά επιχειρεί να διοικήσει τον φόβο δια του παραδείγματος μιας και ο ίδιος ο συντάκτης δεν φοβήθηκε αυτή την πανέμορφη και άξια σύνθεση ! Πανέμορφο και τολμηρότατο άρθρο για πάρα πολλούς λόγους, σε έναν κόσμο που φθείρεται μέσα σε επινοημένες και σκόπιμες συγκρούσεις.

Σοφία Ντρέκου: Dimitrisσ'ευχαριστώ πολύ από καρδιάς. Μου έδωσες χαρά που είδες με αυτό το ξεχωριστό βλέμμα το κείμενο, όπως ακριβώς το προσδιόρισα κι εγώ φτιάχτοντάς το. Τιμή μου να το ακούω από εσένα που πολύ εκτιμώ την γνώμη σου. Ελπίζω να σου άρεσε κι αγαπημένη μου μουσική επιλογή. Καλή εβδομάδα Δημήτρη μου! 4 Μαΐου στις 6:28 μ.μ. 


Dimitris Marinakos: Έχω προσέξει τις μουσικές επιλογές σου στα άρθρα και έχω καταλάβει ότι δεν είναι "διακοσμητικές". Ότι αναδεικνύεις το χαϊδεύεις όσο καλύτερα μπορείς μέχρι να σου χαμογελάσει και τότε μας το προσφέρεις και αυτό είναι δώρο γιατί ξοδεύεις χρόνο για να μας προσφέρεις γνώση και έμπνευση υπεύθυνα.4 Μαΐου στις 6:39 μ.μ.






Δεν υπάρχουν σχόλια: