Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου - Γ. Ρίτσος


Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου (Γ.Ρίτσος)
Αφιέρωμα/έρευνα Σοφία Ντρέκου

Περιεχόμενα:
1. Σύντομο ιστορικό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973
2. Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.
3. Το Ποίημα που έγραψε την νύχτα της 16ης και 17ης Νοέμβρη 1973.
4. Βίντεο: 1: «Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου. Μουσική: Νότης Μαυρουδής»
5. Ο Γιάννης Ρίτσος και το Πολυτεχνείο
6. Βίντεο: 2: Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει την «Ρωμιοσύνη» στο Πολυτεχνείο στην επέτειο ενός χρόνου από τα γεγονότα της εξέγερσης (1974).
7. ...41 Χρόνια Μετά: 7.000 αστυνομικοί στους δρόμους για την επέτειο συμπλήρωσης 41 ετών από τη 17η Νοεμβρίου 1973
8. Βίντεο: 3: «ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 1973» με μουσική υπόκρουση ένα συγκλονιστικό κι αγαπημένο τραγούδι «Το Όνειρο του Πολεμιστή» του 2006 σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Υφαντή. Ερμηνεύει ο εξαιρετικός τραγουδοποιός Γιάννης Χαρούλης.
9. Σύντομο βιογραφικό του ποιητή


1. Σύντομο ιστορικό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν μια μαζική διαδήλωση λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 1973, με κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές που κλιμακώθηκε σχεδόν σε αντιχουντική επανάσταση και έληξε με αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, μετά από μια σειρά γεγονότων που ξεκίνησαν με την είσοδο άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου που απαγόρευε συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.(1.)

2. Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

Η 15 Νοέμβρη θα βρει τον Ρίτσο στις πρώτες γραμμές της μεγάλης διαδήλωσης που ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο και έφτασε ως την πλατεία Κλαυθμώνος. Η διαδήλωση θα διαλυθεί από την αστυνομία με βία με τον Ποιητή να μπλοκάρεται ανάμεσα στους φράχτες που έχει στήσει η αστυνομία αλλά δεν θα χτυπηθεί. Ίσως τον αναγνώρισαν και τον σεβάστηκαν. Διαφεύγει και βρίσκει καταφύγιο στα τότε γραφεία του εκδοτικού οίκου Κέδρος σε μια στοά (Πανεπιστημίου και Χαριλάου Τρικούπη). Το ίδιο βράδυ κλείνει η Πατησίων από διαδηλωτές.

Στις 16 Νοεμβρίου επισκέπτεται το σπίτι της Νανάς Καλιανέση όπου ακούν τον παράνομο ερασιτεχνικό σταθμό που έχει στηθεί στον ΕΜΠ των «Ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.» Με ρίγη συγκίνησης συνεχίζει την ακρόαση στο σπίτι του, έχει ξεκινήσει η επίθεση στους συγκεντρωμένους με δακρυγόνα και έπειτα με σφαίρες... κατεβαίνουν τα τανκς... ένα από αυτά γκρεμίζει την πύλη... παντού νεκροί και τραυματίες...

Ο Ποιητής με δάκρυα στα μάτια φεύγει για τον Κάλαμο...
εν θερμώ έχει ήδη ξεκινήσει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας».

«Γιάννης Ρίτσος, Ένα σχεδίασμα βιογραφίας» 
της Αγγελικής Κώττη, Ελληνικά γράμματα (2009)

το χειρόγραφο του Γιάννη Ρίτσου

3. Το Ποίημα που έγραψε την νύχτα της 16ης και 17ης Νοέμβρη 1973.

16 και 17 Νοέμβρη 1973

Αθήνα 16 Νοεμβρίου 1973
Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια.
Ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων,
Αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,
Έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι, – πως μεγαλώνει
το μπόι, το βήμα και η παλάμη του ανθρώπου;

17 Νοεμβρίου
Βαρειά σιωπή, διάτρητη απ’ τους πυροβολισμούς,
πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι-
ποιος θα πει: περιμένω απ’ το μέσα μαύρο;

Μικροί σκοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια
μ' έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο
κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί,
και το μοναχικό σκυλί στ’ αποκλεισμένα προάστια
ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω
απ’ τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη
στις λεωφόρους.

Πάνω απ’ τα τανκς, μέσα στους σκόρπιους πυροβολισμούς
πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

ΚΑΛΑΜΟΣ 18 Νοεμβρίου
Ηλιόλουστη μέρα. Κάλαμος.
Η θάλασσα, σπουργίτια στον ελαιώνα
Κάλεσμα. Πρόκληση. Κάλλος. Μακρινή προδομένη μακαριότητα
α εσύ δραπέτη λιποτάκτη κρυμμένε ανάμεσα στ' αγάλματα, πίσω απ' τ' αγάλματα
μέσα στ' αγάλματα, αγάλματα κούφια χωρίς χέρια, χωρίς πέος, χωρίς αμπελόφυλλα
αρνήσου, αρνήσου, όχι να ξεχαστείς και να ξεχάσεις το δένδρο το πουλί το γαλάζιο
αμαρτία, αμαρτία, πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε εσείς, ο ίδιος ο έρωτας
κι ο έρωτας αμαρτία, Ελένη, Μάρω, Ηλέκτρα, Δήμητρα, παιδιά μας, τα παιδιά μας
πόσες γενιές παιδιά μας σε αδιαίρετο χρόνο χωρίς χρόνο
στα στάχυα και στα σύρματα στη γραφομηχανή, στον τηλεβόα
έρωτές μας, παιδιά μας,σκοτωμένα παιδιά μας, έρωτές μας
Για τίποτε άλλο να μην έχουμε μάτια παρά μόνο για σας. Τιποτ' άλλο.
Ω! ανήμπορο ποίημα, ανήμπορο, ανήμπορο, ατελέσφορο
επάνω από δύο στίχους σταυρωμένους σταυρώνω τα χέρια και σωπαίνω
βράχος, το μέγα κόκκινο, δεύτερη πόρτα, πέμπτη πόρτα κι η δωδέκατη κλεισμένη
χτύπημα της γροθιάς στον τοίχο χτύπημα της πέτρας στην πέτρα
-μ'ακούς; άκουσέ με, εγώ σ'ακούω,
δύο σιωπές κάνουν μια φωνή κι ένα μεγάλο τεντωμένο χέρι.


ΑΘΗΝΑ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Με τους αγκώνες στηριγμένους στην ποίηση, με τα μάτια κλεισμένα στις παλάμες
ακούω τη φωτιά. Ανεβαίνει. Σκοτωμένοι επί τόπου μπροστά στο παράνομο μικρόφωνο
κι η φωνή τους ακόμα... - Αδέρφια, αδέρφια, πάνω απ΄το αίμα τους, με το αίμα τους
πάνω από την αγρυπνισμένη Αθήνα
Πώς μπορείτε λοιπόν; Πώς μπορείτε;

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μάζεψαν τα οδοφράγματα, πλύναν τα αίματα, τα μισά παιδιά πήγαν σχολείο
οι γυναίκες βγήκαν για ψώνια, στη γωνιά ένα καμένο αυτοκίνητο
πλύναν τα ρούχα τ' απλώσαν στις ταράτσες μυστικά-μυστικά μη φανούνε σαν άλλες σημαίες
κλειστά νοικοκυριά, το κρεμμύδι, η πατάτα, το λάδι
το αλάτι χυμένο στο δρόμο το ίδιο και τ' αλεύρι,
μες στο ψυγείο το κόκκινο πουλί μ' όλα του τα φτερά
Απ' το θάνατο αρχίζουμε - έτσι έλεγε- απ' το θάνατο αρχίζουμε πάλι
επάνω από τη μεγάλη γκρεμισμένη σκάλα
«τι να κάνουμε -είπε- να ξεχαστούμε; θα ξεχάσουμε πάλι;»
Σκεπασμένοι στην τρύπια κουβέρτα ως πάνω στα μάτια
λίγο λίγο θα βγάλεις το 'να πόδι δοκιμάζοντας τον αέρα τη σιωπή το σκοτάδι
αργότερα τα χέρια, τελευταίο το κεφάλι.
Απέναντι η καρέκλα, τα τσιγάρα τα σπίρτα και το φως κολλημένο στον τοίχο
μια τεράστια κίτρινη αφίσα
Ώρα μεγάλη! ώρα σκληρή! ώρα αδειασμένη απ' την δειλή μακροθυμία των στίχων
εδώ ό,τι πια θα πει θα 'ναι το αίμα
Ω! κακόφημη ζωή ληστεμένη

22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Αργά που μεγαλώνει το μαχαίρι, αυτός που σιωπεί
δεν είναι που δεν έχει τίποτα να πει
δεν είναι τα δώδεκα καρφιά στον τοίχο, η ακρίδα στο ποτήρι
είναι που περιμένει να ξεσφίξουν τα σαγόνια του.(2)

Γιάννης Ρίτσος Νοέμβριος 1973

4. Βίντεο: «Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου. Μουσική: Νότης Μαυρουδής»(3)


5. Ο Γιάννης Ρίτσος και το Πολυτεχνείο

Ο Νοέμβριος του 1973 ήταν γλυκός. Ένα λεπτό, κόκκινο, ζακετάκι πάνω απ’ τη μαθητική ποδιά αρκούσε. Η Ανθούλα σε ξεσήκωσε να πάτε από το Νυχτερινό Γυμνάσιο της Χέϋδεν, όπου φοιτούσε (νυν «κατάληψη» και ερείπιο) στο Πολυτεχνείο. Είχε ακούσει πως εκεί λάμβαναν χώρα σπουδαία πράγματα. 

Όχι ότι δεν φοβόσασταν. Όλα «τα 'σκιαζ’ η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» με τη χούντα. Αλλά ήσασταν παιδιά. Μόλις αναπνεύσατε το αεράκι ελευθερίας -το μόνο αληθινό και πριν και μέχρι σήμερα- ο φόβος πέταξε. Ήταν η πρώτη φορά που αισθανόσουν ωραία με τους άλλους. Και σίγουρη.

Ξεκινήσαμε όμως να πούμε για τον Γιάννη Ρίτσο. Δεν τον ήξερες τότε. Μονάχα τα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας» είχες διαβάσει. Και δάκρυζες με το «Κυκλάμινο, κυκλάμινο στου βράχου της σχισμάδα/ πού βρήκες χρώματα κι ανθείς, πού μίσχο και σαλεύεις;». Άλλοι καιροί, κι αυτοί οι στίχοι, που σήμερα ακούγονται σε κάθε γιορτή Πολυτεχνείου, έλεγαν πολλά. 



Ο Γιάννης Ρίτσος είχε συλληφθεί τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, όπως χιλιάδες άλλοι Αριστεροί και δημοκράτες σε όλη τη χώρα. Είχε μεταφερθεί στον Ιππόδρομο, όμηρος του στρατιωτικού καθεστώτος, και από εκεί στη Γυάρο και στη συνέχεια στη Λέρο.

Αρχές καλοκαιριού του 1968 ο καρκίνος έκανε την εμφάνισή του. Μεταφέρθηκε τον Αύγουστο φρουρούμενος στον Άγιο Σάββα και μετά τον έστειλαν πίσω στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων, στο Παρθένι. Η διεθνής κατακραυγή, ανάγκασε τους δεσμώτες του να τον απελευθερώσουν. Φοβόντουσαν μήπως και πεθάνει στα χέρια τους...

Τέλη Οκτωβρίου του 1968 τον έστειλαν στο Καρλόβασι Σάμου, πατρίδα της γυναίκας του Φαλίτσας. Σε κατ’ οίκον περιορισμό. Που σήμαινε, καμία επαφή με κανέναν. Μόνη του παρέα η Φαλίτσα, η κόρη τους Έρη, κανένας τολμηρός που κατάφερνε να ξεγλιστρήσει και τα γράμματα των φίλων του (για να μην μπερδεύουμε τους νεώτερους επισημαίνουμε πως τότε δεν υπήρχαν, βέβαια, κινητά τηλέφωνα ή μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου). Πλήρης απομόνωση.

Δύο χρόνια μετά, και με πολλές ενδιάμεσες περιπέτειες, αίρεται η έντολη για κατ’ οίκον περιορισμό και ο Γιάννης Ρίτσος επιστρέφει στην Αθήνα. Με την άρση της προληπτικής λογοκρισίας, το 1972, αρχίζουν και κυκλοφορούν κάποια βιβλία του- κάτι απαγορευμένο ως τότε. Και η χούντα δεν άφηνε, και οι ποιητές- συγγραφείς δεν επέτρεπαν να γίνει ώσπου να αρθεί η λογοκρισία. Και έτσι, πάντως, ο κίνδυνος να συλληφθεί όχι μόνο εκείνος που έγραψε το έργο αλλά και εκείνος που το εξέδωσε, είναι μεγάλος. Αλλά η Νανά Καλλιανέση, των εκδόσεων Κέδρος, δεν φοβάται. Αυτή η γενναία γυναίκα, που έχει ζήσει στην εξορία μετά τον εμφύλιο, έχει συλληφθεί και βασανιστεί και από τη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Δεν λύγισε. Επιμένει. Βρίσκει τρόπο να βοηθήσει ώστε να φύγουν έργα του Ρίτσου στο εξωτερικό, μέσα από τους «δρόμους» των αντιστασιακών.

Στη Γαλλία η Χρύσα Προκοπάκη έχει λάβει τα ποιήματα από τις συλλογές Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα, με την παράκληση του ποιητή να κυκλοφορήσουν σε δίγλωσση έκδοση- πράγμα που γίνεται με πρόλογο του Αραγκόν. Μέσω της ομάδας της Αμαλίας Φλέμινγκ η Μαρία Δεληβορριά δίνει στον Μίκη Θεοδωράκη τα χειρόγραφα από τα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα» που εκείνος μελοποιεί και τραγουδά στις συναυλίες του ανά τον κόσμο.

Αυτή είναι η κατάσταση όταν γίνεται το Πολυτεχνείο. Η καρδιά του ποιητή, φυσικά, είναι με τους εξεγερμένους. Στις 14 ή 15 Νοεμβρίου (δεν το έχω εξακριβώσει) γίνεται μια μεγάλη διαδήλωση στους δρόμους της πρωτεύουσας, από οικοδόμους, φοιτητές και άλλους. Ο ποιητής την «οδηγεί». Όταν φτάνουν στην πλατεία Κλαυθμώνος, η αστυνομία τους διαλύει με καδρόνια και γκλομπς. Ο ίδιος δεν χτυπήθηκε. Πιθανολογούσε ότι τον γνώρισαν και το απέφυγαν.


Δεν τον είχα ποτέ ρωτήσει γιατί, στη συνέχεια, δεν πήγε στο Πολυτεχνείο. Θεωρώ εξαιρετικά πιθανό να το απέφυγε ο ίδιος, καθώς ήταν και πολιτικά ενταγμένος (και δεν ήταν από εκείνους που θα επεδίωκαν να «καπελώσουν» οτιδήποτε), αλλά, το κυριότερο, πρώην εξόριστος. Μάλλον θεώρησε καλύτερο να αφήσει τα παιδιά να εκφραστούν, χωρίς να τους κολήσουν «ρετσινιές» εξαιτίας της παρουσίας του. Παρακολουθούσε, πάντως, άγρυπνος τα γεγονότα, ακούγοντας τον παράνομο ραδιοσταθμό.

Για όσους είχαν ζήσει την Αντίσταση κατά των Γερμανών αλλά και για τους νεότερους, που μόλις μπουσουλούσαν στην πολιτική, ο ραδιοσταθμός αυτός ήταν κάτι το ανεπανάληπτο. Ένα θαύμα (θυμίζω και πάλι για τους σύγχρονους νέους ότι δεν υπήρχε ελεύθερη ραδιοφωνία, παρά μόνο τα κρατικά κανάλια, από τα οποία δεν περνούσε ούτε μισή φράση χωρίς έλεγχο). Συνθήματα φρέσκα, λόγια δυνατά, ατμόσφαιρα που μύριζε επανάσταση. Και τραγούδια. Πολλά τραγούδια. 

Εκεί πρωτοακούσαμε πολλοί από εμάς τη «Ρωμιοσύνη», μελοποιημένη από τον Μίκη Θεοδωράκη. Αυτοί οι υπέροχοι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου, μάς συντρόφευαν όλη την ημέρα της 16ης Νοεμβρίου, οπότε και το Πολυτεχνείο κορυφώθηκε. Οι ρωμαλέοι, αδροί στίχοι με τα υπέροχα νοήματα και την σπουδαία ποίηση. Αλήθεια, η φυσική παρουσία του ποιητή ήταν περιττή, όταν τα ποιήματά του συγκλόνιζαν την πρωτεύουσα όπως ποτέ άλλοτε.

Ξενύχτησε το βράδυ στο σπίτι της Νανάς Καλλιανέση, στα Εξάρχεια, ακούγοντας τον πομπό από ένα ραδιοφωνάκι. Το πρωί, στις 17 του μηνός, όλα είχαν τελειώσει. Ο ποιητής έφυγε για τον Κάλαμο έχοντας ήδη ξεκινήσει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» για το Πολυτεχνείο. Στην πρώτη γραφή, αυτή που σήμερα παραθέτουμε, το ποίημα είναι ατελές. Προέχει η σύλληψη της στιγμής, η αιχμαλωσία των συναισθημάτων, οι μικρές λεπτομέρειες. Στην επόμενη γραφή, όλα μπορούν να διορθωθούν.

Ο Γιάννης Ρίτσος έλεγε πως για να είναι σωστό το ποίημα πρέπει η μνήμη να ανακληθεί δια της νοσταλγίας. Να περάσει, δηλαδή, χρόνος. Ο κάθε κανόνας, όμως, έχει τις εξαιρέσεις του. Όπως στον «Επιτάφιο» (έστω και με διαφορετικό αποτέλεσμα) έτσι κι εδώ, η γραφή ήταν αστραπιαία. Και δεν έχασε σε τίποτα.(4)

6. ★ Βίντεο 2: Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει την «Ρωμιοσύνη» στο Πολυτεχνείο στην επέτειο ενός χρόνου από τα γεγονότα της εξέγερσης (1974).(5)


7. ...41 Χρόνια Μετά (17 Νοεμβρίου 2014)

Σε εξέλιξη η πορεία για την 41η επέτειο του Πολυτεχνείου. 7.000 αστυνομικοί στους δρόμους για την επέτειο συμπλήρωσης 41 ετών από τη 17η Νοεμβρίου 1973 και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Κορυφώνονται οι εκδηλώσεις με την καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία.

Η πορεία από το Πολυτεχνείο προς την αμερικανική πρεσβεία θα ξεκινήσει στις 15:00. Δυο ώρες νωρίτερα, στις 13:00 θα κλείσουν οι πόρτες του Ιδρύματος.

Οι εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου έρχονται λίγες μέρες μετά τα επεισόδια στη Νομική και τις καταγγελίες φοιτητών για απρόκλητη επίθεση από άνδρες των ΜΑΤ. Προκειμένου να μη γίνουν επεισόδια που θα αμαυρώσουν τις εκδηλώσεις, η αστυνομία έχει «κατεβάσει» στους δρόμους 7.000 αστυνομικούς.(6)

Χωρίς Λόγια... ΜΟΝΟ ΜΗ ΣΗΜΑΔΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.

8. ★ Βίντεο 3: «ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 1973» με μουσική υπόκρουση ένα συγκλονιστικό κι αγαπημένο τραγούδι «Το Όνειρο του Πολεμιστή» του 2006 σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Υφαντή. Ερμηνεύει ο εξαιρετικός τραγουδοποιός Γιάννης Χαρούλης.(7)


9. Σύντομο βιογραφικό του ποιητή ΕΔΩ

Ηλ. Παραπομπές
1. Εξέγερση του Πολυτεχνείου - Βικιπαίδεια
2. «Ημερολόγιο μιας βδομάδας», ποίημα: Εκδόσεις ποιείν
3. Βίντεο από το YouTube
4. «Ο Γιάννης Ρίτσος και το Πολυτεχνείο», κείμενο: Εαρινή Συμφωνία
5. Βίντεο από το YouTube
6. Ειδήσεις της ημέρας από την google, Σ.Ντρέκου.
7. Βίντεο από το YouTube


Δείτε αν επιθυμείτε...
Σοφία Ντρέκου 16 Νοεμβρίου στις 10:36 μ.μ.
Ο Καλός μας Θεός ν'αναπαύει τις ψυχές των! ✟
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΣΑΣ ΤΙΜΩ ΑΙΩΝΙΑ ΣΑΣ Η ΜΝΗΜΗ
Ο Καλός μας Θεός ν'αναπαύει τις ψυχές των! ✟
Σοφία Ντρέκου 17 Νοεμβρίου 2014 στις 6:21 μ.μ.

Δείτε περισσότερα 5 σχόλια3 κοινοποιήσεις
Σοφία Ντρέκου 17 Νοεμβρίου 2014 στις 5:26 μ.μ.
Καλή Λευτεριά Αδέλφια... ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ...!!! ·✬. ✟. «Αδελφέ μου σκοπέ! αδελφέ μου σκοπέ! Σ’ ακούω να περπατάς πάνω στο χιόνι σ’ ακούω που βήχεις μες την παγωνιά σε γνωρίζω αδελφέ μου και με γνωρίζεις. Στοιχηματίζω, ότι θα έχεις μια κοριτσίστικη φωτογραφία στην τσέπη σου. Στοιχηματίζω, αριστερά μέσα στο στήθος σου πως έχεις μια καρδιά. Θυμάσαι; Είχες κάποτε, ένα τετράδιο ζωγραφισμένα χελιδόνια, είχα κάποτε ονειρευτεί να περπατήσουμε κοντά – κοντά. Στο κούτελό σου ένα μικρό σημάδι απ’ τη σφεντόνα μου στο μαντήλι μου φυλάω διπλωμένα τα δάκρυά σου στην άκρη της αυλής μας έχουν ξεμείνει τα σκολιανά παπούτσια σου. ΜΗ ΣΗΜΑΔΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ». (Τάσος Λειβαδίτης) ΒΙΝΤΕΟ (εξαιρετικό): «Πολυτεχνείο 1973» Μια παραγωγή του Εσπερινού Γυμνασίου Σερρών (Λυκειακές Τάξεις) (http://youtu.be/GERfB3EL5KU1 σχόλιο


Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις
μη με ρωτήσεις τι ώρα θα γυρίσω.
Είμαι εδώ κάτω με τους φίλους μου... 
Η φωνή του Πολυτεχνείου, Δημήτρης Παπαχρήστος: 
Το Πολυτεχνείο ενοχλεί. Είναι επικίνδυνο. 
Σοφία Ντρέκου 17 Νοεμβρίου 2014 στις 1:53 π.μ.«Αν χτυπήσουν την πόρτα, μην ανοίξεις. Όσο και να χτυπούν. Πρέπει να πιστέψουν πως το σπίτι είναι αδειανό. Δεν θα τη σπάσουν. Μη φοβάσαι. Αν τη σπάσουν, θα ξέρουμε πώς μας πρόδωσαν. Ούτε κι εγώ το πιστεύω. Ναι, θα πυροβολήσω αν μπούνε. Εσύ δοκίμασε να φύγεις. Θα μπορέσεις. Για μας θάναι. Τόση ώρα τριγυρίζουν το σπίτι. Κοίταξε απ' τ' άλλο παραθύρι. Μα πρόσεχε. Ναι, βλέπω. Χτυπάνε απέναντι. Μίλα σιγότερα. Ακούς; Φασαρία! Τι να γίνεται; Κάποιον πιάσανε. Είναι γέρος. Τον χτυπάνε τα σκυλιά. Άτιμοι. Πόσους θα πιάσετε; Θα μείνουν όσοι χρειάζονται και περισσότεροι. Θα μείνουν και δεν θα σταυρώσουν τα χέρια.» ΑΓΩΝΙΕΣ (Αλέξανδρος Παναγούλης)
† Ο Καλός Θεός να έχει αναπαυμένη την μνήμη των Ηρώων Του Πολυτεχνείου!! †



 17 Νοεμβρίου 2014 ΣΧΟΛΙΑ 

2 σχόλια:

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ. ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΚΑΙ ΕΥΣΤΟΧΗ. ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ!
π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ.

Sophia Siglitiki Drekou είπε...

Π.Βασίλειε πολύ σας ευχαριστώ για την δύναμη που μου δίνετε με τα σχόλιά σας. Ο Θεός να φωτίζει τον δρόμο σας και την διακονία σας.