21 Νοε 2020

Στέλλα: ολόκληρη η ταινία (ανάλυση, βίντεο, αφιέρωμα)

φώτο: Σ. Βέμπο, Β. Ζουμπουλάκη, Μ. Μερκούρη (Στέλλα)

Εργασία της Σοφίας Ντρέκου

🎬 Ταινία «Στέλλα» Πρεμιέρα 21 Νοεμβρίου 1955 ★ ★ ★ ★ ★

Ταινία - θρύλος του ελληνικού κινηματογράφου, που πρωτοπροβλήθηκε το 1955 και έκανε τη Μελίνα Μερκούρη σταρ διεθνούς βεληνεκούς. Η ατάκα του Γιώργου Φούντα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» έγραψε ιστορία.

Την ταινία σκηνοθέτησε ο 33χρονος τότε Μιχάλης Κακογιάννης, που είχε δώσει δείγματα του ταλέντου του στην κωμωδία «Κυριακάτικο Ξύπνημα» ένα χρόνο πριν. Ο ίδιος έγραψε το σενάριο, που βασίστηκε στο άπαιχτο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» (ανέβηκε για πρώτη φορά μόλις το 1997 από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη), το οποίο μεταφέρει στα καθ’ ημάς την ιστορία της «Κάρμεν» του Μεριμέ.

Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Στέλλα (Μελίνα Μερκούρη), 
μια δημοφιλής τραγουδίστρια στο λαϊκό μαγαζί «Ο Παράδεισος». 

Είναι πανέμορφη και εκρηκτική γυναίκα, που ζει και ερωτεύεται, πέρα από τα στερεότυπα της εποχής της. Όταν γνωρίζει τον Μίλτο (Γιώργος Φούντας), ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού που την τραβά σαν μαγνήτης, διακόπτει τον δεσμό της με τον Αλέκο (Αλέκος Αλεξανδράκης), νεαρό γόνο μιας πλούσιας οικογένειας, που αντιδρούσε στη σχέση τους.

Ο Μίλτος θέλει να την κάνει γυναίκα του κι εκείνη δέχεται, αλλά το μετανιώνει σχεδόν αμέσως. Γυναίκα περήφανη, που αδιαφορεί για τις κοινωνικές συμβάσεις, την ημέρα του γάμου τους τον στήνει στην εκκλησία και περνά τη νύχτα της με τον Αντώνη (Κώστας Κακκαβάς), ένα νεαρό που γνώρισε στο δρόμο. Την αυγή, επιστρέφοντας στο σπίτι της, έρχεται αντιμέτωπη με τον Μίλτο και συναντά τον θάνατο από το μαχαίρι του.

Ο Κακογιάννης συνδυάζει τον ιταλικό νεορεαλισμό με στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας και του μελοδράματος. Η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη είναι συγκλονιστική στο ρόλο της γυναίκας που θέλει να ζήσει ελεύθερη και ανεξάρτητη κι αποτέλεσε το διαβατήριό της για τη διεθνή καριέρα που ακολούθησε.

Σπουδαίες ερμηνείες δίνουν και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές της ταινίας, ανεξάρτητα από το μέγεθος του ρόλου τους: ο Γιώργος Φούντας, ο πρωτοεμφανιζόμενος Κώστας Κακκαβάς, η «τραγουδίστρια της νίκης» Σοφία Βέμπο (Μαρία), ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (Μήτσος), η Βούλα Ζουμπουλάκη (Αννέτα), η Χριστίνα Καλογερίκου (μητέρα του Μίλτου) και η Τασσώ Καββαδία (αδελφή του Αλέκου).

Τα σκηνικά υπογράφει ο Γιάννης Τσαρούχης και τη μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις με συνεργασία με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Κλασική είναι η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη στο τραγούδι «Αγάπη που έγινες δίκωπο μαχαίρι», ενώ στην ταινία ακούστηκαν για πρώτη φορά τα τραγούδια «Εφτά τραγούδια θα σου πω» και «Το Φεγγάρι είναι κόκκινο».

Τα γυρίσματα έγιναν σε τοποθεσίες του Πειραιά και της Αθήνας. Το τρίστρατο που φαίνεται στο φινάλε, αγνώριστο σήμερα, σχηματίζεται από τη συμβολή των οδών Καλλιδρομίου, Πλαπούτα και Τσαμαδού στα Εξάρχεια.

Η «Στέλλα» πρωτοπροβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών του 1955 (26 Απριλίου - 10 Μαΐου) και δημιούργησε αίσθηση, αν και δεν κέρδισε κάποιο βραβείο. Από εκεί χρονολογείται και η γνωριμία του Ζιλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη, η οποία έγινε η μούσα του στις κατοπινές του ταινίες. Τον επόμενο χρόνο κέρδισε τη «Χρυσή Σφαίρα» καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών του Χόλυγουντ και προτάθηκε για το Όσκαρ ενδυματολογίας (Ντένη Βαχλιώτη).

Στους ελληνικούς κινηματογράφους έκανε πρεμιέρα στις 21 Νοεμβρίου 1955 και ήταν η πιο εμπορική της σεζόν 1955-1956, από τις 24 συνολικά ελληνικές παραγωγές που προβλήθηκαν (134.142 εισιτήρια).

Η κριτική ήταν από αμήχανη έως ευνοϊκή για την ταινία.

Εχθρική ήταν η στάση των εντύπων της Αριστεράς. «Το ξετραχηλισμένο αυτό γύναιο, η γυναίκα που δεν θέλει να παντρευτεί για να 'χει το ελεύθερο να γλεντάει τη ζωή της, είναι ένας χαρακτήρας;» διερωτάται ο Αντώνης Μοσχοβάκης στην «Επιθεώρηση Τέχνης», ενώ ο Κώστας Σταματίου από τις στήλες της Αυγής χαρακτηρίζει την ταινία «ξεδιάντροπο μελόδραμα, που προβάλλει ό,τι χαμηλότερο, ό,τι πιο «λούμπεν», ό,τι πιο χυδαίο και καθυστερημένο στοιχείο υπάρχει στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα».

★ Η ατάκα του Γιώργου Φούντα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» έγραψε ιστορία. ★
🎬 Δείτε ολόκληρη την ταινία: «Στέλλα» (1955)

Ο μήνας έχει δεκατρείς - Σοφία Βέμπο (1955)

Ο μήνας έχει δεκατρείς καταραμένη μέρα,
δεν θέλω ν’ ανταμώσω άνθρωπο ούτε για καλημέρα.

Σαν ξημερώνει δεκατρείς δεν βγαίνω απ’ το κρεβάτι,
κλειδώνω πόρτες και παράθυρα, μα που κλείσω μάτι.

Άτιμη μέρα μ’ έφαγε μου 'κοψες τα φτερά μου
στον έρωτα με κάνει διαρκώς να χάνω τα νερά μου.

Με λένε για προληπτική, μα το 'φερε η μοίρα
στις δεκατρείς να μείνω ορφανή, στις δεκατρείς και χήρα.

Σοφία Βέμπο: Ο μήνας έχει δεκατρείς

Ζεϊμπέκικο του αειμνήστου Μάνου Χατζηδάκι,
από την ταινία «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη (1955),
ο οποίος έγραψε και τους στίχους από την πολυαγαπημένη
συνονόματη Σοφία Βέμπο... Αξέχαστη και μοναδική!!!

Όχι δεν είναι η ταινία, δεν είναι το ίδιο το τραγούδι.
Είναι η φωνή που κάνει την διαφορά. Είναι αυτή η φωνή,
φωνή αψεγάδιαστη, φωνή ατόφια, χρυσαφένια. 


Η Σοφία Βέμπο 1910-1978 (Σοφία Μπέμπου) (Καλλίπολη Ανατολικής Θράκης, 10 Φεβρουαρίου 1910 – Αθήνα, 11 Μαρτίου 1978) ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε «Τραγουδίστρια της Νίκης» εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.


Ο Γιώργος Παπαστεφάνου » Μια φορά θυμάμαι: Το 1960, όταν πρωτομπήκα στη Ραδιοφωνία, η Τόνια Καράλη, που τότε δεν ήταν μόνο η αγαπημένη φωνή του ραδιοφώνου αλλά και προϊσταμένη στους παραγωγούς της ξένης ελαφράς μουσικής, μου έδειξε ένα δισκάκι που μόλις της είχαν φέρει από το Παρίσι. Ήταν με την Μελίνα Μερκούρη, σε δυο τραγούδια από τη «Στέλλα»: «Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι» και «Ο μήνας έχει δεκατρείς».

Η Τόνια, μου δάνεισε το 45αράκι της για να το αντιγράψω σε μαγνητοταινία, εγώ της το επέστρεψα και εκείνη στη συνέχεια, το έχασε και δεν το ξαναβρήκε. Χάρη στη δική μου αντιγραφή ωστόσο, η ηχογράφηση διασώθηκε κι έτσι μπορούσα να παίζω αυτά τα δύο τραγούδια για χρόνια στις εκπομπές μου στο ραδιόφωνο. Κάποια στιγμή μού τα ζήτησε ο Μάνος Χατζιδάκις για τους δίσκους με σπάνιες ηχογραφήσεις που ετοίμαζε τότε για την «Κολούμπια». «Μάνο, θέλω τα τραγούδια της Μελίνας να τα βάλω σε δικό μου δίσκο, αν και όταν γίνει» του απάντησα. Και τα κράτησα για μένα. Και να που από αυτά τα δυο τραγούδια ξεκίνησε το 1989 η ιδέα για ένα δίσκο αφιέρωμα στη Μελίνα που από τα δέκα μου χρόνια ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Πρώτα ερωτεύτηκα τη φωνή της, όταν την άκουγα στις θεατρικές εκπομπές του ραδιοφώνου. Και έπειτα γοητεύτηκα από την ίδια, όταν τον Ιούνιο του 1955, στο πρώτο κλιματιζόμενο θέατρο της Αθήνας, το «Κοτοπούλη - Ρεξ», την είδα στο «Εφτά χρόνια φαγούρα». Τότε είναι που την πλησίασα και τη γνώρισα και από κοντά.

Κι ύστερα ήρθαν η «Στέλλα» και το «Γλυκό πουλί της νιότης» και σιγουρεύτηκα πια πως η Μελίνα είναι αυτό που λένε για τους πολύ μεγάλους σταρ «Bigger than life» (Μεγαλύτερη απ' τη ζωή). Σ' αυτήν την αγαπημένη μου Μελίνα λοιπόν, θέλησα το 1989 να κάνω δώρο ένα δίσκο που θα κάλυπτε μέσα από τραγούδια που είχε πει, μεγάλους σταθμούς και της ζωής και της καριέρας της.

Ήθελα όμως ο δίσκος να είναι δώρο-έκπληξη και δεν την ενημέρωσα από πριν. Η Μελίνα βρισκόταν τότε άρρωστη στη Νέα Υόρκη κι όταν έμαθε για τον δίσκο που είχα φτιάξει, νόμισε πως της ετοιμάζαμε ...μνημόσυνο. Ανήσυχη μου τηλεφώνησε από την Αμερική η Μανουέλα Παυλίδου, για να μάθει τι συμβαίνει. Και μόνο όταν της εξήγησα, ηρέμησε. Τα έσοδα από το δίσκο, η Μελίνα τα πρόσφερε για το Μουσείο της Ακρόπολης. Και στην πρες κόμφερανς που οργάνωσε η «Λύρα» στα γραφεία της, η Μελίνα ήρθε εκθαμβωτική, με τους δημοσιογράφους απέναντί της να την κοιτούν ερωτευμένοι, σχεδόν όσο κι εγώ.

Ο Γιώργος Παπαστεφάνου στις 26 Νοεμβρίου 2015 έγραφε: Όταν έγραφε ο Τένεσι Γουίλιαμς το «Τριαντάφυλλο στο στήθος», είχε σαν μοντέλο στο μυαλό του την Άννα Μανιάνι. Έτσι και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, το ταμπεραμέντο και την προσωπικότητα της Μελίνας Μερκούρη είχε στο νου του όταν έγραφε τη «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», το θεατρικό πάνω στο οποίο βασίστηκε η «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Ωστόσο ούτε η Μανιάνι, ούτε η Μελίνα αξιώθηκαν να παίξουνε στο θέατρο τις ηρωίδες που εμπνεύσανε. Τις έπαιξαν στον Κινηματογράφο. Και η Μανιάνι κέρδισε τότε ένα Όσκαρ, ενώ η Μελίνα στις Κάνες όπου ταξίδεψε η «Στέλλα» την ίδια περίπου εποχή, πήρε σαν τιμητική διάκριση το κουκλάκι που της χάρισε εκφράζοντας τον θαυμασμό της η ηθοποιός Ίζα Μιράντα, μέλος της κριτικής επιτροπής.Τότε λοιπόν όπως και αργότερα, κανείς δεν διανοήθηκε να πει ότι η Μανιάνι ήταν εκπληκτική Σεραφίνα Ντέλλε Ρόζε επειδή έπαιζε τον εαυτό της! Το είπε και το έγραψε η δική μας η μιζέρια για τη Στέλλα της Μελίνας... Φέτος κλείνουν ακριβώς *εξήντα* χρόνια από τότε που γυρίστηκαν αυτές οι δυο ταινίες. Στο Χόλιγουντ η μια, στην Αθήνα του 1955 η άλλη. Και οι δυο είχαν πολύ ωραία μουσική.
Δείτε επίσηςΜελίνα Μερκούρη. Η «μαρμάρινη» γυναίκα που άφησε αγωνιστική ιστορία για τα Γλυπτά του Παρθενώνα (Αφιέρωμα)
Όμως στη «Στέλλα» λέω να σταθούμε για να ξανακούσουμε ένα αγαπημένο ζεϊμπέκικο του Μάνου Χατζιδάκι, που με βαρύ αναστεναγμό έλεγε στο φιλμ η ταβερνιάρισσα Σοφία Βέμπο. «Ο μήνας έχει 13» σε στίχους Μιχάλη Κακογιάννη. Μόνο που σάς προτείνω να το ακούσουμε όπως το ηχογράφησε σε παριζιάνικο δισκάκι η Μελίνα λίγο καιρό αργότερα, πλαισιωμένη από τούς Στέλιο, Ανδρέα και Φώτη Δούση, Έλληνες μουσικούς που ζούσαν τότε στο Παρίσι και έπαιζαν με το όνομα La Formassion Doussis.














Ο Γιώργος Παπαστεφάνου 26 Νοεμβρίου 2016 γράφει: «Δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσει του Αγίου Στυλιανού και να μην σκεφτώ τη Στέλλα. Δεν μιλάω για κάποια φίλη ή συγγενή, αλλά για το αριστούργημα του Κακογιάννη. Ούτε ξέρω πόσες φορές το έχω δει, από τότε που έφηβος αποφάσισα πως αυτή θα είναι η ταινία της ζωής μου. Βέβαια, κάποιοι κακεντρεχείς είχανε τότε πει πως ο Ιάκωβος Καμπανέλλης που στο δικό του θεατρικό έργο «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» βασιζόταν το σενάριο, δεν είχε στον νου του μόνο την Μελίνα όταν το έγραφε, αλλά και την Κάρμεν του Προσπέρ Μεριμέ, που έμεινε στην Ιστορία χάρη στον Ζωρζ Μπιζέ και την δική του όπερα.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης πάλι μού είχε πει πως μπορεί το σενάριο να αποδίδεται στον Καμπανέλλη, όμως το ντεκουπάζ και τους διαλόγους της ταινίας τα είχε φροντίσει εκείνος. Η Στέλλα ήταν η δεύτερη ταινία του Κακογιάννη μετά το Κυριακάτικο ξύπνημα, και όπως έγραφε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Εικόνες στις 31 Οκτωβρίου του 1955 η Ροζίτα Σώκου, «Η Στέλλα είναι μια ερωτική ιστορία σκηνοθετημένη με δύναμη, παιγμένη με πάθος, τραγουδημένη θά'λεγε κανείς στον ήχο των μπουζουκιών που ερμηνεύουν, με τον δικό τους τρόπο, το κρυφό της νόημα».

Η ταινία άρεσε όταν παίχθηκε στις Κάννες, συνεχίζει η Ροζίτα του '55. Η Ολίβια ντε Χάβιλαντ, ο κριτικός τής Le Monde Μπαρονσελί, άλλοι ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, αγοραστές ενδιαφέρθηκαν. Και κυρίως ενδιαφέρθηκε ο Ζυλ Ντασέν, συμπληρώνω εγώ, που για χάρη της Μελίνας όταν την είδε τότε, εγκατέλειψε την επί χρόνια σύντροφό του, διάσημη Ιταλίδα ηθοποιό Βαλεντίνα Κορτέζε. Μια άλλη Ιταλίδα, σπουδαία ηθοποιός κι αυτή και μέλος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ, η Ίζα Μιράντα είχε χαρίσει ένα κουκλάκι στην Μελίνα σαν βραβείο για την ερμηνεία της στη Στέλλα, αφού το κανονικό βραβείο του Φεστιβάλ η επιτροπή το είχε δώσει στη σύζυγο του Τζιν Κέλυ Μπέτσυ Μπλερ για την ταινία «Μάρτυ».

Για την Μελίνα έγραφε στην ανταπόκρισή της απ' τις Κάννες το 1955 η Ροζίτα: «Στέλλα είναι η Μελίνα Μερκούρη. Απαιτητική και άγρια, τρυφερή και αφοσιωμένη, πιστή στον εαυτό της και σε κανέναν άλλο, κυριαρχεί από την αρχή ως το τέλος της ταινίας».

Ακόμα τότε η Ροζίτα δεν είχε πει πως στην Στέλλα η Μελίνα παίζει τον εαυτό της. Και θεωρούσε τυχερό τον Κακογιάννη στην εκλογή των ηθοποιών του. Όλων. Από Φούντα, Ζουμπουλάκη, Καλογερίκου, Αλεξανδράκη μέχρι Παπαγιαννόπουλο και Κώστα Κακαβά σε πρώτη εμφάνιση με το όνομα Καράλης.

Καλά λόγια είχε βέβαια η Ροζίτα και για τη Σοφία Βέμπο, ανοιχτόκαρδη ταβερνιάρισσα, για μένα στο ρόλο της ζωής της. Η ίδια η Βέμπο είχε παράπονα. Έλεγε πως άλλα τής είχαν τάξει στην αρχή κι άλλα 'γίναν στο τέλος. Ξέρετε τώρα, τα γνωστά. Πού θα γραφτεί το όνομα στους τίτλους, ποιος θα λέει τα τραγούδια και άλλα τέτοια. Αλλά αν και ενοχλημένη, η Βέμπο ήταν εκείνη που τους μάζεψε όλους όταν τέλειωσαν τα γυρίσματα για να το γιορτάσουνε με πάρτι. Και την Σοφία Βέμπο προτείνω να δούμε κι εμείς τώρα και να την ακούσουμε να τραγουδά για τους πελάτες του κέντρου «Ο Παράδεισος», «Ο μήνας έχει 13, καταραμένη μέρα». Η μουσική είναι φυσικά του Μάνου Χατζιδάκι και τους στίχους, όπως και στα άλλα τρία Χατζιδακικά τραγούδια της ταινίας, έγραψε ο Μιχάλης Κακογιάννης».

Ταινία «Στέλλα» (1955)


Η ταινία «Στέλλα» είναι ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1955, σε σκηνοθεσία και σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη. Βασίζεται στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», ενώ είναι εμπνευσμένη δραματουργικά από το μύθο της Κάρμεν. Η παραγωγή ανήκει στη Μήλλας Φιλμ και πρωταγωνιστούν οι Μελίνα Μερκούρη και Γιώργος Φούντας.
Δείτε: Μελίνα Μερκούρη. Η «μαρμάρινη» γυναίκα που άφησε αγωνιστική ιστορία για τα Γλυπτά του Παρθενώνα (Αφιέρωμα)
Διακρίθηκε με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας το 1956 και με το βραβείο καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960. 

Η ταινία ήταν φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1955 και η Μελίνα Μερκούρη για το βραβείο καλύτερης ηθοποιού· δεν κέρδισε όμως κανένα από τα δύο. Το γεγονός αυτό προκάλεσε διαμάχη με αποτέλεσμα η Isa Miranda, μέλος της κριτικής επιτροπής, να δώσει στη Μερκούρη ένα ειδικό βραβείο ερμηνείας το οποίο ονομάστηκε βραβείο «Isa Miranda». 

Ήταν επιπλέον η ελληνική υποβολή για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 1956. Υπήρξε η τελευταία ταινία της Μήλας Φιλμ, σημειώνοντας αξιοσημείωτη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία (134.142 εισιτήρια). Σε αυτή πραγματοποίησαν την πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή τους η Μελίνα Μερκούρη και ο Κώστας Κακκαβάς.

Τη μουσική έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις ενώ κλασική είναι η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη στο τραγούδι Αγάπη Που 'γινες Δίκοπο Μαχαίρι. Στην ταινία ακούστηκαν για πρώτη φορά τα τραγούδια «Εφτά τραγούδια θα σου πω» και «Το Φεγγάρι είναι κόκκινο».

Η ηρωίδα, που διαλέγει το δικό της δρόμο αντιμετώπισης των αντιλήψεών της ενόχλησε τα αριστερά έντυπα «Αυγή» και «Επιθεώρηση Τέχνης», με αποτέλεσμα να επιτεθούν σκληρά κατά της ταινίας. Τα σχόλια του ξένου Τύπου στις Κάννες ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκά για την ηρωίδα-πρότυπο της γυναικείας απελευθέρωσης.

Μια από τις ατάκες που έμεινα γνωστές από την ταινία ακόμα και σήμερα είναι το «Στέλλα κρατάω μαχαίρι».

Διχασμένοι οι κριτικοί της εποχής, αντιμετώπισαν την ταινία είτε με ευμενή σχόλια, είτε με εξαιρετικά αρνητική κριτική (ειδικά από τον αριστερό Τύπο της εποχής). Στο μόνο που όλοι συμφωνούσαν, ήταν η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη, η οποία επαινέθηκε. Οι περισσότεροι κριτικοί περιέγραψαν την ταινία ως ένα ηχηρό κατηγορητήριο σε βάρος της πατριαρχίας, με την πρωταγωνίστρια να εκπροσωπεί ένα γυναικείο πρότυπο που ήταν αναμφίβολα ξένο προς την ελληνική κοινωνία της εποχής, αλλά και μια διαχρονική ηρωίδα τραγωδίας. Κατά τον ιστορικό Γιάννη Σολδάτο, η Στέλλα εξέφραζε τις επιθυμίες πολλών γυναικών, λίγες από τις οποίες ωστόσο τολμούσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της. Ειδικότερα, προσωποποιεί τη σύγκρουση των παραδοσιακών αξιών, του ηθικού κώδικα και της τιμής με το ερωτικό πάθος που τελικά δε διασώζεται σε αυτά τα πλαίσια. 

• Γιάννη Σολδάτου, «Ένας αιώνας Ελληνικός Κινηματογράφος», 1ος τόμος 1900 - 1970, Εκδόσεις Κοχλίας, Αθήνα 2001, σελίδες 152-153.
• Dimitris Eleftheriotis, Popular cinemas of Europe: studies of texts, contexts, and frameworks, Continuum International Publishing Group, 2001, σσ. 157-161


Γιώργος Παπαστεφάνου 9 Σεπτεμβρίου 2015: «Τέσσερα αυτόγραφα μέσα σε ένα απόγευμα, ήταν μεγάλη επιτυχία! Μελίνα, Μυράτ, Ζουμπουλάκη, Διαμαντόπουλος. Οι πρωταγωνιστές του έργου «Εφτά χρόνια φαγούρα», που είχα δει το προηγούμενο βράδυ 8 Ιουλίου 1955 στο κλιματιζόμενο θέατρο Κοτοπούλη-Rex. 

Ήμουν μόνο 14 χρονών, αλλά από θάρρος άλλο τίποτα! Ξετρελαμένος καθώς ήμουνα με τη Μελίνα στήθηκα το επόμενο πρωί έξω απ' το σπίτι της, Ακαδημίας 8, ελπίζοντας να την πετύχω και πάλι, αφού είχα ήδη μιλήσει μαζί της στο τηλέφωνο. Τον αριθμό τον βρήκα στον κατάλογο. Στο όνομα του συζύγου, Χαροκόπος. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ, ήταν μαζί μου κι ο συμμαθητής μου ο Σπύρος Ταβουλάρης. 

Όταν την είδαμε να βγαίνει απ' το ασανσέρ, είχαμε μπροστά μας μια Θεά! Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ηθοποιοί, τη ρώτησα καθώς μου χάιδευε το μάγουλο. Τσάπλιν και Γκάρμπο, πάνω απ' όλους, μού είπε. Θα θέλαμε να σας ξαναδούμε της ψιθύρισα μαγεμένος όπως ήταν έτοιμη να φύγει. Τότε ελάτε το απόγευμα στο θέατρο. Δεν ξέραμε αν το εννοούσε, αλλά πήγαμε! Και μείναμε σε όλη την παράσταση, όχι όμως στην πλατεία, αλλά στο καμαρίνι της Μελίνας. 

Ήταν η πρώτη φορά που ζούσαμε από μέσα τα παρασκήνια του θεάτρου. Οι ηθοποιοί μπαινόβγαιναν συνέχεια, εμείς γλώσσα μέσα δεν βάζαμε, αλλά κανείς τους δεν γύρισε να πει «άντε, παιδάκια, αρκετά, καιρός να πάτε σπίτια σας!». Αντίθετα, ήταν όλοι τους πολύ τρυφεροί μαζί μας. Και με όλους, αργότερα, όταν άρχισα να δουλεύω στο ραδιόφωνο, συνδέθηκα πολύ. Φυσικά, και με τη Βούλα Ζουμπουλάκη, που ήταν μια αξιολάτρευτη γυναίκα. 

Όποτε συναντιόμασταν ή μιλούσαμε στο τηλέφωνο, έδειχνε να χαίρεται το ίδιο όσο κι εγώ, αν και την ενοχλούσε που της έλεγα ότι θεωρώ τον ρόλο της Αννέτας στη «Στέλλα» μια μεγάλη στιγμή στην καριέρα της. «Μα είναι δυνατόν να μου μιλάς για την Αννέτα, όταν έχω παίξει τόσους άλλους σπουδαίους ρόλους;». Και σ' αυτούς τους άλλους ρόλους εγώ την είχα δει. «Βασίλισσα και οι επαναστάτες», «Ρέκβιεμ για μια μοναχή», «Η λυσσασμένη γάτα», «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» μέχρι «Φθινοπωρινή παλίρροια» της Δάφνης ντι Μωριέ. Και όμως ο κόσμος θα σε θυμάται κυρίως για τη «Στέλλα», της έλεγα, γιατί ήσουνα τέλεια σε μια ταινία που θα τη βλέπουν και οι επόμενες γενιές. Οι θεατρικοί ρόλοι χάνονται μαζί με την παράσταση. Το σινεμά μένει. Για τελευταία φορά μίλησα με τη Βούλα Ζουμπουλάκη πριν από ένα ή δύο χρόνια. Πάλι την είχα δει στη «Στέλλα» και της τηλεφώνησα για να της ξαναπώ πόσο πολύ μου άρεσε. «Ναι, νομίζω πώς ήμουνα καλή» παραδέχθηκε επιτέλους.»





🎬 Δείτε ολόκληρη την ταινία: «Στέλλα» (1955)
















Δεν υπάρχουν σχόλια: