Περιμένοντας τον Σεπτέμβριο 1969 για το Koncerto για γκρουπ και Ορχήστρα με τον
Διευθυντή της ορχήστρας, Μάλκολμ Άρνολντ, γνωστός συνθέτης κλασικής μουσικής.
Το Concerto for Group and Orchestra είναι ένα πρωτοποριακό ζωντανό άλμπουμ και μουσικό έργο που συνέθεσε ο Jon Lord των Deep Purple και ερμήνευσε το ροκ συγκρότημα μαζί με τη Royal Philharmonic Orchestra υπό τη διεύθυνση του Malcolm Arnold.
Το Concerto for Group and Orchestra των Deep Purple και της Royal Philharmonic Orchestra (υπό τη διεύθυνση του Μάλκομ Άρνολντ (Malcolm Arnold)) είναι ένα πρωτοποριακό ζωντανό άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1970, συνδυάζοντας τη ροκ μουσική με την κλασική ορχήστρα.
Επιμέλεια, έρευνα Σοφία ΝτρέκουΣυντελεστές και Δημιουργία
- Ημερομηνία Πρεμιέρας: 24 Σεπτεμβρίου 1969 στο Royal Albert Hall του Λονδίνου.
- Σύνθεση / Παρτιτούρα: Τζον Λορντ (Jon Lord). Στίχοι / Φωνητικά: Ian Gillan
- Συγκρότημα: Deep Purple (Mk II: Ίαν Γκίλαν, Ρίτσι Μπλάκμορ, Τζον Λορντ, Ρότζερ Γκλόβερ, Ίαν Πέις). Κιθάρα: Ritchie Blackmore
- Ορχήστρα: Βασιλική Φιλαρμονική Oρχήστρα (Royal Philharmonic Orchestra).
- Μαέστρος: Μάλκομ Άρνολντ (Malcolm Arnold).
- Χρόνος (Length): 59:26
Μπάσο: Roger Glover
Ντραμς: Ian Paice
Τα Μέρη του Κοντσέρτου (Movements)
Το έργο χωρίζεται σε τρία βασικά κινήματα (στην αρχική του εκτέλεση):
- First Movement (Moderato - Allegro - Vivace): Η ορχήστρα και το συγκρότημα αντιπαραβάλλονται μουσικά, διεκδικώντας την κυριαρχία πάνω στο κεντρικό θέμα – Συνδυάζει τα θέματα της ορχήστρας με τα ροκ σόλο.
- Second Movement (Andante): Ένα πιο μελωδικό μέρος με στίχους και ερμηνεία από τον Ian Gillan, όπου τα όργανα του συγκροτήματος δένονται αρμονικά με την ορχήστρα – Ένα πιο μελωδικό και συναισθηματικό μέρος, χωρισμένο σε μέρη.
- Third Movement (Vivace - Presto): Ένα γρήγορο και δυναμικό φινάλε, το οποίο περιλαμβάνει και ένα εντυπωσιακό σόλο ντραμς από τον Ian Paice. – Το φινάλε, όπου οι δύο κόσμοι (ροκ και κλασικός) συναντιούνται σε γρήγορο και δυναμικό ρυθμό.
Η ιστορία πίσω από την ηχογράφηση και πώς αντέδρασαν οι κριτικοί το 1969
Η ιστορία πίσω από το Concerto for Group and Orchestra (1969) είναι μια διαδρομή γεμάτη ρίσκο, καλλιτεχνική τόλμη και εσωτερικές συγκρούσεις, η οποία άλλαξε την πορεία των Deep Purple.
Η ιστορία πίσω από το Concerto for Group and Orchestra (1969) είναι μια διαδρομή γεμάτη ρίσκο, καλλιτεχνική τόλμη και εσωτερικές συγκρούσεις, η οποία άλλαξε την πορεία των Deep Purple.
Η Ιστορία πίσω από την Ηχογράφηση
- Το Όραμα του Jon Lord: Ο πληκτράς του συγκροτήματος, Jon Lord, είχε από καιρό την ιδέα να γεφυρώσει το ροκ με την κλασική μουσική. Το καλοκαίρι του 1969, ο μάνατζερ των Deep Purple, Tony Edwards, αποφάσισε να ρισκάρει: έκλεισε το εμβληματικό Royal Albert Hall για τον Σεπτέμβριο, προκαλώντας τον Lord να γράψει ένα ολόκληρο κοντσέρτο μέσα σε περίπου τρεις μήνες.
- Μια Νέα Αρχή (Mark II): Εκείνη ακριβώς την περίοδο, οι Deep Purple άλλαξαν σύνθεση. Μόλις είχαν ενταχθεί στο συγκρότημα ο τραγουδιστής Ian Gillan και ο μπασίστας Roger Glover. Αντί για ένα κλασικό ροκ άλμπουμ, η πρώτη τους μεγάλη εμφάνιση και ηχογράφηση με το συγκρότημα ήταν αυτό το εξαιρετικά απαιτητικό συμφωνικό έργο.
- Η Ένταση με την Ορχήστρα: Η συνύπαρξη στις πρόβες δεν ήταν εύκολη. Πολλοί μουσικοί της Royal Philharmonic Orchestra έβλεπαν αφενός υποτιμητικά τους «μακρυμάλληδες» της ροκ, αφετέρου ενοχλούνταν από τις τεράστιες εντάσεις των ενισχυτών τους.
- Ο Καταλύτης Malcolm Arnold: Η κατάσταση σώθηκε χάρη στον μαέστρο Malcolm Arnold. Ο Arnold πίστεψε στο έργο, επέβαλε την τάξη στην ορχήστρα και δήλωσε στους μουσικούς: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι σπουδαίοι μουσικοί, παίξτε σωστά».
- Το Ρίσκο του Blackmore: Ο κιθαρίστας Ritchie Blackmore δεν ήταν ενθουσιασμένος με το κλασικό σενάριο. Παρόλο που έπαιξε εξαιρετικά, ένιωθε ότι το συγκρότημα έπρεπε να στραφεί σε έναν πολύ πιο βαρύ, hard rock ήχο. Μάλιστα, έθεσε τελεσίγραφο: «Αν το επόμενο ροκ άλμπουμ αποτύχει, θα παίζω με ορχήστρες για το υπόλοιπο της ζωής μου». Το επόμενο άλμπουμ τους ήταν το μνημειώδες Deep Purple in Rock (1970).
Όταν το έργο παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε, οι αντιδράσεις ήταν έντονα διχασμένες, καθώς κάτι τέτοιο συνέβαινε για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα.
Οι Θετικές Αντιδράσεις
- Πρωτοποριακό Αριστούργημα: Πολλοί κριτικοί του βρετανικού τύπου (όπως της Western Evening Herald) εξήραν τον Jon Lord. Χαρακτήρισαν το έργο ως ένα «επαναστατικό αριστούργημα» και το συγκρότημα ως «πρωτοπόρους της ποπ», τοποθετώντας τους δίπλα στους Beatles για την προσπάθειά τους να ενώσουν δύο διαφορετικούς μουσικούς κόσμους.
- Αποδοχή της Ροκ Αυθεντικότητας: Εκτιμήθηκε το γεγονός ότι οι Deep Purple δεν χρησιμοποίησαν την ορχήστρα απλώς σαν «χαλί» (background) για τα δικά τους κομμάτια, αλλά δημιούργησαν έναν πραγματικό καλλιτεχνικό διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών.
- Οι Κριτικοί της Κλασικής Μουσικής: Οι περισσότεροι παραδοσιακοί κριτικοί κλασικής μουσικής απέρριψαν το έργο. Το χαρακτήρισαν «παράγωγο» (derivative) και απλοϊκό, θεωρώντας ότι οι δομές του Lord δεν είχαν το βάθος των μεγάλων κλασικών συνθετών και ότι η ροκ μουσική δεν είχε θέση σε χώρους όπως το Royal Albert Hall.
- Οι Κριτικοί της Ροκ Μουσικής: Παραδόξως, και ένα μέρος του ροκ τύπου είδε το εγχείρημα με καχυποψία. Θεώρησαν ότι η προσπάθεια αυτή ήταν «δήθεν» ή υπερβολικά φιλόδοξη, φοβούμενοι ότι το συγκρότημα έχανε τον δυναμισμό και τον προσανατολισμό του, προσπαθώντας να γίνει «σοβαρό» με το ζόρι.
Το συμφωνικό έργοΣτα τέλη της δεκαετίας του '60 πολλά ροκ συγκροτήματα φλέρταραν με την κλασσική μουσική. Ένα από αυτά ήταν οι Deep Purple, οι πρωτεργάτες του σκληρού ροκ με το εμβληματικό τραγούδι «Smoke on the Water».
Θέλησαν να αποδείξουν ότι μπορούσαν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους σε ένα μουσικό είδος που προφανώς ξεπερνούσε τις δυνάμεις τους. Το εγχείρημα ανέλαβε ο οργανίστας του συγκροτήματος Τζον Λορντ, ένας μουσικός με κλασσική πιανιστική παιδεία.
Το αποτέλεσμα ήταν η σύνθεση «Κοντσέρτο για ροκ γκρουπ και ορχήστρα», που παρουσιάσθηκε και ηχογραφήθηκε ζωντανά στις 24 Σεπτεμβρίου του 1969 στο Royal Albert Hall του Λονδίνου. Τους Deep Purple εκείνο το βράδυ συνόδευε η Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Μάλκολμ Άρνολντ.
Το έργο αγνοήθηκε από τους φανς του συγκροτήματος και λοιδωρήθηκε από τους κλασσικόβιους. Από πλευράς φόρμας είναι κάτι μεταξύ κοντσέρτο γκρόσο, συμφωνίας κοντσερτάντε και κοντσέρτου για ορχήστρα. Οι επιρροές του ανιχνεύονται στις μουσικές των Ραχμάνινοφ, Σιμπέλιους, Μάλερ και στα κινηματογραφικά σάουντρακ των Φραντς Γουάξμαν και Ντμίτρι Τιόμκιν.
Αποτελείται από τρία μέρη:
- Α. Moderato-Allegro
- Β. Andante
- Γ. Vivace-Presto
Στη διαδρομή του χρόνου, το συμφωνικό αυτό έργο των Deep Purple ξεχάστηκε. Ίσως να οφείλεται και στην απώλεια της παρτιτούρας, μετά από μια εκτέλεση του στο Λος Άντζελες.
Τριάντα χρόνια μετά, ο Ολλανδός συνθέτης Μάρκο Ντε Χούι ανασυνέθεσε την παρτιτούρα και στις 25 Σεπτεμβρίου οι Deep Purple ανέβηκαν και πάλι στη σκηνή του Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ για να το παρουσιάσουν σε ένα νεώτερο κοινό. Αυτή τη φορά τούς συνόδευσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Πολ Μαν. Έκτοτε, το έργο γνωρίζει μια νέα άνθηση και έχει παρουσιαστεί αρκετές φορές.
Τριάντα χρόνια μετά, ο Ολλανδός συνθέτης Μάρκο Ντε Χούι ανασυνέθεσε την παρτιτούρα και στις 25 Σεπτεμβρίου οι Deep Purple ανέβηκαν και πάλι στη σκηνή του Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ για να το παρουσιάσουν σε ένα νεώτερο κοινό. Αυτή τη φορά τούς συνόδευσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Πολ Μαν. Έκτοτε, το έργο γνωρίζει μια νέα άνθηση και έχει παρουσιαστεί αρκετές φορές.
Η συναυλία Live at the Royal Albert Hall (Deep Purple album)Live at the Royal Albert Hall είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου CD του Χαρντ Ροκ συγκροτήματος Deep Purple, με τη συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου, ηχογραφημένο στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου του 1999 στο Royal Albert Hall.
Η κυκλοφορία του δίσκου έγινε στις 8 Φεβρουαρίου του 2000 από εταιρεία «Spitfire».Το αρχικό εγχείρημα της ένωσης ενός χαρντ ροκ συγκροτήματος και μιας συμφωνικής ορχήστρας είχε γίνει ακριβώς τριάντα χρόνια νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 1969, με την ηχογράφηση εκείνης της συναυλίας να κυκλοφορεί με την ονομασία «Concerto for Group and Orchestra».
Ο Μάρκο ντε Γκόεϊ, οπαδός των Deep Purple και του Τζον Λορντ και συνθέτης από την Ολλανδία, κατέγραψε ξανά το αρχικό έργο εξ ακοής και το έστειλε στον Τζον Λορντ με σκοπό την επανεκτέλεση του. Στην συναυλία συμμετείχαν εκτός από τους Deep Purple και την ορχήστρα, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, μέλη των του συγκροτήματος του Στηβ Μορς και η βρετανίδα τραγουδίστρια Σαμ Μπράουν.
Ο Μάρκο ντε Γκόεϊ, οπαδός των Deep Purple και του Τζον Λορντ και συνθέτης από την Ολλανδία, κατέγραψε ξανά το αρχικό έργο εξ ακοής και το έστειλε στον Τζον Λορντ με σκοπό την επανεκτέλεση του. Στην συναυλία συμμετείχαν εκτός από τους Deep Purple και την ορχήστρα, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, μέλη των του συγκροτήματος του Στηβ Μορς και η βρετανίδα τραγουδίστρια Σαμ Μπράουν.
Η συναυλία εκδόθηκε και σε μορφή DVD με τίτλο «In Concerto with the London Symphony Orchestra», στις 25 Ιουλίου του 2000.
Ιστορία του δίσκουΣτις 10 Ιουλίου του 1969, οι Deep Purple έδωσαν την πρώτη τους συναυλία με τον Ίαν Γκίλαν και τον Ρότζερ Γκλόβερ στη σύνθεση τους. Το αρχικό set list του συγκροτήματος βασιζόταν σε μεγάλα ορχηστρικά κομμάτια, ενώ ο Γκίλαν έμαθε κάποια από τα παλιά τραγούδια του συγκροτήματος όπως τα «Hush», «Help», «Hey Joe» και «Kentucky Woman», τα οποία όμως δεν χρειάστηκε να ερμηνεύσει αρκετές φορές αφού είχαν ήδη αρχίσει να βγαίνουν οι αρχικές ιδέες για κάποια νέα κομμάτια.
Στις αρχές Αυγούστου του 1969, ο Ρότζερ Γκλόβερ αρρώστησε και εισήχθη σε νοσοκομείο, από το οποίο βγήκε μόνο για την πρώτη ραδιοφωνική εμφάνιση του συγκροτήματος στις 11 Αυγούστου, στο «Dave Symonds show». Παρ' όλα αυτά, αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τρεις συναυλίες προγραμματισμένες για τις 13, 15 και 16 Αυγούστου, στο Λονδίνο, το Νιούκαστλ και το Μπέρμιγχαμ, αντίστοιχα.
Στις 22 Αυγούστου έπαιξαν για πρώτη φορά με αυτή τη σύνθεση εκτός Βρετανίας, στο «Paradiso Club» του Άμστερνταμ. Παράλληλα, ο Τζον Λορντ, είχε ξεκινήσει να δουλεύει πάνω σε μία σύνθεση που θα περιλάμβανε κλασική μουσική, με κομμάτια και για ροκ συγκρότημα. Όταν το έμαθε αυτό ο μάνατζερ Τόνι Έντουαρτς του είπε να συνεχίσει την προσπάθεια και αυτός θα κανόνιζε να γίνει η συναυλία, μιας και κάτι τέτοιο θα έδινε μεγάλη δημοσιότητα στο συγκρότημα. Έτσι, έκλεισε το Royal Albert Hall και την βασιλική φιλαρμονική ορχήστρα.
Οι Deep Purple, συνέχισαν να δίνουν συναυλίες στη Βρετανία μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου αλλά και να κάνουν πρόβες για τα νέα τραγούδια που προσπαθούσαν συνεχώς να δημιουργήσουν. Στις 22 και 23 Σεπτεμβρίου του 1969, το συγκρότημα έκανε πρόβες βασισμένες στο Concerto του Τζον Λορντ μαζί με την συμφωνική ορχήστρα.
Τα μέλη της ορχήστρας υποδέχτηκαν με πολύ ειρωνικά σχόλια το συγκρότημα, καθώς τα μακριά μαλλιά και τα μοντέρνα ρούχα δεν ταίριαζαν με τις απόψεις που είχαν κάποιοι φίλοι της κλασικής μουσικής μέσα από την ορχήστρα. Διευθυντής της ορχήστρας, ήταν ο Μάλκολμ Άρνολντ, γνωστός συνθέτης κλασικής μουσικής.
Η συναυλία ξεκίνησε το απόγευμα της 24 Σεπτεμβρίου του 1969, με την ορχήστρα να παίζει την 6η Συμφωνία του Μάλκολμ Άρνολντ. Αμέσως μετά το συγκρότημα εμφανίστηκε στη σκηνή για να παρουσιάσει από μόνο του κάποια από τα μέχρι τότε κομμάτια του. Έτσι, ξεκίνησαν με το «Hush», και συνέχισαν με τα «Wring that Neck» και «Child in Time».
Το δεύτερο αυτό μέρος της συναυλίας ονομαζόταν «More Shades of Deep Purple» και διήρκησε περίπου μισή ώρα. Το τρίτο και σημαντικότερο μέρος της συναυλίας ονομαζόταν «Concerto for Group and Orchestra», και ηχογραφήθηκε για να κυκλοφορήσει σε δίσκο λίγους μήνες αργότερα.
Το «Concerto for Group and Orchestra» αποτελούνταν από τρία Movements, στα οποία εναλλασσόταν η Ορχήστρα με το συγκρότημα. Το δεύτερο μισό της 3ου Movement ξαναπαίχτηκε σαν encore. Το «Concerto for Group and Orchestra» όχι μόνο ηχογραφήθηκε αλλά και βιντεοσκοπήθηκε για να κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτα, το 1992.
Η δημοτικότητα που έδωσε η συναυλία και ο δίσκος στο συγκρότημα ήταν αρκετά μεγάλη, αλλά και απαραίτητη και ανάγκασε πολλούς κριτικούς να αρχίσουν να γράφουν θετικά σχόλια για τις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple από εκείνο το σημείο και μετά, ενώ οι συναυλίες τους άρχισαν να προσελκύουν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό μουσικόφιλων, χωρίς ακόμη να έχουν κυκλοφορήσει κάποια στούντιο ηχογράφηση. Σε αυτό το σημείο οι Deep Purple ήταν μία από τις καλύτερες underground μπάντες έχοντας δημιουργήσει ένα πολύ μεγάλο κοινό που γέμιζε τα περισσότερα club στα οποία έπαιζε το συγκρότημα.
Οι κυκλοφορίες του δίσκου και τα τραγούδια αναλυτικά
Τα τραγούδια του δίσκουΈκδοση βινυλίου (1969)
1. First Movement: Moderato-Allegro - 19:23
2. Second Movement: Andante - 19:11
3. Thrid Movement: Vivace-Presto - 13:09
Έκδοση CD (1990)
1. Wring That Neck - 12:50
2. Child in Time - 12:27
3. First Movement: Moderato-Allegro - 19:05
4. Second Movement: Andante - 19:00
5. Third Movement: Vivace-Presto - 15:24
Επετειακή κυκλοφορία διπλού CD (2002)
1. Symphony No.6, Op. 95 - 25:13
2. Hush - 4:42
3. Wring That Neck - 12:50
4. Child in Time - 12:27
5a. First Movement: Moderato-Allegro - 19:05
5b. Second Movement: Andante - 19:00
5c. Third Movement: Vivace-Presto - 15:24
6. Parts of the Concerto's Third Movement - 5:53
Deep Purple - Concerto For Group And Orchestra (Remastered Edition) 79'. First Mark2's Album - Recorded Live on Wednesday 24th September 1969 at The Royal Albert Hall, London, England.
Track Listing:
1. First Movement - Moderato, Allegro (00:00)
2. Second Movement - Andante (19:08)
3. Third Movement - Vivace, Presto (38:07)
Bonus Track:
4. Child In Time (53:34)
5. Wring That Neck (1:05:59)
Πώς χάθηκαν οι αυθεντικές παρτιτούρες του έργου και πώς ανακατασκευάστηκαν για την επέτειο του 1999;
Πώς χάθηκαν οι αυθεντικές παρτιτούρες
Μετά την ιστορική πρεμιέρα του 1969 στο Λονδίνο, οι Deep Purple ταξίδεψαν στις ΗΠΑ και εκτέλεσαν το έργο άλλη μία φορά, τον Αύγουστο του 1970, στο διάσημο Hollywood Bowl μαζί με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λος Άντζελες.
Μετά από αυτή την εμφάνιση, μέσα στη γενικότερη αναταραχή των περιοδειών και των αλλαγών στη διαχείριση του συγκροτήματος, οι παρτιτούρες απλά εξαφανίστηκαν. Ο Jon Lord έψαξε επανειλημμένα στο σπίτι του, ενώ έγιναν επίσημες έρευνες στα αρχεία της Βασιλικής Φιλαρμονικής του Λονδίνου και της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Το έργο θεωρούνταν πλέον «νεκρό», αφού χωρίς γραμμένη μουσική για μια ολόκληρη ορχήστρα 100 ατόμων, ήταν αδύνατον να παιχτεί ξανά.
Η λύση ήρθε από έναν απροσδόκητο ήρωα: τον Μάρκο ντε Γκοέιζ (Marco de Goeij), έναν νεαρό Ολλανδό μουσικολόγο, συνθέτη και φανατικό θαυμαστή των Deep Purple. Ο de Goeij, χρησιμοποιώντας μόνο το αυτί του και τις τεχνικές του γνώσεις, αποφάσισε να κάνει το αδύνατο.
Μετά από αυτή την εμφάνιση, μέσα στη γενικότερη αναταραχή των περιοδειών και των αλλαγών στη διαχείριση του συγκροτήματος, οι παρτιτούρες απλά εξαφανίστηκαν. Ο Jon Lord έψαξε επανειλημμένα στο σπίτι του, ενώ έγιναν επίσημες έρευνες στα αρχεία της Βασιλικής Φιλαρμονικής του Λονδίνου και της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Το έργο θεωρούνταν πλέον «νεκρό», αφού χωρίς γραμμένη μουσική για μια ολόκληρη ορχήστρα 100 ατόμων, ήταν αδύνατον να παιχτεί ξανά.
Η ιδέα της αναγέννησης και ο Ολλανδός θαυμαστήςΣτις αρχές της δεκαετίας του 1990, καθώς πλησίαζε η 25η επέτειος, ο Jon Lord εξέφρασε την επιθυμία να αναβιώσει το Κοντσέρτο, αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει χωρίς τις σημειώσεις του.
Η λύση ήρθε από έναν απροσδόκητο ήρωα: τον Μάρκο ντε Γκοέιζ (Marco de Goeij), έναν νεαρό Ολλανδό μουσικολόγο, συνθέτη και φανατικό θαυμαστή των Deep Purple. Ο de Goeij, χρησιμοποιώντας μόνο το αυτί του και τις τεχνικές του γνώσεις, αποφάσισε να κάνει το αδύνατο.
Η επίπονη διαδικασία της ανακατασκευήςΟ de Goeij πέρασε δύο ολόκληρα χρόνια κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, κάνοντας μια εξαιρετικά απαιτητική διαδικασία «αντίστροφης μηχανικής» (reverse engineering):
- Ακρόαση και Παρατήρηση: Άκουγε ασταμάτητα το βινύλιο της ηχογράφησης του 1969 και παρακολουθούσε καρέ-καρέ το βίντεο της τηλεοπτικής μετάδοσης του BBC.
- Απομόνωση Οργάνων: Προσπαθούσε να ξεχωρίσει μέσα από τον θόρυβο και τη ροκ ένταση τι ακριβώς έπαιζε το κάθε όργανο της ορχήστρας (από τα βιολιά και τα τσέλα μέχρι τα πνευστά και τα τύμπανα).
- Οπτικά Στοιχεία: Παρατηρούσε τα χέρια των μουσικών της ορχήστρας στο βίντεο για να καταλάβει ποιες νότες ή συγχορδίες έπιαναν σε συγκεκριμένα σημεία.
Η θριαμβευτική επιστροφή του 1999
Χάρη σε αυτή τη μνημειώδη προσπάθεια, στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου 1999 (ακριβώς 30 χρόνια και μία ημέρα μετά την πρεμιέρα), οι Deep Purple επέστρεψαν στο Royal Albert Hall.
Αυτή τη φορά συνοδεύονταν από τη London Symphony Orchestra υπό τη διεύθυνση του Paul Mann. Η συναυλία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, κυκλοφόρησε σε CD και DVD (In Concert with The London Symphony Orchestra), δικαιώνοντας το χαμένο όραμα του Jon Lord και την απίστευτη αφοσίωση ενός θαυμαστή.
Αυτή τη φορά συνοδεύονταν από τη London Symphony Orchestra υπό τη διεύθυνση του Paul Mann. Η συναυλία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, κυκλοφόρησε σε CD και DVD (In Concert with The London Symphony Orchestra), δικαιώνοντας το χαμένο όραμα του Jon Lord και την απίστευτη αφοσίωση ενός θαυμαστή.
Οι Deep Purple σήμερα
Οι Deep Purple είναι αγγλικό hard rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Χέρτφορντσαϊρ το 1968. Μαζί με τους Led Zeppelin και τους Black Sabbath αποτελούν την τριάδα των προπατόρων του heavy metal.
Οι Deep Purple έχουν μπει στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως το πιο θορυβώδες συγκρότημα για την συναυλία τους στο Rainbow Theatre του Λονδίνου το 1972 και έχουν πουλήσει πάνω από 100.000.000 δίσκους.
Οι Deep Purple έχουν μπει στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως το πιο θορυβώδες συγκρότημα για την συναυλία τους στο Rainbow Theatre του Λονδίνου το 1972 και έχουν πουλήσει πάνω από 100.000.000 δίσκους.
Είναι ενεργοί ως συγκρότημα από το 1968 ως σήμερα, με μία οκταετή διακοπή από το 1976 μέχρι το 1984. Η πιο επιτυχημένη σύνθεση τους υπήρξε η δεύτερη γραμμή μελών τους, η οποία αποτελούνταν από τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν, τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ και το ντράμερ Ίαν Πέις. Η σύνθεση αυτή υπήρξε σε τρεις διαφορετικές περιόδους, από το 1969 ως το 1973, από το 1984 ως το 1989 και από το 1992 ως το 1993.
Άλλοι μουσικοί που πέρασαν από το συγκρότημα ήταν οι τραγουδιστές Ροντ Έβανς, Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και Τζο Λιν Τέρνερ, οι κιθαρίστες Τόμι Μπόλιν και Στηβ Μορς, οι μπασίστες Νικ Σίμπερ και Γκλεν Χιουζ και ο κιμπορντίστας Ντον Έρεϊ που αντικατέστησε τον Λορντ το 2002.
Σε δημοψήφισμα του βρετανικού ραδιοφωνικού σταθμού Planet Rock, το κοινό τους κατέταξε πέμπτους στην λίστα με τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα όλων των εποχών, ενώ το 2008 έλαβαν το Legend Award στα World Music Awards. Το 2016, εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame μετά από συνεχείς αναβολές, παρά την προτίμηση του κοινού κατά τις ψηφοφορίες.
Τα μέλη των Deep Purple:
Σε δημοψήφισμα του βρετανικού ραδιοφωνικού σταθμού Planet Rock, το κοινό τους κατέταξε πέμπτους στην λίστα με τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα όλων των εποχών, ενώ το 2008 έλαβαν το Legend Award στα World Music Awards. Το 2016, εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame μετά από συνεχείς αναβολές, παρά την προτίμηση του κοινού κατά τις ψηφοφορίες.
Τα μέλη των Deep Purple:
- Ίαν Γκίλαν - φωνητικά
- Ροντ Έβανς - φωνητικά
- Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά
- Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα
- Τόμι Μπόλιν - κιθάρα
- Τζον Λορντ - πλήκτρα
- Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο
- Νικ Σίμπερ - μπάσο
- Γκλεν Χιούζ - μπάσο
- Ίαν Πέις - τύμπανα
ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ:
26 Μαΐου 2014 Έδωσαν την συναυλία στα κατεχόμενα οι Deep Purple:
Παρά τα συνεχή διαβήματα της κυπριακής κυβέρνησης και τις αντιδράσεις των Κυπρίων αλλά και γενικότερα της ομογένειας, το πολύ γνωστό βρετανικό ροκ συγκρότημα Deep Purple πήγε τελικά στο ψευδοκράτος της «ΤΔΒΚ» (Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου) και πραγματοποίησε, υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, το Σάββατο στα κατεχόμενα της Κύπρου την συναυλία που είχε προαναγγείλει. Όπως μετέδωσε η τουρκική κρατική τηλεόραση και σύμφωνα με τον τουρκοκυπριακό τύπο περίπου 30 χιλιάδες φίλοι της ροκ μουσικής παρακολουθήσαν την συναυλία των Deep Purple. Το συγκρότημα ερμήνευσε γνωστές επιτυχίες και τραγούδια από το νέο τους δίσκο. Ο βασικός τραγουδιστής του συγκροτήματος Ίαν Γκίλαν ήταν γεμάτος ενέργεια. Η συναυλία διήρκεσε 2 ώρες. Πριν από την μεγάλη συναυλία στην σκηνή ανέβηκαν τοπικά συγκροτήματα.
Μέρος της τουρκικής προπαγάνδας
Η συναυλία - που πληρώθηκε αδρά - οργανώθηκε με αφορμή την συμπλήρωση 25 ετών ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου του ψευδοκράτους , αυτό της ''Εγγύς Ανατολής'' (NEU). Οι Deep Purple έλαβαν ένα τεράστιο ποσό από τους διοργανωτές, που υπολογίζεται γύρω στο ένα 1 εκατ. ευρώ, για την πραγματοποίηση της συναυλίας, αναφέρουν κυπριακά ΜΜΕ.Η συναυλία - που δόθηκε σε ένα πάρκο κοντά στο Πανεπιστήμιο Εγγύς Ανατολής - σκοπίμως δεν έχει αντίτιμο εισόδου. Στόχος των διοργανωτών είναι η ανάδειξη της παράνομης οντότητας του ψευδοκράτους μέσω προβολής τέτοιου είδους εκδηλώσεων με συγκροτήματα πολύ μεγάλου βεληνεκούς. Ήταν δηλαδή μια κεντρικά καθοδηγούμενη κίνηση προπαγάνδας.
Από παράνομο αεροδρόμιοΗ αποστολή που μετέφερε το ροκ συγκρότημα έφτασε το βράδυ της Παρασκευής στις κατεχόμενες περιοχές, από το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου που δεν είναι είναι διεθνώς αναγνωρισμένο με πτήση της British Airways- μάλλον ήταν η πρώτη της εταιρίας αυτής στο αεροδρόμιο (Daily Sabah)...
Οι Deep Purple, παρά τις ψευδο-δικαιολογίες που αρθρώνουν, φαίνεται ότι πρέπει να ντρέπονται για την επιλογή τους. Αλλιώς δεν εξηγείται πως εντέχνως κρύβουν ότι η συναυλία τους γίνεται σε μια κατεχόμενη περιοχή μιας χώρας: Στο πρόγραμμα τον συναυλιών των Deep Purple στην επίσημη ιστοσελίδα τους, γινόταν από καιρό παραπλανητική αναφορά σε συναυλία στο στάδιο Ελευθερία στη Λευκωσία, χωρίς να διευκρινίζεται ότι πρόκειται για τις κατεχόμενες περιοχές. Πατώντας στον συγκεκριμένο σύνδεσμο, ο επισκέπτης στέλνεται στην ιστοσελίδα του «Πανεπιστημίου Εγγύς Ανατολής».Το Kυπριακό υπουργείο Εξωτερικών προέβη σε διαβήματα σε μια προσπάθεια ματαίωσης της εκδήλωσης αλλά αυτά έπεσαν στο κενό. Κινήσεις έκανε το κυπριακό κράτος και προς την αεροπορική εταιρία και τους μάνατζερ. Ο Ian Gillan είχε πει για να δικαιολογηθεί ότι το συγκρότημα δεν παίρνει το μέρος καμίας πλευράς και ότι οι Deep Purple έχουν εμφανιστεί σε πολλές προβληματικές περιοχές στην ιστορία τους. Κάνει βέβαια ότι «ξεχνά» πως στην περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουμε εισβολή και κατοχή από άλλη χώρα - την Τουρκία - και όχι διενέξεις και προβληματικές περιοχές.
Η αντίδραση της Ευρυδίκης
«Αίσχος! Δε νομίζω ότι χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί δεν επιτρέπεται να γίνει. Και σας παρακαλώ πολύ, μη διαβάσω στον τοίχο μου σχόλια τύπου: «Πόσο κάνει το εισιτήριο να πάμε;» Όποιος έχει τέτοιες ανθελληνικές τάσεις δε χωράει στους “φίλους” μου».
Η ίδια εξήγησε την θέση της σε συνέντευξή της στο περιοδικό Ντάουν Τάουν - η οποία αναδημοσιεύτηκε και αλλού:
«Είμαι πραγματικά απογοητευμένη από τη στάση που κρατούν σε αυτό το θέμα οι Deep Purple, γιατί παρόλο που ενημερώθηκαν για το τι ακριβώς συμβαίνει στην Κύπρο, αρνούνται να ακυρώσουν την συναυλία. Και μάλιστα, ο Ian Gillan στην προσωπική του σελίδα έφτασε στο σημείο να συγκρίνει την παράνομη εισβολή και κατοχή σαράντα χρόνων, με τον ψυχρό πόλεμο, γράφοντας ότι το μπαλέτο Μπολσόι έδωσε παράσταση στην Αγγλία, την περίοδο που οι σχέσεις Η.Π.Α και Σοβιετικής Ένωσης ήταν άσχημες!Είναι απαράδεκτη η συμπεριφορά τους και πέραν κάθε λογικής! Δεν υπάρχει χώρα, πλην της Τουρκίας, που να έχει αναγνωρίσει το ψευδοκράτος και με τη στάση τους αυτή, θα το κάνουν τώρα οι Deep Purple, επειδή τους έταξαν ένα εκατομμύριο λίρες. Και μάλιστα, από ό,τι διαβάζω, αν ευσταθεί, είχε και το θράσος ο Έρογλου (Τουρκοκύπριος πολιτικός, πρώην Πρόεδρος της Βόρειας Κύπρου) να στείλει πρόσκληση για τη συναυλία στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας!»
- Πώς θα αντιδράσεις αν τελικά στις 24 Μαΐου η συναυλία πραγματοποιηθεί;
«Όλοι οι Κύπριοι και μαζί τους κι εγώ, θα πρέπει να πάμε στα οδοφράγματα και να εμποδίσουμε την είσοδό των Deep Purple στα κατεχόμενα. Εκτός, αν ακολουθήσουν την άλλη οδό και μπουν στο ψευδοκράτος, από το παράνομο αεροδρόμιο. Κάτι που, αν ευσταθούν αυτά που διαβάζω, θα σημαίνει ότι θα έχουν κυρώσεις και δεν θα μπορούν να ταξιδέψουν πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Θεωρώ απαράδεκτο όλο αυτό που συμβαίνει και ακόμα πιο απαράδεκτο ότι δεν έχει γίνει ακόμα μεγάλο θέμα στην Ελλάδα και την Κύπρο. Και είναι πραγματικά κρίμα για έναν καλλιτέχνη, όπως ο Ian Gillan, να φτάνει στο σημείο να καταπατάει τα δικαιώματα των Κυπρίων και να γίνεται συνένοχος στο έγκλημα που συντελείται εδώ και σαράντα χρόνια!» www.google.com
🎞️ Video Deep Purple - When a Blind Man Cries 1972 - Όταν κλείσεις τα μάτια και στοχαστείς βλέπεις οράματα ανάλογα με την διάθεση σου! ΕΔΩ
You Keep on Moving - Deep Purple
Μαζί με το δίσκο, κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου το σινγκλ του τραγουδιού, με το "Dealer" στη δεύτερη πλευρά στην Ευρώπη και τη Νέα Ζηλανδία, με το "Gettin' Tighter" στην Ιταλία ένα μήνα αργότερα, με το "Comin' Home" στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1975 και με το "Love Child" στη Μεγάλη Βρετανία, στις 12 Μαρτίου 1976.
Το τραγούδι ξεκινά με μία εισαγωγή από το μπάσο του Γκλεν Χιούζ, για να ανεβάσουν το ρυθμό στη συνέχεια με τα πλήκτρα και τα τύμπανα να μπαίνουν δυνατά, ενώ η ένταση κορυφώνεται με τα φωνητικά του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και του Χιούζ.
Σύμφωνα με τον ντράμερ Ίαν Πέις, το τραγούδι αυτό είναι το κλασικό του δίσκου το οποίο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα και γι' αυτό το λόγο είχε συμπεριληφθεί στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, μέχρι τη διάλυση τους, την άνοιξη του 1976.
Keep On Moving (1975)
Τη μουσική είχε γράψει ο Χιούζ και ο Κόβερντεϊλ το 1973, όταν ηχογραφούσαν τον δίσκο "Burn", αλλά όταν το πρότεινε στον τότε κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ρίτσι Μπλάκμορ, αυτός αρνήθηκε να το συμπεριλάβει στο δίσκο. Ο Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple τον Απρίλιο του 1975, μετά το πέρας της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Stormbringer" και αντικαταστάθηκε από τον Τόμι Μπόλιν.
Οι τζαζ και φανκ επιρροές ήταν φανερές στο νέο ήχο του συγκροτήματος, κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο δίσκο "Come Taste the Band", τον μοναδικό δίσκο του συγκροτήματος κατά τη δεκαετία του '70 χωρίς τον Ρίτσι Μπλάκμορ στην κιθάρα.
Το "You Keep on Moving" διαρκεί 5 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα και συμπεριλήφθηκε σε αρκετές συλλογές των καλύτερων κομματιών του συγκροτήματος όπως το "Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple" και το "30: Very Best of Deep Purple ".
Τη μουσική είχε γράψει ο Χιούζ και ο Κόβερντεϊλ το 1973, όταν ηχογραφούσαν τον δίσκο "Burn", αλλά όταν το πρότεινε στον τότε κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ρίτσι Μπλάκμορ, αυτός αρνήθηκε να το συμπεριλάβει στο δίσκο. Ο Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple τον Απρίλιο του 1975, μετά το πέρας της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Stormbringer" και αντικαταστάθηκε από τον Τόμι Μπόλιν.
Οι τζαζ και φανκ επιρροές ήταν φανερές στο νέο ήχο του συγκροτήματος, κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο δίσκο "Come Taste the Band", τον μοναδικό δίσκο του συγκροτήματος κατά τη δεκαετία του '70 χωρίς τον Ρίτσι Μπλάκμορ στην κιθάρα.
Το "You Keep on Moving" διαρκεί 5 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα και συμπεριλήφθηκε σε αρκετές συλλογές των καλύτερων κομματιών του συγκροτήματος όπως το "Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple" και το "30: Very Best of Deep Purple ".
Ζωντανές ηχογραφήσειςΤο You Keep on Moving παιζόταν ζωντανά από τους Deep Purple, καθ' όλη την περιοδεία μετά την κυκλοφορία του "Come Taste the Band", από τη Χονολουλού της Χαβάης στις 2 Νοεμβρίου 1975 μέχρι την τελευταία τους εμφάνιση στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, στις 15 Μαρτίου του 1976. Ζωντανά ηχογραφημένοι δίσκοι του συγκροτήματος οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν το "You Keep on Moving" είναι οι εξής: Last Concert in Japan (1977), This Time Around: Live in Tokyo (2001), Phoenix Rising (2011)
Το You Keep on Moving ηχογραφήθηκε από την τέταρτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά
Τόμι Μπόλιν - κιθάρα
Τζον Λορντ - πλήκτρα
Γκλεν Χιούζ - μπάσο
Ίαν Πέις - τύμπανα
Τόμι Μπόλιν - κιθάρα
Τζον Λορντ - πλήκτρα
Γκλεν Χιούζ - μπάσο
Ίαν Πέις - τύμπανα
🎞️ Video: Deep Purple (24.9.1969) Concerto For Group And Orchestra
INFO / Αναφορές
17 Ιουλίου 2012 Απεβίωσε ο Τζον Λορντ (John Douglas Lord 1941 - 16 Ιουλίου 2012)
Σοφία Ντρέκου 17 Ιουλίου 2012:
Έχασε την μάχη με τον καρκίνο ο Τζον Λορντ
Από τον περασμένο Αύγουστο νοσηλευόταν με καρκίνο του παγκρέατος και πέθανε χθες, σε ηλικία 71 ετών, στην κλινική του Λονδίνου έχοντας στο πλευρό του την οικογένειά του, όπως αναφέρει ανακοίνωση. «Ο Τζον περνά από το σκοτάδι στο φως», προσθέτει η ανακοίνωση.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος το 1968 και συνδημιουργός πολλών από τα τραγούδια των Deep Purple, όπως το Smoke on the Water. Επίσης, έπαιξε και με άλλα συγκροτήματα, όπως οι Whitesnake.
Γεννημένος στις 9 Ιουνίου του 1941 στο Λέστερ της Βρετανίας, ο Λορντ έμαθε κλασικό πιάνο σε μικρή ηλικία πριν γοητευτεί από τον σταρ της ροκ εν ρολ, Τζέρι Λι Λιούις και τον σταρ της τζα, Τζίμι Σμιθ, που έπαιζε αρμόνιο.
Θα μπορούσε να επιλέξει την καριέρα του ηθοποιού αφού φοίτησε σε δραματική σχολή, ωστόσο άρχισε να παίζει μουσικέ με συγκροτήματα σε παμπ, μαζί με τον μελλοντικό σταρ των Rolling Stones, Ρόνι Γουντ, και τον αδελφό του, Αρτ.
Εργάστηκε επίσης ως συνοδός μουσικός και πιστεύεται ότι είχε παίξει πιάνο στην επιτυχία των Kinks «You Really Got Me».
Οι μουσικές επιρροές του Λορντ είχαν τις ρίζες τους στην κλασσική μουσική, τα μπλουζ και την τζαζ, ωστόσο έπαιζε στα πλήκτρα του με μία ροκ συμπεριφορά βοηθώντας τους Deep Purple να γίνουν πρωτοπόροι της progressive και της heavy ροκ.
Αφότου συνάντησε τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, έγινε η πρώτη ενσάρκωση των Deep Purple. Η επιρροή της κλασικής μουσικής στον Λορντ βγήκε στην επιφάνεια, όταν συνέθεσε το Concerto of Group and Orchestra, το οποίο το συγκρότημα παρουσίασε μαζί με την Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα στο Royal Albert Hall το 1969.
ΕΔΩ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: www.sophia-ntrekou.gr/ConcertoforGroupandOrchestraΩστόσο, το γκρουπ βελτίωσε τον heavy rock ήχο του, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με τους δίσκους «Deep Purple in Rock» and «Machine Head».
Στα κλασικά τους χρόνια, η μπάντα είχε στο δυναμικό της τον Μπλάκμορ, τραγουδιστή τον Ίαν Γκίλαν, ντράμερ τον Ίαν Πέις και μπασίστα τον Ρότζερ Γκλάβερ.
Ο Λορντ συνέχισε να συνθέτει κλασικά κομμάτια παράλληλα με την παραγωγή του συγκροτήματος, και όταν χωρίστηκαν το 1976, ενσωματώθηκε σε άλλα γκρουπ, όπως οι Whitesnake.
Οι Deep Purple ενώθηκαν ξανά το 1984 και συνέχισαν την επιτυχία τους παίζοντας σε δεκάδες χιλιάδες συναυλίες ανά τον κόσμο.
Kατάφερε μαζί με τους Deep Purple να πουλήσουν συνολικά 150 εκατομμύρια δίσκους, αφήνοντας έτσι ανεξίτηλο το σημάδι τους στη ροκ μουσική σκηνή.
Φόρο τιμής στον Λορντ απότισαν μουσικοί όπως ο Τζο Σατριάνι που ήταν μαζί του στους Deep Purple, οι Iron Maiden και οι Anthrax.
Ο πρώην κιθαρίστας των «Rage Against the Machine», Τομ Μορέλο έγραψε στο Twitter: «Αναπαύσου εν ειρήνη μεγάλε Τζον Λορντ, θεμέλιε λίθε και keybord-ίστα των Deep Purple. Τόσες σπουδαίες επιτυχίες και ένας απίστευτος ήχος από σένα. Σ' ευχαριστούμε».
Ο πρώην keybord-ίστας των «Yes», Ρικ Γουέικμαν ήταν φίλος του και δήλωσε ότι ήταν «μεγάλος θαυμαστής του»
«Ετοιμαζόμασταν να γράψουμε και να ηχογραφήσουμε έναν δίσκο πριν αρρωστήσει», πρόσθεσε. «Η προσφορά του στην μουσική και την κλασική ροκ ήταν απεριόριστη και θα μας λείψει πάρα πολύ», είπε ο Γουέικμαν. Σοφία Ντρέκου 17 Ιουλίου 2012
26 Μαΐου 2014 Έδωσαν την συναυλία στα κατεχόμενα οι Deep Purple - www.google.com - FaceBook: αέναη επΑνάσταση 24 Σεπτεμβρίου 2016 στις 9:59 μ.μ.
Notis Gillanidis: εξαιρετική παρουσίαση από τη φίλτατη Σοφία-Συγκλητική στο εξαιρετικό θεολογικότατο της blogspot που διατηρεί....Φώτη, μήπως προτείναμε συνεργασία;;; :) 31 Ιανουαρίου 2015 στις 7:59 μ.μ. Rock and Orthodoxy
Το Μονοπάτι του Φωτός 22 Απριλίου 2013 «You Keep on Moving»
Το Μονοπάτι του Φωτός » Deep Purple
Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία » Deep Purple
ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ 24 Σεπτεμβρίου 2013
Ο Λαμπρός Απρίλιος - Βίντεο: «April - Deep Purple»
