Γιώργος Μαζωνάκης – Πίσω από τον «Μαζώ», το λαϊκό
είδωλο, το πρόσωπο, η πίστη και η πνευματική αναζήτηση.
Γιώργος Μαζωνάκης: Η πίστη και η πίστα – Ένας διαφορετικός αποχαιρετισμός στο τελευταίο λαϊκό είδωλο. Από τα φώτα της πίστας στη σιωπή της πίστης: ο Χριστός, το Άγιον Όρος, η προσωπική εξομολόγηση του λαϊκού τραγουδιού και το τελευταίο αντίο στη Νίκαια
Ποιος ήταν ο άνθρωπος πίσω από το λαϊκό είδωλοΓιώργος Μαζωνάκης: πίστη, πίστα και το πρόσωπο πίσω από το τελευταίο λαϊκό είδωλο. Ένα κείμενο με την δική του ταυτότητα: δεν είναι μια ακόμη βιογραφία του Μαζωνάκη ούτε απλώς νεκρολογία. Είναι ένα πολιτισμικό και πνευματικό πορτρέτο πάνω στην αντίφαση πίστα – πίστη
και τι σημαίνει όταν η «πίστα» συναντά την «πίστη»;
Της Σοφίας Ντρέκου
1. Εισαγωγή – Όχι αυτόγραφο. Τον Λόγο.Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν τους συναντάς, σου χαρίζουν μια φωτογραφία. Ένα αυτόγραφο. Ένα ενθύμιο της δημόσιας εικόνας τους.
Υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που, χρόνια αργότερα, φωτίζουν διαφορετικά έναν άνθρωπο. Για τον Γιώργο Μαζωνάκη μία από αυτές βρίσκεται σε ένα παλιό τηλεοπτικό τεκμήριο, πολύ πριν από τους αποχαιρετισμούς και τις μεταθανάτιες αφηγήσεις.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης χάριζε ως δώρο και την Καινή Διαθήκη •
Η λεπτομέρεια δεν προέρχεται από έναν μεταθανάτιο εξωραϊσμό της εικόνας του. Έρχεται από τον ίδιο και από ένα παλιό τηλεοπτικό τεκμήριο: την εκπομπή της Σεμίνας Διγενή:
Η λεπτομέρεια δεν προέρχεται από έναν μεταθανάτιο εξωραϊσμό της εικόνας του. Έρχεται από τον ίδιο και από ένα παλιό τηλεοπτικό τεκμήριο: την εκπομπή της Σεμίνας Διγενή:
«Κοίτα τι έκανες», στην ΕΡΤ, το 2004. 🎞️ Video (απόσπασμα): https://www.youtube.com/shorts/SxB0I-RbU2
(Το πλήρες επεισόδιο παρατίθεται στις πηγές του αφιερώματος.)
Κι αυτή η μικρή χειρονομία αποκτά σήμερα μια παράξενη βαρύτητα.
Ένας άνθρωπος που είχε μάθει να δέχεται χειροκροτήματα, να υπογράφει αυτόγραφα και να φωτογραφίζεται με ανθρώπους που τον αγαπούσαν, επέλεγε να προσφέρει κάτι που δεν παρέπεμπε στον ίδιο.
Γιατί πίσω από τον άνθρωπο της πίστας, των προβολέων, της υπερβολής, της μόδας και μιας δημόσιας εικόνας που συχνά προκαλούσε, υπήρχε και ένας άλλος Γιώργος Μαζωνάκης. Ένας άνθρωπος που μιλούσε δημόσια για τον Θεό, αναφερόταν στον Χριστό, αναζητούσε την πίστη και δεν έκρυβε ότι αυτή αποτελούσε προσωπικό του στήριγμα.
Κι αυτή η μικρή χειρονομία αποκτά σήμερα μια παράξενη βαρύτητα.
Ένας άνθρωπος που είχε μάθει να δέχεται χειροκροτήματα, να υπογράφει αυτόγραφα και να φωτογραφίζεται με ανθρώπους που τον αγαπούσαν, επέλεγε να προσφέρει κάτι που δεν παρέπεμπε στον ίδιο.
- Την Καινή Διαθήκη.
- Όχι το είδωλό του.
- Όχι την υπογραφή του.
- Τον Λόγο.
Γιατί πίσω από τον άνθρωπο της πίστας, των προβολέων, της υπερβολής, της μόδας και μιας δημόσιας εικόνας που συχνά προκαλούσε, υπήρχε και ένας άλλος Γιώργος Μαζωνάκης. Ένας άνθρωπος που μιλούσε δημόσια για τον Θεό, αναφερόταν στον Χριστό, αναζητούσε την πίστη και δεν έκρυβε ότι αυτή αποτελούσε προσωπικό του στήριγμα.
Το παιδί της νύχτας αναζητούσε το Φως.
Αυτός ο Μαζωνάκης δεν ακυρώνει τον άλλον. Τον συμπληρώνει.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της περίπτωσής του: στην αντίφαση που τελικά δεν είναι αντίφαση. Ένας άνθρωπος της νύχτας μπορούσε συγχρόνως να αναζητεί το Φως. Ένας καλλιτέχνης που έγινε λαϊκό είδωλο μπορούσε να γνωρίζει ότι το είδωλο δεν αρκεί. Ένας άνθρωπος που υπέγραφε αυτόγραφα μπορούσε να θεωρεί ότι υπήρχε κάτι σημαντικότερο από την υπογραφή του για να προσφέρει.
Γι' αυτό και τώρα που η πίστα άδειασε οριστικά, αξίζει να κοιτάξουμε πέρα από τον προβολέα.
Όχι για να αγιοποιήσουμε τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Αλλά για να αναζητήσουμε τον άνθρωπο πίσω από το είδωλο.
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος θα συμπύκνωνε αυτή τη διπλή διαδρομή σε μια φράση σχεδόν αυτοβιογραφική:
«Η πίστη και η πίστα με έσωσαν».
Και ίσως χρειάζεται να πάρουμε στα σοβαρά και τις δύο λέξεις.
Αυτός ο Μαζωνάκης δεν ακυρώνει τον άλλον. Τον συμπληρώνει.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της περίπτωσής του: στην αντίφαση που τελικά δεν είναι αντίφαση. Ένας άνθρωπος της νύχτας μπορούσε συγχρόνως να αναζητεί το Φως. Ένας καλλιτέχνης που έγινε λαϊκό είδωλο μπορούσε να γνωρίζει ότι το είδωλο δεν αρκεί. Ένας άνθρωπος που υπέγραφε αυτόγραφα μπορούσε να θεωρεί ότι υπήρχε κάτι σημαντικότερο από την υπογραφή του για να προσφέρει.
Γι' αυτό και τώρα που η πίστα άδειασε οριστικά, αξίζει να κοιτάξουμε πέρα από τον προβολέα.
Όχι για να αγιοποιήσουμε τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Αλλά για να αναζητήσουμε τον άνθρωπο πίσω από το είδωλο.
Πίστη και αμφιβολία: Να πιστεύουμε ή να ερευνούμε;Και αυτό δεν αναιρεί τίποτε από όσα υπήρξε. Αντιθέτως, κάνει το πρόσωπό του περισσότερο ανθρώπινο: σύνθετο, αντιφατικό, ανήσυχο. Γιατί η πίστη δεν κατοικεί μόνο στους ανθρώπους που φαίνονται τακτοποιημένοι και βέβαιοι. Κάποτε κατοικεί ακριβώς εκεί όπου ο άνθρωπος παλεύει με τον εαυτό του.
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος θα συμπύκνωνε αυτή τη διπλή διαδρομή σε μια φράση σχεδόν αυτοβιογραφική:
«Η πίστη και η πίστα με έσωσαν».
Και ίσως χρειάζεται να πάρουμε στα σοβαρά και τις δύο λέξεις.
2. Όταν σβήνουν τα φώτα
Αποχαιρετίσαμε τον Γιώργο Μαζωνάκη όχι όπως αποχαιρετά κανείς έναν σταρ όταν σβήνουν τα φώτα. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν ήταν άνθρωπος για συνηθισμένους αποχαιρετισμούς.
Όλη του η διαδρομή έμοιαζε να αμφισβητεί τα κουτάκια μέσα στα οποία συνηθίζουμε να τοποθετούμε τους ανθρώπους: λαϊκός και εκκεντρικός, εξωστρεφής πάνω στη σκηνή και βαθιά εσωτερικός έξω από αυτήν, άνθρωπος της νύχτας και ταυτόχρονα άνθρωπος που μιλούσε δημόσια για τον Θεό.
Ήταν ο εκκεντρικός που μπορούσε να αναζητά τη σιωπή.
Ο άνθρωπος της πίστας που μιλούσε για την πίστη.
Ο τραγουδιστής της νύχτας που έλεγε ότι δύναμη του έδινε ο Θεός.
Και αυτή η αντίφαση δεν χρειάζεται να λυθεί.
Ίσως χρειάζεται απλώς να την αποδεχθούμε.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μία μόνο εικόνα.
Δύο λέξεις σχεδόν ομόηχες και δύο κόσμοι φαινομενικά ασύμβατοι.
Η άλλη στα φώτα, στη μουσική, στα σώματα, στη νύχτα, στο χειροκρότημα.
Κι όμως, για εκείνον δεν φαίνεται να υπήρχε ανάγκη να διαλέξει ανάμεσά τους.
Ίσως γιατί ο άνθρωπος δεν προσέρχεται στον Θεό αφού πρώτα γίνει κάτι άλλο. Προσέρχεται όπως είναι: με τις αντιφάσεις, τις πτώσεις, τις επιθυμίες, τις πληγές και τις ανεπάρκειές του.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της δημόσιας εικόνας του Μαζωνάκη: δεν επιχείρησε να εμφανιστεί ως πρότυπο θρησκευόμενου ανθρώπου. Μιλούσε για την πίστη μέσα από τη δική του πραγματικότητα.
Στην τελευταία συνέντευξή του, όταν ρωτήθηκε από πού αντλεί δύναμη, απάντησε απλά:
Και ίσως αυτή η ατέλεια να κάνει την εξομολόγηση περισσότερο ανθρώπινη.
Ο ίδιος είχε μιλήσει για την πίστη του στον Χριστό και τη σχέση του με το Άγιον Όρος. Σε σχετικές αναφορές μετά τον θάνατό του επανήλθαν οι επισκέψεις του εκεί, η σχέση του με πνευματικό και η αναζήτηση της προσευχής και της ησυχίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται σήμερα να αγιοποιήσουμε τον άνθρωπο επειδή πέθανε.
Το αντίθετο.
Δεν χρειάζεται να εξωραΐσουμε έναν άνθρωπο για να σεβαστούμε την πίστη του.
Ούτε να τον μετατρέψουμε σε κάτι που δεν ήταν.
Αρκεί να δεχτούμε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι αντιφατικός και ταυτόχρονα αληθινός· να ζει μέσα στα φώτα και να διψά για κάτι που βρίσκεται πέρα από αυτά.
Η πίστη δεν καταργεί αυτομάτως τις ανθρώπινες αντιφάσεις. Πολλές φορές αρχίζει ακριβώς εκεί όπου ο άνθρωπος τις αναγνωρίζει.
Και ο Μαζωνάκης δεν έκρυβε ότι πάλευε.
Μπαίνουν στη συλλογική μνήμη.
«Εγώ δεν άκουγα Μαζώ... αλλά κάποια τραγούδια του τα αγαπούσα».
Αυτό είναι παράσημο.
Γιατί σημαίνει ότι κατάφερε να περάσει τα σύνορα του δικού του κοινού.
Να φτάσει ακόμη και σ' εκείνον που δεν τον είχε επιλέξει.
Να αφήσει μια φράση, μια μελωδία, ένα βράδυ, μια ανάμνηση.
Και κάπου εκεί ακούγεται: «Θέλω να γυρίσω στην παλιά μου γειτονιά...»
Ίσως αυτό να είναι τελικά το λαϊκό τραγούδι.
Όχι εκείνο που απλώς γίνεται επιτυχία.
Αλλά εκείνο που κάποια στιγμή παύει να ανήκει στον τραγουδιστή και γίνεται προσωπική μνήμη ανθρώπων που ούτε καν θεωρούσαν τον εαυτό τους ακροατή του.
Το λαϊκό τραγούδι τότε δεν είναι πια προϊόν.
Γίνεται τόπος. Γίνεται άνθρωπος. Γίνεται μια γειτονιά
στην οποία επιστρέφουμε χωρίς να ξέρουμε πάντοτε γιατί.
Όχι επειδή το τραγούδι αντικαθιστά ποτέ την πνευματική εξομολόγηση.
Αλλά επειδή το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι γνωρίζει κάτι πολύ παλιό για τον άνθρωπο: ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να πούμε μιλώντας.
Και γι' αυτό τα τραγουδάμε.
Ο έρωτας, η εγκατάλειψη, η μοναξιά, η απώλεια, η επιστροφή, η ενοχή, η επιθυμία - ολόκληρη η μικρή ανθρώπινη τραγωδία χωρά πολλές φορές σε τρία λεπτά μουσικής.
Εκεί ίσως βρισκόταν ένα μέρος της δύναμης του Μαζωνάκη.
Δεν τραγουδούσε πάντοτε ως παρατηρητής του πόνου.
Τραγουδούσε σαν να βρισκόταν μέσα του.
Κι έτσι η πίστα γινόταν, για λίγα λεπτά, κοινός τόπος
εξομολόγησης ανθρώπων που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Δεν απέδιδε αποκλειστικά στον εαυτό του όσα είχε κατορθώσει.
Μιλούσε για το χάρισμα σαν κάτι που δίνεται.
Μιλούσε για τις δυσκολίες σαν δοκιμασίες.
Και όταν ρωτήθηκε τι τον κράτησε, επέστρεψε στην ίδια απλή απάντηση:
Πρώτα η πίστη. Ύστερα η πίστα.
Δεν γνωρίζουμε το εσωτερικό βάθος ενός άλλου ανθρώπου... και δεν μας ανήκει να το μετρήσουμε.
Γνωρίζουμε μόνο όσα εκείνος επέλεξε να πει δημόσια.
Και αυτά αρκούν για να καταλάβουμε ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα υπήρχε μια υπαρξιακή αναζήτηση που δεν χωρούσε εύκολα στο στερεότυπο του λαϊκού σταρ.
Θέλω την παλιά μου γειτονιά.»
Και ύστερα ήρθε η επιστροφή.
Όχι μέσα από τραγούδι αυτή τη φορά.
Στη Νίκαια.
Η οικογένειά του επέλεξε τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, την αγαπημένη του εκκλησία και ενορία, για τη δημόσια «λαϊκή αγρυπνία» πριν από την κηδεία. Χιλιάδες άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας προσήλθαν για να τον αποχαιρετήσουν.
Η εικόνα είχε κάτι βαθιά λαϊκό. Όχι «λαϊκό» ως μουσική κατηγορία. Λαϊκό με την παλαιότερη σημασία της λέξης:
Δεν υπήρχαν προβολείς και πρόγραμμα.
Υπήρχε μια εκκλησία, μια γειτονιά και άνθρωποι που περίμεναν να περάσουν μπροστά του για τελευταία φορά.
Η Νίκαια τον γέννησε.
Η Νίκαια τον ύμνησε.
Η Νίκαια τον παρέδωσε.
Και ίσως, χωρίς να το σχεδιάσει κανείς, η τελευταία δημόσια εικόνα του να ένωσε τελικά τους δύο κόσμους που ο ίδιος είχε ενώσει σε εκείνη την παράξενη φράση του:
την πίστα και την πίστη.
Από το είδωλο στον άνθρωπο
Ο θάνατος έχει μια παράξενη ιδιότητα. Αφαιρεί από τους ανθρώπους τον θόρυβο που τους περιέβαλλε.
Ξαφνικά δεν υπάρχουν πια πρεμιέρες, τηλεθεάσεις, αντιπαραθέσεις, πρωτοσέλιδα, επιτυχίες ή αποτυχίες.
Μένει ο άνθρωπος.
Και ίσως αυτό είναι που αξίζει να κρατήσουμε από τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Όχι μια αγιοποιημένη εικόνα.
Ούτε ένα ακόμη «είδωλο».
Έναν άνθρωπο αντιφατικό, εκτεθειμένο, κάποτε προκλητικό, κάποτε εύθραυστο, που πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του κάτω από τα φώτα και κάποια στιγμή άρχισε να μιλά ολοένα περισσότερο για όσα αναζητούσε όταν τα φώτα έσβηναν.
Ο Σταύρος Ξαρχάκος τον αποκάλεσε «τελευταίο λαϊκό είδωλο».
Ίσως όμως ο ωραιότερος τρόπος να τιμήσουμε ένα είδωλο είναι τελικά να το αφήσουμε να ξαναγίνει άνθρωπος.
Όχι όμως σαν να σβήστηκε.
Γιατί ό,τι έγινε τραγούδι μέσα στους ανθρώπους συνεχίζει με έναν παράξενο τρόπο να ακούγεται ακόμη και όταν η φωνή έχει σωπάσει.
Κι εμείς μείναμε με το χειροκρότημα στην έξοδο και με κάτι πιο σιωπηλό:
ότι ένας άνθρωπος της νύχτας αναζητούσε το Φως.
Η πίστα κάποτε αδειάζει.
Τα φώτα κάποτε κλείνουν.
Το χειροκρότημα σωπαίνει.
Γι' αυτό το αντίο δεν το γράφω σαν κλείσιμο.
Το γράφω σαν άνοιγμα.
Όχι προς το σκοτάδι.
Προς Εκείνον που αγάπησες.
Κι αφού ο ίδιος ομολογούσες πως η πίστη ήταν το βαθύτερο καταφύγιό σου, δεν σου ταιριάζει το «καλό ταξίδι».
Καλή Ανάσταση, Γιώργο.
Σοφία Ντρέκου
by Αέναη επΑνάσταση
Στα βίντεο που ακολουθούν, ο Γιώργος Μαζωνάκης εμφανίζεται σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του: μιλά για την πίστη και την πίστα, για τις εσωτερικές του αναζητήσεις, για τις δοκιμασίες και τις μετατοπίσεις της ζωής του· επιστρέφει μέσα από την τελευταία μεγάλη τηλεοπτική του συνέντευξη και, στο τέλος, η δική του φωνή παραχωρεί τη θέση της στις φωνές των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν στην παλιά του γειτονιά για να τον αποχαιρετήσουν.
Από την προσωπική εξομολόγηση μέχρι το τελευταίο αντίο στη Νίκαια, δεν πρόκειται απλώς για τηλεοπτικά στιγμιότυπα. Είναι οπτικοακουστικά τεκμήρια ενός προσώπου που δεν χωρούσε στη σκηνική του εικόνα.
Γιατί πίσω από τον «Μαζώ» που γνώριζαν όλοι, υπήρχε πάντοτε ο Γιώργος που γνώριζαν πολύ λιγότεροι.
Κι ίσως τώρα, όταν έχουν πια σβήσει τα φώτα της πίστας, αξίζει να τον ακούσουμε χωρίς τον θόρυβο του ειδώλου.
🎞️ Video Σε μια συγκινητική εξομολόγηση ο Γιώργος Μαζωνάκης στο “Tik Talk” Alpha TV - 18/03/2021. Αποκαλύπτει όσα άλλαξαν στην ζωή του μέσα στην πανδημία, ομιλεί για την πορεία του στο τραγούδι αλλά και για τον λόγο, για τον οποίο νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρείο.
🎞️ Video Γιώργος Μαζωνάκης: Το τελευταίο αντίο στον Ιερό Ναό Αγίας
Τριάδας στη Νίκαια - #mazonakis #μαζωνακης #osozwmazw
🎞️ Video Γιώργος Μαζωνάκης: Το "τελευταίο" αντίο στην παλιά του γειτονιά
• ΕΡΤ – «Κοίτα τι έκανες» με τη Σεμίνα Διγενή, 2004: Ο Γιώργος Μαζωνάκης και η αναφορά στην Καινή Διαθήκη ως δώρο. Απόσπασμα και πλήρες επεισόδιο.
• MEGA TV και ΕΡΤ News: Ρεπορτάζ για τη λαϊκή αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη και τις εξελίξεις γύρω από τις συνθήκες του θανάτου του.
• YouTube Giorgos Mazonakis: οπτικοακουστικό υλικό, συνεντεύξεις, εμφανίσεις και σχετικά βίντεο. «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν» και «Ο Θεός μου δίνει δύναμη». Τετ-A-Tετ στον Alpha | Σ6 | Επεισόδιο 30 | 12/07/26 - ο Γιώργος Μαζωνάκης στο “Tik Talk” Alpha TV - 18/03/2021.
Ίσως γιατί ο Μαζωνάκης, πίσω από τα πολλά πρόσωπα και τις εκκεντρικότητές του, είχε κάτι που ο κόσμος αναγνώριζε χωρίς να μπορεί πάντοτε να το εξηγήσει: ψυχή- καρδιά.
Μια αθωότητα, μια λαϊκή πίστη, μια ρωγμή. Δεν παρουσιαζόταν ως τέλειος. Και τελικά δεν αγαπά εκείνον που είναι τέλειος, αγαπάμε εκείνον μέσα στον οποίο αναγνωρίζουμε κάτι από τη δική μας πληγή.
Αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο.
Είμαστε ένας λαός που από την Αντιγόνη μέχρι τα Εκκλησιαστικά μνημόσυνα δεν αφήνουμε εύκολα τους νεκρούς μας να φύγουν μόνοι.
Τους κλαίμε, τους τραγουδάμε, τους μιλάμε, τρώμε μαζί τους σχεδόν, κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή.
Τι άλλωστε είναι το μνημόσυνο στις Εκκλησίες, παρά η άρνηση τους τέλους και η πίστη σε μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να ξεχάσουμε γιατί μάθαμε να ονειρευόμαστε.
Τι σημαίνει όταν λέμε "αιωνία του η μνήμη", όταν λέμε "Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός εν τη βασιλεία Αυτού" παρά το αίτημα η ανθρώπινη φθαρτή μνήμη να γίνει αιώνια. Όταν λέμε να σε θυμάται ο Θεός σημαίνει απλά να μην χαθείς ποτέ.
Γιατί στο βαθύτερο κύτταρο της Ελληνικής παράδοσης βρίσκεται η Ανάσταση. Το μεγάλο πανηγύρι μας είναι το Πάσχα, δηλαδή η πίστη ότι ο άνθρωπος δεν τελειώνει στο μηδέν και το γλεντάμε.
Ίσως λοιπόν εκείνο το ζεϊμπέκικο έξω από την εκκλησία να μην ήταν ασέβεια προς τον θάνατο. Αλλά ο μοναδικός ελληνικός τρόπος πούμε: ότι ο θάνατο δεν έχει την τελευταία λέξη.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο χορευτής του Ζεϊμπέκικου χορού, έχει αργά, βαριά βήματα, πατάει και χτυπάει την γη με τα γυμνά χέρια του. Είναι σαν να την λέει "άκου δεν θα με φας, δεν είμαι για σένα, δεν μπορεί να με κρατήσεις στα σώθηκα σου, είμαι σπόρος και θα φυτρώσω ξανά στην αιωνιότητα".
Κλάψαμε τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά συγχρόνως τον τραγουδήσαμε, σαν Πάσχα και πέρασμα.
Γιατί εμείς οι Έλληνες τους ανθρώπους που αγαπήσαμε δεν ξέρουμε απλώς να τους θάβουμε αλλά να τους περνάμε Απέναντι του θανάτου.
Τον γνωρίσαμε στην πίστα, στα φώτα, στην υπερβολή και στο λαϊκό τραγούδι. Λιγότερο γνωρίσαμε τον άνθρωπο που μιλούσε για τον Θεό, αναζητούσε τη σιωπή του Αγίου Όρους και έλεγε: «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν».
Δεν είναι ένα κείμενο αγιοποίησης. Είναι μια προσπάθεια να κοιτάξουμε πίσω από το είδωλο και να αναζητήσουμε το πρόσωπο.
Γιατί η πίστα κάποτε αδειάζει.
Τα φώτα κάποτε κλείνουν.
Το χειροκρότημα σωπαίνει.
Κι όμως, το παιδί της νύχτας αναζητούσε το Φως.
Καλή Ανάσταση, Γιώργο.
Διαβάστε το αφιέρωμα στην Αέναη επΑνάσταση και συζητάμε 👇
https://www.sophia-ntrekou.gr/2026/09/giorgos-mazonakis-portraito.html
Ερωτήσεις Διαλόγου
★ Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν
Χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συζήτηση κάτω από το αφιέρωμα του Μαζωνάκη· τα σχόλια έχουν ξεφύγει πια από το απλό «καλό Παράδεισο» και ανοίγουν ζητήματα προσώπου, κρίσης, πίστης, μεταμόρφωσης και ανθρώπινης ευθύνης. Εκεί αποκτά δεύτερη ζωή ένα αφιέρωμα - πορτραίτο του θανόντα.
- Αντεεε!
................Από την ιστοσελίδα της ΣΟΦΙΑΣ ΝΤΡΕΚΟΥ τα παρακάτω για τον συχωρεμένο ΜΑΖΩ... sophia-ntrekou.gr Γιώργος Μαζωνάκης: Ένα πολιτισμικό και πνευματικό πορτρέτο του «Μαζώ»
Καλή Ανάσταση να έχει!!! 2 εβδ.
• Σχόλιο Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou μοναχική ανεξάντλητη ευεργεσία η ανθρώπινη παρουσία της ευγενικής κάλυψης μιας τόσο ευγενικής προσέγγισης της ομορφιάς που χαρίστηκε απλόχερα στον Γιώργο Μαζωνάκη 🎞️ Γιώργος Μαζωνάκης - Ώρες Μικρές - Official Music Video και • can't help falling in love with you 🎞️ Video: Η Kid Moxie και ο Γιώργος Μαζωνάκης μας ξεσηκώνουν με τα τραγούδια τους!! | The Voice of Greece 2 εβδ.
Όλη του η διαδρομή έμοιαζε να αμφισβητεί τα κουτάκια μέσα στα οποία συνηθίζουμε να τοποθετούμε τους ανθρώπους: λαϊκός και εκκεντρικός, εξωστρεφής πάνω στη σκηνή και βαθιά εσωτερικός έξω από αυτήν, άνθρωπος της νύχτας και ταυτόχρονα άνθρωπος που μιλούσε δημόσια για τον Θεό.
Ήταν ο εκκεντρικός που μπορούσε να αναζητά τη σιωπή.
Ο άνθρωπος της πίστας που μιλούσε για την πίστη.
Ο τραγουδιστής της νύχτας που έλεγε ότι δύναμη του έδινε ο Θεός.
Και αυτή η αντίφαση δεν χρειάζεται να λυθεί.
Ίσως χρειάζεται απλώς να την αποδεχθούμε.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μία μόνο εικόνα.
3. Η πίστη και η πίσταΚάποτε ο Γιώργος Μαζωνάκης το συμπύκνωσε σε πέντε λέξεις:
Η παράξενη συνύπαρξη εξωστρέφειας και εσωτερικότητας.
«Η πίστη και η πίστα με έσωσαν».Δεν ήταν μια φράση που γεννήθηκε εκ των υστέρων από τον θάνατό του. Την είχε χρησιμοποιήσει ήδη δημόσια τον Ιούνιο του 2024 και την επανέλαβε στην τελευταία μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξή του στον Τάσο Τρύφωνος, η οποία προβλήθηκε τον Ιούλιο του 2026.
Δύο λέξεις σχεδόν ομόηχες και δύο κόσμοι φαινομενικά ασύμβατοι.
Πίστη και πίστα.Η μία παραπέμπει στη σιωπή, στην προσευχή, στην εσωτερικότητα.
Η άλλη στα φώτα, στη μουσική, στα σώματα, στη νύχτα, στο χειροκρότημα.
Κι όμως, για εκείνον δεν φαίνεται να υπήρχε ανάγκη να διαλέξει ανάμεσά τους.
Ίσως γιατί ο άνθρωπος δεν προσέρχεται στον Θεό αφού πρώτα γίνει κάτι άλλο. Προσέρχεται όπως είναι: με τις αντιφάσεις, τις πτώσεις, τις επιθυμίες, τις πληγές και τις ανεπάρκειές του.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της δημόσιας εικόνας του Μαζωνάκη: δεν επιχείρησε να εμφανιστεί ως πρότυπο θρησκευόμενου ανθρώπου. Μιλούσε για την πίστη μέσα από τη δική του πραγματικότητα.
Στην τελευταία συνέντευξή του, όταν ρωτήθηκε από πού αντλεί δύναμη, απάντησε απλά:
«Ο Θεός μου δίνει δύναμη».Παραδεχόταν μάλιστα και το όριο της δικής του ανθρώπινης δυνατότητας απέναντι στη συγχώρεση, λέγοντας: «Μόνο ο Θεός συγχωρεί, όχι εγώ». Δεν παρουσίαζε δηλαδή μια ολοκληρωμένη πνευματική κατάκτηση· ομολογούσε μια πάλη.
Και ίσως αυτή η ατέλεια να κάνει την εξομολόγηση περισσότερο ανθρώπινη.
4. Ο άλλος Μαζωνάκης: ο Χριστός, το Άγιον Όρος και η εσωτερική αναζήτησηΠίσω από τα κοστούμια, την πρόκληση, τις πίστες και την εικόνα του «Μαζώ» υπήρχε μια πλευρά λιγότερο θορυβώδης.
Ο ίδιος είχε μιλήσει για την πίστη του στον Χριστό και τη σχέση του με το Άγιον Όρος. Σε σχετικές αναφορές μετά τον θάνατό του επανήλθαν οι επισκέψεις του εκεί, η σχέση του με πνευματικό και η αναζήτηση της προσευχής και της ησυχίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται σήμερα να αγιοποιήσουμε τον άνθρωπο επειδή πέθανε.
Το αντίθετο.
Δεν χρειάζεται να εξωραΐσουμε έναν άνθρωπο για να σεβαστούμε την πίστη του.
Ούτε να τον μετατρέψουμε σε κάτι που δεν ήταν.
Αρκεί να δεχτούμε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι αντιφατικός και ταυτόχρονα αληθινός· να ζει μέσα στα φώτα και να διψά για κάτι που βρίσκεται πέρα από αυτά.
Η πίστη δεν καταργεί αυτομάτως τις ανθρώπινες αντιφάσεις. Πολλές φορές αρχίζει ακριβώς εκεί όπου ο άνθρωπος τις αναγνωρίζει.
Και ο Μαζωνάκης δεν έκρυβε ότι πάλευε.
3. «Το τελευταίο λαϊκό είδωλο» – Ο αποχαιρετισμός του Σταύρου ΞαρχάκουΜέσα στις εκατοντάδες δημόσιες αντιδράσεις για τον θάνατό του, ο Σταύρος Ξαρχάκος διάλεξε λίγες λέξεις. Και ίσως γι' αυτό είχαν μεγαλύτερο βάρος.
Τον χαρακτήρισε: «το τελευταίο λαϊκό είδωλο» και μίλησε για έναν καλλιτέχνη «καθολικής αποδοχής», που μπορούσε να μετατρέπει το λαϊκό τραγούδι σε προσωπική εξομολόγηση.Η παρατήρηση του Ξαρχάκου αγγίζει κάτι βαθύτερο από την εμπορική επιτυχία. Γιατί υπάρχουν τραγουδιστές που έχουν κοινό. Και υπάρχουν ορισμένοι που κάποια στιγμή παύουν να ανήκουν αποκλειστικά στο κοινό τους.
Μπαίνουν στη συλλογική μνήμη.
4. «Εγώ δεν άκουγα Μαζώ, αλλά...» – Όταν το τραγούδι ξεπερνά το κοινό τουΊσως μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του Γιώργου Μαζωνάκη να μην βρίσκεται ούτε στις πωλήσεις ούτε στις πίστες ούτε στις αμέτρητες επιτυχίες. Βρίσκεται σε εκείνη την παράξενη φράση που ακούστηκε ξανά και ξανά μετά τον θάνατό του:
«Εγώ δεν άκουγα Μαζώ... αλλά κάποια τραγούδια του τα αγαπούσα».
Αυτό είναι παράσημο.
Γιατί σημαίνει ότι κατάφερε να περάσει τα σύνορα του δικού του κοινού.
Να φτάσει ακόμη και σ' εκείνον που δεν τον είχε επιλέξει.
Να αφήσει μια φράση, μια μελωδία, ένα βράδυ, μια ανάμνηση.
Και κάπου εκεί ακούγεται: «Θέλω να γυρίσω στην παλιά μου γειτονιά...»
Ίσως αυτό να είναι τελικά το λαϊκό τραγούδι.
Όχι εκείνο που απλώς γίνεται επιτυχία.
Αλλά εκείνο που κάποια στιγμή παύει να ανήκει στον τραγουδιστή και γίνεται προσωπική μνήμη ανθρώπων που ούτε καν θεωρούσαν τον εαυτό τους ακροατή του.
Το λαϊκό τραγούδι τότε δεν είναι πια προϊόν.
Γίνεται τόπος. Γίνεται άνθρωπος. Γίνεται μια γειτονιά
στην οποία επιστρέφουμε χωρίς να ξέρουμε πάντοτε γιατί.
Η εξομολόγηση πέρα από το μικρόφωνοΥπάρχει κάτι σχεδόν θεολογικό στην παρατήρηση του Ξαρχάκου ότι ο Μαζωνάκης έκανε το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με «προσωπική εξομολόγηση».
Όχι επειδή το τραγούδι αντικαθιστά ποτέ την πνευματική εξομολόγηση.
Αλλά επειδή το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι γνωρίζει κάτι πολύ παλιό για τον άνθρωπο: ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να πούμε μιλώντας.
Και γι' αυτό τα τραγουδάμε.
Ο έρωτας, η εγκατάλειψη, η μοναξιά, η απώλεια, η επιστροφή, η ενοχή, η επιθυμία - ολόκληρη η μικρή ανθρώπινη τραγωδία χωρά πολλές φορές σε τρία λεπτά μουσικής.
Εκεί ίσως βρισκόταν ένα μέρος της δύναμης του Μαζωνάκη.
Δεν τραγουδούσε πάντοτε ως παρατηρητής του πόνου.
Τραγουδούσε σαν να βρισκόταν μέσα του.
Κι έτσι η πίστα γινόταν, για λίγα λεπτά, κοινός τόπος
εξομολόγησης ανθρώπων που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους.
«Ο Θεός μου δίνει δύναμη» – Ο Μαζωνάκης με τα δικά του λόγιαΤα τελευταία χρόνια της ζωής του, και ιδιαίτερα στις δημόσιες εξομολογήσεις του, η αναφορά στον Θεό έγινε περισσότερο ευδιάκριτη.
Δεν απέδιδε αποκλειστικά στον εαυτό του όσα είχε κατορθώσει.
Μιλούσε για το χάρισμα σαν κάτι που δίνεται.
Μιλούσε για τις δυσκολίες σαν δοκιμασίες.
Και όταν ρωτήθηκε τι τον κράτησε, επέστρεψε στην ίδια απλή απάντηση:
η πίστη και η πίστα.Το ενδιαφέρον βρίσκεται ίσως ακριβώς στη σειρά των λέξεων.
Πρώτα η πίστη. Ύστερα η πίστα.
Δεν γνωρίζουμε το εσωτερικό βάθος ενός άλλου ανθρώπου... και δεν μας ανήκει να το μετρήσουμε.
Γνωρίζουμε μόνο όσα εκείνος επέλεξε να πει δημόσια.
Και αυτά αρκούν για να καταλάβουμε ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα υπήρχε μια υπαρξιακή αναζήτηση που δεν χωρούσε εύκολα στο στερεότυπο του λαϊκού σταρ.
Η επιστροφή στην παλιά γειτονιά – Η λαϊκή αγρυπνία στη Νίκαια«Θέλω να γυρίσω στα παλιά.
Θέλω την παλιά μου γειτονιά.»
Και ύστερα ήρθε η επιστροφή.
Όχι μέσα από τραγούδι αυτή τη φορά.
Στη Νίκαια.
Η οικογένειά του επέλεξε τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, την αγαπημένη του εκκλησία και ενορία, για τη δημόσια «λαϊκή αγρυπνία» πριν από την κηδεία. Χιλιάδες άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας προσήλθαν για να τον αποχαιρετήσουν.
Η εικόνα είχε κάτι βαθιά λαϊκό. Όχι «λαϊκό» ως μουσική κατηγορία. Λαϊκό με την παλαιότερη σημασία της λέξης:
ο λαός γύρω από έναν άνθρωπο που είχε γίνει κομμάτι των αναμνήσεών του.Δεν ήταν πια η πίστα.
Δεν υπήρχαν προβολείς και πρόγραμμα.
Υπήρχε μια εκκλησία, μια γειτονιά και άνθρωποι που περίμεναν να περάσουν μπροστά του για τελευταία φορά.
Η Νίκαια τον γέννησε.
Η Νίκαια τον ύμνησε.
Η Νίκαια τον παρέδωσε.
Και ίσως, χωρίς να το σχεδιάσει κανείς, η τελευταία δημόσια εικόνα του να ένωσε τελικά τους δύο κόσμους που ο ίδιος είχε ενώσει σε εκείνη την παράξενη φράση του:
την πίστα και την πίστη.
Από το είδωλο στον άνθρωπο
Ο θάνατος έχει μια παράξενη ιδιότητα. Αφαιρεί από τους ανθρώπους τον θόρυβο που τους περιέβαλλε.
Ξαφνικά δεν υπάρχουν πια πρεμιέρες, τηλεθεάσεις, αντιπαραθέσεις, πρωτοσέλιδα, επιτυχίες ή αποτυχίες.
Μένει ο άνθρωπος.
Και ίσως αυτό είναι που αξίζει να κρατήσουμε από τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Όχι μια αγιοποιημένη εικόνα.
Ούτε ένα ακόμη «είδωλο».
Έναν άνθρωπο αντιφατικό, εκτεθειμένο, κάποτε προκλητικό, κάποτε εύθραυστο, που πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του κάτω από τα φώτα και κάποια στιγμή άρχισε να μιλά ολοένα περισσότερο για όσα αναζητούσε όταν τα φώτα έσβηναν.
Ο Σταύρος Ξαρχάκος τον αποκάλεσε «τελευταίο λαϊκό είδωλο».
Ίσως όμως ο ωραιότερος τρόπος να τιμήσουμε ένα είδωλο είναι τελικά να το αφήσουμε να ξαναγίνει άνθρωπος.
Στοχαστικό επίμετρο
Καλή Ανάσταση, ΓιώργοΤον αποχαιρετίσαμε.
Όχι όμως σαν να σβήστηκε.
Γιατί ό,τι έγινε τραγούδι μέσα στους ανθρώπους συνεχίζει με έναν παράξενο τρόπο να ακούγεται ακόμη και όταν η φωνή έχει σωπάσει.
Κι εμείς μείναμε με το χειροκρότημα στην έξοδο και με κάτι πιο σιωπηλό:
ότι ένας άνθρωπος της νύχτας αναζητούσε το Φως.
Η πίστα κάποτε αδειάζει.
Τα φώτα κάποτε κλείνουν.
Το χειροκρότημα σωπαίνει.
Γι' αυτό το αντίο δεν το γράφω σαν κλείσιμο.
Το γράφω σαν άνοιγμα.
Όχι προς το σκοτάδι.
Προς Εκείνον που αγάπησες.
Τον Χριστό.Εκεί όπου δεν χρειάζεται πια ούτε πίστα ούτε προβολέας για να υπάρχει Φως.
Κι αφού ο ίδιος ομολογούσες πως η πίστη ήταν το βαθύτερο καταφύγιό σου, δεν σου ταιριάζει το «καλό ταξίδι».
Καλή Ανάσταση, Γιώργο.
Σοφία Ντρέκου
by Αέναη επΑνάσταση
🎞️ Video – Από την εξομολόγηση στο τελευταίο αντίοΥπάρχουν, όμως, πλευρές ενός ανθρώπου που το γραπτό πορτρέτο μπορεί μόνο να πλησιάσει. Η φωνή, οι παύσεις, το βλέμμα, ο τρόπος με τον οποίο μιλά για όσα τον πλήγωσαν ή τον κράτησαν όρθιο, αποκαλύπτουν κάποτε περισσότερα από μια βιογραφική αφήγηση.
Στα βίντεο που ακολουθούν, ο Γιώργος Μαζωνάκης εμφανίζεται σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του: μιλά για την πίστη και την πίστα, για τις εσωτερικές του αναζητήσεις, για τις δοκιμασίες και τις μετατοπίσεις της ζωής του· επιστρέφει μέσα από την τελευταία μεγάλη τηλεοπτική του συνέντευξη και, στο τέλος, η δική του φωνή παραχωρεί τη θέση της στις φωνές των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν στην παλιά του γειτονιά για να τον αποχαιρετήσουν.
Από την προσωπική εξομολόγηση μέχρι το τελευταίο αντίο στη Νίκαια, δεν πρόκειται απλώς για τηλεοπτικά στιγμιότυπα. Είναι οπτικοακουστικά τεκμήρια ενός προσώπου που δεν χωρούσε στη σκηνική του εικόνα.
Γιατί πίσω από τον «Μαζώ» που γνώριζαν όλοι, υπήρχε πάντοτε ο Γιώργος που γνώριζαν πολύ λιγότεροι.
Κι ίσως τώρα, όταν έχουν πια σβήσει τα φώτα της πίστας, αξίζει να τον ακούσουμε χωρίς τον θόρυβο του ειδώλου.
▶️ Κάντε κλικ στις παρακάτω εικόνες για να ακούσετε τα βίντεο🎞️ Video Γιώργος Μαζωνάκης: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - ΙΟΥΛΙΟΣ 2026 | Τετ-A-Tετ στον Alpha | Σ6 | Επεισόδιο 30 | 12/07/26 | ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΤΡΥΦΩΝΟΣ
🎞️ Video Σε μια συγκινητική εξομολόγηση ο Γιώργος Μαζωνάκης στο “Tik Talk” Alpha TV - 18/03/2021. Αποκαλύπτει όσα άλλαξαν στην ζωή του μέσα στην πανδημία, ομιλεί για την πορεία του στο τραγούδι αλλά και για τον λόγο, για τον οποίο νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρείο.
🎞️ Video Γιώργος Μαζωνάκης: Το τελευταίο αντίο στον Ιερό Ναό Αγίας
Τριάδας στη Νίκαια - #mazonakis #μαζωνακης #osozwmazw
🎞️ Video Γιώργος Μαζωνάκης: Το "τελευταίο" αντίο στην παλιά του γειτονιά
Πηγές• Σταύρος Ξαρχάκος, προσωπική ανάρτηση στο Facebook για τον Γιώργο Μαζωνάκη: «Αποχαιρετούμε το τελευταίο λαϊκό είδωλο» - Stavros Xarchakos - facebook.com.
• ΕΡΤ – «Κοίτα τι έκανες» με τη Σεμίνα Διγενή, 2004: Ο Γιώργος Μαζωνάκης και η αναφορά στην Καινή Διαθήκη ως δώρο. Απόσπασμα και πλήρες επεισόδιο.
• MEGA TV και ΕΡΤ News: Ρεπορτάζ για τη λαϊκή αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη και τις εξελίξεις γύρω από τις συνθήκες του θανάτου του.
Συμπληρωματικό οπτικοακουστικό και ειδησεογραφικό υλικό• Ειδήσεις Google Γιώργος Μαζωνάκης: συγκεντρωτική ειδησεογραφική κάλυψη και δημοσιεύματα.
• YouTube Giorgos Mazonakis: οπτικοακουστικό υλικό, συνεντεύξεις, εμφανίσεις και σχετικά βίντεο. «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν» και «Ο Θεός μου δίνει δύναμη». Τετ-A-Tετ στον Alpha | Σ6 | Επεισόδιο 30 | 12/07/26 - ο Γιώργος Μαζωνάκης στο “Tik Talk” Alpha TV - 18/03/2021.
Είπαν για τον Γιώργοπ. Λίβυος: Γιατί άραγε κλάψαμε τόσο τον Γιώργο; Γιατί ένας ολόκληρος λαός έβαζε τα τραγούδια, χόρευε ζεϊμπέκικα στους δρόμους, έκλαιγε, προσευχόταν, άφηνε ένα λουλούδι και στεκόταν ώρες για να του πει ένα τελευταίο αντίο;
Ίσως γιατί ο Μαζωνάκης, πίσω από τα πολλά πρόσωπα και τις εκκεντρικότητές του, είχε κάτι που ο κόσμος αναγνώριζε χωρίς να μπορεί πάντοτε να το εξηγήσει: ψυχή- καρδιά.
Μια αθωότητα, μια λαϊκή πίστη, μια ρωγμή. Δεν παρουσιαζόταν ως τέλειος. Και τελικά δεν αγαπά εκείνον που είναι τέλειος, αγαπάμε εκείνον μέσα στον οποίο αναγνωρίζουμε κάτι από τη δική μας πληγή.
Αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο.
Είμαστε ένας λαός που από την Αντιγόνη μέχρι τα Εκκλησιαστικά μνημόσυνα δεν αφήνουμε εύκολα τους νεκρούς μας να φύγουν μόνοι.
Τους κλαίμε, τους τραγουδάμε, τους μιλάμε, τρώμε μαζί τους σχεδόν, κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή.
Τι άλλωστε είναι το μνημόσυνο στις Εκκλησίες, παρά η άρνηση τους τέλους και η πίστη σε μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να ξεχάσουμε γιατί μάθαμε να ονειρευόμαστε.
Τι σημαίνει όταν λέμε "αιωνία του η μνήμη", όταν λέμε "Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός εν τη βασιλεία Αυτού" παρά το αίτημα η ανθρώπινη φθαρτή μνήμη να γίνει αιώνια. Όταν λέμε να σε θυμάται ο Θεός σημαίνει απλά να μην χαθείς ποτέ.
Γιατί στο βαθύτερο κύτταρο της Ελληνικής παράδοσης βρίσκεται η Ανάσταση. Το μεγάλο πανηγύρι μας είναι το Πάσχα, δηλαδή η πίστη ότι ο άνθρωπος δεν τελειώνει στο μηδέν και το γλεντάμε.
Ίσως λοιπόν εκείνο το ζεϊμπέκικο έξω από την εκκλησία να μην ήταν ασέβεια προς τον θάνατο. Αλλά ο μοναδικός ελληνικός τρόπος πούμε: ότι ο θάνατο δεν έχει την τελευταία λέξη.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο χορευτής του Ζεϊμπέκικου χορού, έχει αργά, βαριά βήματα, πατάει και χτυπάει την γη με τα γυμνά χέρια του. Είναι σαν να την λέει "άκου δεν θα με φας, δεν είμαι για σένα, δεν μπορεί να με κρατήσεις στα σώθηκα σου, είμαι σπόρος και θα φυτρώσω ξανά στην αιωνιότητα".
Κλάψαμε τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά συγχρόνως τον τραγουδήσαμε, σαν Πάσχα και πέρασμα.
Γιατί εμείς οι Έλληνες τους ανθρώπους που αγαπήσαμε δεν ξέρουμε απλώς να τους θάβουμε αλλά να τους περνάμε Απέναντι του θανάτου.
Ν. Λυγερός: Η πίστη είναι για τις ψυχές, οι θρησκείες για τις ζωές. Έχουμε πολλές θρησκείες, αλλά μόνο μία πίστη. Η πίστη βοηθάει, υποστηρίζει και υπερστηρίζει τις ψυχές για να μπορούν να ακολουθούν το μονοπάτι του φωτός και της ουσίας, αλλά και τις ζωές, που είναι μέσα στο σκοτάδι, να ακολουθούν αυτό το μονοπάτι για να ξέρουν ότι υπάρχει φως. Κι αν δεν υπάρχει, θα το ανάψουμε χάρη στην πίστη. Αυτό βλέπουμε επί του πρακτέου στην Ανάσταση.
Κι αν ρωτάς ούτε εμείς δεν μπορούμε ν’ αντισταθούμε στο gucci φόρεμα.
Ενότητα Διαλόγου με Αναγνώστες και ΑναγνώστριεςΓιώργος Μαζωνάκης: πίσω από τον «Μαζώ», το πρόσωπο.
Τον γνωρίσαμε στην πίστα, στα φώτα, στην υπερβολή και στο λαϊκό τραγούδι. Λιγότερο γνωρίσαμε τον άνθρωπο που μιλούσε για τον Θεό, αναζητούσε τη σιωπή του Αγίου Όρους και έλεγε: «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν».
Δεν είναι ένα κείμενο αγιοποίησης. Είναι μια προσπάθεια να κοιτάξουμε πίσω από το είδωλο και να αναζητήσουμε το πρόσωπο.
Γιατί η πίστα κάποτε αδειάζει.
Τα φώτα κάποτε κλείνουν.
Το χειροκρότημα σωπαίνει.
Κι όμως, το παιδί της νύχτας αναζητούσε το Φως.
Καλή Ανάσταση, Γιώργο.
Διαβάστε το αφιέρωμα στην Αέναη επΑνάσταση και συζητάμε 👇
https://www.sophia-ntrekou.gr/2026/09/giorgos-mazonakis-portraito.html
Ένα κείμενο για έναν άνθρωπο που έγινε δημόσιο είδωλο δεν τελειώνει όταν τελειώνει η αφήγηση. Συνεχίζεται στις φωνές εκείνων που διάβασαν, θυμήθηκαν, διαφώνησαν, συγκινήθηκαν και έθεσαν νέα ερωτήματα.
Οι διάλογοι που ακολουθούν γεννήθηκαν με αφορμή αυτό το αφιέρωμα και ανοίγουν ακόμη περισσότερο το ερώτημα που το διατρέχει από την αρχή: τι μένει από ένα «είδωλο» όταν σβήσουν τα φώτα και αρχίσουμε να αναζητούμε το πρόσωπο;
Οι διάλογοι που ακολουθούν γεννήθηκαν με αφορμή αυτό το αφιέρωμα και ανοίγουν ακόμη περισσότερο το ερώτημα που το διατρέχει από την αρχή: τι μένει από ένα «είδωλο» όταν σβήσουν τα φώτα και αρχίσουμε να αναζητούμε το πρόσωπο;
Ερωτήσεις Διαλόγου
- Μπορούμε άραγε να γνωρίσουμε πραγματικά έναν δημόσιο άνθρωπο ή γνωρίζουμε κυρίως την εικόνα που κατασκευάζουν γύρω του η σκηνή, τα μέσα ενημέρωσης και οι δικές μας προσδοκίες;
- Η φράση του Γιώργου Μαζωνάκη «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν» εκφράζει μια αντίφαση ή μήπως αποκαλύπτει ότι η πνευματική αναζήτηση μπορεί να υπάρχει ακόμη και στους χώρους όπου λιγότερο περιμένουμε να τη συναντήσουμε;
- Όταν ένας καλλιτέχνης μετατρέπει τον προσωπικό του πόνο σε τραγούδι και το κοινό αντλεί από αυτό παρηγοριά, συγκίνηση και ταύτιση, πού τελειώνει η τέχνη και πού αρχίζει η «κατανάλωση» του ίδιου του προσώπου;
- Ο Σταύρος Ξαρχάκος χαρακτήρισε τον Μαζωνάκη «το τελευταίο λαϊκό είδωλο». Τι σημαίνει σήμερα «λαϊκό είδωλο»; Μπορεί να υπάρξει ξανά μια προσωπικότητα που να υπερβαίνει ηλικίες, κοινωνικές ομάδες και διαφορετικά μουσικά ακροατήρια;
- Και ίσως το βαθύτερο ερώτημα του αφιερώματος: όταν σβήσουν η εικόνα, η επιτυχία και το χειροκρότημα, τι είναι εκείνο που διασώζει τελικά τη μνήμη ενός ανθρώπου... το έργο του, η δημόσια εικόνα του ή το πρόσωπο που κατορθώσαμε να αναγνωρίσουμε πίσω από αυτά;
★ Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν
Χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συζήτηση κάτω από το αφιέρωμα του Μαζωνάκη· τα σχόλια έχουν ξεφύγει πια από το απλό «καλό Παράδεισο» και ανοίγουν ζητήματα προσώπου, κρίσης, πίστης, μεταμόρφωσης και ανθρώπινης ευθύνης. Εκεί αποκτά δεύτερη ζωή ένα αφιέρωμα - πορτραίτο του θανόντα.
★ Κοινοποίηση Εύα Πέτρου 22 Σεπ 2026 ·Ούτε η αφεντιά μου ασχολήθηκε ποτέ με το Μαζώ... - ΔΕΝ έτυχε... ΔΕΝ ακούω καψουροτράγουδα. Τα βρίσκω ..χμ..χιχι...ανθυγιεινά, όμως τις σκέψεις της ΣΟΦΙΑΣ ΝΤΡΕΚΟΥ που αλίευσα στο διαδίκτυο, τις κοινοποιώ, ως αφορμή σκέψης και προβληματισμού για όλους εμάς τους ΑΝΙΔΕΟΥΣ, τους ΚΑΚΕΝΤΡΕΧΕΙΣ, που ΜΗ ΔΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ να πηγαίνει ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ από εμάς σε κάποιον τομέα, ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΤΟΥ κρεμάσουμε "κουδούνια" και να τον αποδημήσουμε με όποιον τρόπο βρούμε πρόχειρο μπροστά μας.
- Αντεεε!
................Από την ιστοσελίδα της ΣΟΦΙΑΣ ΝΤΡΕΚΟΥ τα παρακάτω για τον συχωρεμένο ΜΑΖΩ... sophia-ntrekou.gr Γιώργος Μαζωνάκης: Ένα πολιτισμικό και πνευματικό πορτρέτο του «Μαζώ»
• Απάντηση Sophia Drekou: Εύα, σ’ ευχαριστώ πολύ και περισσότερο γιατί στάθηκες ακριβώς εκεί όπου ήθελα να σταθεί αυτό το κείμενο: όχι στο αν μας άρεσε ή δεν μας άρεσε ο «Μαζώ», ούτε στο μουσικό είδος που εκπροσωπούσε, αλλά στον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα. Γιατί πράγματι, άλλο η κριτική, που είναι δικαίωμα και συχνά ανάγκη, και άλλο η χαιρεκακία της αποδόμησης. Έχουμε αποκτήσει μια τρομακτική ευκολία να μετατρέπουμε τον άλλον σε μία ταμπέλα, ένα λάθος, μια φήμη, ένα στιγμιότυπο· και ύστερα να πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε ολόκληρο τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό και το αφιέρωμα δεν γράφτηκε για να «αγιοποιήσει» τον Μαζωνάκη. Γράφτηκε ως αφορμή να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα εκεί όπου συνήθως προσπερνάμε.
Και χαίρομαι ιδιαίτερα που το διάβασες ακριβώς έτσι: ως αφορμή σκέψης και προβληματισμού.
Σ’ ευχαριστώ για την κοινοποίηση και, ακόμη περισσότερο, για τον δικό σου λόγο που τη συνόδευσε. 23 Σεπ 2026• Απάντηση Εύα Πέτρου: Sophia Drekou Αγαπητή, γλυκειά Σοφία παρακολουθώ δημοσιεύσεις σου και χαίρομαι κάθε φορά που στις σκέψεις σου τις εύστοχα διατυπωμένες εκφράζεται με κάποιον τρόπο και η δική μου καρδιά. Ζώντας στον παρόντα αιώνα τον Απατεώνα, μάς δίνονται καθημερινά άπειρες αφορμές για προβληματισμούς Μετανοίας. Ας ανάψουμε- και μεις, ως οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης -μερικά κεράκια αυτές τις μέρες για την ψυχούλα του βασανισμένου Μαζωνάκη. Είθε να του δοθεί το Φως του Σταυρού του Κυρίου και, της Ανάστασης του Ιησού, η Αιώνια Ανάπαυση...23 Σεπ 2026
★ Από το προφίλ Sophia Drekou 16 Σεπ 2026 στις 9:59 π.μ.• Σχόλιο Efrem Bandarica ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ! ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΧΡΥΣΗ ΨΥΧΗ! ΤΩΡΑ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ! 16 Σεπ 2026
• Απάντηση Sophia Drekou: Efrem Bandarica Αιωνία του η μνήμη. Μεγάλη φωνή, έντονη παρουσία και τραγούδια που έγιναν προσωπικές αναμνήσεις για πολύ κόσμο. Και τώρα, όπως τόσο ποιητικά το έγραψες, «το τραγούδι των αγγέλων». Καλή Ανάσταση. 2 εβδ.• Σχόλιο Fotini Marathefti: Καλή Ανάσταση! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Fotini Marathefti Καλή Ανάσταση... η μόνη λέξη που μπορεί να σταθεί απέναντι στον θάνατο. 2 λ.• Σχόλιο Ιωάννης Πετκου: Να ειναι αναπαυμένος! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιωάννης Πετκου, να είναι αναπαυμένος εν ειρήνη και το Φως που αναζήτησε μέσα στις δυσκολίες της ζωής του να τον συνοδεύει στην αιωνιότητα. 1 λ.• Σχόλιο Κώστας Καραβίδας: ΑΜΗΝ! ΑΜΗΝ! ΑΜΗΝ! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Κώστας Καραβίδας, κι αυτό το τριπλό «Αμήν» ας γίνει προσευχή. Για ανάπαυση, έλεος και Φως. Καλή Ανάσταση, Γιώργο. Αιωνία σου η μνήμη.• Σχόλιο Michael Sioulas: Ότι καλύτερο έχω διαβάσει μέχρι τώρα γι' αυτήν την ψυχή... Καλή Ανάσταση !!! (το κοινοποιώ αν μου επιτρέπεις) 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Michael Sioulas, σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σας. Και βεβαίως να το κοινοποιήσετε... δεν χρειάζεται καν να ζητάτε την άδειά μου. Αν το κείμενο κατορθώνει να ταξιδεύει από άνθρωπο σε άνθρωπο και να μας κάνει να κοιτάζουμε λίγο βαθύτερα πίσω από τη δημόσια εικόνα, τότε έχει ήδη εκπληρώσει έναν από τους λόγους για τους οποίους γράφτηκε.• Σχόλιο Eugenia Boulieri: Από τα ωραιότερα κείμενα που γράφτηκαν εξ αιτίας του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη αυτές τις μέρες!!!!! 2 εβδ.
Κι αυτή η ευχή που τόσο συχνά επανέρχεται κάτω από το αφιέρωμα ίσως τα λέει τελικά όλα: Καλή Ανάσταση, Γιώργο. 38 λ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Eugenia Boulieri σας ευχαριστώ πολύ… Είναι μεγάλη τιμή για μένα αυτό που γράφετε. Προσπάθησα να μην κάνω ούτε αγιογραφία ούτε αποτίμηση μιας καριέρας, αλλά να αναζητήσω πίσω από το δημόσιο πρόσωπο τον άνθρωπο... με τις αντιφάσεις, τις πληγές, τις αναζητήσεις και την πορεία του. Αν κάτι από αυτό πέρασε στο κείμενο, τότε χαίρομαι βαθιά. 37 λ.• Σχόλιο Ιωάννα Σπηλιωτοπούλου: Άνθρωπος που πονά μπορεί να αναζητήσει το Χριστό και να μετατρέψει το ανήκω σε μένα σε ανήκω σε Σένα. Θα έχει εκπλήξεις ο Παράδεισος! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιωάννα Σπηλιωτοπούλου, πόσο δυνατά το είπατε: «από το ανήκω σε μένα, στο ανήκω σε Σένα».• Σχόλιο Anthi Katsirikou: Πώς ήταν άνθρωπος του Χριστού αφού επισκεπτόταν σαμάνους υπνωτιστές; 2 εβδ.
Ίσως εκεί να βρίσκεται ολόκληρη η περιπέτεια της πίστης: όχι στην εικόνα του αναμάρτητου ανθρώπου, αλλά στην ελεύθερη παράδοση ενός πληγωμένου προσώπου στον Θεό.
Και ναι… πιστεύω κι εγώ πως ο Παράδεισος θα έχει πολλές εκπλήξεις. Ίσως γιατί εμείς βλέπουμε βιογραφίες, συμπεριφορές και εξωτερικά γεγονότα, ενώ ο Θεός γνωρίζει εκείνη την κρυφή ιστορία της καρδιάς που δεν γράφτηκε ποτέ δημόσια.
Και ευτυχώς, η τελευταία λέξη για κανέναν άνθρωπο δεν ανήκει σ’ εμάς. 36 λ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Anthi Katsirikou, εάν αναφερόμαστε σε σαμανιστικές ή άλλες αποκρυφιστικές πρακτικές, αυτές δεν ταυτίζονται ούτε συμβιβάζονται θεολογικά με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.• Σχόλιο Christos Bakas: Κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Ευχαριστούμε Σοφία, που φώτισες μια λιγότερο γνωστή πτυχή του εκλιπόντος. 2 εβδ.
Όμως το άρθρο μου, δεν υποστηρίζει ότι ο Γιώργος υπήρξε ένας άνθρωπος χωρίς αντιφάσεις. Το αντίθετο: αυτό που με ενδιέφερε ήταν ακριβώς η διαδρομή ενός σύνθετου και πληγωμένου ανθρώπου που αναζητούσε.
Η σχέση με τον Χριστό δεν προϋποθέτει ένα άψογο παρελθόν για να αρχίσει. Αν το προϋπέθετε, ελάχιστοι θα μπορούσαμε να Τον πλησιάσουμε.
Άλλο λοιπόν να πούμε ότι όλες οι αναζητήσεις ενός ανθρώπου είναι θεολογικά ισότιμες... δεν είναι... και άλλο να θεωρήσουμε ότι οι προηγούμενες ή αντιφατικές αναζητήσεις του ακυρώνουν αυτομάτως κάθε μεταγενέστερη στροφή προς τον Χριστό.
Το τι συνέβη τελικά στο βάθος της σχέσης του Γιώργου με τον Θεό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Γι’ αυτό και στο αφιέρωμα προτιμώ την ελπίδα από την ετυμηγορία. 33 λ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Christos Bakas, εγώ ευχαριστώ. Και συμφωνώ απόλυτα με την πρώτη σας φράση: κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Ίσως γι’ αυτό αδικείται τόσο πολύ όταν τον χωράμε σε μία ταμπέλα... ακόμη κι αν αυτή είναι η ταμπέλα της διασημότητας. Αυτή τη λιγότερο ορατή πλευρά προσπάθησα να φωτίσω· όχι για να αποφανθούμε ποιος ήταν ο Γιώργος, αλλά για να θυμηθούμε πόσα μπορεί να αγνοούμε για έναν άνθρωπο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε. Σας ευχαριστώ θερμά. 32 λ.• Σχόλιο Sofia Nassopoulou - Chalari: Υπέροχο Σοφία! Χρόνια μας πολλά! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Sofia Nassopoulou - Chalari, ευχαριστώ... Χαίρομαι ιδιαίτερα που σε άγγιξε. Ήταν από εκείνα τα κείμενα που γράφονται περισσότερο με εσωτερική ευθύνη παρά με λέξεις… Αντεύχομαι θερμά για τα ονομαστήριά μας. 31 λ.• Σχόλιο Νταλιάνης Νίκος: Μακάρι να ναι έτσι. Το θέμα δεν είναι τι λέμε εμείς για κάποιον αλλά τι βλέπει και τι θα πει ο Θεός μια μέρα όχι για τον Μαζωνάκη αλλά για τον καθέναν μας. Όταν μικροί και μεγάλοι, άσημοι και γνωστοί φτωχοί και πλούσιοι σταθούν μπροστά του την ημέρα που καθένας θα δώσει λογαριασμό για το πώς έζησε την ζωή του. Και επίσης να ξέρουμε πως για τον Θεό δεν μετράνε μόνο οι προθέσεις να είναι καλές, να έχουμε απλά μια καλή επιθυμία αλλά επίσης μέτρα και κατά ποσο αυτήν την επιθυμία την κάναμε πράξη! Η μεγαλύτερη επιθυμία του Θεού για μας είναι να τον καλέσουμε να έρθει στην ζωή μας και να του το δείξουμε αυτό με τις πράξεις μας. Γι' αυτό έστειλε τον Χριστό για μας όχι μόνο για να μας σώσει αλλά και για να μας σηκώσει στο επίπεδο που μας αρμόζει. Καλή μετάνοια σε όλους μας. Να μην νομίζουμε ότι είμαστε κάποιοι ενώ δεν είμαστε χωρίς τον θεό στην ζωή μας . 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Νταλιάνης Νίκος, συμφωνώ στο ουσιώδες: ούτε η δική μου γνώμη ούτε η γνώμη οποιουδήποτε ανθρώπου μπορεί να αποτελέσει την τελική κρίση για τον Γιώργο Μαζωνάκη... ή για οποιονδήποτε από εμάς. Η κρίση ανήκει στον Θεό.• Σχόλιο Giannis Ioannou: Ολόσωστη 2 εβδ.
Και σωστά επισημαίνετε ότι η πίστη δεν εξαντλείται στις καλές προθέσεις. Το Ευαγγέλιο ζητά καρπό· ζητά η αγάπη να αποκτήσει σώμα, να γίνει πράξη, σχέση, έλεος, ευθύνη απέναντι στον άλλον.
Θα πρόσθετα όμως κάτι που θεωρώ εξίσου ουσιώδες: δεν γνωρίζουμε ολόκληρη την εσωτερική ιστορία κανενός ανθρώπου. Δεν γνωρίζουμε όλες τις πτώσεις του, αλλά ούτε όλες τις μυστικές επιστροφές του· ούτε τις πράξεις που δεν είδε κανείς, ούτε τι ειπώθηκε ανάμεσα σ’ εκείνον και στον Θεό όταν δεν υπήρχε κανένα ανθρώπινο βλέμμα παρόν.
Γι’ αυτό και απέφυγα συνειδητά στο άρθρο μου τόσο την «αγιοποίηση» όσο και την καταδίκη του Γιώργου.
Και ίσως εδώ συναντιόμαστε ακόμη περισσότερο: η ιστορία ενός άλλου ανθρώπου δεν μας δόθηκε για να αποφασίσουμε εμείς για τη σωτηρία του, αλλά μπορεί να γίνει καθρέφτης της δικής μας ζωής.
Όχι λοιπόν τόσο «τι θα πει ο Θεός για τον Μαζωνάκη;», όσο: «Τι κάνω εγώ με τη ζωή που μου δόθηκε; Πόση από την πίστη μου έγινε πράξη; Πόσο αγάπησα; Πόσο συγχώρησα; Πόσο επέτρεψα στον Χριστό να μεταμορφώσει εμένα;»
Και τότε το «καλή μετάνοια σε όλους μας» που γράφετε παύει να αφορά τους «άλλους» και γίνεται πραγματική προσευχή για τον καθένα μας.
Σας ευχαριστώ για την ουσιαστική συμβολή στον διάλογο. 29 λ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Giannis Ioannou, Προσπάθησα να κοιτάξω πέρα από το είδωλο και να αφήσω χώρο στον άνθρωπο... χωρίς εξιδανίκευση, αλλά και χωρίς εύκολη καταδίκη. Χαίρομαι που συναντηθήκαμε σ’ αυτή τη ματιά. 1 λ.• Σχόλιο Eirini Artemi: Καλή Ανάσταση 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Eirini, Καλή Ανάσταση να έχει. Εκεί καταλήγει τελικά όλος ο αποχαιρετισμός για έναν άνθρωπο που ομολογούσε την πίστη του στον Χριστό: όχι στο «τέλος», αλλά στην ελπίδα της Ανάστασης. 2 εβδ.• Σχόλιο ιωαννα κατσακη: Η γεμάτη περιεκτικότητα και σωστή τοποθέτηση που διάβασα μέχρι τώρα γι' αυτόν τον άνθρωπο καλλιτέχνη . Για την σωτηρία της ψυχής! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: ιωαννα κατσακη ευχαριστώ. Αυτό ακριβώς προσπάθησα: να μη σταθώ μόνο στον καλλιτέχνη της πίστας, αλλά στον σύνθετο άνθρωπο, στις αντιφάσεις του, στην αναζήτησή του και στην πίστη που ο ίδιος επέλεγε να ομολογεί. Και για τη σωτηρία της ψυχής του, ο Θεός γνωρίζει εκεί όπου εμείς μόνο σιωπούμε και προσευχόμαστε. 2 εβδ.• Σχόλιο Ευθυμιος Κούκας: Σοφία συναρπαστικό!. Πώς θα τα καταφέρω, κάθε φορά που διαβάζω κείμενά σου, να συγκρατηθώ να μην κυλήσει έστω και ένα δάκρυ. Ευχαριστώ τον Θεό που σου δώρισε αυτό το χάρισμα. Να είσαι πάντα καλά. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ευθύμιος Κούκας ευχαριστώ... Αν ένα κείμενό μου κατορθώνει να αγγίξει έναν άνθρωπο τόσο βαθιά, τότε έχει ήδη πάρει μεγαλύτερη αξία απ’ όση θα μπορούσα εγώ να του δώσω γράφοντάς το.
Και για το «χάρισμα» που τόσο γενναιόδωρα μου αποδίδεις, θα κρατήσω μόνο την ευθύνη του: ό,τι μας χαρίζεται, δεν μας ανήκει για να καμαρώνουμε· μας εμπιστεύεται για να το μοιραζόμαστε.
Να είσαι καλά, Ευθύμιε. Και το δάκρυ σου το κρατώ σαν ένα από τα πιο σιωπηλά και πολύτιμα σχόλια που μπορεί να δεχθεί ένα κείμενο. 2 εβδ.
• Απάντηση Ευθύμιος Κούκας: Sophia Drekou Σοφία, επειδή πιστεύω στην ταπείνωσή σου, γι' αυτό τολμώ και εκφράζω τα ενδόψυχά μου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ τα λέει όλα. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ευθυμιος, τότε ας μείνουμε σ’ αυτό το «ευχαριστώ» που τα χωρά όλα. Και ίσως η ταπείνωση που τόσο γενναιόδωρα μου αποδίδεις να είναι πάντοτε περισσότερο ζητούμενο παρά κατάκτηση. Κρατώ τα ενδόψυχά σου με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Να είσαι καλά και να ανταμώνουμε μέσα από λέξεις που μας κάνουν λίγο πιο ανθρώπινους. 2 εβδ.• Σχόλιο Georgia Xatzaki: Τα λόγια σου άξιο μνημόσυνο Σοφία μου!!!
Καλή Ανάσταση να έχει!!! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Georgia, το «άξιο μνημόσυνο» που έγραψες με συγκίνησε ιδιαίτερα. Γιατί αυτό θα ήθελα να είναι το κείμενο: όχι ένας ακόμη επικήδειος για το είδωλο, αλλά μια μνήμη για τον άνθρωπο πίσω από τα φώτα. Καλή Ανάσταση να έχει. 2 εβδ.• Σχόλιο Eleni Barbagianni Igl: Συγχαρητήρια υπέροχα αληθινή ανάρτηση!!!!!!! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Eleni, προσπάθησα να είναι ένας αποχαιρετισμός ανθρώπινος και αληθινός, χωρίς εξιδανίκευση, αλλά και χωρίς να χαθεί εκείνη η εσωτερική πλευρά του ανθρώπου πίσω από τον καλλιτέχνη. 2 εβδ.• Σχόλιο Eirini Anagnostakou: Πολύ ωραία ανάρτηση! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Eirini, Ήθελα να είναι κάτι περισσότερο από μια αναφορά στον καλλιτέχνη· ένας αποχαιρετισμός στον άνθρωπο πίσω από τα φώτα, με τις αντιφάσεις, την αναζήτηση και την πίστη του. Χαίρομαι πολύ που το ένιωσες έτσι. Ευχαριστώ. 2 εβδ.• Σχόλιο Ελένη Λιντζαροπούλου: Καλή Ανάσταση. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ελένη Λιντζαροπούλου Καλή Ανάσταση. Ίσως αυτή να είναι και η μόνη λέξη που μπορεί να σταθεί απέναντι στον θάνατο χωρίς να τον ωραιοποιεί και χωρίς να του παραδίδεται. 2 εβδ.
• Απάντηση Ελένη Λιντζαροπούλου: Sophia Drekou ακριβώς Σοφία και μάλιστα μπροστά στον θάνατο ενός ανθρώπου που κατάφερε να σταθεί ενώπιόν του ακροβατώντας από την αγωνία στην αλήθεια. 2 εβδ• Σχόλιο Kalli Kalliopi: Καλή ανάπαυση να εχει! 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Kalli Kalliopi Καλή ανάπαυση και αιωνία του η μνήμη. Να μείνουν τα τραγούδια του να συντροφεύουν όσους τα αγάπησαν. 2 εβδ.• Σχόλιο Vasiliki Antonopoulou: Θα το πάρω αν μου επιτρέπετε… 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Vasiliki Antonopoulou μετά χαράς.... 2 εβδ.• Σχόλιο Spiros Papagewrgioy: Ευχαριστώ Σοφία, το κοινοποιώ. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Spiros Papagewrgioy Εγώ σ’ ευχαριστώ, Σπύρο, και για την ανάγνωση και για την κοινοποίηση. Έτσι ταξιδεύουν τα κείμενα και, μαζί τους, η μνήμη των ανθρώπων. Να είσαι καλά. 2 εβδ..............................................................................................................
• Σχόλιο Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou μοναχική ανεξάντλητη ευεργεσία η ανθρώπινη παρουσία της ευγενικής κάλυψης μιας τόσο ευγενικής προσέγγισης της ομορφιάς που χαρίστηκε απλόχερα στον Γιώργο Μαζωνάκη 🎞️ Γιώργος Μαζωνάκης - Ώρες Μικρές - Official Music Video και • can't help falling in love with you 🎞️ Video: Η Kid Moxie και ο Γιώργος Μαζωνάκης μας ξεσηκώνουν με τα τραγούδια τους!! | The Voice of Greece 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μήπως τελικά η ομορφιά είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος αντιστέκεται στην οριστικότητα του θανάτου; 2 εβδ.
• Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou η οριστικότητα του θανάτου για τις ζωτικές λειτουργίες τις ενεργές τις ενυπόστατες στον τρισδιάστατο χώρο επιδιορθώνουν τον meta βολισμό της επικείμενης ουράνιας σταθεροποίησης των ψυχών σε αμετάτρεπτες οριοθεσίες... 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια μου, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή η «meta-βολή» που εισάγεις: ο θάνατος ως οριστικότητα των ζωτικών λειτουργιών μέσα στον τρισδιάστατο χώρο, αλλά όχι ως οριστικότητα της ύπαρξης. Σαν το σώμα να φτάνει στο βιολογικό του όριο, ενώ η ψυχή μεταβαίνει σε μια πραγματικότητα που δεν υπακούει πια στις ίδιες χωροχρονικές συντεταγμένες.
Και τότε η ομορφιά για την οποία σε ρώτησα αποκτά άλλη σημασία: ίσως δεν «νικά» τον θάνατο· ίσως μαρτυρεί ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν χωρούσε ολόκληρος μέσα στη βιολογία του. Η μουσική, η αγάπη, η μνήμη, η δημιουργία αφήνουν ένα περίσσευμα νοήματος που η παύση των ζωτικών λειτουργιών δεν αρκεί για να εξηγήσει.
Μόνο που η χριστιανική ελπίδα θα πρόσθετε κάτι ακόμη: δεν προσδοκά απλώς μια «ουράνια σταθεροποίηση των ψυχών», αλλά Ανάσταση... δηλαδή ούτε εγκατάλειψη του σώματος ούτε αιώνια φυλάκιση της ψυχής σε μια άυλη κατάσταση, αλλά αποκατάσταση ολόκληρου του ανθρώπου σε έναν καινό τρόπο υπάρξεως. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μήπως λοιπόν η ομορφιά δεν είναι τόσο η αντίσταση του ανθρώπου στον θάνατο, όσο μια μικρή πρόγευση αυτού που η Ανάσταση υπόσχεται ότι ο θάνατος δεν θα έχει τον τελευταίο λόγο; 2 εβδ.
• Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou στο προσδοκώ ανάσταση νεκρών μεγαθυμεί το υπερκόσμιο μεσσιανικό Του έλεος ... τα σώματα metaσχηματίζονται... γίνονται πνευματικά ...προσομοιώσεις της αϊδίου μεταμορφωτικής θαβώριας έκτασης του θεανθρώπινου προσώπου του Ιησού Χριστού το Υιού του Θεού του μονογενούς... 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, κι εδώ το «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν» αλλάζει ολόκληρο το νόημα της συζήτησής μας. Γιατί η χριστιανική προσδοκία δεν μιλά για μια ψυχή που απλώς διαφεύγει από το σώμα και συνεχίζει κάπου αλλού· μιλά για ανάσταση, μεταμόρφωση και αποκατάσταση ολόκληρου του ανθρώπου.
Κρατώ ιδιαίτερα το δικό σου «metaσχηματίζονται». Όχι ως εξαφάνιση της σωματικότητας, αλλά ως πέρασμά της σε άλλον τρόπο υπάρξεως· εκεί όπου, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, το σώμα «ἐγείρεται πνευματικόν». Και η θαβώρια λάμψη που επικαλείσαι γίνεται τότε όχι απλώς μια υπερκόσμια εικόνα ομορφιάς, αλλά φανέρωση ότι η ανθρώπινη φύση μπορεί να μετέχει στη δόξα του Θεού.
Και ξαφνικά επιστρέφω στον Γιώργο Μαζωνάκη και στο «Καλή Ανάσταση» με το οποίο κλείσαμε τον αποχαιρετισμό του. Τώρα καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο γιατί δεν μου αρκούσε το συνηθισμένο «καλό ταξίδι».
Γιατί το «Καλή Ανάσταση, Γιώργο» δεν είναι ποιητικός ευφημισμός του θανάτου. Είναι ομολογία ελπίδας. Είναι το «προσδοκῶ» της Εκκλησίας ειπωμένο μπροστά σε ένα συγκεκριμένο ανθρώπινο πρόσωπο... εκεί όπου έσβησαν η πίστα, οι προβολείς και το χειροκρότημα.
Κι έτσι ίσως επιστρέφουμε και στην πρώτη μας λέξη, την ομορφιά: η ομορφιά δεν καταργεί τον θάνατο. Μπορεί όμως να μας κάνει να διαισθανθούμε ότι ο άνθρωπος προορίζεται για κάτι περισσότερο από τη φθορά του. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μια τελευταία ερώτηση πάνω στον Γιώργο: μήπως τότε το «Καλή Ανάσταση» είναι ο πιο ριζοσπαστικός αποχαιρετισμός, επειδή αρνείται να ταυτίσει τον άνθρωπο με το τελευταίο πράγμα που του συνέβη, τον θάνατό του, και επιμένει να τον βλέπει μέσα στην υπόσχεση της Μεταμόρφωσης; 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μήπως τελικά η μεγαλύτερη τραγωδία ενός «λαϊκού ειδώλου» είναι ότι εκατομμύρια άνθρωποι μπορούν να γνωρίζουν τη φωνή του, ενώ ελάχιστοι κατορθώνουν να συναντήσουν το πρόσωπό του; 2 εβδ.
• Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou το είδωλο ενσαρκώνει το αδιάθετο του προσωπικού πόνου της λαχτάρας για ότι αισθάνεσαι ότι θέλεις να είσαι ...απορροφούν ασύστολα από την τεχνική λάμψη του χαρισματικού την θυσιαστική του προσφορά και ο Χριστός ξανασταυρώνεται... ο ενθουσιασμός του θεατή λειτουργεί αμφίδρομα ...γεμίζει εκείνος από το άδειασμα του άλλου... 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, το «γεμίζει εκείνος από το άδειασμα του άλλου» με σταμάτησε. Γιατί ίσως μέσα σε αυτή τη μία φράση κρύβεται ολόκληρη η παράδοξη σχέση του ειδώλου με το κοινό του.
Εμείς ζητούμε από τον καλλιτέχνη να μας δώσει φωνή όταν δεν έχουμε δική μας· να τραγουδήσει τον έρωτα, την εγκατάλειψη, τη μοναξιά, την επιθυμία, την πληγή μας. Και όσο περισσότερο κατορθώνει να εκφράσει όσα εμείς δεν μπορούμε να πούμε, τόσο περισσότερο τον χειροκροτούμε — και τόσο περισσότερο του ζητούμε να επιστρέψει στη σκηνή και να τα ξαναδώσει.
Κάπως έτσι σκέφτομαι και τον Γιώργο Μαζωνάκη. Πόσοι άνθρωποι μπήκαν στα τραγούδια του για να συναντήσουν έναν δικό τους έρωτα, μια δική τους απώλεια, μια δική τους νύχτα; Πόσοι «γέμισαν», όπως λες, από εκείνο που ο ίδιος κατέθετε δημόσια;
Κι όμως, όταν τελείωνε το τραγούδι, εμείς επιστρέφαμε στη ζωή μας. Εκείνος έμενε με τη δική του.
Γι’ αυτό και το «είδωλο» που τόσο εύστοχα περιγράφεις μπορεί να γίνει μια σκληρή κατασκευή: αγαπάμε εκείνον που μας συγκινεί, αλλά δεν γνωρίζουμε πάντοτε εκείνον που πληρώνει το κόστος της συγκίνησής μας. Γνωρίζουμε τη φωνή· όχι αναγκαστικά τη σιωπή μετά τη φωνή.
Και τη φράση σου «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» θα την κρατούσα ως εικόνα του πάσχοντος ανθρώπινου προσώπου: κάθε φορά που ένας άνθρωπος παύει να αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο και γίνεται προϊόν, θέαμα, χρησιμότητα ή αντικείμενο κατανάλωσης, κάτι από την ιερότητα του προσώπου πληγώνεται.
Ίσως λοιπόν, Ιφιγένειά μου, αυτό να είναι και το βαθύτερο μνημόσυνο για τον Γιώργο: να πάψουμε για λίγο να ζητούμε από τον Μαζωνάκη να μας τραγουδήσει και να προσπαθήσουμε να ακούσουμε τον Γιώργο όταν δεν τραγουδά. 2 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μία ακόμη σκέψη: μήπως η αληθινή αγάπη του κοινού προς έναν καλλιτέχνη αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη μας να τον καταναλώνουμε; 2 εβδ.
........................................................................................
• Σχόλιο Γιώτα Κο: Καλό Παράδεισο !!!! 
Ανάρτηση στην ομάδα Αέναη επΑνάσταση
Keywords (Λέξεις-κλειδιά): Γιώργος Μαζωνάκης, Μαζώ, Γιώργος Μαζωνάκης πίστη, Γιώργος Μαζωνάκης Χριστός, Γιώργος Μαζωνάκης Θεός, Γιώργος Μαζωνάκης Καινή Διαθήκη, Γιώργος Μαζωνάκης Άγιον Όρος, η πίστη και η πίστα, τελευταίο λαϊκό είδωλο, Σταύρος Ξαρχάκος Μαζωνάκης, Γιώργος Μαζωνάκης Νίκαια, λαϊκό τραγούδι, ελληνικό λαϊκό τραγούδι, πολιτισμικό πορτρέτο, πνευματικό πορτρέτο, πίστη και μουσική, λαϊκή κουλτούρα, Γιώργος Μαζωνάκης αφιέρωμα, Καλή Ανάσταση Γιώργο
★ Από Ομάδα Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία, Πολιτισμός - 16 Σεπ 2026 στις 9:59 π.μ.• Σχόλιο Επαμεινώνδας Χατζηχρόνης: Δεν ήταν των ακουσμάτων μου στο τραγούδι και ποτέ δεν άκουσα τραγούδια του. Ο καθένας μας τελικά κρίνεται από την προσπάθεια του να γίνει καλλίτερος. Αυτή είναι η Ορθοδοξία. 22 Σεπ 2026
• Απάντηση Sophia Drekou: Επαμεινώνδας Χατζηχρόνης, πράγματι.... ξεχωρίζετε την καλλιτεχνική προτίμηση από την κρίση για το ανθρώπινο πρόσωπο.. Ίσως πράγματι εκεί βρίσκεται ένα από τα βαθύτερα νοήματα της ορθόδοξης θέασης του ανθρώπου: όχι στην απαίτηση να εμφανιστεί ενώπιόν μας αψεγάδιαστος, αλλά στη δυνατότητα της μετάνοιας, της μεταστροφής, της διαρκούς προσπάθειας να υπερβεί τον παλαιό εαυτό του.
Και έχει ιδιαίτερη αξία αυτό που γράφετε, ακριβώς επειδή ο Μαζωνάκης δεν ανήκε στα μουσικά σας ακούσματα. Άλλο η αισθητική μας προτίμηση και άλλο η αναγνώριση της ανθρώπινης διαδρομής. Στην Ορθοδοξία, άλλωστε, ο άνθρωπος δεν είναι μια τελειωμένη υπόθεση· είναι πάντοτε ένα πρόσωπο εν πορεία. 23 Σεπ 2026
• Απάντηση Επαμεινώνδας Χατζηχρόνης: Sophia Drekou Ακριβώς όπως τα λέτε. 1 εβδ.
.........................................................................................................
• Σχόλιο Katerina Makri: Πολύ συγκινητικό...
• Σχόλιο Katerina Makri: Πολύ συγκινητικό...
• Απάντηση Sophia Drekou: Katerina Makri, Συγκίνηση υπήρχε και την ώρα που γραφόταν, γιατί όσο προχωρούσα τόσο περισσότερο ένιωθα πως πίσω από τον «Μαζώ» έπρεπε να αναζητήσουμε τον Γιώργο. Να είσαι καλά. 3 ώρ.• Σχόλιο Eleni Panagiotopoulou: Εξαιρετικό κείμενο και νομίζω ότι προσεγγίζει στο 100/100 αυτό που ήταν ο Μαζωνάκης και γιατί αγαπήθηκε . 5 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Eleni Panagiotopoulou Αυτό ακριβώς προσπάθησα: όχι να εξιδανικεύσω τον Μαζωνάκη, αλλά να καταλάβω γιατί ένας τόσο αντιφατικός άνθρωπος μπόρεσε να αγαπηθεί τόσο πολύ. Ίσως επειδή δεν έκρυψε εντελώς ούτε τις ρωγμές ούτε την ανάγκη του να αναζητά κάτι πέρα από τα φώτα. 3 ώρ.• Σχόλιο Αθανάσιος Σακελλαράκης - 5 ημ.
• Σχόλιο Damianos Yfantidis: Ούτε εγώ "άκουγα" Μαζώ. Αγαπούσα όμως βαθιά τα μάτια και το βλέμμα του. Δεν χρειάζονταν καν να τραγουδήσει για να τον αγαπήσεις. Άλλα, πιο σπουδαία και αληθινά από τα τραγούδια, ήθελε να μας πει. Και τα "φώναζε" η σιωπηλή κραυγή που έβγαινε ίσια απ' την καθαρή ψυχή του... 5 ημ.• Απάντηση Sophia Drekou: Αθανάσιος Σακελλαράκης πολύ ουσιαστική η φράση που αφήνετε. «Όταν δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσεις κανέναν…». Ίσως πράγματι εκεί αρχίζει μια βαθύτερη ελευθερία: όταν το βλέμμα των άλλων παύει να είναι ο καθρέφτης μέσα στον οποίο αναζητούμε διαρκώς την αξία μας. Και για έναν άνθρωπο που έζησε τόσο πολύ εκτεθειμένος στα βλέμματα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. 3 ώρ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Damianos Yfantidis αυτό το «ούτε εγώ άκουγα Μαζώ» έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί κάπου εκεί γεννήθηκε και το κείμενο: στην προσπάθεια να ακούσουμε κάτι πέρα από το τραγούδι. Και η παρατήρησή σου για το βλέμμα του είναι δυνατή. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων τα μάτια κάποτε προδίδουν όσα η δημόσια εικόνα προσπαθεί να κρατήσει κρυμμένα. Ίσως γι’ αυτό, τώρα που σώπασε η φωνή, κοιτάζουμε διαφορετικά εκείνη τη «σιωπηλή κραυγή» που λες. Σ’ ευχαριστώ πολύ. 3 ώρ.
• Απάντηση Damianos Yfantidis: Sophia Drekou , εγώ σάς ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να σχολιάσετε. Λυπήθηκα βαθύτατα. Ένιωσα πως κάτι κάναμε όλοι λάθος...Πως δεν βοηθήσαμε έναν άνθρωπο που "φώναζε" σιωπηλά γι' αυτό... 4 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Damianos Yfantidis, αυτό το «κάτι κάναμε όλοι λάθος» είναι ίσως από τις πιο οδυνηρές σκέψεις που μένουν όταν ένας άνθρωπος φεύγει… Δεν ξέρω αν μπορούσαμε πραγματικά να γνωρίζουμε τι συνέβαινε πίσω από τη δημόσια εικόνα του, ούτε θα ήθελα να αποδώσω εκ των υστέρων μια συλλογική ενοχή. Με συγκλονίζει όμως αυτό που γράφετε για τη σιωπηλή κραυγή.
Γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος δεν φωνάζει λέγοντας «βοηθήστε με». Φωνάζει με τις αντιφάσεις του, με την απομόνωση, με μια αλλαγή στη συμπεριφορά του, ακόμη και με εκείνο το παράξενο χαμόγελο που μπορεί να κρύβει όσα δεν αντέχει να πει. Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα δύσκολο μάθημα για όλους μας: να μην περιμένουμε πάντοτε από τον άλλον να ζητήσει καθαρά βοήθεια για να τον πλησιάσουμε. Να μάθουμε να ρωτάμε λίγο περισσότερο «πώς είσαι στ’ αλήθεια;» και, κυρίως, να έχουμε χρόνο να ακούσουμε την απάντηση.
Δεν ξέρω αν μπορούσαμε να σώσουμε τον Γιώργο. Μπορούμε όμως, στη μνήμη του, να γίνουμε λίγο περισσότερο προσεκτικοί στις σιωπές των ανθρώπων που βρίσκονται ακόμη δίπλα μας. Σας ευχαριστώ για αυτή τη σκέψη. 7 λ.
• Απάντηση Damianos Yfantidis: Sophia Drekou, εγώ σάς ευχαριστώ. Για την επικοινωνία και για την ευγένεια ψυχής σας... 1 εβδ.• Σχόλιο Maria Gaitanarou: Εξαιρετική ή ανάρτηση σας. 4 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Maria Gaitanarou ευχαριστώ. Χαίρομαι ιδιαίτερα που το κείμενο διαβάστηκε όχι μόνο ως αποχαιρετισμός σ’ έναν καλλιτέχνη, αλλά ως αναζήτηση του ανθρώπου πίσω από το είδωλο. 3 ώρ.
• Σχόλιο Nandia Stavropoulou: Υπέροχο... Μπράβο... 4 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Nandia Stavropoulou, Το «μπράβο» το κρατώ ως αγάπη προς το κείμενο και κυρίως προς εκείνο που προσπάθησε να υπηρετήσει: τη μνήμη ενός ανθρώπου χωρίς εύκολες αγιοποιήσεις, αλλά και χωρίς εύκολες καταδίκες. Ευχαριστώ. 3 ώρ.
• Απάντηση Nandia Stavropoulou Sophia Drekou Είναι από τα ελάχιστα κείμενα που διάβασα γι' αυτόν τον άνθρωπο…..Ουσιαστικά και βαθειά λόγια που μαρτυρούν Όντως Λόγο Ένθεο και σας τιμά αυτό... γεμίσαμε διάφορες βλακείες και λογύδρια με υπερβολές είτε θετικές είτε αρνητικές... εκφράσατε την Αλήθεια στο Σωστό της μέγεθος. Εμείς ευχαριστούμε... 2 ώρ.• Σχόλιο Μαρια Ε. Χαραμη: Ας βρει η ψυχή του τη γαλήνη που τόσο είχε ανάγκη! Ο Θεός να τον αναπαύσει εκεί που είναι τα αγαπημένα του παιδιά 4 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Μαρια Ε. Χαραμη Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ανθρώπινη ευχή απέναντι στον θάνατο: να βρει η ψυχή τη γαλήνη που πολλές φορές δεν κατόρθωσε να βρει μέσα στον θόρυβο της ζωής. Ο Θεός να τον αναπαύσει και να παρηγορεί όσους τον αγάπησαν. 3 ώρ.
• Απάντηση Χριστινα Χατζάκη: Μαρια Ε. Χαραμη έτσι ακριβώς. Νομίζω λυτρώθηκε... 4 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Χριστινα Χατζακη ίσως αυτή να είναι και η πιο ανθρώπινη ευχή μας: να λυτρώθηκε από όσα τον βάραιναν, από τις πληγές και τις εσωτερικές του μάχες… Τα υπόλοιπα ανήκουν στο μυστήριο του Θεού και της ψυχής. Εμείς μπορούμε μόνο να πούμε με αγάπη: Καλή Ανάσταση, Γιώργο. 16 λ.
• Σχόλιο Γεώργιος Τσίρος: Όμορφο κείμενο για αυτόν τον αξιόλογο καλλιτέχνη και άνθρωπο. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του. Χρόνια πολλά για την εορτή σας 4 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Γεώργιος Τσίρος ευχαριστώ θερμά και για τα λόγια σας για το κείμενο και για τις ευχές σας για την εορτή μου. Ο Θεός να αναπαύσει τον Γιώργο Μαζωνάκη και να κρατήσει ζωντανό ό,τι αληθινό άφησε μέσα από την τέχνη και την ανθρώπινη διαδρομή του. Να είστε καλά. 3 ώρ.• Σχόλιο Μαρια Σολδατου: Εξαιρετική ανάρτηση....Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν Ιχθείς στο ζώδιο... Όλα αυτά τα άτομα ...έχουν πίστη, διαίσθηση, ενσυναίσθηση, αγάπη... έχουν ΘΕΟ... Αυτό το δείχνει και η πορεία της ζωής του... Ότι του χαρίστηκε δεν το κράτησε για τον εαυτό του... το μοιράστηκε με ανθρώπους που το χρειαζόταν... Μοίραζε την ψυχούλα του... νόμιζε ότι ο κόσμος ήταν αγγελικά πλασμένος... διότι αυτός ήταν ...Ένας άγγελος επί γης... με τον ουρανό στα μάτια... Αναπαύσου εν ειρήνη... Καλή Ανάσταση. 3 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Μαρια Σολδατου ευχαριστώ πολύ για τη συγκίνηση και την αγάπη με την οποία τον αποχαιρετάς. Θα κρατήσω ιδιαίτερα από τα λόγια σου το «μοίραζε την ψυχούλα του», γιατί αυτό αγγίζει κάτι ουσιαστικό στη σχέση καλλιτέχνη και κοινού: ένας καλλιτέχνης προσφέρει κομμάτια του εαυτού του σε ανθρώπους που ίσως δεν θα γνωρίσει ποτέ.
Για τα χαρακτηριστικά των ζωδίων ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του προσέγγιση· εγώ προτιμώ εδώ να μένω σε όσα φανέρωσε ο ίδιος μέσα από τη ζωή και τα λόγια του. Και εκεί πράγματι συναντούμε πίστη, αναζήτηση και προσφορά. Καλή Ανάσταση, Γιώργο. 3 ώρ.
• Σχόλιο Damianos Yfantidis: Μαρια Σολδατου, θα μπορούσατε να είχατε αποφύγει τη γελοία αναφορά σε ζώδια. Για τη μεν επιστήμη τα ζώδια είναι τσαρλατανισμός, για τη δε θρησκεία κακοδοξία. Μια σκοταδιστική δεισιδαιμονία που αποδοκιμάζουν απολύτως και οι δύο. Εσείς συνεχίστε, αν το επιθυμείτε.• Σχόλιο Mariaggelopoulou Aggelopoulou: Εξαιρετικό!! Πολύ πραγματικό!! Πολύ συγκινητικό!!! Καλό παράδεισο να έχει στην αγκαλιά του Χριστού που αγάπησε!!!! 3 ημ.
ΥΓ: Μην αναμασάτε τον νεολογισμό "ενσυναίσθηση" νομίζοντας ότι αποκτούν κύρος τα λόγια σας. Πρόκειται για ένα εξαμβλωματικό και αποτυχημένο αντιδάνειο τής αγγλικής λέξης "empathy", το οποίο βρομίζει και γελοιοποιεί την ελληνική γλώσσα.
Αυτά, και ελπίζω αντί να αντιμιλήσετε, να ωφεληθείτε! 22 Σεπ 2026
• Απάντηση Μαρια Σολδατου: Damianos Yfantidis Να είστε καλά...
- Απάντηση Sophia Drekou: Mariaggelopoulou Aggelopoulou ευχαριστώ. Και επειδή ο ίδιος μιλούσε για τον Χριστό και την πίστη του, ίσως η πιο ταιριαστή ευχή να είναι αυτή που γεννήθηκε και στο τέλος του κειμένου: ο Θεός να τον αναπαύσει εν χώρα ζώντων. Καλή Ανάσταση, Γιώργο. 3 ώρ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Maria Vlasis ευχαριστώ. Και το «Respect» το επιστρέφω στη μνήμη του ανθρώπου που προσπαθήσαμε να κοιτάξουμε πίσω από τα φώτα και την εικόνα. 3 ώρ.• Σχόλιο Dora Mexa: Από τα πιο εύστοχα που έχω διαβάσει αυτές τις μέρες! 3 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Dora Mexa, ευχαριστώ. Με συγκινεί ιδιαίτερα το «εύστοχα», γιατί αυτό ακριβώς προσπάθησα: να μην εξιδανικεύσω ούτε να καταδικάσω, αλλά να κοιτάξω λίγο βαθύτερα από το είδωλο, προς το πρόσωπο. Γιατί όταν σβήσουν τα φώτα, ίσως τότε βλέπουμε καθαρότερα τον άνθρωπο. 2 ώρ.• Σχόλιο Γιώργης Φαρλέκας: Η όπως σωστά λεν, στο άγιο όρος, για το μικρό της ζωής μπροστά στην αιωνιότητα & την αγκάλη της παναγίας, ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΓΙΩΡΓΟ. 2 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Γιώργης Φαρλέκας, ναι... μπροστά στην προοπτική της αιωνιότητας, ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή μοιάζει πράγματι μικρή· κι όμως, μέσα σ’ αυτό το «μικρό» χωρούν αγάπες, πληγές, αναζητήσεις και μια ολόκληρη πορεία προς τον Θεό. Και επειδή η χριστιανική ελπίδα δεν σταματά στον τάφο: Καλή Ανάσταση, Γιώργο. 3 ώρ.• Σχόλιο Christina Nikitara: Εντυπωσιακή και διδακτική η πορεία του. Ο Θεός να τον αναπαύει... 3 ώρ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Christina Nikitara, πράγματι, μια πορεία γεμάτη αντιθέσεις, δοκιμασίες και εσωτερικές αναζητήσεις. Και ίσως γι’ αυτό τόσο ανθρώπινη. Δεν μας ανήκει η τελική κρίση μιας ζωής· εκείνο που μας μένει είναι η μνήμη, η προσευχή και η ελπίδα. Ο Θεός να τον αναπαύσει και να τον δεχθεί στο έλεός Του. Καλή Ανάσταση. 2 ώρ.• Σχόλιο Katerina Kokkali: Σε ευχαριστούμε για όσα μας είπες, μας έδωσες κ μας δίδαξες !!!
• Απάντηση Αέναη Sophia: Katerina Kokkali, κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο αποτύπωμα που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος: όχι μόνο όσα τραγούδησε, αλλά όσα μέσα από τη διαδρομή, τις πληγές και τις αλήθειες του μάς έκανε να σκεφτούμε και να αισθανθούμε. Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από τη σκηνή, αλλά συνεχίζουν να μας μιλούν… 22 Σεπ 2026
• Απάντηση Sophia Drekou: Γιώτα Κο, Καλό Παράδεισο, με ειρήνη και Φως. Εκεί όπου οι πληγές παύουν να πονάνε και ο άνθρωπος παραδίδεται πια στο έλεος του Θεού.............................................................................................
• Σχόλιο Αργυρώ Πλέντζα: Ψυχούλα και ψυχάρα ήταν τελικά!! 1 ημ.
• Απάντηση Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou: Αργυρώ Πλέντζα αυτό ακριβώς προσπάθησα να αναζητήσω πίσω από τα φώτα, τη σκηνή και τον «Μαζώ»: τον άνθρωπο. Με τις αντιφάσεις, τις πληγές, την πίστη και τις σιωπές του. Και ίσως τελικά εκεί να κρύβεται η αληθινή «ψυχάρα»· όχι στην εικόνα που βλέπαμε, αλλά σε όσα κουβαλούσε όταν έσβηναν τα φώτα. 1 λ.• Σχόλιο Χρυσανθουλα Ροδατου: Καλή Ανάσταση!!! 1 ημ.
• Απάντηση Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou: Χρυσανθουλα, Καλή Ανάσταση να έχει…• Σχόλιο Αρετή Αρετούσα Ωραίος αποχαιρετισμός ! Σοφία μου! Πήγε στο Αιώνιο φως! Σ' Εκείνον που αγάπησε πολύ...! Χριστός Ανέστη! Γιώργο ! 3 ημ.Εκεί όπου πια δεν υπάρχουν προβολείς και χειροκροτήματα, μόνο η ελπίδα πως ο άνθρωπος παραδίδεται στο έλεος και την αγάπη του Θεού. Αιωνία του η μνήμη. 1 λ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Αρετή, αυτό ακριβώς θέλησα να είναι ο αποχαιρετισμός του: όχι ένα τέλος μέσα στη θλίψη, αλλά μια ευχή Αναστάσεως. Κι αφού, όπως φανέρωσε ο ίδιος, Τον αναζήτησε και Τον αγάπησε μέσα στις δικές του δοκιμασίες, ας εμπιστευθούμε τώρα τον Γιώργο στο έλεος Εκείνου που γνωρίζει όσα κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει για μια ψυχή. Χριστός Ανέστη, Γιώργο… Καλή Ανάσταση και Αιώνιο Φως. 3 λ.• Σχόλιο Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou οι αλλαγές ανατρέπουν, ρυθμίζουν, αντιδιαστέλλουν ενεργοποιούν την metaτροπή μιας προσωπικής στάσης σε αποθεωτική θέαση... | Βίντεο ΕΡΤ Τα Νούμερα | Ένα Θαύμα - Γιώργος Μαζωνάκης 1 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, ναι… και κρατώ ιδιαίτερα αυτή τη «metaτροπή» που γράφεις. Γιατί η ουσιαστική αλλαγή δεν μετακινεί μόνο εκείνον που αλλάζει· μετακινεί και το βλέμμα εκείνου που τον παρατηρεί.
Θα πρόσθετα μόνο μια μικρή διάκριση στην «αποθεωτική θέαση»: ίσως δεν χρειάζεται να αποθεώνουμε έναν άνθρωπο για να αναγνωρίσουμε τη μεταμόρφωσή του. Αρκεί να του επιστρέψουμε το δικαίωμα να μην παραμένει αιχμάλωτος της παλιάς εικόνας που σχηματίσαμε γι’ αυτόν.
Και τότε το «θαύμα» μπορεί να είναι ακριβώς αυτό: να επιτρέπεται στον άνθρωπο να γίνεται άλλος χωρίς εμείς να του υπενθυμίζουμε αδιάκοπα ποιος υπήρξε. Ίσως αυτή να είναι και μία από τις δυσκολότερες μορφές αγάπης: να αναγνωρίζεις τη μεταβολή του άλλου και να μην απαιτείς να παραμείνει εκείνος που κάποτε γνώρισες. 6 λ.
........................................................................................
Proskynímata: Μονή Βωσάκου ·23 Σεπ στις 9:08 μ.μ.• Σχόλιο Nikolaos Markoulis: Με τον Μαζωνάκη μεγαλώσαμε μέσα στα κλαμπ. Ήταν πολύ λυπηρό αυτό που έγινε. Καλό παράδεισο Γιώργο. Τον έχω προσθέσει στην προσευχή μου και κεράκι και για εκείνων όποτε πάω στην εκκλησία και πρόσφορο τα Ψυχοσάββατα. 26 Σεπ 2026
• Απάντηση Sophia Drekou: Nikolaos Markoulis, με συγκίνησε πολύ αυτό που γράψατε... Από τα χρόνια των κλαμπ, όπου τα τραγούδια του συνόδευσαν ένα κομμάτι της νιότης σας, μέχρι σήμερα, που το όνομά του περνά μέσα στην προσευχή σας και ανάβει ένα κερί στην εκκλησία. Ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο αληθινές μορφές μνήμης: όταν ο άνθρωπος που έφυγε δεν μένει μόνο σε ένα τραγούδι ή σε μια ανάμνηση, αλλά γίνεται όνομα που μνημονεύεται ενώπιον του Θεού. Και το πρόσφορο στα Ψυχοσάββατα έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά· γιατί εκεί η προσωπική μας θλίψη συναντά την προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας. 26 Σεπ 2026
• Απάντηση Nikolaos Markoulis: τον αγάπησα κι εγώ όπως πάρα πολλοί άλλοι και ο χαμός του μου στοίχησε το ίδιο όπως πολλών άλλων και εκτός αυτού τα τελευταία χρόνια κάνω προσπάθεια να είμαι όσο το δυνατόν μπορώ κοντά στον θεό και κάτι που με λύπη προσεύχομαι στον κύριο Ιησού Χριστό μας για αυτό. 26 Σεπ 2026
• Σχόλιο Μονή Βωσάκου Ο Σταύρος Ξαρχάκος χαρακτήρισε τον Μαζωνάκη «το τελευταίο λαϊκό είδωλο». Τι σημαίνει σήμερα «λαϊκό είδωλο»; Μπορεί να υπάρξει ξανά μια προσωπικότητα που να υπερβαίνει ηλικίες, κοινωνικές ομάδες και διαφορετικά μουσικά ακροατήρια; 26 Σεπ 2026
• Απάντηση Nikolaos Markoulis: Μονή Βωσάκου, ίσως να μπορεί αλλά αυτό που μας άγγιξε στον Γιώργο Μαζωνάκη όλους μας δεν είναι μόνο οι διαχρονική του πορεία στην μουσική αλλά και ο χαρακτήρας του, η ψυχή του, η καλοσύνη του. 26 Σεπ 2026
• Απάντηση Sophia Drekou: Nikolaos Markoulis, νομίζω πως αγγίζετε ακριβώς το σημείο όπου ο όρος «λαϊκό είδωλο» αποκτά βαθύτερο περιεχόμενο. Δεν αρκεί η μακρά καλλιτεχνική πορεία, οι επιτυχίες ή η αναγνωρισιμότητα για να γίνει κάποιος πραγματικά «λαϊκός». Χρειάζεται να δημιουργηθεί εκείνη η παράξενη οικειότητα όπου ο κόσμος παύει να βλέπει μόνο τον καλλιτέχνη και αισθάνεται ότι γνωρίζει κάτι από τον άνθρωπο.
Και ίσως γι’ αυτό όσα αναφέρετε, ο χαρακτήρας, η ψυχή, η καλοσύνη που εσείς και άλλοι άνθρωποι διακρίνατε στον Γιώργο, εξηγούν ένα μέρος της απήχησής του που δεν αποτυπώνεται σε πωλήσεις, ακροάσεις ή αριθμούς.
Μένει όμως και το αρχικό ερώτημα: μπορεί στην εποχή των κατακερματισμένων ακροατηρίων και της στιγμιαίας ψηφιακής διασημότητας να δημιουργηθεί ξανά αυτή η κοινή σχέση ενός καλλιτέχνη με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους;
Ή μήπως ο χαρακτηρισμός «το τελευταίο λαϊκό είδωλο» του Σταύρου Ξαρχάκου μιλά όχι μόνο για τον Μαζωνάκη, αλλά και για μια ολόκληρη εποχή που αλλάζει; 26 Σεπ 2026
• Απάντηση Nikolaos Markoulis: μάλλον ισχύει το τελευταίο που αναφέρετε. Κρύβει μια αλήθεια που είναι εξακριβωμένη φαντάζομαι και από εμάς που δεν είμαστε του χώρου και όπου επιβεβαιώνεται από έναν κορυφαίο μουσικό όπως είναι ο Σταύρος Ξαρχάκος. 26 Σεπ 2026
• Απάντηση Sophia Drekou: Nikolaos Markoulis ναι, κι εγώ νομίζω ότι εκεί βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της φράσης του Σταύρου Ξαρχάκου· και αποκτά ιδιαίτερο βάρος όταν διατυπώνεται από έναν δημιουργό του δικού του μεγέθους και της δικής του ιστορικής εμπειρίας.
Ίσως το «τελευταίο λαϊκό είδωλο» να μη σημαίνει ότι δεν θα εμφανιστούν ξανά σπουδαίοι ή εξαιρετικά αγαπητοί καλλιτέχνες. Σημαίνει πιθανώς ότι χάνεται σταδιακά εκείνο το κοινό πολιτισμικό έδαφος που επέτρεπε σε ένα πρόσωπο να γίνεται σημείο αναφοράς για ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, κοινωνικών καταβολών και ακόμη και διαφορετικών μουσικών προτιμήσεων. Σήμερα έχουμε πολλούς διάσημους· ίσως όμως δυσκολευόμαστε περισσότερο να αποκτήσουμε κοινά πρόσωπα αναφοράς. Και τότε η φράση του Ξαρχάκου δεν αφορά μόνο τον Γιώργο Μαζωνάκη. Αφορά και εμάς... τον τρόπο με τον οποίο άλλαξε η κοινωνία, η μουσική ακρόαση και τελικά η ίδια η έννοια του «λαϊκού». 26 Σεπ 2026
★ Από Ομάδα Αέναη επΑνάσταση 16 Σεπ στις 10:00 π.μ.• Σχόλιο Ακαλυπτος Βας: Αξέχαστος 2 ημ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Ακαλυπτος Βας αξέχαστος… γιατί τελικά ένας άνθρωπος μένει όχι μόνο μέσα από όσα δημιούργησε, αλλά κι από το ίχνος που άφησε στις ψυχές των ανθρώπων. 1 λ.• Σχόλιο Angelos Dakoutros: ΑΘΛΙΑ η Αφροδίτη Μάνου / επειδη διαφώνησα με την άθλια συμπεριφορά της για την κηδεία Γ Μαζωνακη, με πέταξε ΕΞΩ απ' την σελίδα της, με ΦΟΒΑΤΑΙ. Εχει Πολυ Κακία μέσα της. Φοβάται ότι δεν θα την θυμάται κανεις πια !!!! @ακόλουθοι 1 εβδ.
• Απάντηση Sophia Drekou: Angelos Dakoutros κατανοώ ότι σας ενόχλησε βαθιά η στάση της Αφροδίτης Μάνου και ασφαλώς ενόχλησε κι όλους εμάς στην ομάδα. Όμως το αφιέρωμα αυτό θέλησα να είναι πρωτίστως ένας αποχαιρετισμός στον Γιώργο και μια αφορμή να κοιτάξουμε τον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα του. 3 ώρ.
• Απάντηση Angelos Dakoutros: Sophia Drekou έχετε απόλυτο δίκιο για τον χαρακτήρα της ανάρτησης σας / αυτό με τον Γιώργο Μαζωνάκη, μας συγκλόνισε γιατί ψάχνουμε την σκοτεινή πλευρά κάθε ανθρώπου, εδώ όμως εχουμε έναν καλλιτέχνη, που εμένα δεν μου αρέσαν τα τραγούδια του, εκτός από 1-2, αλλά ξαφνικά είδαμε μια φωτεινή πλευρά, με πολλούς ανθρώπους που ευεργέτησε, με το Αγ. Όρος όπου πήγαινε (εγώ έχω μείνει 20 φορες), τις εξομολογήσεις του σε πνευματικό, την επιθυμία του να γίνει ιερέας και μακάρι οι άνθρωποι να κρύβουν μια τόσο φωτεινή πλευρά !!!!!! 2 ώρ.
Ανάρτηση στην ομάδα Αέναη επΑνάσταση
Nandia Stavropoulou · 28 Σεπ 2026 στις 4:19μ.μ.Ευχαριστώ που με δεχθήκατε στην ομάδα σας. Δεν ξέρω τι θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζετε για μένα... Δεν έχω κάτι να προβάλω για τον εαυτό μου... Μ' άγγιξε η τοποθέτηση σας για τον Γ. Μαζωνάκη... πιστεύω ότι οι αναρτήσεις καθενός στην σελίδα του fb μπορεί να δώσει ένα στίγμα της αισθητικής καθενός και ου Προσώπου του με Π κεφάλαιο και π μικρό… είμαι ανοιχτή σ' ότι άλλο ίσως χρειάζεστε για να αισθανθείτε ότι δεν περνάω την ώρα μου κάνοντας like σε κάθε ανάρτηση έτσι για να αυξάνονται τα like χωρίς κάποια βαθύτερη αναζήτηση… είναι ένας τόπος όλα αυτά με παρά πολλά σκουπίδια, πιστεύω, αλλά και με ποιότητες που μαρτυρούν πολλά... Αυτά... Όσο για την σχέση μου με την Ορθοδοξία είναι ότι αναζητούσα από πολύ μικρή γι' αυτό που εννοείται... ΝΟΗΜΑ... Νόημα ζωής για μια πορεία Εξέλιξης και του δικού μου Προσώπου με Π κεφάλαιο... χωρίς αγκυλώσεις και ηθικισμους που φτιάχνουν ανθρώπους συρρικνωμένους και φοβισμένους... Προσπαθώ σ' αυτή την ασκητική του Προσώπου.
• Απάντηση Sophia Drekou: κ. Nandia Stavropoulou, Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την ουσιαστική αυτοπαρουσίαση και καλώς ήρθατε στην ομάδα μας.
Νομίζω πως, χωρίς να το επιδιώξετε, μας είπατε ήδη αρκετά για εσάς... όχι βιογραφικά στοιχεία, αλλά κάτι σημαντικότερο: τον τρόπο με τον οποίο αναζητάτε νόημα και σχέση μέσα στον κόσμο.
Κρατώ ιδιαίτερα τη φράση σας «η ασκητική του Προσώπου». Γιατί ίσως εκεί βρίσκεται και μία από τις βαθύτερες προκλήσεις της πνευματικής ζωής: να μη συρρικνώνεται ο άνθρωπος σε μια εικόνα, μια ταυτότητα, μια συμπεριφορά ή ακόμη και στα λάθη του, αλλά να παραμένει Πρόσωπο· μοναδικό, ελεύθερο, σχεσιακό και πάντοτε ανοιχτό στη μεταμόρφωση.
Και χαίρομαι που το κείμενο για τον Γιώργο Μαζωνάκη (https://www.sophia-ntrekou.gr/.../giorgos-mazonakis...) έγινε η αφορμή να συναντηθούμε εδώ. Γιατί αυτό ακριβώς επιχειρούσε: πίσω από το δημόσιο είδωλο, τις κρίσεις και τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, να αναζητήσει τον άνθρωπο.
Όσο για την ομάδα, δεν χρειάζεται να αποδείξετε τίποτε ούτε να δικαιολογήσετε την παρουσία σας. Τα «like» έχουν μικρή σημασία μπροστά σε έναν πραγματικό διάλογο. Εδώ επιθυμούμε ακριβώς αυτό: σκέψη, ερώτηση, τεκμηριωμένη διαφωνία, αναζήτηση και σεβασμό στο Πρόσωπο του άλλου.
Και η Ορθοδοξία, όταν βιώνεται ως σχέση και όχι ως ηθικισμός, δεν κατασκευάζει φοβισμένους ανθρώπους· καλεί τον άνθρωπο σε ελευθερία, ευθύνη, μετάνοια και κοινωνία.
Οπότε… καλώς ήρθατε.
Όχι απλώς ως ακόμη ένα μέλος, αλλά ως συνομιλήτρια.
Τα υπόλοιπα θα τα γνωρίσουμε μέσα στον διάλογο.
Keywords (Λέξεις-κλειδιά): Γιώργος Μαζωνάκης, Μαζώ, Γιώργος Μαζωνάκης πίστη, Γιώργος Μαζωνάκης Χριστός, Γιώργος Μαζωνάκης Θεός, Γιώργος Μαζωνάκης Καινή Διαθήκη, Γιώργος Μαζωνάκης Άγιον Όρος, η πίστη και η πίστα, τελευταίο λαϊκό είδωλο, Σταύρος Ξαρχάκος Μαζωνάκης, Γιώργος Μαζωνάκης Νίκαια, λαϊκό τραγούδι, ελληνικό λαϊκό τραγούδι, πολιτισμικό πορτρέτο, πνευματικό πορτρέτο, πίστη και μουσική, λαϊκή κουλτούρα, Γιώργος Μαζωνάκης αφιέρωμα, Καλή Ανάσταση Γιώργο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου