Ο Στέλιος Καζαντζίδης ως σύμβολο του Ελληνισμού και επανάστασης

Στέλιος Καζαντζίδης
της Σοφίας Ντρέκου

14 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού το 2001, έφυγε ο μεγάλος λαϊκός τραγουδοποιός, Στέλιος Καζαντζίδης! 

Η σπουδαιότερη παρακαταθήκη που άφησε, είναι ο τρόπος αντίληψης που είχε για την ζωή και την βίωσε ορθόπρακτα. Εναντιώθηκε στην εξουσία του χρήματος και της ηδονιστικής ζωής. Κέρδισε την ζωή, με την απλότητα και την θέα του απέραντου γαλάζιου.

† Αθάνατη η μνήμη του και η καλλιτεχνική αγωνιστική
πορεία του, ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου.


δεν είναι μόνο τραγουδιστής 
αλλά αντιπρόσωπος μιας εποχής,
μιας ιστορίας που ανήκει πια 
στο παρελθόν και το μέλλον 
διότι είναι κομμάτι του Ελληνισμού 
που αγγίζει κάθε πατριώτη 
που δεν μπορεί να ξεχάσει την Ελλάδα 
όπου και να βρίσκεται στον κόσμο 
γιατί αποτελεί στοιχείο 
σχέσης κι όχι απόστασης. (Ν. Λυγερός)


Ο πατέρας του χτίστης στο επάγγελμα, ήταν στα χρόνια της κατοχής, ενεργός στην Εθνική Αντίσταση και οργανώθηκε στον ΕΛΑΣ. Στα χρόνια του εμφυλίου δολοφονήθηκε από παρακρατικούς δοσίλογους αντικομμουνιστές.

Ως έφηβος ο Καζαντζίδης αναγκάζεται να κάνει πολλές δουλειές για να βγάλει το μεροκάματο. Δουλεύει στην οικοδομή, σε εργοστάσια, υφαντουργεία, πουλάει τσιγάρα και κρύο νερό σε κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας. Κατά τη στρατιωτική του θητεία ορίστηκε υπεύθυνος σε τάγμα μουλαράδων και εκεί μια κλωτσιά στα γεννητικά του όργανα, του στέρησε τη δυνατότητα τεκνοποίησης.

Μετά τον εμφύλιο τον στέλνουν φαντάρο στην Μακρόνησο, γνωρίζοντας εκεί την φρίκη του κολαστηρίου.

Γεννημένος από πρόσφυγες γονείς στην Ν. Ιωνία, βιώνει από τα πρώτα του χρόνια την κοινωνική αδικία, την φτώχεια και την εκμετάλλευση, αυτά δηλαδή που εξέφρασε με τα τραγούδια του. Ζούσε κοινωνικοπολιτικά ορθόπρακτα. Τα πιστεύω του, τα έκανε πράξη γι' αυτό τα τραγούδια του είχαν τόση απήχηση στον λαό.

και ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ στην ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ
(Μια σπάνια φωτογραφία για τους φίλους του Στέλιου)

«Stelios-Kazantzidhs: Τι ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης για το ελληνικό τραγούδι έχουν ήδη αποφανθεί οι ειδικοί και η Ιστορία… Πάνω απ’ όλα το έχει αποφασίσει ο ελληνικός λαός, που ακόμη και σήμερα τραγουδά και σιγοψιθυρίζει τα τραγούδια, τα οποία έμειναν ως ανεπανάληπτες ερμηνείες από την μεγάλη φωνή του Στέλιου.

Υπάρχουν, ωστόσο, κι άλλα πράγματα που ήταν ο Στέλιος, λιγότερο γνωστά.

Οι γονείς του Στέλιου Καζαντζίδη, Χαράλαμπος  και  Γεσθημανή, ήταν πρόσφυγες. Στη δεκαετία του 1930 η ζωή ήταν δύσκολη, για τους περισσότερους, και ειδικότερα για τους πρόσφυγες, που εγκαταστάθηκαν μετά το 1923 στα αστικά κέντρα (μεγάλα ή μικρά) σε όλη την ελληνική επικράτεια. Η οικογένεια Καζαντζίδη, λοιπόν, δε θα μπορούσε παρά να βιοπορίζεται με δυσκολία. Πολλές άλλες οικογένειες ζούσαν σε παρόμοιες συνθήκες. Στα χρόνια της κατοχής οι συνθήκες έγιναν δυσχερέστερες και η οικογένεια Καζαντζίδη αναγκάστηκε να μεταβεί στα Πλατανάκια Σερρών και έπειτα στη Ροδώνα Κιλκίς. Αργότερα επέστρεψαν πάλι στην Αθήνα.

Ο πατέρας του οργανώθηκε στις τάξεις του ΕΛΑΣ και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ). Στα χρόνια του εμφυλίου δολοφονήθηκε από παρακρατικούς αντικομμουνιστές.

Αναφέρει σχετικά, στον Βασίλη Βασιλικό, ο Στέλιος Καζαντζίδης:
«Του έριξαν ένα ξύλο, που ταίρι του δεν πρέπει να υπάρχει στον κόσμο. Ούτε στην ΕΣΑ δεν χτύπαγαν έτσι. Με ένα σιδερένιο μπαστούνι τον σκότωσαν, στην κυριολεξία. Τον είχαν μελανιάσει, αιμορραγούσε… Τότε το '47 πέθανε ο πατέρας μου. Είχε προλάβει να γεννηθεί ο Στάθης. Λίγο πριν πεθάνει τον ξαναπιάσανε, έφαγε πάλι ξύλο. Τους τέσσερις πέντε μήνες που επέζησε μετά τα βασανιστήρια δεν είχε κουράγιο για τίποτα, όλο αιμοπτύσεις έκανε, είχαν σαπίσει οι πνεύμονες, είχε φθαρεί τελείως, δεν είχε κουράγιο ούτε να αναπνεύσει. Το κόμμα έστειλε κάποιο γιατρό. «Δεν έχει ζωή» μας λέει. Ο πατέρας μου έτρωγε σε πεπιεσμένα χαρτόνια για να μην τρώει απ’ το πιάτο που θα τρώγαμε και εμείς, μη μας κολλήσει το μικρόβιο της φυματίωσης. Τρεις μέρες παιδευόταν ο φουκαράς…»

Stelios-Kazantzidhs(Από το βιβλίο «Υπάρχω», Βασιλικός Βασίλης, σελ. 253 Εκδόσεις Νοέμβριος 2000): «Ήταν καλοκαίρι του '80 ή του '81, στο νησί μου, τη Θάσο, κι εκεί ο Στέλιος ήταν πανευτυχής, γιατί μαζί με τους κατοίκους του νησιού, που τον αγαπούσαν, βρήκε και στις θάλασσές του άφθονα ψάρια που σπεύδαν να αγκιστρωθούν στο τσαπαρί του, σαν να έψαχναν και αυτά, τα άφωνα, τη μεγάλη φωνή. Πρωί και απόγευμα, σούρουπο, βγαίναμε για ψάρεμα με τη βάρκα του Αντώνη και τα μεσημέρια, κάτω από τα πεύκα, καθόμασταν οι δυο μας μπροστά σ' ένα μαγνητοφωνάκι και μιλούσαμε. Γεμίσαμε έτσι κάπου είκοσι κασέτες της μιάμισης ώρας».



Βιογραφία: Ο Στέλιος Καζαντζίδης (29 Αυγούστου 1931 - 14 Σεπτεμβρίου 2001) υπήρξε ένας από τους λίγους τραγουδιστές, που κέρδισαν αδιαφιλονίκητα τον τίτλο του λαϊκού ερμηνευτή, αγαπήθηκε φανατικά, μπήκε στις καρδιές και στα σπίτια των ανθρώπων, τραγουδήθηκε όσο λίγοι και χάρισε το αίσθημα της οικειότητας σε όσους ένιωσαν ότι τραγουδά για εκείνους.

Με τη μοναδική υφή της φωνής του κατάφερε να εκφράσει τις αγωνίες, τους φόβους, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων, για τους οποίους η επιβίωση δεν ήταν και τόσο αυτονόητη. Οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι, πρόσφυγες, εργάτες, όλοι αγωνιστές της καθημερινότητας αναζητούσαν στα τραγούδια του παρηγοριά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν καθημερινά. Και το κοινό του, βέβαια, δεν σταματούσε μόνο σε αυτούς.

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία Αττικής και ήταν γιος Χαράλαμπου Καζαντζίδη με καταγωγή από τα Κοτύωρα (σημ. Ορντού) του Πόντου και της Γεσθημανής (Χατζίδαινας) με καταγωγή από την Αλάγια της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας. Ο πατέρας του υπήρξε χτίστης στο επάγγελμα και στα χρόνια της κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις του ΕΛΑΣ και δούλεψε για την Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ). Στα χρόνια του εμφυλίου δολοφονήθηκε από παρακρατικούς αντικομμουνιστές.

Ο έφηβος Καζαντζίδης (13 ετών) αναγκάστηκε να εργαστεί σε διάφορες δουλειές.

Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία. Από εκείνη άκουγε ως παιδί τα λαϊκά τραγούδια που έφεραν οι πρόσφυγες και από τη γιαγιά του -όπως έλεγε ο ίδιος- πήρε τις τεχνικές, τις αναπνοές, το κλάμα στη φωνή… Ως τη στιγμή που τον ανέλαβε ο μεγάλος δάσκαλος Στέλιος Χρυσίνης.

Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά. Δύο χρόνια αργότερα έκανε και την πρώτη ηχογράφησή του στην Columbia, με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πας», που όμως δεν πούλησε. Το δεύτερο τραγούδι, «Οι βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, έγινε μεγάλη επιτυχία. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μία σειρά επιτυχιών και συνεχής άνοδος, με εμφανίσεις σε γνωστά λαϊκά κέντρα της εποχής.

Τo 1965 κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα νυχτερινά κέντρα. Τήρησε την επιλογή του αυτή ως το τέλος της ζωής του και η μόνη επαφή με το κοινό ήταν μέσω των δίσκων του. Για κάποιο διάστημα και αυτή η επικοινωνία διακόπηκε, λόγω προβλημάτων που είχε με τη δισκογραφική εταιρεία «Μίνως».

Στέλιος Καζαντζίδης

Στη δισκογραφία επανήλθε, έπειτα από 12 χρόνια απουσίας, το 1987, συνεργαζόμενος με τους Τάκη Σούκο, Λευτέρη Χαψιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Θοδωρή Καμπουρίδη, Μάκη Ερημίτη, Αντώνη Βαρδή, Σώτια Τσώτου και άλλους άξιους δημιουργούς. Το κύκνειο άσμα του ήταν ο δίσκος «Έρχονται Χρόνια Δύσκολα».

Κοιμήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του 2001, σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.


Βρισκόμαστε στα τέλη του 1994, όταν κυκλοφορεί το άλμπουμ «Και πού Θεός», με τα οκτώ από τα δέκα τραγούδια του να έχουνε μουσική Σούκα και στίχους Σώτιας Τσώτου (εκτός από ένα). Από αυτά, πιο γνωστά είναι τα «Έϊ καπετάνιε» (με τον Καζαντζίδη να λέει στο κλείσιμο «Αυτά είναι τραγούδια κύριοι»…) και «Ξέρω νεκρούς».


Βίντεο: «Στέλιος Καζαντζίδης «Έρχονται χρόνια δύσκολα γεμάτα καταιγίδες…» έλεγε το 2000 το τελευταίο τραγούδι που κυκλοφόρησε σε μουσική και στίχους του Μάκη Ερημίτη. Κι αποδείχτηκε, δυστυχώς, τραγικά προφητικό…



Απόσπασμα από Διάλεξη του Καθηγητή Νίκου Λυγερού «Ο ελληνικός πυρήνας των ευρωπαϊκών γλωσσών» Σέρρες, 27 Σεπτεμβρίου 2008: 
«Η σωστή ερώτηση, όμως, είναι: Υπάρχουν; Διότι πριν, δεν υπήρχαν καν. Άρα δεν είχαμε το πρόβλημα του ποσοστού, είχαμε το πρόβλημα της ύπαρξης. Το σημαντικό για μας είναι αυτό που είπε ο Καζαντζίδης: Υπάρχω... Άρα έχω προβλήματα.» 













FaceBook

Konstantinos Konstantinidis: Το να έχεις υψηλό IQ, καλό είναι αλλά δεν είναι και το άπαν. Συνήθως τέτοιοι άνθρωποι επικεντρώνονται σε ένα τομέα και αρκετές φορές ο συναισθηματικός τους κόσμος είναι φτωχός. Η περίπτωση όμως του Νίκου Λυγερού είναι ιδιάζουσα, είναι απλωμένος εξ ίσου σε πάρα πολλούς τομείς, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιον ιδιαίτερα και όπως λέει γι αυτόν όλα τα δάκτυλα είναι ίδια. Ταυτόχρονα είναι πάμπλουτος σε συναισθηματικό κόσμο και αγάπη για τον συνάνθρωπο και γνωρίζει το πως και γιατί είναι πιστός Χριστιανός, πράγμα μη σύνηθες σε ανθρώπους με υψηλό IQ, που τοποθετούν εαυτούς υπεράνω Θεού. Γι αυτό και τα χαρίσματά του είναι δώρο Θεού. 22 Σεπτεμβρίου 2014 στις 1:40 π.μ. και Θεολογία, Επιστήμη και Λογοτεχνία 1 Φεβρουαρίου 2015


Δεν υπάρχουν σχόλια: