Η Αξία της Σιωπής - Συνομιλία Αγίου Νεκταρίου για την σιωπή που χαρίζει ελευθερία (ανάλυση) | Αέναη επΑνάσταση

Συμβολική σύνθεση: Μια σιωπηλή πορεία στον ορίζοντα και η

μορφή του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, ως συνοδοιπόρος

της ψυχής στην αναζήτηση της αλήθειας και της γαλήνης.

Διδασκαλία του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως για τη σιωπή ως πνευματική δύναμη, που οδηγεί τον άνθρωπο από την κρίση και την κατάκριση στην ταπείνωση, στην αγάπη και στη συνάντηση με τον Θεό.

• 1. Εισαγωγή – Το νόημα της σιωπής

(το θεολογικό και υπαρξιακό πλαίσιο· η σιωπή παρουσιάζεται ως πνευματική διέξοδος ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια.)

Με τις πρεσβείες του Αγίου Νεκταρίου αενάως για την σωτηρία μας και την σιωπή μας. Καλό ταξίδι με χωριστά πανιά σε άλλους δρόμους αναζήτησης και υδάτινους ωκεανούς. Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Παμβώ, αν είναι καλό να επαινούμε τον πλησίον. Και του είπε: «Καλύτερα είναι να σωπαίνουμε».

Ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια υπάρχει η διέξοδος της σιωπής.

Η αληθινή σιωπή χαρίζει ελευθερία

Η σιωπή, όπως τη διδάσκει ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, δεν είναι απλώς απουσία λόγου, αλλά παρουσία του Θεού στην καρδιά. Στοχασμοί που προέρχονται από το έργο και τη ζωή του Αγίου αναδεικνύουν πως η σιωπή γίνεται θεραπεία του νου, απελευθέρωση από τη φλυαρία, αλλά και άνοιγμα στην αγάπη, στη συγχώρηση και στη δοξολογία. Μέσα από τη σιωπή ο άνθρωπος μαθαίνει να αποσύρει το βλέμμα του από τα λάθη των άλλων, να μην κρίνει και να μην κατακρίνει, αλλά να αντικρίζει με κατανόηση τον εαυτό του και τον κόσμο. 

Ο Άγιος Νεκτάριος τονίζει ότι η αληθινή σιωπή χαρίζει ελευθερία από τη γνώμη των ανθρώπων, δύναμη απέναντι στη συκοφαντία και τόπο στη φωνή του Θεού να ακουστεί στην ψυχή. Έτσι η σιωπή δεν είναι αδυναμία, αλλά η πιο δυνατή πνευματική στάση, που οδηγεί σε ταπείνωση, σε υπομονή και σε χαρά αιώνια.

✒️ Σοφία Ντρέκου

• 2. Η εμπειρία του θορύβου και η δίψα για ησυχία

(Προσωπικό βίωμα ενός ανθρώπου που παλεύει με τον θόρυβο, την πολυλογία και τη διάσπαση. Περιγράφει την υπαρξιακή αγωνία του θορύβου που οδηγεί σε πόθο για εσωτερική σιωπή.)

Η Αξία της Σιωπής - Συνομιλία Αγίου Νεκταρίου

[...] Βγαίνω στην αυλή. Πολύς ο θόρυβος, οι συνομιλίες, οι φωνές. Νιώθω τον πόνο μιας πληγωμένης σιωπής. Προσπαθώ ν' αφήσω τους ήχους να περνούν από τ' αυτιά μου, χωρίς να δίνω σημασία. Πόσο θα ήθελα να ήμουν μόνος σ' αυτόν τον χώρο! Έχω την βεβαιότητα, πως ο αέρας είναι γεμάτος μυστικές φωνές, που δεν μπορώ ν' αφουγκραστώ. Κάθε μου βήμα μεγαλώνει τη δίψα μου για λίγη ησυχία.

3. Η κριτική ματιά και η παγίδα της κατάκρισης
(Ανάλυση για το πώς η έλλειψη σιωπής οδηγεί στην αυστηρή κριτική και την απομάκρυνση από τον άνθρωπο. Δείχνει τον κίνδυνο της εξωστρεφούς διάσπασης του νου και της κατάκρισης των άλλων.)

[...] Εύκολα γίνεται πικρή η ματιά σου μπροστά στην αδυναμία των ανθρώπων. Το μυαλό σου σκορπίζεται εύκολα στην παρατήρηση των άλλων. Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νου σου. Δεν έχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος. Θα συνηθίσεις να διακρίνεις αμέσως τα λάθη των άλλων, αλλά θα το πληρώσεις με μεγάλη μοναξιά.

Συνάμα, λίγο-λίγο, θα χάνεις την παιδική σου ματιά, μέχρις ότου να ξεχάσεις εντελώς, πως όλοι λαχταράμε το καλύτερο και προδινόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όσο αυτό το ξεχνάς, τόσο και πιο άτεγκτος θα γίνεσαι για τους γύρω σου. Θα βροντοφωνάζεις πάντα το σωστό αλλά θα βλέπεις έκπληκτος πως οι άνθρωποι θα φεύγουν από κοντά σου. Είναι, γιατί τους δίνεις άτεγκτη δικαιοσύνη κι αυτοί λαχταράνε τη συγνώμη. Φωνάζεις πολύ κι αυτοί λαχταράνε λίγη σιωπή.

• 4. Η πάλη για σιωπή του νου

(Πνευματική νουθεσία για τον αγώνα της εσωτερικής συγκέντρωσης και της αποφυγής φλυαρίας. Αναδεικνύει την άσκηση της ησυχίας ως αντίδοτο στη διάσπαση, στον εγωισμό και στη ματαιοδοξία)

- Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν' ανεβάζεις τον εαυτό σου σ' ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ!

• 5. Η σιωπή ως φωνή του Θεού

(Θεολογικό βάθος της σιωπής... αφήνει χώρο στην καρδιά για τη φωνή του Θεού, γεμίζει με κατανόηση και οικτιρμό. Δείχνει ότι η σιωπή δεν είναι παθητικότητα, αλλά ενεργός σχέση με τον Θεό και τους ανθρώπους.)

Η σιωπή όμως... η σιωπή! Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν' ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο. Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου. Και δυο φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού. Πού να βρεις μετά διάθεση και θάρρος ν' ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων! Γι' αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο.

• 6. Η αδιαφορία για τη γνώμη των άλλων και η δύναμη απέναντι στη συκοφαντία

(Η σιωπή ως ασπίδα απέναντι στην κριτική και τη συκοφαντία. Ο Άγιος Νεκτάριος μιλά μέσα από την προσωπική του εμπειρία. Συνδέει τη σιωπή με την πνευματική ελευθερία και την απελευθέρωση από τον φόβο της γνώμης των άλλων.)

Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο: Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όριά σου, θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα. Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στη συκοφαντία. Η συκοφαντία... Να ξέρεις, πριν τις μεγάλες αποφάσεις, το μυαλό πλημμυρίζει από διλήμματα και αμφιβολίες.

Σκοπό μου έβαλα κι εγώ να μην τον σκανδαλίσω ποτέ. Ήταν αυτός από τους σπουδαιότερους λόγους της κατοπινής σιωπής μου... [...]

Δείτε επίσης: Ο άγιος του 20ου αιώνα Νεκτάριος Πενταπόλεως· έζησε εν διωγμώ με συκοφαντίες, δοκιμασίες και θλίψεις

• 7. Η σιωπή που μεταμορφώνει το σκοτάδι σε φως

(Η σιωπή γεμίζει το σκοτάδι με φως και γίνεται στάση ευχαριστίας, κατανόησης και δοξολογίας. Το τελικό μήνυμα· η σιωπή οδηγεί τον άνθρωπο στη χαρά της δοξολογίας και στη μεταμόρφωση της ύπαρξης.)

Στρέφεις το πρόσωπό σου και το σκοτεινό δωμάτιο γεμίζει φως και άρωμα μύρου. Συνεχίζεις να μιλάς κι οι λέξεις σου στολίζουν τον κόσμο.

Μάθε να διακρίνεις την καλή πρόθεση. Μάθε να κατανοείς, να αγαπάς και να δοξολογείς. Κι όχι μόνο για σήμερα. Για την κάθε ημέρα της ζωής σου, το κάθε τι γύρω σου να γίνεται αιτία δοξολογίας στον Θεό. Άντε, στο καλό!

Πηγή και παραπομπή στο βιβλίο και στον συγγραφέα: «Ψίθυροι των αγγέλων» Συγγραφέας: Ηλίας Λιάμης Εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2006.

Η Σιωπή ως Χώρος Ψυχής και Συνάντησης

✍️ Σοφία Ντρέκου

Η διδασκαλία του Αγίου Νεκταρίου για τη σιωπή δεν περιορίζεται σε μια μοναχική άσκηση ή σε μια εξωτερική αποχή από τον λόγο.

Στο ψυχολογικό και ψυχαναλυτικό της βάθος, η σιωπή λειτουργεί ως θεραπευτικός χώρος, όπου το Εγώ αποσύρεται από την ανάγκη επιβολής και ελέγχου, αφήνοντας το ασυνείδητο να μιλήσει και την ψυχή να ανασάνει. Είναι η στιγμή όπου οι εσωτερικές συγκρούσεις γίνονται ορατές, όχι για να καταδικαστούν, αλλά για να μεταμορφωθούν σε κατανόηση και συγχώρηση. Ο Άγιος μάς θυμίζει ότι μέσα στη σιωπή ο άνθρωπος συναντά το μυστήριο της ύπαρξης και αποκαλύπτει την πιο αυθεντική του ταυτότητα: εκείνη που δεν κρίνει, δεν κατακρίνει, αλλά αγαπά και δοξολογεί. 

Στο υπαρξιακό της βάθος, η σιωπή γίνεται γέφυρα ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό, μεταμορφώνοντας την εσωτερική αγωνία σε ελπίδα και φως.

Πηγή: Sophia-Ntrekou.gr

Περισσότερα: Άγιος Νεκτάριος και περί σιωπής

Η σιωπή που μας διδάσκει ο Άγιος Νεκτάριος δεν είναι κενό ούτε φυγή· είναι εκείνος ο εσωτερικός τόπος όπου καταλαγιάζει ο θόρυβος, υποχωρεί η ανάγκη να κρίνουμε και μπορεί επιτέλους να ακουστεί κάτι βαθύτερο μέσα μας.

Εύχομαι η ευλογημένη σιωπή του Αγίου να γίνεται για όλους μας χώρος ελευθερίας, παρηγοριάς και συνάντησης με τον Θεό.

Ενότητα Διαλόγου με Αναγνώστες και Αναγνώστριες

Η Αξία της Σιωπής – όταν όλοι μιλούν, ποιος ακούει;

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο δημόσιος λόγος παράγεται αδιάκοπα. Πολιτική αντιπαράθεση, κοινωνικά δίκτυα, ειδήσεις, σχόλια, καταγγελίες, βεβαιότητες. Όλοι καλούμαστε να τοποθετηθούμε αμέσως, συχνά πριν προλάβουμε να κατανοήσουμε. Κι έτσι ο θόρυβος δεν βρίσκεται πια μόνο γύρω μας· εγκαθίσταται μέσα μας.

Μέσα σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο, η αξία της σιωπής αποκτά σχεδόν αντισυμβατικό χαρακτήρα. Όχι η σιωπή της αδιαφορίας απέναντι στην αδικία ούτε η σιωπή που συγκαλύπτει την εξουσία, αλλά εκείνη η συνειδητή παύση που προηγείται του υπεύθυνου λόγου. Η σιωπή που μας εμποδίζει να μετατρέψουμε τον άλλον σε αντίπαλο μόνο και μόνο επειδή διαφωνεί μαζί μας.

Ο Άγιος Νεκτάριος, μέσα από το κείμενο της «Συνομιλίας», μεταφέρει το ερώτημα από το «τι κάνουν οι άλλοι;» στο δυσκολότερο «τι συμβαίνει μέσα μου όταν τους κρίνω;». Εκεί βρίσκεται και μια βαθιά πολιτική διάσταση: μια κοινωνία δεν τραυματίζεται μόνο από τις μεγάλες συγκρούσεις της, αλλά και από τη σταδιακή απώλεια της ικανότητας των ανθρώπων της να ακούν.

Σήμερα ίσως χρειαζόμαστε λιγότερη βεβαιότητα και περισσότερη ακρόαση. Λιγότερη κραυγή και περισσότερη διάκριση. Γιατί η δημοκρατική συνύπαρξη δεν προϋποθέτει να συμφωνούμε· προϋποθέτει να μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να αφαιρούμε από τον άλλον την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο επίκαιρη πολιτικοκοινωνική διάσταση της σιωπής: να σωπαίνω για λίγο, όχι επειδή δεν έχω λόγο, αλλά για να βεβαιωθώ ότι ο λόγος που θα αρθρώσω δεν θα προσθέσει περισσότερο σκοτάδι στον ήδη θορυβώδη κόσμο.

Ερωτήσεις διαλόγου:

1. Σε μια κοινωνία συνεχούς ενημέρωσης και άμεσης αντίδρασης, μήπως η δυνατότητα να μη μιλήσουμε αμέσως αποτελεί πλέον μορφή πνευματικής και κοινωνικής ελευθερίας; 

2. Πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στη δημιουργική σιωπή που επιτρέπει την ακρόαση και στη σιωπή που γίνεται ανοχή απέναντι στην αδικία; 

3. Μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός δημοκρατικός διάλογος όταν ακούμε τον άλλον κυρίως για να του απαντήσουμε και όχι για να κατανοήσουμε τι πραγματικά λέει; 

4. Πόσο έχουν επηρεάσει τα κοινωνικά δίκτυα την τάση μας να κρίνουμε ανθρώπους και γεγονότα ακαριαία, πριν γνωρίσουμε το πλήρες κοινωνικό και ανθρώπινο πλαίσιο; 

5. Αν η σιωπή, όπως παρουσιάζεται στο κείμενο, περιορίζει την κατάκριση και επαναφέρει το βλέμμα στον εαυτό μας, θα μπορούσε να αποτελέσει μια μικρή μορφή αντίστασης στην πόλωση, στην απαξίωση και στον διχαστικό δημόσιο λόγο της εποχής μας;

................................................................................

Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν

• Ερώτηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, αν η σιωπή δεν είναι απλώς απουσία ήχου αλλά μια κατάσταση εσωτερικής συγκέντρωσης, θα μπορούσαμε να τη δούμε, σε φιλοσοφικό και συμβολικό επίπεδο, ως έναν τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος επανασυντονίζεται με μια βαθύτερη τάξη της ύπαρξης; Και μήπως ο συνεχής θόρυβος της εποχής μας, κοινωνικός και εσωτερικός, δεν διαταράσσει μόνο την προσοχή μας αλλά και τη σχέση μας με το μυστήριο του κόσμου; 4 Οκτ 2026

• Απάντηση Ιφιγένεια Γεωργιάδου: Sophia Drekou λάβε σοβαρά υπ'οψιν σου...ο θόρυβος του κόσμου σήμερα είναι εύγλωτος προειδοποιητικός μην τον αγνοείς έρχεται η οργή η αναμενόμενη η metaποιητική ...η αναμονή δεν ωφελεί πλέον είμαστε ετοιμοπόλεμοι...ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΣΤΩΜΕΝ metaφόβου... 8 Οκτ 2026

• Απάντηση Sophia Drekou: Ιφιγένεια, μου, ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, λοιπόν! Όχι με φόβο που παραλύει, αλλά με εγρήγορση που φωτίζει. Ο θόρυβος του κόσμου μπορεί να είναι προειδοποιητικός, όμως η πνευματική ετοιμότητα χρειάζεται διάκριση, προσευχή και αγάπη. Να είμαστε ετοιμοπόλεμοι απέναντι στο σκοτάδι, όχι απέναντι στον άνθρωπο. Και μέσα στην ταραχή, να διαφυλάσσουμε εκείνη τη σιωπή όπου ακούγεται η φωνή της συνείδησης και αναπαύεται η παρουσία του Θεού. 8 Οκτ 2026

• Σχόλιο Αρετή Αρετούσα: Sophia Drekou Σ' ευχαριστούμε ! 2 Οκτ 2026 στις 7: 52π.μ.

• Απάντηση Sophia Drekou: Αρετή, εγώ σ’ ευχαριστώ από καρδιάς που το μοιράστηκες. Η σιωπή που μας διδάσκει ο Άγιος Νεκτάριος δεν είναι κενό ούτε φυγή· είναι εκείνος ο εσωτερικός τόπος όπου καταλαγιάζει ο θόρυβος, υποχωρεί η ανάγκη να κρίνουμε και μπορεί επιτέλους να ακουστεί κάτι βαθύτερο μέσα μας. Εύχομαι η ευλογημένη σιωπή του Αγίου να γίνεται για όλους μας χώρος ελευθερίας, παρηγοριάς και συνάντησης με τον Θεό. Να είσαι καλά, Αρετή μου, και σ’ ευχαριστώ πολύ για την κοινοποίηση. 3 Οκτ 2026

• Απάντηση Αρετή Αρετούσα: Sophia Drekou: Εγώ σ' ευχαριστώ πολύ Σοφία μου. Πάντα γεμίζεις τα κενά της σκέψης, της λογικής, της πίστης ! Μας νουθετείς...! Σ' ευχαριστούμε! 4 Οκτ 2026

• Σχόλιο Sophia Drekou: Αρετή, ευχαριστούμε που μας το θύμησες!!! 3 Οκτ 2026

• Απάντηση Αρετή Αρετούσα: Sophia Drekou, Μα σε ό,τι κ αν ανατρέξουμε στις σελίδες σου... Σοφία μου, δεν έχουμε παρά να κερδίσουμε γνώσεις κ φωτισμό ψυχής ! 3 Οκτ 2026

• Απάντηση Sophia Drekou: Αρετή, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου. Αν μέσα σε αυτές τις σελίδες βρίσκουμε αφορμές να γνωρίζουμε λίγο περισσότερο, να σκεφτόμαστε λίγο βαθύτερα και κυρίως, να φωτίζουμε ο ένας τον δρόμο του άλλου, τότε η γνώση έχει εκπληρώσει τον ομορφότερο σκοπό της: δεν έμεινε πληροφορία, έγινε κοινωνία. Να είσαι καλά, Αρετή μου. 4 Οκτ 2026

• Απάντηση Αρετή Αρετούσα: Sophia Drekou, Πόσο όμορφα τα λες, Σοφία μου. Πόσο δυνατά φωτίζεις τους πνευματικούς μας ορίζοντες, πόσο καλλιεργείς με όμορφα συναισθήματα την ψυχής μας! Να είσαι καλά! Η πένα σου νουθετεί... 4 Οκτ 2026

• Ανάρτηση προφίλ Αρετή Αρετούσα: 3 Οκτ 2026 · Η αξία της σιωπής: Ίσως αυτή να είναι η πιο επίκαιρη πολιτικοκοινωνική διάσταση της σιωπής: να σωπαίνω για λίγο, όχι επειδή δεν έχω λόγο, αλλά για να βεβαιωθώ ότι ο λόγος που θα αρθρώσω δεν θα προσθέσει περισσότερο σκοτάδι στον ήδη θορυβώδη κόσμο. (Sophia Drekou) Τροφή για σκέψη...!

• Απάντηση Sophia Drekou: Αρετή, ευχαριστώ που στάθηκες ακριβώς σ’ αυτή τη σκέψη και την ταξίδεψες παραπέρα. Ίσως τελικά το δύσκολο δεν είναι να μάθουμε πότε να μιλάμε, αλλά να αποκτήσουμε τη διάκριση να γνωρίζουμε πότε ο λόγος μας φωτίζει και πότε απλώς προσθέτει θόρυβο. Γιατί και η σιωπή και ο λόγος κρίνονται από το ίδιο μέτρο: από το αν αφήνουν πίσω τους περισσότερο φως. Να είσαι καλά, Αρετή μου. Και σ’ ευχαριστώ για την όμορφη φιλοξενία της σκέψης. 5 Οκτ 2026

• Απάντηση Αρετή Αρετούσα: Sophia Drekou, Να ξέρεις, Σοφία μου, ότι από τότε που σε γνώρισα, μέσα από τις σελίδες σου, φώτισες τα μονοπάτια του μυαλού μου..! Σ' ευχαριστώ πολύ! 5 Οκτ 2026

• Ερώτηση Sophia Drekou: Georgia, πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στη δημιουργική σιωπή που επιτρέπει την ακρόαση και στη σιωπή που γίνεται ανοχή απέναντι στην αδικία;

• Απάντηση Georgia Xatzaki: Κάποτε έγραψα ένα στίχο σε αγαπημένο μου συγγενικό πρόσωπο και μάλιστα μοναχό που έφυγε μακρυά:
Χάσαμε το τραγούδι σου που λαλιε η σιωπή σου
το φως και την παρηγοριά πουχαμ απ την μορφή σου!
Ευλογημένη σιωπή για αυτούς που ξέρουν να την τηρούν σωστά και με διάκριση! Ειναι δημιουργική στο να ακούμε τον άλλο αλλά εξαρτάται στο τι ακούμε από τον άλλο!!! Τηρούμε σιωπή για να ακούσομε κάτι που έχει ενδιαφέρον επιστημονικό η πνευματικό η τον πόνο του άλλου ακόμα και τη χαρά του αλλά δεν ανεχόμαστε την προσβολή άλλου προσώπου οποιοδήποτε είναι αυτό!!!

Καλό είναι να σιωπούμε για προσωπική προσβολή η αδικία μόνο όταν μπορούμε να το διαχειριστούμε εσωτερικά χωρίς να μας αφήνει ίχνη θλίψεως η κακίας!!! Μακάρι να μπορούσαμε όλοι να τηρούμε την προσευχητική σιωπή που δεν έχει όρια παρά μόνο μια πολύ πλατιά αγάπη για όλους και για όλα !!! Η σιωπή είναι η ένωση με τον Θεό αυτό και μόνο φτάνει Σοφία μου!!!! 4 Οκτ 2026

• Απάντηση Sophia Drekou: Georgia, πολύ ουσιαστική η διάκριση που κάνεις. Ιδίως εκεί όπου λες ότι μπορούμε να σιωπήσουμε απέναντι στην προσωπική μας προσβολή, εφόσον έχουμε τη δύναμη να τη διαχειριστούμε εσωτερικά, αλλά δεν δικαιούμαστε το ίδιο εύκολα να σιωπούμε όταν προσβάλλεται ή αδικείται ένας άλλος άνθρωπος. Ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται το λεπτό όριο: η σιωπή είναι αρετή όταν γεννιέται από διάκριση και αγάπη· παύει όμως να είναι αρετή όταν γίνεται άλλοθι για να μην υπερασπιστούμε τον αδικημένο.

Και ο στίχος σου για τον μοναχό που έφυγε μακριά είναι πανέμορφος... ιδιαίτερα αυτό το «το τραγούδι σου που λαλεί η σιωπή σου». Γιατί τελικά υπάρχει και μια σιωπή που δεν είναι καθόλου άφωνη· μιλά με την παρουσία, την προσευχή, το ήθος. Κρατώ και την τελευταία σου φράση: «Η σιωπή είναι η ένωση με τον Θεό». Εκεί η σιωπή δεν είναι πια απουσία λόγου· γίνεται παρουσία. 5 Οκτ 2026

• Σχόλιο Nandia Stavropoulou: Εξαιρετική τοποθέτηση……Ίσως την ιστορία του κόσμου να οδηγεί , να ανατρέπει, να σώζει, ακόμη και καταστρέφοντας ….. η προσευχή των ΑΝΥΠΑΡΚΤΩΝ για τον κόσμο. 4 Οκτ 2026

• Απάντηση Sophia Drekou: Nandia Stavropoulou, δυνατή η λέξη: οι «ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ»… Εκείνοι που δεν καταγράφονται στην Ιστορία, δεν έχουν εξουσία, δημόσιο λόγο ή αναγνώριση, κι όμως μέσα στη σιωπή τους μπορεί να κρατούν έναν ολόκληρο κόσμο με την προσευχή τους.
Ίσως τελικά η Ιστορία να μην κινείται μόνο από όσους φαίνονται ότι την κινούν. Υπάρχει και μια αθέατη ιστορία, γραμμένη από ανθρώπους που κανείς δεν θα μάθει το όνομά τους: από μια μάνα που αγρυπνά, έναν μοναχό που προσεύχεται, έναν άνθρωπο που υποφέρει χωρίς να μισεί, κάποιον που συγχωρεί ενώ θα μπορούσε να εκδικηθεί. Και ίσως εκεί συναντιούνται η σιωπή και η προσευχή: στο αθέατο που δεν διεκδικεί δύναμη, αλλά μπορεί να μεταμορφώνει τον κόσμο.
Μου άρεσε πολύ η σκέψη σου. Και θα σου αντιστρέψω μόνο τη λέξη: μήπως αυτοί οι «ανύπαρκτοι» είναι τελικά, ενώπιον του Θεού, οι πιο υπαρκτοί απ’ όλους; 4 Οκτ 2026

• Σχόλιο Βιργινία Μαυρίδου: Μέσα στον θόρυβο του κόσμου, η σιωπή γίνεται προσευχή της ψυχής και καταφύγιο της σοφίας. Ν' ακούμε με την καρδιά, να κρίνουμε με ταπείνωση και να μιλάμε με αγάπη...!!! Γιατί η αληθινή σιωπή δεν φιμώνει την αλήθεια...της δίνει χώρο να ανθίσει. Και ο αληθινός λόγος δεν πληγώνει για να επικρατήσει, αλλά φωτίζει για να ενώσει. Καλημέρα Sophia μου...με φως και πολλή αγάπη!!! 9 Οκτ 2026

• Απάντηση Sophia Drekou: Βιργινία μου, με αφορμή την στοχαστική σκέψη σου ότι «η αληθινή σιωπή δεν φιμώνει την αλήθεια, της δίνει χώρο να ανθίσει», θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι: Πώς διακρίνουμε τη στιγμή που η σιωπή παύει να είναι ταπείνωση και γίνεται συνενοχή απέναντι στην αδικία; Και πώς μπορούμε να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια με παρρησία, χωρίς να χάνουμε την αγάπη για τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας; 9 Οκτ 2026

• Απάντηση Sophia Drekou: Βιργινία μου, στάθηκα ιδιαίτερα σε δύο σκέψεις σου: «η αγάπη χωρίς αλήθεια γίνεται συνενοχή» και «δεν χρειάζεται να σκοτεινιάσουμε κι εμείς για να δείξουμε το σκοτάδι».
Εδώ, νομίζω, βρίσκεται ο πυρήνας μιας βαθιάς χριστιανικής αλλά και κοινωνικής ηθικής: να αντιστεκόμαστε στο κακό χωρίς να αναπαράγουμε το κακό με τον τρόπο της αντίστασής μας.
Γιατί η συγχώρεση δεν είναι αθώωση της αδικίας, όπως και η αγάπη δεν είναι παραίτηση από τη δικαιοσύνη. Είναι η δύσκολη πνευματική άσκηση να υπερασπίζεσαι τον αδικημένο χωρίς να επιτρέπεις στο μίσος να γίνει ο κρυφός καθοδηγητής σου.
Και πόσο σημαντικό αυτό για την εποχή μας, όπου συχνά, στο όνομα του δικαίου, καταλήγουμε να υιοθετούμε τη σκληρότητα που καταγγέλλουμε!
Η αλήθεια χρειάζεται παρρησία, η δικαιοσύνη χρειάζεται ευθύνη και η αγάπη χρειάζεται διάκριση. Καμία δεν ολοκληρώνεται πραγματικά χωρίς τις άλλες.
Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για τον τόσο ουσιαστικό διάλογο, Βιργινία μου. Τέτοιες συνομιλίες δίνουν περιεχόμενο στην ίδια την αξία της σιωπής: μας μαθαίνουν να ακούμε πριν απαντήσουμε. Καλό απόβραδο καλή μου Βιργινία... 9 Οκτ 2026

• Απάντηση Βιργινία Μαυρίδου: Sophia Drekou Ίσως η λεπτή διαχωριστική γραμμή βρίσκεται στη συνείδησή μας. Η σιωπή είναι ταπείνωση όταν γεννιέται από την επίγνωση πως δεν χρειάζεται κάθε αλήθεια να κραυγάζει... γίνεται, όμως, συνενοχή όταν η φωνή μας θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον αδύναμο κι εμείς επιλέγουμε την ασφάλεια της απραξίας μας. Η παρρησία δεν απαιτεί να πληγώσουμε τον άνθρωπο για να δικαιώσουμε την αλήθεια μας. Απαιτεί να έχουμε το θάρρος να σταθούμε απέναντι στην αδικία, χωρίς να μετατρέψουμε τον αδικούμενο στο δικό μας πρόσχημα για να μισήσουμε τον αδικούντα. Γιατί η αγάπη δεν σημαίνει ανοχή στο άδικο, ούτε η συγχώρεση κατάργηση της ευθύνης. Σημαίνει να καταδικάζεις την πράξη χωρίς να αρνείσαι την ανθρώπινη αξία εκείνου που την έπραξε.Η αλήθεια χωρίς αγάπη γίνεται σκληρότητα Σοφία μου και αγάπη χωρίς αλήθεια γίνεται συνενοχή. Κι ίσως η μεγαλύτερη πνευματική ωριμότητα να βρίσκεται ακριβώς εκεί...να μη σιωπάς μπροστά στο άδικο, αλλά και να μη χάνεις την ανθρωπιά σου πολεμώντας το...Γιατί δεν χρειάζεται να σκοτεινιάσουμε κι εμείς για να δείξουμε το σκοτάδι...!!! Καλό απόγευμα με πολλή αγάπη Σοφία μου...!!!

• Απάντηση Sophia Drekou: Βιργινία μου, ωραία το διατύπωσες! Ιδιαίτερα αυτό το «η αληθινή σιωπή δεν φιμώνει την αλήθεια… της δίνει χώρο να ανθίσει» είναι μια ολόκληρη πνευματική στάση ζωής.
Γιατί η σιωπή χωρίς αγάπη μπορεί να γίνει αδιαφορία, όπως και ο λόγος χωρίς διάκριση μπορεί να γίνει πληγή. Η αληθινή σοφία βρίσκεται στη συνάντησή τους: να γνωρίζουμε πότε να σωπαίνουμε για να κατανοήσουμε και πότε να μιλάμε για να υπερασπιστούμε την αλήθεια και τον άνθρωπο. Και ίσως εκεί να αρχίζει η βαθύτερη προσευχή: όταν ακόμη και ο λόγος μας αποκτά την ταπείνωση της σιωπής.
Καλησπέρα, με φως και αγάπη! 9 Οκτ 2026

FaceBook

Sophia Siglitiki Drekou 9 Νοε 2014 στις 6:30 μ.μ.

Sophia Siglitiki Drekou 24 Νοεμβρίου 2014 στις 12:09 π.μ.

Παλιά φωτογραφία στην άδεια παραλία...  

σιωπή. ... Λένε πως μας άφηνες στα κύματα

φυλαχτά και μηνύματα....
Τα βρήκανε τα πουλιά και χαθήκανε...

🎞️ Video Σιωπή - Χρ. Θηβαίος 4:25

Η Αξία της Σιωπής – όταν όλοι μιλούν, ποιος ακούει;

Σε μια εποχή διαρκούς θορύβου, αντιπαράθεσης και βιαστικών κρίσεων, η σιωπή μπορεί να γίνει πράξη διάκρισης και ελευθερίας.
Όχι η σιωπή απέναντι στην αδικία.
Αλλά η σιωπή που προηγείται του υπεύθυνου λόγου· 

που μας μαθαίνει πρώτα να ακούμε, να κατανοούμε και ύστερα να μιλάμε.
Μέσα από μια βαθιά συνομιλία του Αγίου Νεκταρίου, ένα κείμενο για τη σιωπή του νου, την κατάκριση, την εσωτερική ελευθερία και την ανάγκη να ξαναβρούμε την ανθρώπινη ακρόαση.

Μήπως σήμερα η μεγαλύτερη έλλειψη δεν είναι ότι δεν μιλάμε αρκετά, αλλά ότι δεν ακούμε αρκετά;