10 Ιουνίου 1822 τελειώνει η μάχη των Αθηνών με την Άλωση της Ακρόπολης | Αέναη επΑνάσταση

Η Επίθεση των Ελλήνων στην Ακρόπολη εικ. Η εικονογράφηση της Επανάστασης 

1821 από τον Στρατηγό Μακρυγιάννη και Ζωγράφο (Εικόνες Αγώνος) λεπτ. πηγή

Από τις αρχές του 1822 η Ακρόπολη είχε πολιορκηθεί. Είχε φτάσει μάλιστα και ο Φιλέλληνας Ολιβιέ Βουτιέ* να βοηθήσει καθώς και πολλοί Επτανήσιοι. Υπήρξαν πολλές φορές που οι πολιορκητές ζήτησαν από τους Τούρκους να παραδοθούν.

Άλωση της Ακρόπολης

Η Άλωση της Ακρόπολης των Αθηνών από τους Έλληνες πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1822. Το φρούριο της Ακρόπολης παραδόθηκε επίσης στις 10 Ιουνίου του 1822. Ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 και σηματοδότησε τη λήξη της πολιορκίας της Ακροπόλεως που είχε αρχίσει στις 5 Νοεμβρίου του 1821. Η συνθήκη παράδοσης του φρουρίου υπογράφηκε στις 9 Ιουνίου 1822 και την επομένη η Ακρόπολη παραδόθηκε στους Έλληνες. Είχαν περάσει 366 χρόνια απ’ όταν, το 1456, οι Τούρκοι ύψωσαν τη σημαία τους στο ιστορικό αυτό φρούριο.

Η παράδοση της Ακρόπολης

Το φρούριο της Ακρόπολης παραδόθηκε στις 10 Ιουνίου του 1822. Πομπή με επικεφαλής τον Μητροπολίτη Αθηνών Διονύσιο και τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες και τον στρατό να έπονται, εισήλθε στις 8 το πρωί στο κάστρο. Ο Τούρκος φρούραρχος παρέδωσε τα κλειδιά της Ακρόπολης στον μητροπολίτη, που με τη σειρά του τα έδωσε στον Ιωάννη Βλάχο, στρατιωτικό έφορο. Παράλληλα, μεταφέρθηκε νερό στο φρούριο, για να ανακουφιστούν οι ταλαιπωρημένοι από τη δίψα Τούρκοι. Από τους δυόμισι χιλιάδες Τούρκους που είχαν κλειστεί στο κάστρο πριν επτά μήνες μόνο οι 1.160 είχαν μείνει. Οι υπόλοιποι είχαν πεθάνει από τον λοιμό.

Χρονολογία	10 Ιουνίου 1822
Τόπος	Ακρόπολη Αθηνών
Έκβαση	Ήττα των Τούρκων
Αντιμαχόμενοι
Επαναστατημένοι Έλληνες  Οθωμανική αυτοκρατορία
Ηγετικά πρόσωπα
Λιβιέρ Βουτιέ, Ραφτόπουλος
Δυνάμεις
Χιλιάδες Ρουμελιώτες, Ζακυνθινοί, Κεφαλλονίτες και Φιλέλληνες 2.500
Απώλειες
περίπου 1.300-1.400 νεκροί και παράδοση του κάστρου

Η Άλωση της Ακρόπολης αναφέρεται στην ιστορική κατάληψη του φρουρίου κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Ξεχωρίζουν δύο εμβληματικές στιγμές: η πρώτη άλωση από τους Έλληνες στις 10 Ιουνίου 1822 και η άλωση από τους Οθωμανούς (δυνάμεις του Κιουταχή) έπειτα από μακρά πολιορκία στις 24 Μαΐου 1827.

Η κατάληψη του ιστορικού μνημείου εξελίχθηκε σε δύο βασικές πολιορκίες, οι οποίες άλλαξαν τον ρου του Αγώνα:

1. Η Πρώτη Άλωση από τους Έλληνες (10 Ιουνίου 1822)

• Η Πολιορκία: Οι ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις πολιόρκησαν την Ακρόπολη, όπου είχαν καταφύγει οι Οθωμανοί, από τις 5 Νοεμβρίου του 1821.

• Η Συνθήκη: Η πείνα και οι ελλείψεις οδήγησαν στην υπογραφή συνθήκης παράδοσης στις 9 Ιουνίου 1822. Το ιστορικό αυτό φρούριο περιήλθε οριστικά στους Έλληνες την 10η Ιουνίου 1822, τερματίζοντας την πρώτη περίοδο της οθωμανικής κατοχής του.

2. Η Πολιορκία του Κιουταχή και η Οθωμανική Ανακατάληψη (24 Μαΐου 1827)

• Η Εκστρατεία: Ο Τούρκος στρατηγός Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς (Κιουταχής) έφτασε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1826 και ξεκίνησε τη δεύτερη μεγάλη πολιορκία της Ακρόπολης.

• Η Συνθηκολόγηση: Παρά τη γενναία αντίσταση των Ελλήνων μαχητών, η έλλειψη νερού και η εξάντληση των προμηθειών ανάγκασαν τους υπερασπιστές να παραδοθούν στις 24 Μαΐου 1827. Η πτώση αυτή θεωρήθηκε καίριο πλήγμα για την επανάσταση.

Στις 18 Απριλίου οι Έλληνες ανατίναξαν την τρίτη πύλη του κάστρου. Μάλιστα είχαν καταλάβει και τα τρία πηγάδια της Ακρόπολης. Έτσι οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν στις 10 Ιουνίου λόγω της έλλειψης νερού.

Από τους δυόμισι χιλιάδες Τούρκους που είχαν κλειστεί στο κάστρο πριν επτά μήνες μόνο οι 1.160 είχαν μείνει. Οι υπόλοιποι είχαν πεθάνει από τραυματισμούς, από λοιμό.

*Ο Ολιβιέ Βουτιέ (30 Μαΐου 1796 -18 Απριλίου 1877), ήταν Γάλλος αξιωματικός του ναυτικού ο οποίος ανακάλυψε το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου το 1820, (από τα πιο διάσημα και πολυθρύλητα αγάλματα της αρχαιοελληνικής τέχνης, που από το 1821 κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι) και πολέμησε σε μάχες της Ελληνικής Επανάστασης.

► Η Άλωση της Αθήνας από τους Οθωμανούς Τούρκους - Το Χρονικό και η μετασκευή του Παρθενώνα σε τζαμί

Τί σημαίνει άλωση;

Ο όρος «άλωση» (ή άλωσις) με ενεργητική ή παθητική σημασία, που προέρχεται εκ του αρχαίου ελληνικού ρήματος αλίσκομαι = καταστρέφομαι, σημαίνει, ειδικά, την πτώση πόλης στα χέρια του εχθρού, την κυρίευση, την εκπόρθησή της. Γενικά όμως την κάθε κατάκτηση και σύλληψη.

Με κεφαλαίο το Α δηλαδή «Άλωση» σημαίνει για τους Έλληνες οι δύο πτώσεις της Κωνσταντινούπολης την 13 Απριλίου 1204 από τους Φράγκους και την 29 Μαΐου 1453 από τους Τούρκους.

Η δεύτερη που συμπίπτει και με το τέλος του 100ετούς πολέμου μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας αποτελεί και το διαχωρισμό μεταξύ της Μεσαιωνικής περιόδου (Μεσαίωνας) και της Νεότερης Ιστορίας.

Στη δημοτική ποίηση και Λαογραφία η Άλωση της Κωνσταντινούπολης πέρασε, με τη φράση (ως) «Πάρσιμο της Πόλης» και έχει αφήσει στη συνείδηση του Ελληνικού λαού την απήχηση μεγάλου γεγονότος και με θεϊκή ακόμη προέλευση, με αποτέλεσμα να θεωρείται χρονολογικός σταθμός και ιστορική αφετηρία των δεινών αλλά και της αναγέννησης του Ελληνισμού.

► «Το πάρσιμο της Πόλης» του Φώτη Κόντογλου

Με τη στρατιωτική έννοια του όρου η «άλωση» φρουρίου ή οχυρού ή σε νεότερες μορφές επιχειρήσεων «Προεδρικών μεγάρων» (π.χ. Κύπρου, Γιουγκοσλαβίας, Ιράκ κ.ά.) ή Ανακτόρων (π.χ. Αιγύπτου, Λιβύης, Ιράν κ.ά.) αποτελεί το τέρμα των επιθέσεων ή πολιορκίας και την ύστατη νικηφόρο φάση του αγώνα.

Ιδιαίτερα εξαίρεται, στην Ιστορία, η άλωση της Σημαίας και πολεμικού υλικού του αντιπάλου, ειδικότερα όταν γίνει ηρωική μάχη «εκ του συστάδην».

Τέτοιες αλώσεις έχει να επιδείξει πολλές η Ιστορία της Ελληνικής εθνεγερσίας ή όπως καθιερώθηκε να λέγεται η Ελληνική Επανάσταση του 1821, αλλά και οι τελευταίοι απελευθερωτικοί αγώνες του 1912-1913, όπως η χαρακτηριστική μάχη των Γιαννιτσών τον Οκτώβριο του 1912, αλλά και οι κατά σειρά γενόμενες στο πόλεμο του 40-41 στο αλβανικό μέτωπο.

Σήμερα η άλωση θεωρείται και κατατάσσεται στις πολύ δύσκολες πολεμικές επιχειρήσεις, λόγω των μέσων των αντιμαχόμενων, αλλά και των διεθνών συνθηκών προστασίας αιχμαλώτων και αμάχων πληθυσμών με μόνο εφικτό αποτέλεσμα τον διασκορπισμό και τη διάλυση των ανθισταμένων.

Βιβλιογραφία

• Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. ΙΒ', σ. 226-227.
• Βακαλόπουλος, Α. (1982). Ιστορία του Νέου Ελληνισμού: Η μεγάλη ελληνική επανάσταση (1821-1829) – Τόμος 6: Η εσωτερική κρίση (1822-1825). Θεσσαλονίκη.
• Δρακόπουλος, Β. & Ευθυμίου, Γ. (Επιμ.) (2004). Επίτομο λεξικό της ελληνικής ιστορίας: Ημερομηνίες. Αθήνα: Το Βήμα.
• Κόκκινος, Δ. (1974). Η ελληνική επανάστασις, Τόμος 2. Αθήνα: Μέλισσα.
• Κρέμος, Γ. (1879). Χρονολόγια της ελληνικής ιστορίας – Τόμος 3: 1453-1830. Αθήνα: Τυπογραφείο Δημητρίου Ιασεμίδου.
• Σφυρόερας, Β. (1975). Σταθεροποίηση της επαναστάσεως, 1822-1823. Ιστορία του ελληνικού έθνους – Τόμος 12: Η ελληνική επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1813-1822) (σελ. 212-286). Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
• Τρικούπης, Σ. (1861). Ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως, Τόμος 2. Λονδίνο: Τυπογραφία της Αυλής του Ερυθρού Λέοντος.

by Sophia-Ntrekou.gr | Αέναη επΑνάσταση

Σχετικά θέματα:

► Με την άλωση της Ακρόπολης τον Ιούλιο του 1458,
η Αθήνα πέρασε στη σκοτεινή εποχή της Τουρκοκρατίας
Διαβάστε περισσότερα »

► Εικόνες του Αγώνος: Η Επανάσταση του 1821 από τον
Στρατηγό Μακρυγιάννη και Ζωγράφο σε εικονογράφηση
(Αφιέρωμα) » Διαβάστε περισσότερα »

► Η Αθήνα απελευθερώθηκε στις 31 Μαΐου του 1833 και
στις 18 Σεπτεμβρίου του 1834 ανακηρύχτηκε πρωτεύουσα
της ελεύθερης Ελλάδας... Διαβάστε περισσότερα »

► Περισσότερα Θέματα: ΑΘΗΝΑ, Ακρόπολη, Άλωση, 1821