Για να γνωρίζουμε τα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ υμνολογικά νοήματα της Ακολουθίας Των Παθών, αγαπητοί μου αναγνώστες, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξουμε την Λειτουργική μας Γλώσσα. Απλά μελετάμε την μετάφραση των ύμνων πριν ξεκινήσουμε για τον ναό!
Μεγάλη Εβδομάδα του 1991, σαν σήμερα, στην ενορία μου στην Ομόνοια, στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Για όσους γνωρίζουν την περιοχή, είναι το κέντρο της Ελλάδας και της αμαρτίας και όχι απλά των Αθηνών.
Η Οσία Κασσιανή η Υμνογράφος και ο αγιογράφος και λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου,
που την αποκαλεί «Ποιήτρια». Εικαστική σύνθεση: Sophia Drekou
Το ιστορικό κείμενο του Φώτη Κόντογλου για το τροπάριο της Οσίας Κασσιανής και η διαχρονική του κριτική στην αλλοίωση της ορθόδοξης ψαλμωδίας
Ένα ερμηνευτικό βλέμμα στο τροπάριο της Οσίας Κασσιανής μέσα από το κείμενο του Φώτη Κόντογλου, τη βυζαντινή παράδοση και την πνευματική κρίση της νεότερης αισθητικής. Το τροπάριο της Κασσιανής στον Φώτη Κόντογλου δεν είναι μόνο ύμνος· είναι πεδίο μάχης ανάμεσα στην αλήθεια της παράδοσης και στη θεατρικοποίηση της πίστης.
Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται στους ορθόδοξους ναούς το τροπάριο της Κασσιανής. Πρόκειται για μία ποιητική απόδοση του περιστατικού που περιγράφεται στα ευαγγέλια και έχει να κάνει με την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία έδειξε τη μετάνοιά της πλένοντας τα πόδια του Χριστού με πολύτιμο μύρο και σκουπίζοντάς τα με τα μαλλιά της.
Η πράξη της γυναίκας αυτής έχει ιδιαίτερη σημασία για δύο κυρίως λόγους:
Μία αγιασμένη, πονεμένη Σιωπή για τους πόνους και τις αποτυχίες των ανθρώπων όλων των αιώνων, μυστική φωνή στα μύχια της ψυχής μας. Μία μεγαλειώδης, εύγλωττη, κατανυκτική Σιωπή Αγάπης.