Παραθαλάσσιο σπίτι στο Νησί Όρκας, κοντά στην Ουάσιγκτον
Beach House on Orcas Island, near Washington
Η στιγμή που η ψυχή δεν μπορεί πια να κρυφτεί πίσω από ψευδαισθήσεις
Στο μεταίχμιο του φωτός που σβήνει, μόνο η αλήθεια απομένει γυμνή. Ένα στοχαστικό ποίημα για την αποδοχή και την αποκάλυψη της αλήθειας.
Ένα δειλινό
Ένα δειλινό κρύβει λύπες μα και χαρές
τόσο ίσες, που παύουν πια να είναι αντίθετες.
Σ’ αυτή τη λεπτή ισορροπία
του φωτός που σβήνει,
η ψυχή δεν βρίσκει πού να κρυφτεί.
Δεν υπάρχει πια χώρος
ούτε για την υπερβολή της θλίψης
ούτε για την αυταπάτη της χαράς....
Μόνο τότε, όταν τα δύο βάρη εξισορροπούνται
σαν δυο πέτρες στην άκρη μιας ζυγαριάς,
απομένει το ελάχιστο, το γυμνό, το αληθινό.
Και η αλήθεια έρχεται
όχι σαν φως που κατακλύζει,
αλλά σαν το τελευταίο φως που φεύγει
και αφήνει πίσω του
μόνο αυτό που δεν μπορεί να κρυφτεί.
Ίσως το δειλινό δεν είναι απλώς μια ώρα της ημέρας. Είναι η στιγμή που η ζωή μας καλεί να σταματήσουμε να διαλέγουμε ανάμεσα στη θλίψη και στη χαρά, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Είναι η ώρα που καλούμαστε να αντέξουμε την ισορροπία τους, χωρίς να προσπαθούμε να την ανατρέψουμε. Και μόνο τότε, όταν παύουμε να αποφεύγουμε το ένα ή το άλλο, η αλήθεια παύει να είναι κάτι που ψάχνουμε έξω από εμάς και γίνεται αυτό που τελικά μας συναντά.
Σοφία Ντρέκου
Keywords (Λέξεις-κλειδιά)Ένα δειλινό, ισορροπία λύπης και χαράς, αλήθεια, ψυχή, υπαρξιακό ποίημα, στοχαστικό ποίημα, μεταίχμιο, αποδοχή, Σοφία Ντρέκου