Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Όταν κοίταξα τον ορίζοντα


Όταν κοίταξα τον ορίζοντα
Σοφία Ντρέκου

Υπάρχουν νύχτες που θέλω κάπου να μιλήσω, 
από ένα χέρι να πιαστώ, να βγω έξω να ζήσω. 
Στην ζάλη του ποτού, το αίμα σου ανασαίνω.
Στα σύννεφα περπάτησα μαζί σου 
κι ανοίξανε οι πόρτες τ' ουρανού. 
Όμως ήρθες ένα βράδυ και μου είπες 
κρυώνω εδώ πάνω και φεύγω. 
Μα σου λέω έχει φωτιά εδώ, δεν την βλέπεις;

Έφυγα, αρμένισα θάλασσες, βουνά, 
ποτέ δε θα μπορέσω ξανά 
τόσα φεγγάρια να χαζέψω. 
Έγινα ένα με των άστρων την παρέα 
μικροί φονιάδες των ονείρων. 
Γύρισα και πάλι στο σκοτάδι μου. 
Εκεί, το μόνο φως που βλέπω 
είναι όταν σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά. 

Ξέρεις πότε δεν νοιώθεις φόβο; 
Όταν κοίταξα τον ορίζοντα 
να ξεδιπλώνεται μπροστά μου, 
δεν ένιωσα φόβο, αλλά ηρεμία και γαλήνη 
να έρχονται στην ψυχή μου, 
τότε η αγάπη του Θεού 
για άλλη μία φορά 
είχε κάνει τη φανέρωσή της.



Δείτε και...

Δεν υπάρχουν σχόλια: