30/8/14

Εξομολόγηση μπροστά στον μεγάλο μαύρο καθρέπτη...


Σοφία Ντρέκου

Στην ψυχανάλυση «καθρέπτης» είναι το βλέμμα του άλλου. Αυτό που άλλος θέλει από εμάς. Ασυνείδητη αποτύπωση μη δικών μας συμπεριφορών και αντιλήψεων.

«Τι θείο δώρο θα μας έκανες θεέ μου
αν μας έπαιρνες πίσω όλους τους καθρέφτες
για να δούμε ξανά το πρόσωπό μας θα έπρεπε
να κοιταζόμαστε ο ένας στα μάτια του άλλου.»[1]

«Εξομολόγηση στον καθρέφτη»

«Καθρέφτη μου, σ' εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλο κανένα. Οι άνθρωποι, φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ' τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σε μένα; Με κοιτάς, σε κοιτώ, ένα πρόσωπο νεανικό προσπαθώ να θυμηθώ, ωραίο ποτέ, όμως πάντα εκφραστικό της στιγμής και μόνο. Σ' αγνοούσα τότε κι έτρεχα, λαχάνιαζε το σώμα που μου είχε απομείνει –ανάπηρο απ'την αρχή–, ήθελα να το εκμεταλλευτώ, να το χαρώ, ν' αφεθώ στον αέρα, στη θάλασσα, στον αμερόληπτο έρωτα. Τις φιλενάδες μου με τα τέλεια κορμιά που έλαμπαν στον ήλιο, δεν ζήλεψα ποτέ, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι οι άνθρωποι μου είχαν στερήσει κάτι που μου ανήκε. Και τώρα ήρθε της εξομολόγησης η ώρα. Μικρέ μου καθρέφτη, που τελευταία σ' έχω συνέχεια μπροστά μου για να σε συνηθίσω: Σε μισώ. Θα με συγχωρέσεις; Μίσος τι θα πει δεν ήξερα. Αλλά τώρα, να, βλέπω το πρόσωπό μου κι εξαγριώνομαι ενάντια στη φύση. Μέσα μου βαθιά, βέβαια, ξέρω ότι ο εχθρός μου δεν είσαι εσύ, αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος όμως παραμένει πάντα ασύλληπτος αφού τα αμαρτήματά του όλο αναβάλλονται κι αυτός διαφεντεύει ακόμη τη ζωή μου. Καθρέφτη μου, θύμα είσαι κι εσύ του ανθρώπινου παραλογισμού. Σ' ευχαριστώ που μου παραστέκεσαι και μ' αφήνεις να σε μισώ.»[2]

Μπροστά στον μεγάλο μαύρο καθρέπτη

«Ίσως για πρώτη φορά στην ζωή του στάθηκε μπροστά στον μεγάλο μαύρο καθρέπτη όχι για να θαυμάσει ή να παρατηρήσει νάρκισσα τον εαυτό του. Όχι.. αυτή την φορά δεν ήθελε να τον θαυμάσει. Μάλλον το αντίθετο επιθυμούσε. Να του μιλήσει ζητούσε κοιτώντας τον στα μάτια. - «Ένα να ξέρεις» είπε κοιτάζοντας το είδωλο του, «Σε βαρέθηκα. Με κούρασες δήμιε της ζωής μου. Θα στο πώ μια τελευταία φορά, άλλη δεν θα υπάρξει. Σταμάτα να σέρνεσαι και να ζητάς. Σταμάτα να επαιτείς την αγάπη των άλλων. Να νιώθεις τόσο εξάρτηση από την γνώμη και τα βλέμματα τους, από την διάθεση και τις ορέξεις τους. Από δώ και πέρα, πάντα, μα πάντα θα πηγαίνεις εκεί που σε απολαμβάνουν και όχι εκεί που σε ανέχονται.

Όταν είμασταν μικροί κοιταζόμασταν τόσο πολύ στο καθρέπτη, που σαν μεγαλώσαμε δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό μας. Το φοβερότερο όμως ακόμη κι από αυτό, είναι ότι αυτό που φαινόταν στο καθρέπτη δεν είμασταν εμείς, μα η ματιά των άλλων για εμάς. Κι όταν το καταλάβαμε είχε περάσει η ζωή μας όλη. «Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά, πάντα πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει».[3]

Παραπομπές:
1. Γιώργος Ποταμίτης - giorgos potamitis | Facebook
2. Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ λειτουργεί από την πρώτη της ποιητική συλλογή ως «προπομπός της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς (της λεγόμενης γενιάς της αμφισβήτησης)». Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ποιητικής της είναι η «σωματικότητα των αισθημάτων και η κατάφαση στη μοναξιά ως του βαθύτερου γνωρίσματος της ύπαρξης», ενώ στα πιο πρόσφατα έργα της η έμφαση δίνεται στις αυτοβιογραφικές αναφορές και σε έναν εσωτερικό διάλογο με τον θάνατο. [Δημοσθένης Κούρτοβικ: Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, εκδ. «Πατάκης», Αθήνα 1999 (β' εκδ.), σελ. 15-16]
3. π. Λίβυος [π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος]
4. Βίντεο: «Καθρέφτης» Μουσική-Στίχοι-Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης. «...Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες τα μάτια, γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια...» από www.YouTube, εταιρεία της Google.
5. Πηγή: www.sophia-ntrekou.gr

Δείτε και...

Δεν υπάρχουν σχόλια: