18/11/16

Αν χτυπήσουν την πόρτα, μην ανοίξεις... Αν τη σπάσουν, θα ξέρουμε πώς μας πρόδωσαν. Αγωνίες - Αλέξανδρος Παναγούλης (Βίντεο)


Σοφία Ντρέκου 

«Η λεβεντιά είναι μια πληγή που πάντα αίμα τρέχει
Θε μου και πώς τηνε βαστά εκείνος που την έχει.»

Αγωνίες - Αλέξανδρος Παναγούλης

Αν χτυπήσουν την πόρτα, μην ανοίξεις.
Όσο και να χτυπούν.
Πρέπει να πιστέψουν πως το σπίτι είναι αδειανό.
Δεν θα τη σπάσουν. Μη φοβάσαι.

Αν τη σπάσουν, θα ξέρουμε πώς μας πρόδωσαν.
Ούτε κι εγώ το πιστεύω. 
Ναι, θα πυροβολήσω αν μπούνε.
Εσύ δοκίμασε να φύγεις. 
Θα μπορέσεις. Για μας θάναι.
Τόση ώρα τριγυρίζουν το σπίτι. 
Κοίταξε απ' τ' άλλο παραθύρι.

Μα πρόσεχε. Ναι, βλέπω. Χτυπάνε απέναντι.
Μίλα σιγότερα. Ακούς; Φασαρία! 
Τι να γίνεται; Κάποιον πιάσανε.
Είναι γέρος. Τον χτυπάνε τα σκυλιά. 
Άτιμοι. Πόσους θα πιάσετε;

Θα μείνουν όσοι χρειάζονται και περσότεροι.
Θα μείνουν και δεν θα σταυρώσουν τα χέρια.[1]

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την θαρραλέα του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν.





Στις 17 Νοεμβρίου 1968 καταδικάσθηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο Αθηνών και σε ποινές φυλάκισης 11 συγκατηγορούμενοί του, μέλη της οργάνωσης «Εθνική Αντίσταση», ανάμεσα στα οποίους οι μετέπειτα υπουργοί του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Βερυβάκης και Στάθης Γιώτας. Η θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε, χάρη στην κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης (διαμαρτυρίες κομμάτων και οργανώσεων, λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο, διαβήματα κυβερνήσεων, εκκλήσεις προσωπικοτήτων όπως του Πάπα Παύλου του 6ου και του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Ου Θαντ).

Στην αίθουσα του Στρατοδικείου Αθηνών, το πρωί της 17η Νοεμβρίου 1968, ο 29χρονος τότε Αλέξανδρος Παναγούλης στέκεται όρθιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου και ακούει τη θανατική καταδίκη του.

Δις εις θάνατον ήταν η απόφαση. Ο λόγος που δεν εκτελέστηκε ήταν ένας: η διεθνής κατακραυγή, που ξεσηκώθηκε μπροστά στο ενδεχόμενο να θανατωθεί ένας σύγχρονος Αρμόδιος ή Αριστογείτονας. Αυτός που στις 13 Αυγούστου 1968 αποπειράθηκε να σκοτώσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Ο ίδιος έδειχνε να περιφρονεί τον θάνατο. Λίγες μέρες πριν, με την απολογία του στο Στρατοδικείο, είχε πει απευθυνόμενος στους δικαστές του, ότι: 
  • το κύκνειο άσμα κάθε γνήσιου αγωνιστή είναι ο επιθανάτιος ρόγχος μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος.

«Της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται» 
Αλέκος Παναγούλης

Το πρόβλημα είναι ότι πάντα κάποιοι -οι ίδιοι- τη ζωή μας κυνηγούν ! Οι ίδιοι προ χούντας, η ίδια η χούντα, ίδιοι μετείχαν και καπηλεύτηκαν τους αγνούς νέους πατριώτες του πολυτεχνείου, οι ίδιοι παρέδωσαν την Κύπρο, οι ίδιοι συνεχίζουν να μας πνίγουν από μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Οι ίδιοι που είναι μέλη και εντολοδόχοι σκοτεινών δυνάμεων. [2]

[1] «Αγωνίες - Αλέξανδρος Παναγούλης» από την έκδοση «Τα Ποιήματα», εκδ. Εκδόσεις Παπαζήση Τα ποιήματα της φυλακής του Αλέκου Παναγούλη.
[2] Πηγή: Αέναη επΑνάσταση - www.sophia-ntrekou.gr






Δείτε και...

FaceBook:
Σοφία Ντρέκου 18 Νοεμβρίου 2016 στις 7:01 μ.μ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: