5/9/17

Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Εκτελέστηκε 5 Σεπτεμβρίου 1944 σε ηλικία 17 χρονών (Αφιέρωμα+Βίντεο)


Γυναίκες ηρωΐδες προς Μίμηση
Ηρώων Αφιέρωμα: Ηρώ Κωνσταντοπούλου

Σοφία Ντρέκου

Το σώμα της ηρωικής Ελληνίδας, Ηρώς 
Κωνσταντοπούλου, έγινε λευτεριάς, λίπασμα:

«Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ
όπως δε λες ευχαριστώ
στους χτύπους της καρδιάς σου
που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου. 
Όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ
γιατί γνωρίζω γιατί σου λέω ευχαριστώ
γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω
Αυτό το ευχαριστώ
είναι το τραγούδι μου». 

Γιάννης Ρίτσος

Η 17χρονη ηρωίδα που «γάζωσαν» οι Γερμανοί με 17 σφαίρες για παραδειγματισμό. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από τη σχολική ποδιά. Εκτελέστηκε φωνάζοντας: «Χτυπάτε! Κτήνη»... Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 και εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 σε ηλικία 17 χρονών, ήταν αγωνίστρια της εθνικής αντίστασης.

«Έτσι ως αντικρίζω τα χώματα
ματωμένα, αναρριγώ, 
κορίτσια της Καισαριανής 
ραντίστε με τριανταφυλλόνερο 
τα ηρωικά κορμιά μας».
Πάνος Ν. Παναγιωτούνης

Στα δεκάξι της, μιλούσε γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά και γερμανικά: Ήταν πρώτη στον αγώνα, πρώτη στα μαθήματα… Πρώτη σ’ όλες τις εκδηλώσεις, ενάντια στους κατακτητές – βρισκόταν – πάντα στις πρώτες γραμμές της σκληρής πάλης. Αψηφούσε τους κινδύνους.

Δύο φορές συνελήφθη – ξυλοκοπήθηκε – βασανίστηκε, την τρίτη φορά, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, οι χιτλερικοί, με τα ελληνόφωνα όργανά τους, σπάνε την πόρτα της, στην οδό Βεΐκου 57. Την οδηγούν στο άντρο των βασανιστηρίων της οδού Μέρλιν.

Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της, ανάμεσα σε 50 Έλληνες δίνοντας τη ζωή της για τη πατρίδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η δεκαεφτάχρονη ηρωίδα της κατοχής αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του αποσπάσματος. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη.


Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο αγωνιστικά στελέχη τη ΕΠΟΝ. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.

Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και τη συνέλαβε. Τη μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών.
  • Η Ηρώ φτύνει κατάμουτρα και μπατσίζει τον «Ελληνα» μεταφραστή.
Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν. Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά.
  • Την μετέφεραν στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά απέτυχαν.
Οι Γερμανοί τη μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της. Κάποιες γυναίκες θα επιλέγονταν για τα στρατόπεδα της Γερμανίας και μερικές το είδαν ως λυτρωμό στο μαρτύριο τους.
  • Η Ηρώ τότε φώναξε: «Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες!… Μα δεν ντρέπεστε; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία!… Μα τι φοβάστε… Μη σας τουφεκίσουνε; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς»!

Εκεί η Ηρώ γνώρισε τη Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Βλέποντας κάποιες περίεργες κινήσεις μέσα στο στρατόπεδο, η Λέλα Καραγιάννη κατάλαβε τι θα επακολουθούσε. Ρώτησε ένα Ουγγρογερμανό φύλακα, τον Βαλεντίνο και εκείνος με σπασμένα ελληνικά της είπε: «Ηρώ αύριο πρωί πρωί…» και με το χέρι του έκανε την κίνηση του δείκτη που τραβάει τη σκανδάλη.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί οι χιτλερικοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί και τη «γάζωσαν» με 17 σφαίρες- όσα ήταν και τα χρόνια της -για «παραδειγματισμό», όπως είπαν.

Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ έσκισε το φόρεμά της και φώναξε: «Χτυπάτε! Κτήνη».

  • Όταν ρώτησαν έναν Γερμανό στρατηγό «γιατί τη σκοτώσατε; Ήταν μόλις 17 χρονών…», εκείνος απάντησε: «Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς».
  • Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά τής πατρίδας, 37 μέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα.
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου βασανίστηκε απάνθρωπα στα μπουντρούμια της οδού Μέρλιν, χωρίς να προδώσει τις ιδέες και τους συντρόφους της. Άντεξε ακόμα κι όταν τα ανθρωπόμορφα κτήνη που την βασάνιζαν είχαν την διεστραμμένη ιδέα να της κάψουν τις μασχάλες με αναπτήρα.

Στη συνέχεια βρέθηκε στο Χαϊδάρι, στην απομόνωση του φοβερού «μπλοκ 15» και μετά στο θάλαμο των μελλοθανάτων.
  • Δυο μέρες πριν την πάρουν οι δήμιοι για εκτέλεση έγραψε σ’ ένα κομμάτι χαρτί τους παρακάτω στίχους. Το ποίημα διασώθηκε από τις συγκρατούμενές της:
Υπομονή κι υπομονή
Καρτέρει και καρτέρει
Και τούτος ο Σεπτέμβριος
Τη Λευτεριά θα φέρει.

Ως την Τετάρτη βρε παιδιά
Θ’ ανάψουνε τα φώτα
Θάχουμε λεύτερο ψωμί
Και μπόλικο σαν πρώτα.

Ως την Τετάρτη βρε παιδιά
Θάχουμε γεγονότα
Και στην ωραία Αθήνα μας
Θα λάμψουνε τα φώτα.

Με σεβασμό στον Άγνωστο
Θα πάνε οι Χαϊδαριώτες
Θα καταθέσουν στέφανο
Σα γνήσιοι πατριώτες.

Στις 29 Δεκεμβρίου του 1977 η Ακαδημία Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τίμησε την ηρωίδα με μεταθανάτιο βραβείο για την υπέρτατη θυσία της, αναγνωρίζοντας έτσι και τη συμβολή της ΕΠΟΝ στον απελευθερωτικό αγώνα.

Το αρχοντικό της στην οδό Βεΐκου στο Κουκάκι έχει μείνει ερειπωμένο. Δεν θυμήθηκε ποτέ κανείς μια επιγραφή να βάλει να θυμίσει με δυο κουβέντες ποια γεννήθηκε εκεί και πως το θάρρος της δεν το είχαν δει ούτε στον ύπνο τους οι άνδρες σύγχρονοί της, πόσο μάλλον ο νεοέλληνας.

ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ


Βρίσκεται στη πλατεία Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Ηλιούπολη, τιμώντας την δεκαεπτάχρονη Ηρώ, που εκτελέστηκε για την αντιστασιακή της δράση, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Στο βάθρο του γλυπτού αναγράφεται:
πεθαίνω τώρα που χαράζει
στη λευτεριά όμως κάνω χαλάλι
τα νιάτα μου για την Ελλάδα.

ΗΡΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΤΩΝ 17
ΕΠΟΝΙΤΙΣΑ
ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ
ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ
ΣΤΙΣ 5 – 9 – 1944
ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

  • Το τι ταίριαζε σε ένα κορίτσι 17 ετών μας το δείχνει ο γλύπτης Νικόλας (1909-1990): ένα αρκουδάκι δίπλα στα πόδια της.
Έγινε θρύλος, ακολουθώντας τον ηρωικό δρόμο των παιδιών της ΕΠΟΝ, που έπεφταν στο «σπίτι – κάστρο» της οδού Μπιζανίου, στην Καλλιθέα: 

«Πούθε έβγαινε; Απ’ τα Νιάτα απ’ τη θυσία,
τάχεν η ΕΠΟΝ γεννήσει η ηρωική, 
να ξαναγράψουν μία παλιά Ιστορία 
σε νέα σελίδα ακόμη πιο λαμπρή» 
Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη.

Τα βλαστάρια που τραγουδούσαν πάντα τον Εθνικό Υμνο: «Χαίρε, ω Χαίρε, λευτεριά…». Ένιωσαν το χρέος τους στη ζωή – και επλήρωσαν τις ιδέες τους, με συνέπεια.

Αλλά, ήταν κοπέλα πολλαπλών ταχυτήτων. Έζησε με τους ήχους των λόγων του Ρήγα Φεραίου, «τα δίκαια του Ανθρώπου» και το «όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Έδωσε μαθήματα ελευθερίας στους διώκτες της, στον περιβόητο συνεργάτη των χιτλερικών Αγήνορα. Σ’ αυτούς που φορούσαν τις γερμανικές στολές – «Έλληνες» – με επικεφαλής τον ταγματασφαλίτη Βάρβαλη – θύμιζε τα λόγια του Ρήγα Φερραίου, λίγο πριν την παραδώσουν στα γερμανικά SS:
  • «Χάνει τα δίκαια του πολίτου, εκείνος οπού έγινεν εντόπιος εις ξένον βασίλειον και δε βοηθεί την πατρίδα του κι απ’ εκεί, με όποιον τρόπον ημπορεί, αλλ’ αδιαφορεί εις τας προσταγάς της. Ομοίως κι εκείνος όπου δέχεται οφίκιον ή δούλευσιν ή χαρίσματα από χέρι τυράννου. Ο τοιούτος δε λέγεται πλέον πολίτης, αλλά προδότης…».
Το 1981 ο Νίκος Φώσκολος μετέφερε στη μεγάλη οθόνη τη ζωή της («17 σφαίρες για έναν άγγελο: Η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου»), με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Βιδάλη. Ολόκληρη την ταινία βλέπετε πατώντας παρακάτω, την εικόνα ή τον σύνδεσμο «17 ΣΦΑΙΡΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ (1981) - YouTube»

Το όνειρο της 17χρονης Ηρωίδας εκπληρώθηκε 
λίγες βδομάδες αργότερα. Η ίδια δεν πρόλαβε 
να γευτεί τη λευτεριά. Αθάνατη! 


Η ζωή της έγινε ταινία το 1981 με τίτλο «17 σφαίρες για έναν άγγελο, η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου»








Λόγος για την Ηρώ Κωνσταντοπούλου από την Ελένη Κασαβελίδη και απαγγελία ποιήματος του έξοχου καλλιτέχνη Σωτήρη Δογάνη από την ποιήτρια Σοφία Πιερίδου. Ευχαριστώ θερμά για την συμβολή τους την Φωνή των Πειραιωτών (κεντρική ομιλήτρια Ελένη Κασαβελίδη) όπως και τον Δήμο Πειραιά.

Ένα μεγάλο παράπονο μου χρόνων, για την γενέτειρά μου πόλη τον Πειραιά που γνωρίζει πολύ καλά από Αντίσταση, παρέμενε στα στήθη μου βαθιά γιατί ουδείς οργανισμός και κανένας φορέας δεν ενδιαφέρθηκε για την Ηρώ.

Φέτος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αποδίδουμε στον Πειραιά τον ελάχιστο φόρο τιμής στην μαρτυρική μαθήτρια Ηρώ και υπόσχομαι ότι αυτό όσο ζω θα μάχομαι να συμβαίνει μακρυά από την σκαιότητα πολιτικών σκοπιμοτήτων για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι τί εστί ναζισμός και Γερμανικός ζωμός. Μετά τιμής και απολύτου σεβασμού, Ελένη Κασαβελίδη





Πηγές:
mixanitouxronou.gr: Αντίσταση, ΕΠΟΝ, Ηρώ Κωνσταντοπούλου,
www.sansimera.gr, left.gr, www.protothema.gr, www.katiousa.gr, wikipedia.org, averoph.wordpress.com, tomov.gr, www.rizospastis.gr
Το οπτικοακουστικό υλικό (Βίντεο) από www.YouTube, εταιρεία της Google.
Επιμέλεια, πηγή: www.sophia-ntrekou.gr
Δείτε ακόμη:


Λέλα Καραγιάννη- Η Μπουμπουλίνα της Κατοχής… Ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης, που εκτελέστηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στο Δαφνί για την εθνική δράση της στις 8 Σεπτεμβρίου 1944.

Λέλα Καραγιάννη. Αντιστασιακός, μητέρα εφτά παιδιών

Η μέρα σήμερα ήταν (και θα είναι κατά κάποιον τρόπο) για το παρόν ιστολόγιο, παραδοσιακά αφιερωμένη στον πεσόντα αεροπόρο Σκάλκο Αναστάσιο. Ο Σκάλκος όμως δεν εκτελέστηκε μονάχος. Κι άλλοι μπροστάρηδες Έλληνες πατριώτες πήραν την τελευταία ανάσα τους μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μία ηρωική μορφή της Κατοχής που ξεψύχησε σαν σήμερα 8/9/1944, αλλά δεν λιποψύχησε ποτέ ήταν η Λέλα Καραγιάννη. Η Μπουμπουλίνα της Κατοχής…

Γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το μακρινό 1898. Κόρη του Θανάση Μινόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Όπως φαίνεται από το επώνυμο, η μητέρα της καταγόταν από τη γνωστή Σπετσιώτικη οικογένεια της Μπουμπουλίνας. Η νεαρή Λέλα, παντρεύτηκε τον φαρμακοποιό στις σπουδές αλλά έμπορο κατ’ επάγγελμα, αρωμάτων και φαρμακευτικών υλών, Νικόλαο Καραγιάννη. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ο, καταγόμενος από τον Μπουρνόβα, Καραγιάννης, υποχρεώθηκε να περιορίσει τις δραστηριότητές του στο κέντρο της Αθήνας.

Το ζεύγος Λέλας και Νικόλαου απέκτησε εφτά παιδιά. Τρία αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, τα αγόρια και το μεγαλύτερο από τα κορίτσια κατατάχθηκαν στον Ερυθρό Σταυρό και υπηρέτησαν ως τραυματιοφορείς. Με τη συνθηκολόγηση στους Γερμανούς και την έναρξη της Κατοχής, η Λέλα Καραγιάννη και η οικογένειά της ξεκίνησαν την ενεργό αντίσταση…

Τον Μάιο του 1941, ο πρώτος στον οποίο προσέφερε φροντίδα η ομάδα της Λέλας Καραγιάννη ήταν ο Αυστραλός John Wilson τον οποίο μάζεψαν τυχαία από τον δρόμο έξω από το σπίτι της οικογένειας Καραγιάννη. Η ίδια η Λέλα τον φρόντισε, του έδωσε τροφή και με τις συμβουλές του άνδρα της, τον θεράπευσε. Με την πάροδο του χρόνου αλλά σχετικά γρήγορα, η ομάδα μεγάλωσε και υπό την αρχηγία της ίδιας της Λέλας, περιέθαλπε, απέκρυπτε και φυγάδευε Έλληνες και Συμμάχους οι οποίοι είχαν παγιδευτεί στην ηπειρωτική Ελλάδα και δεν είχαν καταφέρει να διαφύγουν με το υπόλοιπο εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη και εν συνεχεία τη Βόρειο Αφρική.

Ένα σπίτι στην οδό Φυλής που νοίκιαζε η οικογένεια και το φαρμακείο του Νίκου Καραγιάννη στην Πατησίων, η Λέλα Καραγιάννη είχε στήσει το δίκτυο της οργάνωσής της στην οποία είχε δώσει το όνομα της θρυλικής προγόνου της «Μπουμπουλίνα». Είχαν οργανωθεί τμήμα φυγάδευσης ξένων, άλλο τμήμα το οποίο φυγάδευε Έλληνες αντιστασιακούς στη Μέση Ανατολή ή στα βουνά της χώρας, τμήμα αποδράσεων από το στρατόπεδο της Κοκκινιάς, απόκρυψης και υγειονομικής περίθαλψης.

Με τη βοήθεια συγκεκριμένων (ενίοτε επιφανών, όπως οι αδερφοί Παπαστράτου) Αθηναίων, κυρίως με τη μορφή χρηματοδότησης, η οργάνωση της Λέλας Καραγιάννη περιέθαλψε πάνω από 140 συμμάχους τους οποιους έκρυβε σε τρία διαφορετικά σπίτια (επιπλέον του δικού της!). Τα σπίτια αυτά τα είχε νοικιάσει ακριβώς για αυτόν τον σκοπό! Επιπλέον, η οργάνωση περιέθαλπτε Έλληνες στρατιώτες οι οποίοι επέστρεφαν από το μέτωπο πεζοί! Θεωρούσε πως ήταν το ελάχιστο χρέος της να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε, άνδρες οι οποίοι είχαν έρθει στην Ελλάδα από τα πέρατα του κόσμου για να πολεμήσουν, να διαφύγουν ώστε να έχουν την ευκαιρία να πολεμήσουν κάπου αλλού ή έστω να διαφύγουν της σύλληψης από τις κατοχικές αρχές! Ένα από τα σπίτια- κρυσφήγετα της οργάνωσης ήταν στην οδό Λήμνου, κοντά στην πλατεία της Κυψέλης, η οποία σήμερα φέρει το όνομα της μεγάλης αυτής αγωνίστριας.

Από το στρατόπεδο της Κοκκινιάς κατάφερε η οργάνωση να δραπετύσουν Βρετανοί αξιωματικοί οι οποίοι φυγαδεύτηκαν στην Αίγυπτο με το καΐκι που αγόρασε η Λέλα Καραγιάννη και καπετάνιο τον Ηλία Χρυσίνη. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, η Λέλα Καραγιάννη μπόρεσε να αγοράσει άλλα δύο καΐκια, το ένα με καπετάνιο τον Κρητικό Γιώργο Μαμαλάκη και στο δεύτερο τον καπετάν Γιαννούλο.

Φυσικά, η ομάδα της Μπουμπουλίνας, όσο καλά κι αν έμενε «κάτω από τα ραντάρ» έγινε αντιληπτή από τις κατοχικές αρχές. Τον Οκτώβριο του 1941, οι Γερμανοί συνέλαβαν τον Γιώργο (τον μεγαλύτερό της γιό) και τις μεγαλύτερες από τις τέσσερις κόρες της, την Ιωάννα και την Ηλέκτρα. Ευτυχώς, μετά από συντονισμένες ενέργειες πατριωτών άλλων τοπικών οργανώσεων, μπόρεσαν και απελευθερώθηκαν.

Στις 23 Οκτωβρίου, ένας προδότης, προσποιούμενος Άγγλο που χρειαζόταν βοήθεια, εμφανίστηκε στα σκαλιά του σπιτιού της Λέλας Καραγιάννη. Εκείνη, αφού τον πήρε χαμπάρι, τον έδιωξε αλλά Ιταλοί καραμπινιέροι κύκλωσαν το σπίτι της και τη συνέλαβαν μαζί με τον σύζυγό της. Φυλακίστηκαν και οι δύο με την κατηγορία της υπόθαλψης και διευκόλυνσης Άγγλων και βασανίστηκαν σκληρά. Μετά από έξι μήνες δικάστηκαν αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω… αμφιβολιών.

Με τη μακάβρια κάλυψη του πτώματος της συνεργάτιδάς του Γαβριέλλας Μυλωνοπούλου, ο Γιέρζυ Ιβάνωφ, παρέδωσε στην Καραγιάννη τον ασύρματο της δικής του οργάνωσης καθώς οι γερμανοί ήταν πολύ κοντά στον εντοπισμό του.

Ο ελληνοπολωνός σαμποτέρ Γιέρζυ Ιβάνωφ

Αυτή ήταν η αφορμή για να στραφεί η οργάνωση της Καραγιάννη στην κατασκοπεία και τη συγκέντρωση πληροφοριών, χωρίς όμως να αφήσει τη δράση της υπόθαλψης «επικίνδυνων εγκληματιών». Η οργάνωση είχε στενή συνεργασία με τον αρχηγό της αστυνομίας Άγγελο Έβερτ, τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, τον επίσκοπο Κισσάμου και Σελήνου Ειρηναίο αλλά ακόμη και Γερμανούς και Αυστριακούς αντιναζιστές. Από το 1943, η οργάνωσή της αριθμούσε πάνω από 140 μέλη! Κύριος αποδέκτης των πληροφοριών που συγκέντρωνε η οργάνωση της Λέλας Καραγιάννη ήταν το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής.

Χάρις στη Λέλα Καραγιάννη η οποία ήταν εκείνη που έστειλε τα σχέδια του αεροδρομίου του Τατοΐου, στο Κάιρο, η RAF βομβάρδισε επιτυχώς το εν λόγω αεροδρόμιο, αχρηστεύοντάς το. Δε δίστασε να μεταμφιεστεί σε ζητιάνα, καλόγρια ή νοσοκόμα προκειμένου να προσεγγίσει τις πηγές της και κατάφερε να στρατολογήσει μία δακτυλογράφο του γερμανικού Ναυαρχείου. Με τις πληροφορίες που τις έδινε, ο βρετανικός στόλος βύθισε πολλούς τόνους γερμανικών νηοπομπών!

Το δίκτυο της Μπουμπουλίνας χαρακτηριζόταν από την ακρίβεια και την εγκυρότητα των πληροφοριών του. Πληροφορίες τις οποίες παρείχαν γενναίοι πατριώτες οι οποίοι είχαν ακολουθήσει το φωτεινό παράδειγμα της Λέλας Καραγιάννη. Ένας από αυτούς, ο Ζήσιμος Παρρίδος, κατετάγη ως μάχιμος διερμηνέας στο τάγμα Χολμαν των Βραδεμβούργων. Η μεραρχία αυτή είχε ως σκοπό τη δίωξη των ανταρτών στη στερεά Ελλάδα και όχι μόνο. Ο Ζήσιμος Παρρίδος παρείχε πολλές πληροφορίες για τις κινήσεις του τάγματός του αλλά και πολεμικό υλικό από τις αποθήκες του τάγματος. Να σημειωθεί ότι, του ζήτησε η ίδια η Καραγιάννη να καταταγεί κι εκείνος δέχτηκε τον άχαρο και επικίνδυνο ρόλο μόνο και μόνο επειδή του το είχε ζητήσει εκείνη. Να σημειωθεί επίσης ότι αν σε μηχανή αναζήτησης βάλετε τον όρο Ζήσιμος Παρρίδος, θα σας εμφανίσει άρθρο του 2001 της ΑΣΠΕ, το οποίο το έχει γράψει ο Βύρων Καραγιάννης, το δεύτερο από τα παιδιά της Λέλας…

Όπως ήταν φυσικό η στάση και η δράση της μητέρας τους, είχε εμπνεύσει και τα παιδιά της. Ο Βύρων κουβαλούσε πυρομαχικά και φάρμακα στους αντάρτες και τους συνδέσμους τους στην Αθήνα και η μικρή Νεφέλη μετέφερε μηνύματα στους συνδέσμους της οργάνωσης (μία από τις πολλές άσχημες πτυχές του πολέμου ασφαλώς). Ο μεγαλύτερος γιος της ο Γιώργος, παρέμεινε στα βουνά, καταζητούμενος από τους Γερμανούς και μπόρεσε να κατέβει στην Αθήνα μονάχα μετά την απελευθέρωση!

Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, η Λέλα Καραγιάννη υπέθαλπτε και Ιταλούς οι οποίοι προσπαθούσαν να αποφύγουν τη μήνυ των μέχρι πρότινος συμμάχων τους. Από την άνοιξη του 1944, τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν πάρα πολύ για τους Γερμανούς και το πολυπόθητο Πρωινό φαινόταν όλο και πιο κοντά για τους σκλαβωμένους Έλληνες.

Η όλη κατάσταση και η συνεχής πίεση είχαν κλονίσει την υγεία της Λέλας Καραγιάννη η οποία μάλιστα, χρειάστηκε να εισαχθεί στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Εκεί πληροφορήθηκε ότι οι Γερμανοί ετοιμάζονταν να τη συλλάβουν. Μάλιστα, ο ίδιος ο Έβερτ προθυμοποιήθηκε να τη φυγαδεύσει αλλά εκείνη αρνήθηκε καθώς η ελληνική της ψυχή δεν μπορούσε να δεχτεί ότι θα εγκατέλειπε τους συνεργάτες της, κάποιοι από τους οποίους βρίσκονταν ήδη στα χέρια της Γκεστάπο!

Την 11η Ιουλίου 1944, εξ αιτίας αμέλειας μιας άλλης αντιστασιακής ομάδας, έπεσε στα χέρια της Γκεστάπο, έγγραφο που καταδείκνυε τη δράση της «Μπουμπουλίνας». Ομάδα Γερμανών μετέβη στο νοσοκομείο όπου και συνέλαβε τη Λέλα Καραγιάννη. Δυστυχώς, ανάμεσα σε εκείνους που συνελήφθησαν τη μέρα εκείνη ήταν και ο στενός συνεργάτης της Λέλας, ο φωτογράφος Ρήγγος Ριζόπουλος. Ήταν μέλος της ομάδας φωτογράφησης και πλαστογραφίας. Για να αποφύγει τα βασανιστήρια, ο Ριζόπουλος κατέδωσε συνεργάτες της οργάνωσης. Ο κατάλογος φαινόταν ατελείωτος. Μετά από φαινομενικά πολλά ονόματα, ο διερμηνέας, αηδιασμένος από τη λιποψυχία του Ριζόπουλου, τον έβρισε στα ελληνικά. Τότε ο Ριζόπουλος, κατέδωσε και τον διερμηνέα! Τέτοιος ήταν ο βαθμός στον οποίο είχε παρεισφρήσει η Μπουμπουλίνα στις κατοχικές δυνάμεις!

Η Καραγιάννη υποβλήθηκε σε τρομερά βασανιστήρια με ξυλοδαρμούς, σπάσιμο των πλευρών (με πόμολο πόρτας), κάψιμο των άκρων με πυρωμένο σίδερο, γροθιές στο πρόσωπο και το κεφάλι, εξάρθρωση των άκρων της στο ικρίωμα, πολυήμερη στέρηση φαγητού και νερού αλλά και ψυχικά βασανιστήρια με ξυλοδαρμούς των παιδιών της σε διπλανό κελί, μέχρι και απειλές εκτέλεσης των παιδιών της μπροστά στα μάτια της!

Κρατώντας τον γιό της τον Νέλσονα στην αγκαλιά του, ο Γερμανός ανακριτής τράβηξε το Luger του και το κόλλησε στον κρόταφο του παιδιού. Κοιτώντας το ρολόι του και μέσω του διερμηνέα, της είπε κοφτά:

Λέλα Καραγιάννη, έχεις δύο λεπτά προθεσμία να μου απαντήσεις σε αυτά που σε ρωτάω. Αλλιώς θα εκτελέσω ένα- ένα τα παιδιά σου, αρχίζοντας από αυτόν εδώ. Λέγε γιατί θα πιέσω τη σκανδάλη, πού έχεις τον πομπό σου, ποιός τον χειρίζεται, με ποιούς συνεργάζεσαι ποιές είναι οι πηγές απ’ τις οποίες παίρνεις πληροφορίες για τις κινήσεις μας, ποιοί είναι οι συνεργάτες σου, πού βρίσκεται ο καπετάνιος Χρυσίνης με το καΐκι του;

Η κρύα κάννη του πιστολιού του ανακριτή πίεζε τον κρόταφο του μικρού παιδιού, κάνοντάς το να γέρνει. Ο Γερμανός φαινόταν έτοιμος να πράξει το αδιανόητο. Μπροστά σε αυτήν την εικόνα, ο καθένας θα έλεγε ο,τιδήποτε για να σώσει το σπλάχνο του. Έτσι και η Λέλα Καραγιάννη μίλησε και του είπε με σταθερή φωνή:

Τα παιδιά μου, εγώ τα γέννησα, δικά μου είναι αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πρωτίστως ανήκουν στην Πατρίδα μας. Πρόσεξε καλά και πάλι σου λέω ότι αυτά δεν ξέρουν τίποτα και αδίκως θα τα σκοτώσεις…

Ζητάτε από μια μάνα Ελληνίδα να προδώσει τους συνεργάτες της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Ε όχι! Μάθετε λοιπόν ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούννους και όλη τη Γερμανία σας!

Με χέρι που έτρεμε από οργή, ο Γερμανός τράβηξε το πιστόλι του και το έβαλε στη δερμάτινη θήκη του. Λέγεται ότι στον φάκελό της έγραψε ¨Λέλα Καραγιάννη, η μεγαλύτερη κατάσκοπος των Βαλκανίων¨ πριν τον κλείσει και παραδώσει την ίδια στον Ούγγρο σαδιστή Σμίτσερ, τον μονόφθαλμο δήμιο του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου για τα… περαιτέρω. Παρά τους πόνους που την υποχρέωναν να περπατά στα τέσσερα, λέγεται πως βρήκε το σθένος να πει σε μία γνωστή της, υπάλληλο των φυλακών

Πες του άντρα μου να συνεχίσουν τη δουλειά. Κουβέντα δεν πήραν από μένα!
Τα ξημερώματα της 8ης Σεπτεμβρίου, στα κελιά των κρατουμένων προσήλθαν ιερείς απεσταλμένοι της Μητρόπολης για να εξομολογήσουν τους μελλοθάνατους και να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Η Καραγιάννη δεν έχασε το θάρρος της και όπως είπε αργότερα ο Νίκος Μπάρδης (ο οποίος έτυχε χάριτος) του είπε:

Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που πεθαίνουμε για την πατρίδα μας και πρέπει να πεθάνουμε σαν Έλληνες (…) Να δείξουμε στους Γερμανούς ότι ο Έλλην δε φοβάται τον θάνατο, όταν πρόκειται για την πατρίδα. (…) Να δουν οι Ούννοι πως ξέρουν οι Έλληνες να πεθαίνουν για την πατρίδα τους!

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βύρωνα Καραγιάννη, όταν μάζεψαν τους μελλοθάνατους στο προαύλιο, κοντά στη μητέρα του η οποία στεκόταν στο γκρουπ των γυναικών, στεκόταν αλλά στο γκρουπ των ανδρών, ο Ριζόπουλος. Μια στιγμή είδαν τον Ριζόπουλο να πηγαίνει μπροστά της, να σκύβει και γονατιστός να της φιλάει τα πόδια σα να της ζητούσε συγχώρεση για αυτό που έκανε. Εκείνη έσκυψε προς το μέρος του σα να τον συγχωρούσε.

Αν και η κατηγορίες για τη Λέλα Καραγιάννη ήταν βαρύτατες, όλοι ήλπιζαν σε κάποιο θαύμα. Δυστυχώς, εκείνο το θαύμα δεν ήρθε ποτέ και η Λέλα Καραγιάννη πέρασε στην Αιωνιότητα μαζί με άλλους 70 συναγωνιστές και συναγωνίστριές της. Ακόμη και την τελευταία στιγμή, εκείνη τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο. Λέγεται πως «στην κόψη» διακόπηκε απότομα το τραγούδι της. Πόσο πιο περήφανα να τερματιστεί η παραμονή μίας τόσο υπερήφανης Ελληνίδας στον κόσμο αυτόν; Η σωρός της τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο Β’ κοιμητήριο Πατησίων. Η κληρονομιά που άφησε πίσω της όμως είναι σίγουρα παντοτινή! https://covertangels.net

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
ΠΕΣΟΥΣΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 8/9/1944
ΑΘΑΝΑΤΗ!

Θέατρο: "Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Κατοχής". Θεατρική παράσταση που παρουσίασε το Κέντρο Νεότητας Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κορίνθου στις 26, 27, 28 και 29 Δεκεμβρίου 2014, για την επέτειο των 70 χρόνων από την εκτέλεσή της, 1944-2014.






Ντοκουμέντα από την αιματηρή διαδήλωση του '43.

Οι Γερμανοί άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών που φώναζαν να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στη Βουλγαρία. 

«Μια κοπέλα όρμησε στο τανκ και χτύπησε 
τον πολυβολητή με ένα παπούτσι. 
Μετά έπεσε νεκρή!»... 

Στις 22 Ιουλίου 1943 κορυφώθηκαν οι διαδηλώσεις κατά της επικείμενης επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία, με πολυπληθές μαχητικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, το οποίο πνίγηκε στο αίμα από τις δυνάμεις κατοχής. Στις 14 Ιουλίου 1943 οι εφημερίδες δημοσίευσαν γερμανική ανακοίνωση που ανέφερε:

Δια στρατιωτικούς λόγους, οφειλομένους εις την γενικήν πολεμικήν κατάστασιν και εξαιτίας της πληγής των ανταρτών, κατέστη αναγκαία η ενίσχυσις των στρατευμάτων κατοχής εν Ελλάδι. Εν τω πλαισίω των μέτρων τούτων, την από στρατιωτικής απόψεως ασφάλειαν εις την περιοχήν ανατολικώς του ποταμού Αξιού - πλην της πόλεως Θεσσαλονίκης - ανέλαβον βουλγαρικά στρατεύματα. Η διοίκησις και εις τα υπό των βουλγαρικών στρατευμάτων μέλλοντα να καταληφθούν τμήματα της χώρας, ευρίσκεται εις χείρας Γερμανικών διοικητικών υπαλλήλων και της Γερμανικής Αστυνομίας. Ουδαμώς αποσιωπούνται οιαιδήποτε μεταβολαί εις τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος και εις την οικονομίαν της χώρας. Ιδία εξακολουθούν να ισχύουν οι ελληνικοί νόμοι και αι ελληνικαί διατάξεις, καθώς και τα διοικητικά μέτρα της ελληνικής κυβερνήσεως.

Από την ανακοίνωση γινόταν φανερό ότι το αντάρτικο, που είχε φουντώσει στην κατεχόμενη Ελλάδα, υποχρέωνε τους Γερμανούς να απασχολούν περισσότερα στρατεύματα για την αντιμετώπισή του. Γι’ αυτό, εκ των πραγμάτων υποχρεώθηκαν να αναθέσουν τα ελαφρύτερα καθήκοντα των κατοχικών δυνάμεων στην περιοχή ανατολικά του Αξιού ποταμού (εκτός από τη Θεσσαλονίκη) στους Βούλγαρους συμμάχους τους, που ήδη είχαν υπό την κατοχή τους τις περιοχές ανατολικά των Σερρών.

Η απόφαση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής προκάλεσε κύμα αγανάκτησης σε όλη τη χώρα. Μαχητικές διαδηλώσεις διοργανώθηκαν σε πολλές πόλεις, με πρωτοβουλία του ΕΑΜ. Στις 22 Ιουλίου κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Αθήνα. Χιλιάδες κόσμου (υπολογίζονται από 200-500.000) κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας, αδιαφορώντας για την απειλητική παρουσία των κατοχικών δυνάμεων σε επίκαιρα σημεία της πρωτεύουσας.

Από τα σημεία συγκέντρωσης (Μοναστηράκι, Πλατεία Λαυρίου, Ομόνοια κ.α.), το ανθρώπινο ποτάμι κινήθηκε προς το κέντρο, κρατώντας ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα, όπως «Όχι στην Επέκταση» και «Έξω οι Βούλγαροι φασίστες από τη Μακεδονία και τη Θράκη». Τα κατοχικά θωρακισμένα οχήματα προσπάθησαν να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Οι συγκρούσεις δεν άργησαν να γενικευτούν.

Στη διασταύρωση των οδών Πανεπιστημίου και Ομήρου μία 17χρονη Επονίτισσα, η Παναγιώτα Σταθοπούλου, προσπάθησε με το σώμα της να ακινητοποιήσει ένα άρμα. Ένας Γερμανός, μέλος του πληρώματος, την πυροβόλησε και τη σκότωσε. Την ίδια στιγμή, η 19χρονη φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας, Κούλα Λίλη επιτέθηκε στον οδηγό του άρματος με το τακούνι του παπουτσιού της, αλλά έπεσε κι αυτή νεκρή από τα πυρά του πληρώματος. Συνολικά, την ημέρα εκείνη 30 διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους, 300 τραυματίστηκαν και 500 συνελήφθησαν. Πολλοί από τους συλληφθέντες οδηγήθηκαν σε στρατοδικεία και καταδικάσθηκαν σε βαριές ποινές.

Μπροστά στην αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού, οι Γερμανοί κατακτητές αναγκάστηκαν να αναστείλουν την υλοποίηση των αποφάσεων τους. sansimera.gr

Ντοκουμέντα από την αιματηρή διαδήλωση του '43. Οι Γερμανοί άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών που φώναζαν να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στη Βουλγαρία. «Μια κοπέλα όρμησε στο τανκ και χτύπησε τον πολυβολητή με ένα παπούτσι. Μετά έπεσε νεκρή!»... Συνεχίζεται: www.mixanitouxronou.gr

ΒΙΝΤΕΟ: Η διαδήλωση της 22 Ιουλίου 1943






Δεν υπάρχουν σχόλια: