Οι Άγιες Μυροφόρες γυναίκες στον Πανάγιο Τάφο – η αγάπη που
νίκησε τον φόβο και έγινε πρώτη μάρτυρας της Αναστάσεως
Η πνευματική παλληκαριά, η εμπιστοσύνη στον Χριστό και το μυστήριο της αγάπης που υπερβαίνει τον φόβο και τη λογική - Η τολμηρή αγάπη που νίκησε τον φόβο και τον «ανδρισμό» των Αποστόλων
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης αναδεικνύει τη μεγάλη αγάπη των Μυροφόρων γυναικών ως την ύψιστη μορφή πνευματικής παλληκαριάς, η οποία υπερέβη τον φόβο, τη λογική και ακόμη και τον «ανδρισμό» των Αποστόλων. Οι Μυροφόρες δεν λειτούργησαν με ανθρώπινα μέτρα, αλλά με εμπιστοσύνη στον Χριστό, γι’ αυτό και αξιώθηκαν πρώτες να λάβουν το μήνυμα της Αναστάσεως. Μέσα από τη διδασκαλία του Αγίου Παϊσίου, η τολμηρή αυτή αγάπη προβάλλεται ως πρότυπο πνευματικής ζωής: μια αγάπη που δεν υπολογίζει κινδύνους, δεν αναλύει, αλλά προχωρά. Στην εποχή της ανασφάλειας και του φόβου, η μαρτυρία των Μυροφόρων αποκαλύπτει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στη σωματική ισχύ, αλλά στη χάρη που γεννά η πίστη και η καθαρότητα της καρδιάς.
Σε αντίθεση με τον «ανδρισμό» των Αποστόλων, που εκείνη τη στιγμή υποχώρησε μπροστά στον φόβο, η πνευματική παλληκαριά των Μυροφόρων αποδεικνύει ότι η αληθινή τόλμη δεν είναι φύλο ή χαρακτήρας, αλλά κατάσταση χάριτος. Ο άνθρωπος, κατά τον Άγιο Παΐσιο, όταν εμπιστευθεί ολοκληρωτικά τον εαυτό του στον Χριστό, μπορεί να αποκτήσει ανδρεία που υπερβαίνει τη φύση του... μια ανδρεία που δεν πηγάζει από το «εγώ», αλλά από τη θεία παρουσία μέσα του.
Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, πηγαίνοντας στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα την νύχτα για την θεία Λειτουργία, ο νους μου πήγαινε στην μεγάλη αγάπη των Μυροφόρων που νίκησε τον ανδρισμό των Αποστόλων. Θυμήθηκα μετά και τις «Μυροφόρες» της εποχής μας και θεώρησα καλό να γράψω αυτά που νιώθω αυτήν την αγία ημέρα, την Κυριακή των Μυροφόρων.
Σήμερα λείπουν και οι δυό παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθεί μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάσει κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχει κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρει ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθεί;
Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχει πνευματική παλληκαριά, να δεις, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνει με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω! Θα τον χτυπάει στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη για… σκοπός!
Μια ψυχή, αν έχει πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρει και τον κόσμο θα βοηθήσει, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;
Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήσει πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθεί τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάει στην πρώτη γραμμή να πολεμήσει και να νικήσει. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται.
Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γαβ-γαβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα του!
Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβόμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε. Ο Θεός θα βοηθήσει στις δυσκολίες. Αλλά για να δώσει ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώσει αυτό το λίγο που μπορεί.
Παλληκαριά, λεβεντιά, φιλότιμο! Με το φιλότιμο να εργάζεσαι στον Χριστό. Και ο Χριστός στην ψυχή που έχει καλή διάθεση, αγωνιστικό πνεύμα και φιλότιμο, εργάζεται αθόρυβα. Όχι, ότι δεν χαίρεται η ψυχή την Ανάσταση, αλλά δεν χαίρεται τόσο, όσο το απαιτεί η λαμπρή αυτή Ημέρα. Σιγά–σιγά, όμως, κατά την Διακαινήσιμο Εβδομάδα (καθώς και κατά τις Κυριακές του Πεντηκοσταρίου που ακολουθούν), φεύγει ο πόνος της Μεγάλης Εβδομάδας και η ψυχή γεμίζει με την αναστάσιμη χαρά.
Εύχομαι, να χαίρεσθε πάντοτε, με αγαλλίαση πνευματική, με συνεχή πασχαλινή χαρά, με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση!.
Σαν εκείνη την ευλογημένη, την καρδιακή και την «γλυκειά αναστάτωση» που είχαν μέσα τους οι Άγιες Μυροφόρες Γυναίκες μέσα στην χριστοαναστάσιμη χάρη και χαρά! Αμήν.
Κελλί «Τιμίου Σταυρού» – Απρίλιος 1974
Και ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι αν πιστεύουμε στην Ανάσταση,
αλλά αν τολμάμε να ζούμε με τον τρόπο εκείνων που πρώτες την είδαν.
Οι Μυροφόρες δεν νίκησαν γιατί ήταν δυνατές,
αλλά γιατί δεν διαπραγματεύτηκαν την αγάπη τους.
Δεν περίμεναν να καταλάβουν.
Δεν ζύγισαν τον κίνδυνο.
Δεν υπολόγισαν το «λογικό».
Προχώρησαν.
Και γι’ αυτό αξιώθηκαν.
Σήμερα, σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα
με φόβο, συμφέρον και ασφάλεια,
η μαρτυρία τους γίνεται πρόκληση.
Γιατί η Ανάσταση δεν ανήκει σε εκείνους
που την εξηγούν,
αλλά σε εκείνους που την τολμούν.
Και η πιο μεγάλη «παλληκαριά» της εποχής μας
δεν είναι να επιβληθείς,
αλλά να αγαπήσεις χωρίς όρους,
χωρίς εγγυήσεις, χωρίς πίσω πόρτα.
Η Ανάσταση αρχίζει εκεί όπου ο φόβος δεν έχει πια τον τελευταίο λόγο.
Όχι όταν εξηγείται το θαύμα... αλλά όταν τολμάται η αγάπη.
Εκεί όπου η αγάπη νικά τη λογική, αρχίζει το φως.
Η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι η βεβαιότητα, αλλά η εμπιστοσύνη.
Όπως εκείνες.
Γιατί εκεί αρχίζει το θαύμα.
✍🏻 Σοφία Ντρέκου
• Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμος 6ος, Περί προσευχῆς, εκδόσεις Ἱερόν Ἡσυχαστήριον “Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 203-204.
• Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Β΄, Μέρος 3ο, κεφ. 4ο, Πνευματική Αφύπνιση, Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης Νοέμβριος 1999, σσ. 125-126, 226
• «Επιστολές», Επιστολή Δ΄, σελ. 179, Αύγουστος 1994 (3α) σελ. 165, Ιανουάριος 2003. Οι επιστολές του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, συγκεντρωμένες από τις μοναχές του Ιερού Ησυχαστηρίου - Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Σελίδες βιβλίου: 245
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
Πηγή: Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα: Άγιος Παΐσιος, των Μυροφόρων
Σημείωση ανανέωσης (Απρίλιος 2026): Το άρθρο ανανεώθηκε και εμπλουτίστηκε με ανάλυση και σχολιασμό του θέματος.
Εισαγωγή για διάλογο με Αναγνώστες και Αναγνώστριες
Οι Μυροφόρες δεν ήταν «τολμηρές» με τον τρόπο που εννοούμε σήμερα.
Δεν έκαναν υπολογισμούς.
Δεν ζύγισαν τον κίνδυνο.
Δεν περίμεναν εξηγήσεις.
Αγάπησαν.
Και αυτή η αγάπη... νίκησε τον φόβο.
Νίκησε τη λογική.
Νίκησε ακόμη και εκείνον τον «ανδρισμό» που δίστασε.
Ο Άγιος Παΐσιος δεν τις θαυμάζει απλώς.
Μας φέρνει μπροστά σε ένα ερώτημα:
Πόσο τολμά η δική μας αγάπη;
Σε μια εποχή που όλα μετρώνται με ασφάλεια, συμφέρον και έλεγχο,
οι Μυροφόρες έρχονται να μας ταράξουν.
Γιατί η Ανάσταση δεν αποκαλύπτεται στους πιο δυνατούς.
Αλλά σε εκείνους που δεν διαπραγματεύονται την καρδιά τους.
Ερωτήσεις για διάλογο
Keywords (Λέξεις-κλειδιά) Άγιος Παΐσιος, Μυροφόρες γυναίκες, πνευματική παλληκαριά, αγάπη Χριστού, Κυριακή Μυροφόρων, Ανάσταση Χριστού, ορθόδοξη θεολογία, πίστη και θάρρος, εμπιστοσύνη στον Θεό, Sophia Drekou
🌍 Η τολμηρή αγάπη των Μυροφόρων και η πνευματική παλληκαριά κατά τον Άγιο ΠαΐσιοΗ «πνευματική παλληκαριά» που αναφέρει ο Άγιος Παΐσιος δεν ταυτίζεται με τον ανθρώπινο ηρωισμό ή τη φυσική τόλμη, αλλά αποτελεί καρπό της χάριτος και της εμπιστοσύνης στον Θεό. Οι Μυροφόρες δεν ενεργούν με βάση τη λογική ασφάλεια, καθώς πηγαίνουν στον Τάφο σε ώρα απαγορευμένη και μέσα σε συνθήκες φόβου, αλλά με μια υπαρξιακή βεβαιότητα που πηγάζει από την αγάπη τους προς τον Χριστό. Αυτή η αγάπη υπερβαίνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης και μετατρέπει την αδυναμία σε δύναμη.
Σε αντίθεση με τον «ανδρισμό» των Αποστόλων, που εκείνη τη στιγμή υποχώρησε μπροστά στον φόβο, η πνευματική παλληκαριά των Μυροφόρων αποδεικνύει ότι η αληθινή τόλμη δεν είναι φύλο ή χαρακτήρας, αλλά κατάσταση χάριτος. Ο άνθρωπος, κατά τον Άγιο Παΐσιο, όταν εμπιστευθεί ολοκληρωτικά τον εαυτό του στον Χριστό, μπορεί να αποκτήσει ανδρεία που υπερβαίνει τη φύση του... μια ανδρεία που δεν πηγάζει από το «εγώ», αλλά από τη θεία παρουσία μέσα του.
🌗 Άγιος Παΐσιος - Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, πηγαίνοντας στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα την νύχτα για την θεία Λειτουργία, ο νους μου πήγαινε στην μεγάλη αγάπη των Μυροφόρων που νίκησε τον ανδρισμό των Αποστόλων. Θυμήθηκα μετά και τις «Μυροφόρες» της εποχής μας και θεώρησα καλό να γράψω αυτά που νιώθω αυτήν την αγία ημέρα, την Κυριακή των Μυροφόρων.
– Γέροντα, μου κάνει εντύπωση το θάρρος των Μυροφόρων.
- Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, θα έκαναν αυτό που έκαναν; Ξεκίνησαν χαράματα, ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, με αρώματα στα χέρια για τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, από αγάπη προς τον Χριστό. Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
Σήμερα λείπουν και οι δυό παλληκαριές· ούτε πνευματική παλληκαριά υπάρχει, η οποία γεννιέται από την αγιότητα και την παρρησία στον Θεό, για να αντιμετωπισθεί μια δυσκολία με πνευματικό τρόπο, ούτε φυσική παλληκαριά υπάρχει, ώστε να μη δειλιάσει κανείς σε έναν κίνδυνο. Πρέπει να έχει κανείς πολλή αγιότητα, για να φρενάρει ένα μεγάλο κακό, αλλιώς που να στηριχθεί;
Μια ψυχή σε ένα μοναστήρι αν έχει πνευματική παλληκαριά, να δεις, τον άλλον που έρχεται με κακό σκοπό θα τον καθηλώνει με το ένα πόδι μέσα από την μάνδρα και με το άλλο απ᾿ έξω! Θα τον χτυπάει στο κεφάλι με πνευματικό τρόπο, με το κομποσχοίνι, με την ευχή, και όχι με το πιστόλι. Λίγη προσευχή θα κάνη, και ο άλλος θα μένη εκεί έξω ακίνητος! Θα μένη για… σκοπός!
Μια ψυχή, αν έχει πνευματική κατάσταση, και το κακό θα φρενάρει και τον κόσμο θα βοηθήσει, και για το μοναστήρι θα είναι ασφάλεια. Οι Μυροφόρες δεν υπολόγισαν τίποτε, γιατί είχαν πνευματική κατάσταση και εμπιστεύθηκαν στον Χριστό. Αν δεν είχαν πνευματική κατάσταση, που θα εμπιστεύονταν, για να κάνουν αυτό που έκαναν;
Στην πνευματική ζωή και ο πιο δειλός μπορεί να αποκτήσει πολύ ανδρισμό, αν εμπιστευθεί τον εαυτό του στον Χριστό, στην θεία βοήθεια. Μπορεί να πάει στην πρώτη γραμμή να πολεμήσει και να νικήσει. Ενώ οι καημένοι οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν το κακό, και παλληκαριά να έχουν, φοβούνται, διότι αισθάνονται την ενοχή τους και μόνο στην βαρβαρότητά τους στηρίζονται.
Ο άνθρωπος του Θεού έχει θεϊκές δυνάμεις, έχει και το δίκαιο με το μέρος του. Βλέπεις, ένα κουταβάκι κάνει «γαβ-γαβ» και φεύγει ο λύκος, γιατί αισθάνεται ενοχή. Οικονόμησε ο Θεός και ο λύκος να φοβάται από ένα κουταβάκι, γιατί αυτό έχει δικαιώματα στο σπίτι του νοικοκύρη του, – πόσο μάλλον ο άνθρωπος που πάει να κάνη κακό μπροστά στον άνθρωπο που έχει Χριστό μέσα του!
Γι’ αυτό μόνον τον Θεό να φοβόμαστε, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί και να είναι. Ο φόβος του Θεού και τον πιο δειλό τον κάνει παλληκάρι. Όσο ενώνεται κανείς με τον Θεό, τόσο δεν φοβάται τίποτε. Ο Θεός θα βοηθήσει στις δυσκολίες. Αλλά για να δώσει ο Θεός την θεϊκή δύναμη, πρέπει και ο άνθρωπος να δώσει αυτό το λίγο που μπορεί.
Παλληκαριά, λεβεντιά, φιλότιμο! Με το φιλότιμο να εργάζεσαι στον Χριστό. Και ο Χριστός στην ψυχή που έχει καλή διάθεση, αγωνιστικό πνεύμα και φιλότιμο, εργάζεται αθόρυβα. Όχι, ότι δεν χαίρεται η ψυχή την Ανάσταση, αλλά δεν χαίρεται τόσο, όσο το απαιτεί η λαμπρή αυτή Ημέρα. Σιγά–σιγά, όμως, κατά την Διακαινήσιμο Εβδομάδα (καθώς και κατά τις Κυριακές του Πεντηκοσταρίου που ακολουθούν), φεύγει ο πόνος της Μεγάλης Εβδομάδας και η ψυχή γεμίζει με την αναστάσιμη χαρά.
Εύχομαι, να χαίρεσθε πάντοτε, με αγαλλίαση πνευματική, με συνεχή πασχαλινή χαρά, με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση!.
Σαν εκείνη την ευλογημένη, την καρδιακή και την «γλυκειά αναστάτωση» που είχαν μέσα τους οι Άγιες Μυροφόρες Γυναίκες μέσα στην χριστοαναστάσιμη χάρη και χαρά! Αμήν.
Κελλί «Τιμίου Σταυρού» – Απρίλιος 1974
🔻 Η τόλμη της ΑναστάσεωςΔεν είναι πίστη να πιστεύεις.. είναι τόλμη να προχωράς όταν όλα σιωπούν.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μιλά για την πνευματική
παλληκαριά και την τολμηρή αγάπη των Μυροφόρων
Και ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι αν πιστεύουμε στην Ανάσταση,
αλλά αν τολμάμε να ζούμε με τον τρόπο εκείνων που πρώτες την είδαν.
Οι Μυροφόρες δεν νίκησαν γιατί ήταν δυνατές,
αλλά γιατί δεν διαπραγματεύτηκαν την αγάπη τους.
Δεν περίμεναν να καταλάβουν.
Δεν ζύγισαν τον κίνδυνο.
Δεν υπολόγισαν το «λογικό».
Προχώρησαν.
Και γι’ αυτό αξιώθηκαν.
Σήμερα, σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα
με φόβο, συμφέρον και ασφάλεια,
η μαρτυρία τους γίνεται πρόκληση.
Γιατί η Ανάσταση δεν ανήκει σε εκείνους
που την εξηγούν,
αλλά σε εκείνους που την τολμούν.
Και η πιο μεγάλη «παλληκαριά» της εποχής μας
δεν είναι να επιβληθείς,
αλλά να αγαπήσεις χωρίς όρους,
χωρίς εγγυήσεις, χωρίς πίσω πόρτα.
Η Ανάσταση αρχίζει εκεί όπου ο φόβος δεν έχει πια τον τελευταίο λόγο.
Όχι όταν εξηγείται το θαύμα... αλλά όταν τολμάται η αγάπη.
Εκεί όπου η αγάπη νικά τη λογική, αρχίζει το φως.
Η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι η βεβαιότητα, αλλά η εμπιστοσύνη.
Όπως εκείνες.
Γιατί εκεί αρχίζει το θαύμα.
✍🏻 Σοφία Ντρέκου
Βιβλιογραφία• Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Ιερομονάχου Ισαάκ, Άγιο Όρος, 2004, σελ. 288. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»
• Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμος 6ος, Περί προσευχῆς, εκδόσεις Ἱερόν Ἡσυχαστήριον “Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 203-204.
• Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Β΄, Μέρος 3ο, κεφ. 4ο, Πνευματική Αφύπνιση, Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης Νοέμβριος 1999, σσ. 125-126, 226
• «Επιστολές», Επιστολή Δ΄, σελ. 179, Αύγουστος 1994 (3α) σελ. 165, Ιανουάριος 2003. Οι επιστολές του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, συγκεντρωμένες από τις μοναχές του Ιερού Ησυχαστηρίου - Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Σελίδες βιβλίου: 245
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
Πηγή: Αέναη επΑνάσταση
Περισσότερα: Άγιος Παΐσιος, των Μυροφόρων
Σημείωση ανανέωσης (Απρίλιος 2026): Το άρθρο ανανεώθηκε και εμπλουτίστηκε με ανάλυση και σχολιασμό του θέματος.
Εισαγωγή για διάλογο με Αναγνώστες και Αναγνώστριες
Οι Μυροφόρες δεν ήταν «τολμηρές» με τον τρόπο που εννοούμε σήμερα.
Δεν έκαναν υπολογισμούς.
Δεν ζύγισαν τον κίνδυνο.
Δεν περίμεναν εξηγήσεις.
Αγάπησαν.
Και αυτή η αγάπη... νίκησε τον φόβο.
Νίκησε τη λογική.
Νίκησε ακόμη και εκείνον τον «ανδρισμό» που δίστασε.
Ο Άγιος Παΐσιος δεν τις θαυμάζει απλώς.
Μας φέρνει μπροστά σε ένα ερώτημα:
Πόσο τολμά η δική μας αγάπη;
Σε μια εποχή που όλα μετρώνται με ασφάλεια, συμφέρον και έλεγχο,
οι Μυροφόρες έρχονται να μας ταράξουν.
Γιατί η Ανάσταση δεν αποκαλύπτεται στους πιο δυνατούς.
Αλλά σε εκείνους που δεν διαπραγματεύονται την καρδιά τους.
Ερωτήσεις για διάλογο
- Είναι η αγάπη σήμερα πράξη τόλμης ή συναισθηματική άνεση;
- Τι σημαίνει «πνευματική παλληκαριά» στη σύγχρονη ζωή;
- Γιατί ο φόβος κυριαρχεί ακόμη και σε ανθρώπους πίστης;
- Μπορεί η εμπιστοσύνη στον Θεό να υπερβεί τη λογική χωρίς να την ακυρώνει;
- Είναι η Ανάσταση βίωμα ή ιδέα για τον σύγχρονο άνθρωπο;
- Πότε η αγάπη γίνεται αληθινά «τολμηρή»;
- «Εσείς… θα πηγαίνατε στον Τάφο εκείνο το πρωί;»
Keywords (Λέξεις-κλειδιά) Άγιος Παΐσιος, Μυροφόρες γυναίκες, πνευματική παλληκαριά, αγάπη Χριστού, Κυριακή Μυροφόρων, Ανάσταση Χριστού, ορθόδοξη θεολογία, πίστη και θάρρος, εμπιστοσύνη στον Θεό, Sophia Drekou
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου